Advent, Licht en Leven

Het is één van de geweldigste herinneringen aan mijn kinderjaren. Samen het bos in. Als gezin, met elkaar. In weer en on-weer, regen en zonneschijn. We sjouwden van alles mee en waren nooit bang, want papa wist de weg. Het was toch zijn werkterrein, elke dag weer. En waar pa ons de namen van de bomen leerde en ons de schitterende dingen van de schepping liet zien, verwonderde ik me altijd weer over de veelzijdigheid en veelkleurigheid van het bos.
Nu, jaren later verwonder ik me nog steeds. Maar dan vooral over de veelzijdigheid en veelkleurigheid van de Schepper van het bos.

Pa liet ons regelmatig zien welke bomen hij had omgezaagd. Vaak lag de boom nog naast de stronk. Het is altijd passen en meten, oppassen en een precies werkje: de boom moet daar vallen waar pa wilt dat hij valt. Een vak apart. De stronk nodigde uit tot zitten, of tot er samen om heen staan en ringen tellen. Hoe oud was de boom? En dan nu dood.

Het is als de wereld. Mooi gemaakt, bijzonder goed. En in Zijn goedheid en liefde liet God ons mensen de keus. Kies voor Mij, gehoorzaam Mij en Leef! Maar Adam en Eva kozen anders. En de wereld werd van God afgesneden, zoals een boom wordt geveld. Nu alleen nog die stronk. Een wereld die denkt te leven maar enorm dood is. Afgekapt. Einde verhaal. Alleen nog nuttig om verloren te gaan.

Als we weken later weer in het bos zijn en bij die ene stronk komen zien we een klein takje. Felgroene blaadjes worstelen zich naar boven en reiken uit naar het licht. Wat bijzonder! Leven vanuit een dode stronk zoekt zich een weg naar een meer en beter leven.

Zo geeft God uitzicht en redding. Dat ene Takje, dat kun je vergelijken met Jezus. God stuurde Hem naar de aarde, Hij kwam op als een takje uit een dode stronk. Hij, het Leven, kwam redding brengen in een wereld vol dood en verderf. Hij groeit en bloeit, maar het roept geloof en irritatie op, liefde en haat. Het is maar net hoe je er mee omgaat. Zo'n klein takje aan een dode stronk, laag bij de grond, makkelijk kapot te trappen, om te worden als de stronk: dood. En dat deden we dan ook.
Jezus kwam vanuit de hemel laag bij de grond, werd getrapt, geslagen, mishandeld en verbrijzeld. Dood. Verloren. Het enige Leven wat er was, was voorbij.

Maar wat een liefde, wat een kracht! Onze God, de Almachtige, riep Jezus terug uit de dood. Dat kan omdat Hij alles kan. Dat kan omdat Jezus de Zoon van God Zelf is. En Jezus leeft! Voor eeuwig. Opgestaan! En daardoor mogen wij met Hem Leven. Kunnen wij opstaan in Zijn Naam en de goede boodschap in deze donkere wereld brengen. De boodschap van Liefde, Licht en Leven.
Deze wereld is als een stronk, maar in de stronk zit Leven. Leven vanuit God, onze Schepper. Leven vanuit Zijn overwinning op de dood. Leven, hier en nu en voor altijd.

Misschien ben je sceptisch en wil je er niet aan. Geloof je me niet en haak je al haast af. Wat een onzin! Toch zou ik je willen vragen: probeer het eens met deze Jezus. Er is niets te verliezen en je zult zien, leven met Hem is zoveel rijker en zoveel waardevoller dan het leven zonder Hem. Ik zeg niet dat het makkelijker wordt. Het lijkt wat op dat kleine takje, wat vertrapt kan worden en soms niet de kracht heeft blaadjes te laten groeien. Maar op het moment dat je dat beseft, is daar Gods Geest, die water en groei geeft en je helpt je blik te richten op Het Licht. Juist als het donker is, is Jezus daar. Het Licht voor jou en in jou, zodat je Lichtdrager mag zijn voor de mensen om je heen. Hij zegt je: Sta op en Schitter in Mijn Naam. Deel uit van Mijn Liefde en Licht. Dan wordt het een advent van Licht en Leven. Voor jou en de mensen om je heen.

