Wat is zijn IQ?

Als de telefoon gaat, kijken we altijd een beetje verbaasd op. Zoveel worden we niet gebeld meer. De meeste communicatie gaat via de app of mail tegenwoordig. Dat is wel herkenbaar, denk ik?

Maar we zijn niet anti, dus we nemen gewoon op :)
Deze keer is het de school van Rob. De orthopedagoog. Ze wil de uitslag van de testen doornemen met ons, die Rob een poosje terug gemaakt heeft. Het bevat onder andere een intelligentie onderzoek en dat is waar ze het over wil hebben. Want wat er nu toch was gebeurd!

Het verbale IQ is gelijk gebleven (cognitieve functies), nl 83. Maar het perfomale IQ, de praktische kant, is veranderd. Omhoog gegaan.
- Onvoorstelbaar mevrouw. Rob ging van 91 naar 115!
Voor de leken onder ons zal ik even kort uitleggen wat dát betekent.
Voor een IQ geldt het gemiddelde van 100. Dus ja, vier jaar geleden zat Rob er onder (laag gemiddeld) nu zit hij er boven. Het mag vanaf 115 zelfs boven gemiddeld heten.

Ik verbaas me er niet over. Als ik hier in en rond huis zie hoe praktisch Rob de hele dag bezig is. Hoe hij zijn vrije dag invult met 'werken', zoals volwassenen ook doen op het werk: van 9-10.15 uur werken, dan koffie, van 10.30 -12.30 uur werken, dan lunchpauze en zo de middag ook nog door. En maar knutselen. Of schoonmaken. Of eten koken en koekjes bakken. Altijd bezig.

Maar ik schrik ook. Nog voor ik dankbaarheid voel jaagt deze orthopedagoog me de stuipen op het lijf. En ik vraag benauwd:
- Mag hij wel op school blijven dan?
Gelukkig stelt ze me gerust. Hij zit helemaal op zijn plekje daar en doet het supergoed. Maar zijn verbale IQ blijft laag. Waardoor er een gat ontstaat tussen verbaal en performaal. Een disharmonisch profiel is dus ontstaan, iets wat er eerder niet was. En het sociaal-emotionele moet ook nog gemeten worden, willen ze een compleet plaatje hebben. Dat dat laag is, dat weet iedereen die Rob kent. Dus geen zorgen, alleen maar dankbaarheid. God is goed.

Zelfstandig worden

En dan opeens is de zomervakantie voorbij.
Nadat eerst Geert en later Rob nog een midweekje op kamp zijn geweest, is het nu toch echt voorbij.
Jammer. Ik had graag nog wat langer willen blijven slapen 's morgens ;)
Nu gaat de wekker al weer om kwart voor zeven, maak ik de jongens wakker, doe braaf mijn sportoefeningen, wassen, aankleden en ja, dan ben ik wel een beetje wakker.

Jorike heeft nog even vrij, tot 1 september, maar ze is druk met haar vakantiebaantje. Daarna logopedie leerjaar 3.
Rob is naar de vierde klas van het VSO gegaan. Zelfde klas, zelfde leerkracht, weinig problemen dus.
En dan Geert. Geert gaat voor het eerst naar het Voortgezet. Brugklas HAVO/VWO. En dát is reuze spannend.
Gelukkig heeft hij al kennis gemaakt met de zorgmentor, maar de eigenlijke start is alsnog spannend genoeg.
En wat valt het hem mee!
Trouwens, topklasse begeleiding daar! De introductiedagen worden gevuld met veel gezelligheid en rondleidingen door de school, proeflessen in lokalen waarvan hij vooraf het bestaan niet wist en kennismaken met leerlingen en leerkrachten. Tot op heden is hij reuze enthousiast.

Vanmiddag was hij alweer een beetje op tijd thuis. Tijd om de tas in te pakken voor morgen.
Na wat rommelen en heen en weer lopen komt Geert naar me toe met de passer in zijn hand. In het doosje, zoals we het kochten.
-Euhhh, hoe werkt dit, ma? Het doosje lukt niet open.
Ik wil het doosje aanpakken, maar
-Nee-ee! Ik kan het zelf wel, ik moet zelfstandig worden toch?
Prima! En ik kijk nieuwsgierig toe.
Dan opeens ziet hij het: een plakbandje.
-Ach man! Had dat dan gezegd!! Je mag me nog wel een tip geven hoor, ook al moet ik zelfstandig worden....
Gelukkig weet ik dat dat stapsgewijs gaat en niet in twee dagen :)
En ach, dat leert Geert vanzelf wel.

Van de ene instantie naar de andere

En dan opeens gaat het heel snel.
Het samenwerkingsverband gaat akkoord met onze keuze en geeft een toelaatbaarheidsverklaring af voor een VSO. Pffff
De Blink gaat in verband hiermee een afwijzingsbrief maken, omdat zij voor Rob niet de perfecte school zijn. Pffff
Gemeente Veenendaal zegt toe dat ze Rob gaan vervoeren naar De Toekomst. Pffff. Ook al hebben we het nog niet zwart op wit, toch heb ik er wel een beetje vertrouwen in.


We vullen aanmeldformulieren in voor de gemeente, dat moet weer helemaal overnieuw. We regelen busjes Ede en Veenendaal, omdat Rob ook nog een poosje bij Karakter woont, maar niet meer de hele week. We mailen over en weer met de nieuwe school, maken plannen voor een afscheid op de oude school en communiceren alles zorgvuldig met Karakter, want ja, het is handig dat hun er ook van af weten :).


