Over afleiding en focus, een keuze

 Het zijn de laatste pagina's van mijn boekje. Best jammer en ik kijk uit naar het derde deeltje. Ook goed om even alles te laten bezinken en hierin wat rust te nemen.

Zoals vaak zo pakt een bepaalde zin me ook nu weer:

Zeg je JA tegen jezelf, dan zeg je NEE tegen de ander. 

Zeg je JA tegen de ander, dan zeg je NEE tegen jezelf. 

Klinkt logisch denk je misschien. Inderdaad. Maar hoe lastig is het ook. Hoe vaak kiezen we voor onszelf zonder door te hebben dat we dan de ander laten? Hoe vaak andersom? Hoe vaak ga je door en door voor Jan en alleman zonder te luisteren naar wat je zelf nodig hebt? Hoe vaak lig je lui achter je mobieltje terwijl iemand je hulp of aandacht goed kan gebruiken? 

Bovenstaande zin is geschreven in het hoofdstuk 'Omgaan met afleidingen'. Dingen die je afleiden van waar je eigenlijk mee bezig was of waar je mee bezig wilde gaan. O! Ik herken dat zo! Jij dan? 

Dan wil ik even een appje sturen, ja een heel belangrijke hoor en dan zie ik al die andere appjes die binnen zijn gekomen. Leg ik mijn mobiel weer neer, na een kwartier of zo en bedenk me dan opeens pas dat ik een appje zou sturen die best wel heel belangrijk is. Herkenbaar?

Of, erger, ik app gewoon door terwijl mijn zoon tegen me praat en dan doe ik ook nog of ik luister. Terwijl ik niet de volle aandacht en focus op hem gericht heb, maar misschien maar zo'n 25% 😵 Waarmee ik hem heel duidelijk laat merken dat niet hij maar mijn mobiel, of, zo je wilt, mijn contacten op de mobiel belangrijker zijn. Een schokkende constatering, zowel voor hem als nu ook voor mezelf.

De auteur van dit boekje heeft het over volle focus, volledig geconcentreerd, absolute aandacht en één ding tegelijk. Dat is beter voor je geest, beter voor je relaties en beter voor je prestaties.

Ik merk dat ik er echt weer even op moet oefenen. Zowel op dat leven zonder me af te laten leiden als om elke keer de keuze te maken: Wat wil ik? Kies ik voor verleiding, dan heb ik geen tijd om naar mijn zoon te luisteren. Kies ik voor een poosje swipen op mijn mobiel, dan heb ik minder tijd voor Bijbelstudie. Dus leer ik, wat ik niet met volle aandacht doet gaat ten koste aan mijn werk en relaties, zowel de relatie met mijzelf, als die met de mensen om me heen en als die met God. 

Alles in het leven is een keuze. Kies je voor JA tegen jezelf (en dat mag echt!) dan kun je op dat moment niet voor de ander gaan. En andersom. Het maakt niet uit wat je kiest. Als je het maar kiest met je hart, zó dat je er zelf achter staat en je je voor 100% kunt geven aan de door jouw gekozen focus op dat moment. 

In de Bijbel in Gewone Taal staat, 2 Korinthe 8:13  'Het is niet de bedoeling dat jullie zelf in moeilijkheden komen, door anderen te helpen.' En, in hoofdstuk 9: 'Je moet van harte geven, niet omdat het verplicht is. Want God houdt van mensen die met vreugde geven.' (vers 7) Nuchtere waarheid. Geef je meer dan jezelf aan kunt, dan geef je evengoed niet met de juiste focus en de juiste houding. 

Wat een wijsheid hè. Nu de uitdaging aangaan. Dat is nog ff een ... 

TING... Oeps een appje, wacht even hoor, ik ben zo terug! 😏  

Inspiratie uit het boekje van Tineke Wuister, getiteld Zicht 

De gevolgen van vreemd gaan

-Weet je wie ik pas tegenkwam als vrijwilliger in onze kerk?  Geertje.
- O ja, dat is leuk hè. Ik heb haar pas nog gesproken. Zo'n leuke vrouw geworden. Ze is echt opgeknapt.
Stomverbaasd kijk ik mijn vriendin aan. Oké.... hier moet ik even over na denken.
Maar nog voor ik dat kan doen haakt een andere vriendin er ook op in.
-Ik zag haar pas ook en ik heb haar uitgenodigd voor de koffie. Zóo gezellig, kirt ze.

Ik ben stomverbaasd en ook een beetje verbijsterd en boos. Tuurlijk, ieder mens mag er zijn en heeft behoefte aan leuke contacten en goede vriendinnen. Toch vind ik het ook raar.

Geertje is er een jaar of drie geleden vandoor gegaan met een ander. Haar man gechoqueerd achterlatend. Twee gezinnen kapot en, zo lijkt het nu, zij leven nog lang en gelukkig.
-Ik, zo zei ze, kies nu eens voor mezelf.
Nu de grootste schok voorbij is en zij weer terugkomen in de stad, zijn ze weer van harte welkom in kerkelijke gemeente. Prima. Hoewel? Ik vind het lastig. Want op diezelfde plek zijn ook twee diepgewonde mensen, de ex-en van dit stel. Die lopen in en uit op de plek waar zij nu vrijwilliger is. En ik vraag me af of er nu niet keihard over de gevoelens van anderen gelopen wordt. Platgetreden, dat waren ze al. Nu krijgen ze nog een schop na om juist op een plek waar ze graag komen weer geconfronteerd te worden met iemand die hen zoveel pijn heeft aan gedaan. Dienstbaar aanwezig in de kerk.

Moet ik vergeten? Moet ik vergeven? Ja! Ik ben geen haar beter dan hen en ik weet dat ze ook bij Jezus mogen komen. En ik wil haar niet oordelen op wat ze doet, want ik weet haar motieven niet zo heel goed. Al werd ze niet mishandeld of was er geen sprake van psychische stoornis of zo, dus... Is trouwens helemaal niet aan mij! Maar blijft staan dat er veel kapot gemaakt is. Hoewel het haar misschien goed heeft gedaan, is hij diep verwond en verbrijzeld. Nog altijd. En die pijn, die wil ik blijven zien. Daar wil ik niet over heen walsen.

Alles lijkt te wennen. ook dit. Ook voor de kerk kennelijk. We vergeten en nemen de ander met open armen terug. Zonder dat er dingen veranderen en uitgepraat worden is dat misschien toch niet zoals God het heeft bedoeld. Het wordt in elk geval wel makkelijk gemaakt. Je gaat vreemd, je choqueerd iedereen in je wijde omgeving. Je trekt je een paar jaar terug en daarna kom je als zelfverzekerde dame retour. Iedereen is blij je weer te zien en vind je zo'n prachtig mens geworden. Het heeft je echt goed gedaan.

Sorry hoor, goed gedaan?? Kan zoiets goed voor je zijn? Wie houdt wie nu eigenlijk voor de gek??