Nooit meer... over kerst en autisme

- Mwa, ik weet niet hoor. Het voelt niet fijn.
Met een zucht kijk ik manlief aan. Hij staat klaar om naar de kerk te gaan. Tweede kerstdag, gewone dienst. Taak: diaken.

Rob wilde niet naar de kerk met Kerst. En gaat in discussie.
-Hallo! Het is toch geen zondag. Je weet toch wel dat ik maar één keer per week naar de kerk ga!
Hij reageert behoorlijk opgefokt, zoals een echt mens met autisme doet met kerst. Keurig volgens het boekje. Gelukkig kon ik hem een heel klein beetje om praten. Met als resultaat dat ik vrijdag thuis zat met hem, maar vandaag gaat hij mee naar de kerstzangdienst in de Oude Kerk op de Markt. Het resultaat daarvan was jammer genoeg wel dat hij vanmorgen veel te vroeg wakker was. Gestrest?

Ik ben ook gespannen. Achteraf gezien een goed voorgevoel. Maar ja...

Eenmaal aangekomen bij de kerk komt de muziek ons al tegemoet. Iemand staat te zingen, piano, gitaar, orgel en panfluit overstemmen het geroezemoes en maakt dat we de vingers in de oren willen stoppen. Langzaam lopen we de kerk binnen. Ik schrik van het volume. Zo hé, die zijn echt niet wijs... Dát kan nog wat worden!

-Zie je wel. Waarom neem je me mee naar de kerk. Moet je horen hoe hard! Ik ga naar huis hoor! Dat is Rob.
-Ma, ik word hier helemaal gek van! Dat is Geert
-Pfff... een beetje paniekerig kijkt Jorike me aan. Echt joh, dit is niet leuk!

Daar zit ik dan. Ik kan heel goed tegen harde muziek, maar ik vind het ook een beetje tè. Moet dat nu zo? Ik sein naar mijn broer, die voorin de kerk met de andere kosters staat te praten. Maar hij merkt me niet op tussen al die mensen. Tijd voor actie.

-Oké Geert, Jorike. Hebben jullie je oordopjes bij je? Ja!!! In doen dan. Desnoods zet je ook je capuchon op. Als het echt niet gaat, ga je er gewoon uit.
-Rob, zet je capuchon op. En zodra die dame gaat zingen tijdens de dienst, ga ik je rug aaien.
Dat is iets wat hij heel lekker vind en ik hoop dat het een prikkel is, die de andere prikkel overstijgt.
De mensen achter me moeten dat maar even voor lief nemen.

En ja hoor! We zitten de hele dienst uit! Applausje voor m'n kinderen!
Eenmaal thuis stort ik echter helemaal in. Ik ben de hele dienst zó alert geweest op alle drie dat ik me echt dood-en doodmoe voel. En dan is het pas 11 uur. Hoe ga ik deze zo heel prikkelrijke Kerstdag nog volbrengen met iedereen?

Ik vlucht naar de slaapkamer en zak op bed. Dan laat ik me gaan. Zakdoekjes, bril af (stom ding) en janken maar. Niemand die het ziet, even alleen.
Maar al naar een minuut...
Een zacht klopje op de deur. Dan de deur op een kier. Jorike zakt naast me neer. Een arm om me heen. Zachte ogen, een troostende stem.
-Stil maar mam. U bent gewoon wat overprikkeld door onze overprikkeling.
Een lach door de tranen heen. Maar ze heeft wel gelijk. Nog even droogwrijven en zo, dan kan ik er weer tegen.
-Dank je wel meis. Glimlachend kijk ik haar aan.
-Kom op, we gaan er een gezellige dag van maken.
En zo'n kerstzangdienst? Daar gaan we noooooit meer heen! Geen discussie mogelijk!

Jullie allemaal wens ik...

Nog 81 uur, dan mag ik weer thuis komen

"Ik ga morgen niet naar de boerderij hoor!" Verontwaardigd kijkt Rob me aan. Hoe kom je op het idee om me daar drie nachtjes te laten slapen! schijnt hij te  denken. Boos fonkelen z'n ogen me toe. Hoewel hij buiten staat en ik binnen, zie ik het goed.
"Ik ga weg hier, want ik ga niet naar de boerderij. Ik wil thuis blijven, ik heb ook vakantie. Dus ik ga weg!!"
Hoe onlogisch kun je zijn.