Ondertussen is er ook een afscheidsdatum bekend gemaakt, want onze Rob komt weer naar huis. Op DV 18 februari gaat hij afscheid nemen bij Karakter, al komt hij wekelijks nog even op visite voor de PMT (Psycho Motorische Therapie). We maken een aftellijst, regelen weer PGB, regelen weer kinderbijslag en de tot vorig jaar geheten TOG. Bellen, mailen, inloggen bij DigiD, A4-tjes printen, enveloppen likken, postzegels plakken. En nog eens. En nog eens...


Soms weet ik even niet meer wat ik al wel of niet gedaan heb. Heb ik nou dat formulier... of was dat voor die andere instantie? Weten hun het nu wel of niet? Is dat goed aangekomen en hebben ze dat geregeld?


Vanochtend kreeg ik een bewijs van de toegekende kinderbijslag (die moest er af omdat Rob niet meer thuis woonde). Ook vanmiddag kreeg ik een bewijs van de toegekende kinderbijslag...
Gelukkig ben ik niet de enige die misschien wat dubbel doet...
Maar gelukkig is die dubbele kinderbijslag dus geregeld!

Is er passend onderwijs?

Het is  vast alweer in de prullenbak van de gedachten gezonken, maar kort voor de operatie van mijn man, schreef ik dat we op zoek zijn naar een nieuwe school voor onze Rob.
Ondanks dat Gert-Jan niet mee kon, heb ik wel twee scholen bezocht. Ik ben eens gaan kijken op een, vroeger genoemde REC 3-school. Een school voor kinderen met een verstandelijke beperking. Her en der ook eens nagevraagd bij anderen, of zij daar Rob zouden zien lopen. En ja hoor, er was niemand die hem er niet vond passen.


Met het verlangen om hem maar één ding te geven en dat is: een plekje waar hij zich gelukkig en veilig voelt én waar hij toe kan werken naar een plaatsje in de maatschappij, ging ik op bezoek bij twee scholen: De Blink en De Toekomst. De eerste in onze eigen woonplaats, de ander net een dorpje verder.


Natuurlijk heeft de eerste de voorkeur, al was het maar vanwege het vervoer, wat ook geregeld moet worden. Ervaring met een minder makkelijke gemeente, geeft de doorslag eerst in onze woonplaats te gaan kijken.


Hm, dat is het wel een beetje ja. Ik zie Rob daar wel lopen, maar heb ook heel erg het idee dat we hem tekort doen. Heeft hij niet meer in zijn mars? En ja, dat wordt ook eerlijk gezegd. Met zijn IQ (85)... Maar ja, sociaal...


Op advies van Karakter én van de school die ik bezocht, ga ik een plaatsje verderop, naar De Toekomst.
Na een gesprek volgt de rondleiding en ja, ik weet het: dit is het.
Nog eens terug met Rob, spannend!! Hoe zal hij het vinden? Hij is vooral opgelucht dat hij van de school van nu weg mag. De gastheer van De Toekomst ziet hem ook wel zitten.
Ze bieden hem net iets meer, zijn meer toegespitst op wat hij vraagt en gaan zich er helemaal voor inzetten dat hij ook voldoende uitdaging krijgt. Wat overigens De Blink ook zei, al was het met een vraagteken.


Wat mij betreft is het duidelijk. Ik ervaar de rust op deze genomen beslissing ook echt van God: ik heb Hem in onze keuze betrokken en Hij beschaamt niet.
Wat wel lastig blijft is dat we vanaf nu afhankelijk zijn van de samenwerkingsverbanden: gaan hun toestemming geven??

Cluster 4 of cluster 3??

Terwijl we druk zijn met de contacten tussen meester en IB-er van Geert, geeft de school van Rob ook één en ander aan.
Hij doet het cognitief heel goed, aldus meneer. Volgens ons is dat wat minder dan vorig jaar, maar goed, er wordt ook zoveel aan hem gewerkt. In ieder geval staat hij gemiddeld nog een voldoende.
Maar sociaal is het een ander verhaal. Na een kort gesprek, wat op Karakter plaats vond, reserveer ik nu wat tijd om met leerkrachten en zorg coördinator te praten. Want we hebben wel een andere school voor hem in gedachten, maar de REC4 indicatie is niet meer geldig, in verband met passend onderwijs.
Het gesprek geeft een totaal andere wending aan onze gedachten. Het is zelfs heel lastig.
Want meneer oppert een cluster 3 school. Dat is in de volksmond zeg maar de school voor gehandicapten.


Dus staan wij nu voor een keuze, een belangrijke, want we willen nu graag in één keer goed kiezen.
Kiezen we voor cognitief, waardoor Rob misschien (?) aan een diploma komt, maar blijft aanlopen tegen sociaal sterkere mensen?
Kiezen we voor sociaal, waar hij minder leert, maar wel beter begrepen wordt en dus (?) gelukkiger is?


Ergens lijkt die keuze niet heel moeilijk. Maar Rob houdt ook van uitdaging. Dus, de combi van het totaalplaatje is wel een lastige. En...isd hij welkom op een cluster 3 met zijn IQ van 85?
Komt daar bij, en dat zeg ik maar eerlijk, dat we Rob wel als autist zien en accepteren, maar gehandicapt? Dat is even een knop om. En dan zien wat het beste is voor onze zoon. Waar is hij het gelukkigst mee?

Gelukkig hoeven we de keuze niet helemaal alleen te maken en staan er veel mensen om ons heen die ons daarmee helpen en die ook een beetje nuchter naar deze situatie kunnen kijken.
En natuurlijk gaan we weer scholen langs om te zíen waar hij het beste passen zal...


Als jullie ideeën of ervaring hierin hebben, welkom!