Think before you say something! Ofwel: Denk na voor je wat zegt!

-Is dat even boffen voor je man! Hoeft hij niet meer uit eten met je. Scheelt een hoop geld.
Lachend loopt de man weg en verbijsterd kijk ik mijn vriendin aan. Nou ja zeg, die is echt niet wijs.
Tot in haar tenen toe is ze pijnlijk geraakt. Boos. Verward. Verbaasd. Wie zegt dat nou? Kunnen mensen niet gewoon even na denken voor ze iets uitspreken?

Na een bizar ongeluk is mijn vriendin haar smaak en reuk en gedeeltelijk haar gehoor kwijt. En dan geeft iemand die vraagt hoe het met haar gaat, deze opmerking. Hoe stom kun je zijn!

Zelf maakte ik het ook regelmatig mee, vooral in het verleden. Als Rob als kleine jongeman wat deed wat niet tot de maatstaven van het Nederlandse volk hoorde. Dan konden mensen echt van die irritante en pijnlijke opmerkingen geven waarbij je altijd direct wist: ik heb het niet goed gedaan. Ik heb me er tegen gemaskerd, beveiligd, ommuurd zelfs. En ik leerde er mee om gaan en te zeggen dat het mijn eigen schuld is dat hij zo deed. Sarcastisch en cynisch, omdat het niet waar is. Maar ik was ze dan meestal een stap voor.
Als Rob het bijvoorbeeld op een rennen zette en daarbij bijna iemand anders omver loopt. Hoe kon het ook anders? Hij zag die persoon niet, Hij zag alleen maar de ballon die daar net voor hem meezweefde op de wind. En daarbij komt: hij liep toch netjes op de stoep?
Dus voordat de dame van de schrik bekomen was, angstvallig haar tas vasthoudend en verward achterom kijkend alsof een wervelwind langs kwam in plaats van mijn zoon... Dus als dat allemaal in een paar luttele seconden gebeurde, dan zei ik: 'Sorry mevrouw, vergeten op te voeden.' Een verbijsterde blik, een verrassende blik, een matte glimlach. Boel weer gered.

Opmerkingen als die van die een man tegen mijn vriendin zijn super gênant. Naast alles wat je meemaakt maakt iemand het nog erger, nog pijnlijker. Heeft zo iemand wel door wat er diep van binnen in die ander gebeurt?

Ik zou iedereen willen oproepen even goed na te denken voor hij/zij wat zegt. Vooral als iemand zoiets heeft meegemaakt. Terwijl je van buiten niets aan die ander kunt zien, net als bij onze Rob en vele anderen, doet het van binnen vreselijk veel pijn en maakt het meer kapot dan je lief is.

- Misschien moet je de volgende keer op krukken komen een oorwarmers op? adviseer ik mijn vriendin. Dan zien ze tenminste hoe erg het was. En ik geef haar een knuffel. Blij dat je er weer bent!

Eftelingsprookjes

-Ach kom zeg, hoe heet die andere nou???
Vol ongeduld staart Willeke me aan, maar bij geen van ons allen valt het kwartje.

We hadden vier sprookjes:
Kwakkelientje (de gekroonde eend)
Boudewijn, de marskramer (de oude marskramer)
De muziek van de klok (de magische klok)
En.... ????

Ruim een dag later, maandagavond, als ik lekker lui op de bank lig  is het er op eens:
"Daar istie dan! De kip met het gouden ei"

Dus ik app Willeke: Heintje Gein!!! En ja, ze snapt hem direct.
De volgende ochtend vind ik op mijn app vier sprookjes, via You tube aangeleverd. Eftelingsprookjes. Ik luister er één en ben verbaasd: wow! Exact hetzelfde als vroeger.

Vroeger. Toen we die LP van de bieb hadden geleend. En mijn vader ze voor ons op nam met zijn weetikveelwatvoorrecorder. Hoe we uren op de bank lagen, of op de stoel. Zelfs op de grond voor de open haard. En luisterden. Vier sprookjes. Hele leuke sprookjes, die ik nu nog steeds uit mijn hoofd ken. En allerlei leuke liedjes er om heen. Gewoon simpel, Hollands en neutraal. En goed.
"Zeg maar dag met je handje", bijvoorbeeld! En van die opzegversjes als: "dit is opa, kort en dik". Sorry pa!!! Ik bedoel er niets mee :)

Het was een fantastische keuze van mijn ouders dat we een jaar of 15 geleden allemaal een CD kregen. Met daarop... juist. Je raad het al. Overgenomen van dat weetikveelwatvoorrecorder.
Dat was genieten!! Zelfs onze Rob vond het oké dat deze muziek aan bleef. En noemde zijn knuffeleendje Kwakkelientje :)

Soms heb je dat. Dan denk je terug en komt juist zoiets als dit in je op. Grappig dat het niet alleen mij overkomt, maar ook mijn dochters al. En nee, dat zegt niets over mijn leeftijd!
Vertel eens, heb jij ook zo'n jeugdsentiment??

Nieuwsgierig? Zoek op You tube naar Eftelingsprookjes

Zomaar samen wandelen

-Hallo-oh!!
Enthousiast zwaait de dame aan de overkant naar me. Een oudere vrouw, die ik tijdens het sporten wel eens groet.
Ik had haar al zien lopen, want ik liep schuin achter haar. En 'k liep te dubben: zal ik ... of zal ik niet...

Het is zondagmiddag. Tijd voor een stevige wandeling. Gelijk even een kaartje door de bus gooien bij mijn oom en tante, een eind verderop. Als ik doorloop in mijn eigen tempo, ben ik met ongeveer drie kwartier weer thuis. Heerlijk is dat. Zo snel doorlopen dat eenmaal thuis, je benen er van tintelen.

Dus vandaar mijn twijfel. Want met iemand meelopen, dat is: tempo aanpassen, route misschien wel. Praten. En luisteren. Wil ik dat nu?

Maar haar blije geroep trekt me over de streep. Een klein stukje samen op, dat is natuurlijk niet zo'n probleem.

Ik loop met haar mee en hoor veel over haar. Een inwoner uit het oude Joegoslavië. Getrouwd, kinderen, gescheiden, oma, 76 jaar.
Nee, mijn tempo houd ze niet bij, dus pas ik me aan. Rondje stadspark samen. Daarna ga ik alleen verder. Denk ik.
Maar deze dame, ik weet nóg haar naam niet, besluit met me mee te lopen. Ik vind het inmiddels allang best. Het is een gezellige prater.
Langzaam stuur ik het gesprek aan op het geloof. En als ze me vraagt wat ik dan geloof vertel ik haar over Jezus. Over Zijn liefde en Zijn vergeving voor mij. Stralend glimlacht ze me toe.
-Dan geloof je hetzelfde als ik.
En we krijgen het over verschillende geloven maar vooral over verschillende belevingen. Ze ergert zich aan onze mooie kleren, grote hoeden - breed meet ze ze uit :) - en ons geklets terwijl we naar de kerk lopen.
-Dat kan toch niet als je gaat bidden tot de heilige God?