Kon ik pas nog schrijven dat Rob erg rustig was, de laatste week was het behoorlijk anders. De aanloop naar kerst verliep uiterst moeizaam met een boos en regelmatig agressief jongetje. Eh...jongeman kan ik wel zeggen. Z'n zussen in lengte voorbij en mij bijna, kan ik niet meer van een jongetje spreken. En toch...hoe lang en breed hij ook is, diep van binnen is hij nog een jongetje. Sociale leeftijd is nu ongeveer zes jaar, in tegenstelling tot zijn 12 kalenderjaren. En dat is heel pittig. Voor hem. Voor ons.

Een kwartier heb ik tegen het raam staan praten, maar zonder resultaat. Rob is en blijft boos op me omdat ik hem wegstuur. Toch weet ik dat het nodig is. Om het met hem vol te houden en om het voor de andere kinderen vol te houden. Niemand heeft er wat aan als ik er bij neer val, toch?

Uiteindelijk laat ik hem gaan. Dag kerel, tot zo meteen. 'Hij komt heus wel terug Aline', spreek ik mezelf moed in. En dat deed hij. Want donker is toch wel heel eng. We laten onze boze jongen de schuur in, zodat hij tot zichzelf kan komen. Bijna een uur later ga ik naar hem toe met een kopje cafeïne-vrije koffie. Dat is wat hij graag lust en waarmee ik hem misschien zover kan krijgen naar binnen te komen. Het werkt, al praten we eerst nog een hele poos over waarom de boerderij nodig is. Pijnlijk gesprek ...

Na anderhalf uur komt Rob opeens naar me toe. Onze eigen lieve, vrolijke, rustige Rob.
"Mam, hand! gebied hij. "Sorry!"  Ik ben super  trots op hem, dat hij dit zomaar doet, uit zichzelf. Dat is nog nooit gebeurd!

Vanmorgen kwam de boerderij hem ophalen. Rob is spullen nog aan het verzamelen.
"Dan gaat de tijd sneller. Dan is het half één en dan denk ik dat het pas half elf is. Want, en het klinkt heel terneergeslagen, over 81 uur mag ik pas weer thuis komen."

Auw

Gezegende dagen!!!

Gezegende Kerstdagen toegewenst allemaal!!!

 

 

Kerstfeest zonder kerstversiering

Al jaren is het zo dat de maand december hier een beetje onrustig is. Een beetje erg zelfs. Een beetje heel erg... Net als bij heel veel andere gezinnen! Daarin zijn we niets anders :)

Dit jaar is het zo dat man en ik ons er over verbazen dat het al half december is. Behalve dat de adventsweken er zijn, de kerstconcerten aan de lopende band zijn gestart en winkels voorzien zijn van zogenaamde kerstbomen, merken we verder maar weinig van kerststress.

En ook van de goedheilig man uit Spanje hebben we niets gemerkt.
De avond van vijf december moesten we zelf onder de aandacht brengen...

Start Rob op zes december altijd met een megagrote tas vol kerstversieringen, dit jaar bleef het uit. Hij had het er niet over, vroeg er niet om, taalde er niet na. De kerstmarkt ging, o joepie, door zonder ons!

Vorige week woensdag was het er op eens, maar toen hadden we dus al een dag of vijf gewonnen.
De slaapkamer van Rob werd eindelijk versierd met slingers, lampjes, ballen en sterren.
Maar beneden bleef het schoon en fris, antikerst. I love it!!!

Ikzelf begin er niet over, uiteraard...
We praten over kerstfeest, over het Kind in de kribbe en we zingen kerstliedjes. We verwonderen ons er over dat de Heere Jezus wilde komen en genoten van de aangepaste kerkdienst waarin Zijn komst centraal stond.

En ik verwonder me erover dat Rob een Kerst gaat vieren, bijna zonder versiersels.
Het enige wat ik van deze verandering kan denken is de invloed van de school.
Zat hij vorig jaar nog op de basisschool, waar vooral veel nadruk op een gezellige kerst werd gelegd, op het voortgezet is daarvoor duidelijk minder aandacht. Voor de dingen er om heen bedoel ik dan; dat Kerstfeest ten diepste gaat om Jezus zelf, daar concentreren ze zich gelukkig wel op!