Ik begrijp haar frustratie wel een beetje. Tegelijk is het een cultuurverschil. Waar ik overigens veel van leer.
Als we weer terug zijn bij het stadspark gaan we ieder onze eigen weg. Een uur hebben we samen gelopen. Ik besluit nog even een snelle pas te gaan, in plaats van rechtstreeks naar huis te wandelen. Twintig minuten later kom ik thuis. Met tintelende benen, een leeg hoofd en heel voldaan.
Soms brengt God zomaar mensen op je pad, waar je heel veel van leert. En samen maak je het verschil!

Meester of dictator?

Tjonge zeg! Verbaasd kijk ik naar de datum, boven mijn  vorige blog. Dus ja... ik ben lang weggeweest. Maar ik had het niet door. De tijd gaat snel, ondanks dat we niet heel druk zijn.

Dus tijd om jullie weer op de hoogte te houden van de ontwikkelingen hier.

Inmiddels zit ik al volop in mijn werk. Klinkt goed hè :) Ik heb het er geweldig naar mijn zin en ook mijn lijf houdt zich prima. Dat was wel even spannend. Bijzonder hoe snel je weer in het vak zit, de oude dingen opgepakt (sommige dingen zijn echt nog hetzelfde als 25 jaar terug) en nieuwe dingen bij leert. Wat te denken van een geautomatiseerd kassasysteem... pfff...
Maar goed, te midden van fijne collega's, gezellige klanten en dus een prima sfeer houd ik het hier nog wel 25 jaar vol!

Manlief heeft bedankt voor het aangeboden werk. Hij had eigenlijk geen keus, want de verplichting om ook zondagen te gaan werken stuitte hem tegen de borst. Gezien ons principe, de rust van één dag in de week die daarbij hoort en waar we erg van genieten, een logisch verhaal. Dus die baan ging niet door. Wel heeft hij sinds afgelopen maandag weer een sollicitatieplicht. Dat betekent dat hij uit de ziektewet is en nu weer in de ww zit. Maar ook hierin vertrouwen we op Gods leiding. Hij zorgt voor ons!

Wat betreft de kinderen: met allemaal gaat het goed.
Willeke werkt keihard aan haar doelen, horend bij het zelfstandig-wonen-project. Ze doet het super! Jorike had onlangs de uitreiking van haar propedeuse en loopt met veel plezier stage bij een verpleeghuis, als student logopedie.
Rob heeft zo zijn momenten. Van eigenwijsheid, boosheid en knuffeltijd. Hij doet super zijn best, maar we moeten hem regelmatig wijzen op wat bij Karakter is geleerd. Maar verder denk ik dat zijn gedrag vrij normaal is, voor een grote puber van 14 jaar.
Geert werkt aan de toekomst :). Denkt na over geschikt VO. Zegt dat hij nog niet precies weet wat hij wil worden. Misschien wel meester. Of wie weet toch dictator.
Toen ik voorzichtig vroeg wat het verschil is, gaf hij dat duidelijk te kennen: een meester staat voor de klas en onderwijst zijn leerlingen. Een dictator is iemand die op de radio/tv/computer verslag doet van de voetbalwedstrijd.
Opgelucht haal ik adem: zeker weten dat meester hem op het lijf geschreven is, net als commentator trouwens.

Omzetformulier PGB

Nu onze Rob volgende week weer naar huis komt (Ja!!! Je leest het goed, weer helemaal naar huis!!!!) moeten er dus weer allerlei dingen geregeld worden, teruggezet worden. Daarover had ik al geblogd.
De PGB is een lastige. Niet alleen voor ons, ook voor iedereen die er mee betrokken was, is en zal zijn. Dat weet men namelijk zelf niet...


De SVB verwijst me door naar het Zorgkantoor. Het zorgkantoor verwijst me door naar de gemeente en... nee, gelukkig verwijst de gemeente me niet door naar de SVB, al was ik daar bang voor.
Volgens het zorgkantoor moet ik een omzetformulier invullen: van uitwonend naar inwonend. Stom woord, wat meneer drie keer moest herhalen door de telefoon, voor ik hem verstond. Nog nooit van gehoord. Klopt, zegt hij vrolijk, is nieuw... Maar goed, de gemeente heeft zoiets, vertelt hij me.


De gemeente, waar ik maar naar toe ga ivm dat nieuwe woord, belt en belt en belt... WMO-collega's sturen hem door en vragen maar één ding: omzetformulier???
Dan komt er één met een goed plan: ga naar de CJG. Centrum voor Jeugd en Gezin.
En daar weten ze het antwoord: het omzetformulier bestaat nog niet....
Gelukkig weten ze ook de oplossing en zo lijkt alles toch nog op tijd goed te komen.
Want, ze belooft, ik word zo snel mogelijk gebeld.
En daar wachten we nu al 8 dagen op...

Poeh hé, vakantie...zucht...

Vandaag de eerste dag van de voorjaarsvakantie.
Er staan nog al wat dingen op de planning.
Omdat Rob tegenwoordig in Ede op school zit en hij daar niet zelfstandig kan komen, spreek ik  tandartsbezoek af in de vakantie.
En omdat hij de rest van de week bij de zorgboerderij is, is dat vandaag.
Maar omdat er zaterdag een ongelukje gebeurde op de zorgboerderij, gaan we ook even naar de huisarts. Terwijl ik die bel voor een afspraak vraagt Rob wanneer we naar de kapper gaan...


Tandarts: 9.15 gaan. Vooraf gebeld: lopen jullie erg uit? Nee dus. Prima op tijd komen we aan (1 minuut te laat) en drie minuten later wordt Rob geroepen. Deze keer mag ik niet mee, want 'ik ben al stoer en ik ben geen kleuter!'.
Oké, als de tandarts dat ook goed vindt? Tandarts vindt het oké en al snel zijn ze samen terug, tevreden en Rob vooral opgelucht.

Huisarts: 10 uur. Gelijk doorfietsen maar, hoewel het pas vijf over half tien is. Wachten is voor Rob erg lastig, dus ik fiets overal een beetje omheen met onze duofiets en zo komen we tien voor tien op plaats van delict aan. Delict, want dit is niet leuk!

Na een paar minuten geeft Rob de moed bijna op: 'over twee minuten ga ik hier weg hoor', als dan net de huisarts ons roept. Poeh..dat was net op tijd!

Inmiddels heeft hij al een aanvaring met een andere huisarts achter de rug, twee bakken koffie met veel suiker en veel melk (vandaar die aanvaring) en wat onrustig blikken van twee andere wachtenden. Tja, een autist is eerlijk en niet altijd even vriendelijk. Spanning opgebouwd voor wat komen gaat, dat maakt het minder leuk, maar wel uitdagender voor arts en mama.

De arts concludeert een gekneusde pink, maar ook een goed ontstoken teen. Dat kwaaltje sudderde al een paar weken en Rob was zo dapper het te zeggen. In de zomervakantie haalde de arts van de andere grote teen de nagel, nu was dat nog niet nodig, gewoon omdat Rob spontaan begon te huilen bij het horen van 'snijden'...


Eenmaal thuis begint Rob stiekem te doen. Ik kom tot de ontdekking dat hij weer bezig is met aanstekers en papier. Hij vindt dat momenteel helemaal geweldig. Ik vind het eng, ondanks de gieter vol water er naast. Stel je voor.. En omdat Rb niet in de gaten heft welke gevaren er in vuur schuilen, doet hij het hier maar vast ook zomaar ergens anders. Boven op zijn kamer bijvoorbeeld. Het is niet te remmen en ik kan het gevecht om de aansteker terug te krijgen niet aan: hij is te sterk. Oplettend laat ik het toe, duidelijk begrensd, in de hoop dat dat helpt.


Na het eten, waarbij Rob per sé eieren wil bakken en ze daarna spontaan aan het gasstel overlaat om de eersten op te eten, bel ik de kapper. Die heeft een wachttijd van twintig minuten. Tien minuten later bel ik terug. Kapper, ze werkt niet op afspraak, spreekt af dat ze probeert de boel vrij te houden. Dat lukt!

Maar voordat ik binnen ben, heeft Rob het koffiezetapparaat al ontdekt. Gelukkig weet de kapper hem over te halen tot het nemen van chocomelk. Dat scheelt een hoop drukte thuis, die al aanwezig was door de koffie bij de huisarts.

Na de knappe knipbeurt bij de kapper, verdwijnt Rob richting Jumbo. Ook ik doe wat boodschappen, maar ben eerder klaar dan Rob. Hij staat me op te wachten want hij heeft geen geld genoeg voor de negen blikjes drinken in zijn  mandje. Bij de kassa probeert hij de caissière uit: dit blikje wil ik toch niet, en deze ook niet, maar de ander wel... Gelukkig gaat het zuchten in de rij langzaam over in gegrinnik, wat ik beter kan verdragen.

Als klapper op de vuurpijl laat Rob eenmaal op zijn slaapkamer een blikje vallen en is zijn klerenkast opeens roze/paarsgekleurd door de cassis. Behulpzaam biedt Rob aan op te ruimen of te helpen, maar ik doe het liever alleen.

Oké, dan ga ik koekjes bakken. Ik zucht...

Zo een schone slaapkamer, maar vuile keuken. En het is pas half drie... Lang leve de vakantie....



Zo, kleed u u maar uit...

Het is al weer lang geleden dat ik geschreven heb. Na wat griepjes, ik één keer, Geert deed zelfs twee keer mee, zijn we allebei weer op de been. Ondertussen stond de rest niet stil en ging het leven z'n gewone gangetje.
Een telefoontje met stichting MEE begin januari, om eens te praten over wonen voor Rob gaf de prachtige datum van 24 maart aan. Bijna drie maanden later! Nu hebben we gelukkig geen haast, maar je zou maar wel snel moeten zijn...
Gelukkig vond de dame aan de telefoon het ook niet leuk en belde een week later terug met een vervroegde datum: 3 maart. Nou ja, in principe schiet dat al op... bedankt voor het MEEdenken!


Vandaag een bezoekje gebracht aan de schoolarts met Rob. Wat deed hij het goed. Terwijl er de vorige keer niet veel met hem lukte deed hij nu super mee. De ogen test kwam op 150% ! Als dat niet beter zien is...
Oren test ging ook in een sneltreinvaart en zelfs het rondjes lopen met blote rug deed hij, al was het met schroom. Gewicht was wat hoog, maar in balans met de lengte, dus geen problemen wat dit soort zaken betreft!


Eenmaal op de weegschaal riep Rob vol genoegen: Bijna 60 kilo! Word ik geslacht!!!
En toen de dokter klaar was zei hij enthousiast, en hij ging er eens goed voor zitten: zo, nu mag u uw kleren uit doen! :)


Jammer dat er in die wachtkamer koffieautomaten staan. En dat de dokter net iets later was dan ons. Gelukkig konden we voorkomen dat Rob koffie mee nam.
Eh, dat is verboden in de spreekkamer Rob, verzon ik ter plekkie. De arts keek me goedkeurend aan. Rob reageert namelijk nogal op de cafeïne. Daar zijn we als ouders echt niet blij mee, zó druk als hij dan wordt.
De koffie bleef in de wachtkamer, maar natuurlijk stond het er nog na ons bezoek. En onze snelle jongen had al weer nieuwe koffie getapt voor ik de wachtkamer in was. Daar ging hij, met twee koffie in de hand, naar buiten. Arts er achter aan:
Nee hoor, op de fiets kun  je geen koffie drinken. geef maar hier.
En zo werden we bevrijd van een pittige middag, al was Rob de hele weg aan het schelden op 'die stomme dokter', die eerst leuk was, maar zich daarna met hem bemoeide.
'Als ik hem nog eens zie, dan...dan zál ik hem'.


Nou ja, dit was de laatste keer geloof ik. Geen probleem!!!

Goedemorgen!!!

Daar ben ik weer!
Na een blogpauze van zo'n vier maanden begint het toch wel weer een beetje te kriebelen.
Al vraag ik me serieus af of ik er goed aan doe weer te gaan bloggen, toch heb ik er ook weer reuze zin in!

Het gaat goed hier. De intense vermoeidheid van april/mei is weg, dankzij een ander eetpatroon en een ander brilglas :-) Nooit geweten dat dát zo'n invloed zou hebben. En omdat ik met allebei tegelijk begon weet ik niet wat meer invloed had, de bril of het eten.

Toch is hier ook weer heel veel gebeurd. Mooie dingen, moeilijke dingen, pijnlijke dingen. Teveel om in één blog over uit te weiden, te veel om allemaal weer overhoop te halen en hier neer te kalken. Maar genoeg voor een heleboel blogstof.

Voor mezelf heb ik wel wat regels opgesteld:

1. Ik blog één keer per week.
2. Ik ga nog niet meelezen met anderen, sorry, maar dat kost gewoon teveel tijd en energie. Al mag ik af en toe een uitzondering maken :-)
3. Bloggen is geen prioriteit, als het eens niet lukt, is dat zo.
4. Ik blog vooral om van me af te schrijven, dat is een beetje therapeutisch en nodig.

Voor nu wens ik jullie een fijne dag!!

 

Korte duurzaamheid: alweer camera kapot...