Jarenlang werd ons huis versierd. Van boven tot onder. Vanaf zes december tot en met de 24ste werden er dagelijks dingen bij gehangen. Ballen te veel, slingers genoeg en prikkels te over, zelfs voor mama.
Maar nu niet.
Nu geen stuiterende kinderen, vallende kerstballen en enge kaarsjes. Nu alleen maar stil worden en toeleven naar het feest, zoals het bedoeld is: eenvoudig, maar vol blijdschap!

Gezellig Kerstfeest!?

Neerslachtig. Dat is het juiste woord. Zo voel ik me een beetje, deze laatste weken.
Diep van binnen is er het besef van grote vreugde en blijdschap: Kerstfeest! Jezus kwam tot redding van de wereld! En tegelijkertijd die neerslachtigheid.

Als jonge meid had ik daar al verdriet over: wat erg dat het nódig was dat Jezus kwam. Dat Hij zijn mooie plekje in de hemel moest verlaten om naar deze zondige wereld te komen, zodat we gered kunnen worden.

Maar momenteel is dat verdriet anders geworden. Neerslachtigheid. Niet omdat Jezus kwam, niet omdat Hij Zijn hemelse heerlijkheid moest verlaten, voor ons. Maar door alles wat ik om me heen zie.

Al die mensen die hun uiterste best doen of gaan doen om kerst tot een gezellig feest te maken. Vooral gezellig. Vrede op aarde, toch? De lichtjes, de versieringen, nieuwe kleren, ja! Ik ook! En vooral het eten. De folders die de bus binnen rollen, rondgebracht door onze eigen meiden. Zo vol van alles wat gezellig en vooral lekker is! Recept op recept krijg je door je strot geduwd, het een nog beter als het ander. Ik raak hier zo negatief en gefrustreerd van!

Dan loop ik in dorp, mezelf druk makend om alles klaar te hebben voordat de vakantie begint en dan zie ik zo veel leegte om me heen. Gezelligheid wordt gecreeerd, de schijn wordt opgeworpen, maskers opgezet. En we verwachten van elkaar niets anders dan enkel blijdschap en een goed humeur.

Heeft Kerst dan niets anders meer te betekenen? Is het zo leeg geworden in ons hart, dat we er niet eens meer aan dénken dat Jezus je vol wilt maken met Zichzelf, met Zijn Geest? En terwijl ik daar loop, in het centrum van de stad, van ons leven, vraag ik me af wie het nog wél weten. Wie de Heere nu nog kennen tot eigen zaligheid en behoud.

Het breekt me zo op dat ik het liefst alles aan de kant gooi en de kerstdagen doorbreng in bed. Deken over het hoofd en wegblijven maar. Geen kerstdiner, geen kerstcadeautjes, geen lichtjes, geen kaarsjes, geen...vul maar aan. Gewoon een sneetje droog brood en wat water en verder niets.
Toen ik daar laatst een gesprekje met iemand over had en hij zichzelf uitnodigde voor het mee-eten van de kerstkalkoen (!), heb ik 'ja' gezegd.
-Je komt maar. Maar wij eten onze kalkoen niet met kerst hoor, zal wel iets van 10 januari worden ofzo, flapte ik er uit. Dus komt hij tien januari. Want het gaat ten diepste niet om kerst, maar om kalkoen, zo vat ik mijn conclusie samen.

Ik bid dat Nederland en heel de aarde weer de ware blijdschap van Kerst mag gaan leren kennen.
'Een Kind is ons geboren, een Zoon is ons gegeven', woorden uit Jesaja worden dan heel persoonlijk.

'Een Kind is voor MIJ geboren, een Zoon is aan MIJ gegeven.'

 

De vraag is niet of we een gezellig kerstfeest gaan vieren of hebben gehad. De vraag is of we de verschijning van Jezus Christus, Zijn komst, hebben lief  gekregen. Kun jij daar al 'Ja' op zeggen?
Dan mag ik je een gezegend Kerstfeest toewensen. Misschien wel gezellig met je gemeente, familie of vrienden. Maar vooral in de aanwezigheid van Gods Geest en in de wetenschap dat Hij kwam voor Jou!! Dan wordt het Kerst en Pasen op één dag, uitziend naar Zijn tweede komst.

Maranatha! kom Heere Jezus, kom snel!

 

Wandelen met jesus, welkom als volger. Dat je blognaam maar veel over je zeggen mag!