-Vindt u nu ook, mevrouw, dat alles zo veel korter mee gaat? Ik blijf toestelletjes kopen...
Vragend kijkt de vrouw me aan. Ze wijst naar het kapotte fototoedstel in mijn handen.
Verdrietig kijk ik er naar. Ik knik.
-Klopt, deze is bijna een jaar oud. De vorige ging niet heel veel langer mee, 14 maanden ofzo...
Triest denk ik aan het geld, wat ik net weer heb uitgegeven voor een nieuwe camera.
-Je kunt eigenlijk niet zonder hè, het is bijna koninginnedag en zo. Dus ja...
-Precies, valt de vrouw me bij. Laatst had ik de computer kapot. Weet je wat ze zeggen? Vijf jaar mevrouw, dat is heel lang hoor, voor een computer...

Ik sta bij een bekende winkel en heb dus zojuist mijn verjaardagsgeld (en iets erbij) gespendeerd aan een nieuwe camera. De goedkoopste.
Nadat vorig jaar óp Koninginnedag mijn toestel kapot ging, balen want ik woon in Veenendaal :-)
zocht ik met zorg een nieuwe uit. Eén die het goed zou doen, makkelijk te hanteren was én aanbevolen werd op internet. Goed merk, niet té goedkoop.
Maar ja...
In een dolle bui maakte ik een nieuwe profielfoto van mezelf. Gisteren. Getooid in oranje, met kroon. En werkelijk, hij was leuk! Ik leek de koningin zelf wel!
Kennelijk was ik er te trots op. Ik liet de foto aan Willeke zien. Zij dacht: mama heeft de camera vast...ik dacht: zij pakt hem aan.
.... Bam....
Hij deed het niet meer. Zelfs die laatste foto kreeg ik niet meer op de pc...Jammer voor jullie...

Service? Garantie? Neu-euh... U zegt het zelf mevrouw, u hebt hem laten vallen. Als u dat niet had gezegd, waren ze er op de fabriek wel achter gekomen, dus u bespaard ons veel moeite.
-Maken? 60 euro nakijken, 40 euro vervoerskosten en dan nog de reparatiekosten mevrouw...
Ik waardeer zijn eerlijkheid, vorig jaar zei hij precies hetzelfde... Niets veranderd!

Niets veranderd?
Waarom ging mijn ouderwetse toestel mét rolletje dan mijn hele pubertijd mee én daarna nog tig jaar? Waar is de tijd gebleven van goed spul wat lang meegaat? Iets maken? Repareren? Weggooien! Afval te weinig? Ach we verwerken het goed, toch?

Peinzend kijk ik de vrouw aan. Ons bankstel deed het 18 jaar, mevrouw. En nu al weet ik dat onze nieuwe dát bij lange na niet gaat halen.
Hoofdschuddend lopen we de winkel uit.
Wat een dure tijd en korte duurzaamheid.

Geert is blij met kapotte toestelletjes...

 

 

Rammen maar,
eens zien hoe de binnenkant eruit ziet

Logisch dat repareren duur is...

Waar zouden we zijn zonder de trein?

Ontbijt is op, bedden afgehaald, wasmachine aan..

Met een ingebakerde Judah

Even pauze!
Ongemerkt gaan mij gedachten terug naar vorige week zaterdag.
Toen zaten Willeke en ik om deze tijd in de trein.
Kwart voor negen waren we ingestapt.
Op naar Tilburg, via Breda.
Waarom? Breda is een leuk uitje: kraambezoekje afleggen bij lieve vrienden.
Tilburg is een must: psychologisch onderzoek voor Willeke, opdracht van het CBR.
Zoals iedereen die wil afrijden, moest ook zij een eigen verklaring invullen. Naar eer en geweten uiteraard.
Al ging het tegen ons gevoel in, we vulden het zo eerlijk mogelijk in.
Dat betekent dat we ook invulden dat ze Asperger heeft. Dát werd aangegeven als 'psychisch gestoord'. Lekker realistsch... :-(
Om de eigen verklaring uit te kunnen printen betaalden we bijna 20 euro. Om het verplichte onderzoek te laten doen betaalden we 250 euro. Vooraf.
En dan de vervoerskosten enzo... of we maar even naar Tilburg wilden komen.
Een dagkaart van de AH maakt de pijn wat minder, net als het tussenbezoekje in Breda!

Het gaat goed. Het bezoekje is geweldig leuk en véél te kort. Het onderzoek loopt niet uit ofzo, 't lijkt een beetje onzinnig, maar vooruit, het is gedaan. Op naar huis.
We staan op het perron: Rotterdam Centraal richting Utrecht.
Net als ik de opmerking gemaakt heb dat de NS vandaag wel heel keurig op tijd rijdt, springt er een berichtje op het bord: 10 minuten vertraging. Dommerd, nooit zoiets hardop zeggen...

Eenmaal in de trein, eerste klas, de rest is vol, installeren we ons op ons gemak. Een beetje thuisvoelen is fijn, toch. Willeke pakt haar laptop, ik mijn boek.
Opeens gaan de lichten uit. Een krakende stem vertelt ons dat we allemaal uit moeten stappen en naar voren moeten lopen. De trein zal niet gaan rijden. Zuchtend laden we onze spullen weer in.
Het is een beetje angstig en benauwend, daar op het perron met zo'n 6 à 700 anderen. De conducteur vertelt ons na aandringen dat er iemand onwel is geworden. Pas na tien minuten komen we erachter dat de trein aan de overkant van het perron op ons staat te wachten. Communiceren? Eh...

Voorzichtig installeren we ons weer. Of zullen we even wachten?? Luttele minuten blijven we in onzekerheid.
Dan... De trein rijdt! Opgelucht halen we adem... Tot Gouda.
Daar horen we dat de trein niet verder gaat. Kapotte bovenleiding...
Het advies van de NS: via den Haag, Schiphol naar Utrecht... Op perron 4 staat er een trein op ons te wachten. Wij er met z'n allen heen...vraag me niet hoeveel mensen er nu de klos waren!

Het is gezellig in de trein. We voelen ons allemaal slachtoffers van hetzelfde, wat een band schept.
Wanneer de conducteur omroept dat we aankomen in Leiden Centraal moet ik lachen. Ja-ah, het lijden staat hier wel centraal ja.
We besluiten hier uit te stappen, omdat er vanuit Leiden ook een trein gaat naar Utrecht centraal. Zeggen ze, medereizigers.
Gelukkig is dat ook zo! Het was wel een gokje...
Als de trein Veenendaal Centrum binnenrijdt zijn we helemaal gaar. Willeke is te laat voor haar concert, maar gaat alsnog richting Lampegiet. Ik had me de avond ook anders voorgesteld. Geert ligt zelfs al in bed. Bijna half negen is het als we ons huis weer binnen stappen.
Bijna 12 uur gereist... wereldreizigers zullen we ons maar noemen, vind je niet?
Met dank aan de NS toch weer wat van Nederland gezien! Mooi hè!

Herkenbaar, dit verhaal? Arme jij...

Over wegwijs, afdrogen, verschil en Pasen

Even een terugblik:
De wegwijsbeurs ging goed! De allereerste waarmee ik in gesprek kwam was een bloglezer. Erg leuk!
Verder veel gestaan, maar daar niet veel napijn van gehad. Natuurlijk voelde ik m'n rug wel, maar na even zitten ging dat vanzelf weer over. De beurs zelf vond ik erg tegenvallen, binnen een uur had ik alles gezien. Er waren ook niet echt dingen die m'n interesse hadden...

Willeke heeft donderdagochtend de bijna droge vaat helemaal afgedroogd en opgeruimd. Een blogje plaatsen hierover was niet zo slim: ze vond het alleen maar een leuke actie! :-(

Gisteren plaatste ik een nieuwe profielfoto. Dit naar aanleiding van het boekje  op de foto hiernaast. De opdracht voor deze week was oa: upload een nieuwe profielfoto met een 'big smile'. Het zijn er twee geworden, a big, big smile!

Make a difference is een boekje wat je zet tot bijzondere activiteiten. Voor elke dag één,  tot aan Pasen. Maak het verschil voor een vriend, een buurtje, een gezinslid, bloglezers :-)
Ik doe niet overal aan mee, je kunt elke dag iets speciaals doen, maar ik let er wel op.
Op die manier daag je mensen uit vragen te stellen over je actie en kun je een mooi gesprek krijgen over het christen-zijn en Pasen.
Leuk om mee te doen?
Het boekje is te koop bij een christelijke boekhandel voor 2,25.
Ik zal jullie een beetje op de hoogte houden van de acties hier!

Morgen wil ik met de kinderen iets over Pasen maken, zodat we er meer bij stil staan. Ik heb het idee van itsamakkie.blogspot.com, Marian Laban, ook bekend van de Eva creatief pagina's. Nu nog energie om de benodigdheden hiervoor in te kopen en de inspiratie om aan de slag te gaan!

Drukke week gehad

Zondag: Kerkdiensten

              Verjaardag

Maandag: Kamer opruimen van Geert, tweeën een half uur!

Dinsdag: Koffie drinken bij vriendin in Harskamp

               Gesprek over één van de kinderen

               Babyshower, met high tea, waar ik scones voor bakte

Donderdag: Koffie drinken bij vriendin vlakbij

                    Lunchen met vriendin

                    Poffertjes eten met Rob: einde Cito!!!

Vrijdag: Naar de school waar Rob heen gaat, dv september 2013

              Avondje uit met vriendinnen: workshop en high-tea

Zaterdag: Open dag CHE

 

Toen ik zondag in mijn agenda keek begon ik zowaar tegen deze week op te zien.
Tegelijk was het een week vol leuke en veel nieuwe dingen, waar ik ook wel zin in had.
Dus zei ik niets af, maar ging rustig te werk.

Het was een intensieve drukke week, die wel een maand duurde, naar mijn beleving.
Tussendoor liep ik nog voor de Hersenstichting met een collectebus, deed ik de was en kookte eten.
Al het huishoudelijke gedoe, dat woord zegt over hoe ik dát vind ;-( , is weer aan de beurt geweest. Misschien wat snel, maar wel goed. Ach, zo werk ik vaker ;-) Natuurlijk bezocht ik ook tweemaal de sportschool. Hoe sportief!

Ik genoot erg van de vrije woensdag en vrijdagochtend. En van het spreken van vriendinnen en naar hen luisteren.
Ik heb me ontzettend leuk vermaakt bij het CHE, toen ik de informatiebijeenkomsten volgde van GPW: Godsdienst en Pastoraal Werk.
Lijkt me zó gaaf! Maarre...geen tijd en veel te duur . En een beetje hoog gegrepen ook, denk ik zo.
Wel grappig dat ik daar de halve kerkbode uit Veenendaal tegenkwam...
N. Belo, N. van der Voet, B. Roor
En ze wilden allemaal dat ik heel erg geïnteresseerd was: nu inschrijven???

Deze week putte me helemaal niet uit. In tegendeel: ik kreeg er de energie van die ik een poos al niet had ervaren.
Er was één uitzondering: toen Rob poffertjes at en ik toe keek (u hebt geen citotoets gedaan!). Hij liep weer weg. Gelukkig was er geen reden voor paniek en liet ik die dus niet toe. Hij zal wel weer naar huis zijn gegaan. Klopte ook, maar wel via een andere weg als wat ik normaal vind. Toch wel weer schrikken.
Toen opeens was ik blij dat de week bijna voorbij was...

Gewauwel op zaterdag

Om even terug te komen op het vorige berichtje: de boekbespreking ging goed! Geert was niet zo heel zenuwachtig toen hij van huis ging. Dat werd anders, omdat de klasgenoot voor hem voor zijn bespreking lekker de tijd nam. En als je dan moet zitten luisteren, terwijl je weet dat jíj daar zo staat...
Een acht. En daar zijn we natuurlijk dik tevreden mee, al ging Geert eigenlijk voor een 9+...

Donderdag in de loop van de ochtend ging mijn hoofdpijn over. Gelukkig maar. Nooit meer doe ik deze oefening op deze manier.
Vrijdagmiddag wel weer wezen sporten en warempel, in de loop van de dag: zere schouder, zere nek. Nee hè, niet weer! Gelukkig ging het vandaag vanzelf weer weg. Maar voorzichtig aan doen met dat gefitness...

Verder ben ik ontzettend moe. Is het de kou? De temperatuurswisselingen van warm-koud-warm, binnen-buiten? Ik weet het niet. Of toch ook van het sporten? Zou het zó erg met me gesteld zijn??

Wel veel gedaan vandaag: alle bedden verschoond, vijf wassen gedraaid en opgeruimd en een grote pan erwtensoep gekookt. Mmmm, heerlijk. Maar ik moest me echt overal toe zetten. Niets ging vanzelf of uit vrije wil. Nu ook: het typen geeft zo'n moeie armen, dat ik zometeen dubbele tijd bezig ben met foutjes verwerken.
Zo maar vroeg in bed. De meiden zijn met club gourmetten, dus die zijn voorlopig nog niet thuis. Maar de jongens moeten zo nog naar bed gebracht worden. Zingen voorlezen...Ooooh, volgens mij val ik zo bij ze in slaap.
Genoeg gewauweld. Allemaal fijn weekend. Ik ga denk ik maar voor een winterslaap!
Wie o wie heeft daar ook behoefte aan???

Over sporten, boekbespreking en baby's

Dank jullie wel voor de lieve, mooie felicitaties. Het is altijd weer bijzonder, vind je niet?

Inmiddels genieten we allemaal weer van de sneeuw en ben ik fanatiek gaan sporten. Beetje meer als mijn instructeur me adviseerde ben ik bang...
Na een introductieles, 1 op 1 met een specifiek programma voor mij alleen, deed ik dinsdagochtend ook mee aan het buikspierkwartiertje. En daar kreeg ik me toch een last van mijn nek! Hoe bestaat het! denk je misschien. Nou dat hóe, dat weet ik niet, maar dat het zo is voel ik nog steeds. Inmiddels dus een knallende koppijn en de hele ochtend in bed gelegen.

Daarbij komt dat Geert morgen zijn boekbespreking heeft. Of het daardoor komt weet ik niet, maar hij heeft de hele nacht op mijn plekje geslapen. 'k Hoop zo dat hij dat vannacht niet weer doet!
Het lukt me maar niet foto's en video's van eigen computer op te laden. Hebben jullie daar ook last van? Jammer, Geert had zijn boekbespreking voor de camera gedaan, helemaal alleen, lekker op z'n eigen kamer. Een lust om naar te kijken en te luisteren. Maar ja... Met jullie delen lukt dus niet.
Vandaar ook de nieuwe foto bij de blogtitel. Een andere mogelijkheid had ik niet. Willeke schreef de letters in het ijs op de auto en maakte de foto. Eerlijk is eerlijk: ere wie ere toekomt!

Zondagavond gingen we bij vrienden op de koffie. Heel soms doen we dat. Alleen als Rob logeren is kán dat. Of als we heel goede oppas hebben natuurlijk...
Het werd erg laat, zó gezellig. En ondanks dat manlief altijd volkomen alcoholvrij blijft kregen we een goed gesprekje, waar we nu nog om lachen:
Zij: Weten jullie wanneer Annet de baby verwacht?
Wij: Euhhhh...
We gissen wat en dan zegt mijn mannetje, hij was heel serieus:
'Dit jaar nog, geloof ik'

Ach, super nuchter en dan nog niet weten dat baby's er maar negen maanden overdoen.
Toch eens met m'n schoonmama praten...

Rebelleke, welkom als volger, veel leesplezier!

Sportieve voornemens 2013

Sommige dingen neem je je niet voor. Die overkomen je gewoon.
Zoals Jorike, die nu elke week trouw sport bij de fysio, omdat haar lijf vorig jaar aangaf dat het MOET!
Het gaat goed met het sporten, trouwens. Hoewel ze dat verder niet merkt aan de pijn. Dagelijks zakt ze een keer of wat door de rug of enkels, haar polsen blijven pijnlijk, de linker doet nu ook mee.
Maar goed, dat weten we, dat zal ook niet over gaan. Toch ervaart ze veel plezier in het sporten.

Dat Rob vorig jaar bij Ad Schoeman ging sporten, was vooral handig: dan had hij wat te doen. Maar daaruit komt voort dat hij vanaf vandaag elke week naar Judo gaat. Niet direct een voornemen, maar vooral practisch gezien kwam het zo uit: de laatste les in december was de blauweplekkenles. Niet handig om aan mee te doen, volgens de judoleraar. De kijkles zit er al wel op, inschrijfgeld is betaald, maandelijks bijdrage is gemachtigd. Sterker nog: pak is gekocht, gewassen en 'afgemaakt' door mamalief en zo kan Rob vanmiddag is vol tenue op pad!

Arggg, foto lukt niet...volgende keer..... Waar is Blogger mee bezig???

En ja-ah. Dan kan mamaatje zelf niet achter blijven hè. Met zoveel sportievelingen in huis: Willeke fietst elke dag twee uren! Papa loopt af en toe hard. Geert doet aan schoolzwemmen. En ik? Niets. Helemaal niets. Ik zit op de bank of op de stoel. Ik zit af en toe in het zadel, van mijn fiets, elektrisch: goed voor je conditie :-( en zo  nu en dan ren ik wat traptreden op en af.  Meer doe ik niet.
Want als ik meer doe, brand ik van de spierpijn de volgende dag. Nou, dan laat je het wel!

Kan niet hè. Is niet meer van deze tijd. Nu de fitnesszalen uitpuilen voor negen euro vijfennegentig per maand kun je daar niet meer om heen.
Dus kroop ik vrijdagmiddag voorzichtig naar de het dichtsbijzijnste fitnesshalletje wat mijn buurt rijk is en schuifelde naar binnen. over de hooooge drempel heen.
De vriendelijke jongen  aan de balie stelde me gerust: sporten wordt leuk zodra je binnen ben. Ehhh...Waarom merk ik dat niet??

Met een kop warme chocomelk en een inschrijflijst onder m'n neus gedrukt ga ik op de zilveren stoeltjes zitten. Eerlijk en nauwkeurig vul ik al de gegevens in. Plus dat ik een introductieles wil. Ik geef het met zorg ingevulde papiertje terug aan de baliemedeweker, inmiddels een man en vraag om een afspraak. En dan komt het: mijn geduld wordt op de proef gesteld.
-Pas volgende week maandag, 14 januari, is er een plaatsje, mevrouw.
En ik reageer beleefd:
-Helemaal niet erg hoor. Kan ik me nog even mentaal voorbereiden, niet waar. Pfft...
Vrolijk groet hij me: tot dan!
Juist ja. Tot dan.... Nog 10 dagen.... dan ga je, Aline.

Het is goed om nu vast doelen te gaan verzinnen: conditie opbouwen en kilo's kwijt. Geen stijf lijf meer als ik op sta en geen gehijg meer als ik boven ben. Dat is m'n doel.
Nu graag nog even een medesporter, die er net zo veel zin in heeft als ik.
Het is maar negenvijfennegentig!!
Wie gaat mee??????

Troep te eten geven

Het is toch van de zotte!
Ik heb toch zo'n meelij met die arme dotjes van tegenwoordig.
Eten is er niet meer bij, deze dagen.
Weet je wat die ouwelui zeggen als ze om eten vragen?
-Je neemt maar een oliebol!
Of, nog erger:
-Kijk maar even wat er is!
Hier moet een einde aan komen, en wel direct! NU!
Dus sta ik lusteloos en moe van mijn stoel op en ga doen wat ik hoor te doen:
Ik maak eten klaar voor mijn lieve kindjes.
Gelukkig bestellen ze niet veel: drie willen er één sneetje geroosterd brood, met niets, met kaas en met rietsuiker, terwijl oudste alleen maar een stuk of vijf oliebollen eet. Maar kijk, dát is eigen keus.

Zulke rare dagen met zo'n gek ritme. Geen ritme.
Op oudejaarsdag bakte ik zes pakken oliebollen. Geen tijd om eten te koken dus, ook omdat de apotheek nog een bezoek kreeg en de supermarkt. Willeke bracht gelukkig wat oliebollen naar gemeenteleden, zodat ik door kon bakken. Eten? O ja! Soep uit blik met stokbrood maar.
-Sorry jongens...
Maar deze kleine mensjes leken helemaal niet teleurgesteld...

De avond brachten we door bij vrienden, voor het eerst sinds zeventien jaren weer eens weg. Het was gezellig. En eten genoeg: chips en oliebollen smaken met een glaasje witte wijn prima. Tot half twaalf. Toen gingen we weer naar huis. Jorike wilde echt de konijntjes kunnen opvangen tijdens het vuurwerk, maar vooral wilde ze samen met ons het jaar afsluiten. Haar jaar was immers moeilijk zat met de pijn, die leidde tot diagnose HMS. We sloten dus samen af, met psalm 90 en kringgebed. Ook voor het eerst zo bidden. Erg bijzonder!
Willeke bad voor vader, Jorike voor allemaal, wij vulden aan. Geert luisterde eerbiedig.
-Lieve Heere, bad Rob, ................... Dank U voor dit jaar....................... Vergeef ons de zonden...........Amen.  
Zo lief en eenvoudig en ontroerend! Heerlijk!

Vandaag wel een beetje gewoon ontbeten, half slapend, want zij die kunnen werden geacht half tien in de kerk te zitten. En dat deden ze! Petje af!
Bij oma kregen we broodjes van de supermarkt, een soort saucijzenbroodjes. Allemaal twee kleintjes. genoeg voor vandaag. Daarna naar opa en oma: gehaktballetjes, frikandellen, oliebollen, toastjes en nootjes, het kon niet op. En zo aten we onze derde maaltijd die dag.

Eenmaal thuis begint het te kriebelen. Rob eerst:
-Wanneer krijgen we eten?
-Huh? Ik kijk hem verbaasd aan. Eten? Wat is dat? Heb je niet al zat gehad?
Rob wil brood. Gewoon weer eens gewoon brood.
Twee vallen hem bij. Oké dan maar.  Heb ik ook niet lang genoeg geluierd? Tijd om weer eens gezond te gaan doen.

Die arme dotjes van tegenwoordig. Met al die drukke moeders die oliebollen bakken voor anderen en een beetje voor zichzelf. Die de rest van hun tijd achter hun pc-tje zitten te bloggen? 't Is van de zotte!
Afgelopen ermee! NU! Tweeduizenddertien staat gelijk aan gezond eten. Maar weer eens proberen...

Voor het nieuwe jaar dus toch een nieuw voornemen. maar of het gewaardeerd wordt?
Eetsmakelijk allemaal.
Ik wens jullie een gezond nieuwjaar toe.

O ja, weet je wat ik las? Dat je niet voor je eten kunt bidden als je eten troep is.
"Vraag God niet allerlei troep te zegenen en op wonderbaarlijke wijze te veranderen, zodat deze voedingswaarde krijgt." Denk je nu echt dat God dát zegenen wil? vraagt Bill Hybels zich af in 'Te druk om niet te bidden'.
Mooie eyeopener om het jaar mee te beginnen, dacht ik zo!

Ook wij genieten van de sneeuw

Wat een sneeuw hè mensen. Heerlijk, ik heb er van genoten! Gisterenavond lekker gewandeld naar dorp en daar met mijn zus een kop warme chocolademelk mét slagroom gedronken. Bijgekletst en toen weer terug gewandeld. Lekker alleen, luisterend naar het geknisper onder mijn zolen.

Willeke fietste gewoon naar Barneveld, vrijdag. Het stageadres had gelijk: werk is werk. Maar het was wel ver en veel. De afstand lijkt opeens veel langer als je niet alleen door de sneeuw fietst maar ook veel lopen moet. Maar vooruit. De laatste kilometers hebben we samen ge-esemest (sms-sen weet je wel) en zo kwam het dat de warme melk en een heet bad al voor haar klaar stonden voor ze goed en wel binnen was.

Rob vermaakte zich heerlijk in de sneeuw. In no time had hij een prachtige, beetje vierkante, sneeuwpop gerold. Zonder wortel, zonder muts en sjaal, maar wel met witte dopneus en prachtige schelpen.  Op de boerderij maakte hij nog wat lekkers voor de vogeltjes.
Gerco maakte een geweldig mooie iglo. Daar kon hij zelfs in zitten.

En ik? Ik zorgde voor warmte en gezelligheid, voor als de kinders weer binnen kwamen. Want mee doen? Brr, weet je hoe koud dat is!

Rolt goed, zo'n vierkant brok sneeuw

Apetrots met zijn sneeuwvriendje!

Wat een heerlijke winter hebben de vogeltjes!

De iglo, Geert zelf is even nergens :-)

Zelfs de konijntjes vinden de sneeuw leuk!

Greet, Margaretha en Rob, welkom  als volgers! Veel lees- maar ook schrijfplezier

Blogje weg, blogje terug

Verbaasd staat ik naar het scherm:

'wachtwoord geweigerd, u kunt niet aanmelden'.

Nog een keer dan maar: ..........

En weer:

'wachtwoord geweigerd, u kunt niet aanmelden'

 

Wat is dit????

 

Ik klik terug naar mijn blog, maar....

 

'Blog is verwijderd, zoekt u dit adres, dan kunnen wij u helaas niet helpen'.

 

Rustig Aline, rustig, kalmte kan je redden, er is niets aan de hand, komt allemaal heus wel goed, en anders begin je gewoon een nieuwe blog, rustig nu maar niets aan de hand, komt allemaal heus wel goed komt allemaal heus wel goed KOMT ALLEMAAL HEUS WEL GOED!!!!!!!!!!!!!!!!!



 

Dus....rustig.

Ik volg het advies van goolge op en wacht op een verifieernummer. Maar niets, helemaal niets, never.

Ik klik op  'klik hier als u hulp nodig hebt' en geef de reden aan van mijn problemen.

En nu maar wachten... Werken die lui ook 's avonds? Of 's nachts? Waarom werken die lui niet 's nachts en 's avonds? Ik wil nu weten wat er aan de hand is! NU!

 

Uiteraard geeft blogger wel een aantal aanleidingen voor dit:

Ik zou de bepalingen niet hebben gehouden. Ik zou me verkeerd uitgelaten hebben tegenover andere bloggers. Ik zou niet netjes hebben geleefd.

Ach nee hè. Dit niet! Zijn ze er dan toch achter gekomen? Dat ik dit jaar niet zo lief ben geweest? Dat ik eigenlijk in de zak moet, op reis naar Spanje? Hmm, niet slecht....

Maar wel graag met de mogelijkheid van bloggen, aub! Dus, als achter deze grap een foute Sint zit, kom maar op, dan gaan we samen in de zak! Met account graag!

 

De volgende dag, binnen 24 uur dus, maar pas na 20 uur, komt er een geruststellend mailtje van google-account.
'Er is vast iets mis gegaan...' Echt? Ja duh-uh!

'Er is vast iets mis gegaan, maar inmiddels hebben wij het probleem opgelost.'

 

Snel start ik internet op, klik op favorieten, jawel! Daar sta ik bij! En dan naar mijn blog. En....
Jullie hebben het al gezien! Ik ben er weer!!! Stiekem toch lief geweest!