Een koude douche

Klaar? Snel draai ik de kraan open en houd mijn voeten onder het griezelig koude water. Dan mijn benen. Mijn handen brengen het natte water naar mijn gezicht en met een klap ben ik wakker. Ik draai mijn rug onder de douche, die met veel kracht het koude water op mijn blote huid stort. Happend naar adem laat ik het gebeuren. Ik draai om en nog eens, tot ik er van kan genieten: mijn dagelijkse koude douche. 

Het schijnt gezond te zijn. En anders is het in elk geval zo dat ik me er erg goed bij voel. Elke morgen is dat, na het eten van mijn warme babypapje, het eerste wat ik doe. En sinds ik dat doe begin ik de dag veel lekkerder. 

Douchen is nooit mijn hobby geweest. In bad gaan al helemaal niet. Ik hield er niet van. Zwemmen staat dus ook niet heel vaak op mijn to do lijstje, al kan ik daar wel echt van genieten. Maar douchen, nee dank je. Een must. Want ik doe het wel netjes, vooral voor de mensen om me heen en tegen jeuk op mijn hoofd en tussen mijn tenen, maar ik doe het niet van harte. En ik douchte dan altijd erg warm, dan is het nog een beetje lekker hè. 

Echt altijd was ik zo moe na het douchen. Echt geradbraakt. En ik dacht dat het kwam omdat ik er geen energie uithaalde, omdat ik er gewoon niet van hield. Niets voor mij. En als kind was ik echt heel bang voor water, dus het laatste wat ik deed was ontspannen in water. Even lekker een bad? Nee dank je, geef mij maar een boek. 

De challenge begon ergens in juni. Ik las een boekje van Tineke Wuister met de titel Lucht. Er staan mooie tips in waar iedereen wat mee kan, om meer lucht te krijgen in het leven van alledag. Rust nemen, elke ochtend een uur eerder dan je gezinsleden opstaan bijvoorbeeld. Dan heb je dat uurtje alleen al gehad en kun je even doen wat je wilt zonder gestoord te worden in die fijne bezigheden. Geloof me, dát is ook al niets voor mij. Al was dat uurtje alleen wel echt genieten. Na twee weken was ik zo intens vermoeid dat ik wist: einde challenge. En dat kan, want daarvoor is het nu precies bedoelt, een challenge. 

De andere uitdaging ging ik ook aan: begin je dag met een koude douche. Doordat je lijf schrikt van het koude water hap je naar adem en start je de dag dus met een flinke gezonde ademteug. Tegelijk is het goed voor je bloedsomloop en weerstand. En wat bevalt me dat goed. Dit wordt de start van mijn dag! Nu het wat kouder is, wordt de uitdaging groter, maar dan nog! Weet je, ik ben na het douche gewoon niet meer moe. Fris en wakker stap ik de badkamer uit. En dat na ruim 40 jaar, haha. 

Zin in een uitdaging? Hier istie dan! Ik hoor graag hoe jouw ervaring is! 

Oefenen voor Vaderdag

Je hebt van die dagen, dan gaat het gewoon een beetje anders dan anders.
Zo ook gisteren, maandag. Al schrijvend bedenk ik me nu: de maandag voor Vaderdag. Misschien was dat het.

In elk geval, mijn man moest deze maandag extra werken en zou pas om een uur of drie thuis zijn. Normaal is hij er kwart over twaalf, terwijl ik dan om kwart voor één naar mijn werk vertrek. En omdat ik pas weer na zessen thuis ben, is hij vandaag de kok. Maar ja, na het werken douchen, rusten, boodschappen doen en eten koken, dat is een beetje veel. Dus ik besluit hem een handje te helpen. Ik haal de boodschappen en zorg dat de was opgevouwen is en in de kast ligt voor ik ga. Mooi toch?

De boodschappen halen lukt. En daar, bij de supermarkt bedenk ik opeens dat er brood voor ons apart ligt bij de bakker. Gelijk maar even halen. Eenmaal thuis ruim ik alles netjes op, vouw de was en leg ook die weer lekker schoon in de kasten. Ik stel de wasmachine vast zo in dat de volgende was klaar is als ik thuis kom uit het werk. Dat is over zo'n vier uur. Mijn man heeft er geen omkijken naar en ik hoef het dan alleen nog maar in de droger te gooien. Klaar terwijl ik eet, zeg maar.

En daar gaat het mis. Ik doe dat allemaal, maar communiceer dat niet. Niet beseffend dat mijn man ook na een vermoeide rit richting Amsterdam en Alkmaar nog gewoon na kan denken.
Ook hij denkt aan het brood, stapt op zijn fiets maar wordt linea recta teruggestuurd door de bakkersvrouw met het advies eens te leren praten 😜

Iets minder enthousiast als anders komt hij thuis. De droger draait gelukkig al en als dat ding begint te piepen vouwt hij netjes alles op en legt het in de kasten. Waar vind je nog zo'n huisman???

Je ziet mijn verbaasde gezicht misschien wel voor je als je weet hoe ik, toen ik thuis kwam, de wasmachine en de droger leeg vond. Omdat ze bij ons in de schuur staan en ik direct mijn fiets in diezelfde schuur neerzette, kon ik mijn verbazing niet direct uiten, maar eenmaal binnen vraag ik mijn man:
-Waar is de wa-as?
Nu is het zijn beurt verbaasd te kijken.
- Gewoon, de wasmachine was klaar toen ik thuis kwam, ik heb het allang in de kasten.
En hij kijkt zowaar een beetje trots.

Ik graaf in mijn geheugen. Heb ik dan toch de machine aangezet? Ik voel aan een vest wat over de stoel hangt. Droog. Ik ruik. Dát had ik beter niet kunnen doen. Mijn conclusie is snel getrokken.
Samen halen we de kasten weer leeg, de handdoeken, de washandjes, de onderbroeken en het vest.

Op naar een lekkere geur en een schone was. Want om me nu nog een keer te wassen met dat ene washandje. 😷😤 Maar o wat is het heerlijk te weten dat mijn man zo enthousiast zijn taken doet. Stiekem denk ik dat hij alvast oefent voor Vaderdag. 😊

De Hersenstichting

En dan is het weer eind januari. Dat betekent: lopen voor de Hersenstichting. Het is de enige stichting voor wie ik loop, maar dan uiteraard wel voor de volle 100% . Overigens doe ik weinig voor minder ;) 

En geloof me, ik maak leuke dingen mee. Het is altijd mooi om te zien hoe mensen reageren als ik mijn vraag heb gesteld: 

-Goedendag, heeft u wat over voor de Hersenstichting? 

De één kijkt zuinig, de ander zegt direct nee. Maar de meesten beginnen zich hardop af te vragen of ze wel los geld in huis hebben. En dat ze, omdat ze dat niet weten, graag even gaan zoeken. Met veel plezier zoek ik mee, maar dat is over het algemeen niet wat ik zeg. Vaak vinden mensen het zelf wel, terwijl ik wacht. En zo niet, dan is er nog geen man overboord. Op mijn collectebus zit een QRcode! Even scannen en door. Terwijl de vriendelijke man of vrouw zijn geld overmaakt, bel ik alweer aan bij het volgende adres. Gaat echt sneller dan geld zoeken, maar ik heb geen haast. Dus lekker doen wat je zelf wilt. Veel mensen vinden die QRcode maar niets, durven dat niet zo goed. Ook even goede vrienden. Geen QRcode, geen los geld, dan is daar altijd nog de bank, het rekeningnummer. Willen de mensen dat ook niet dan bedank ik vriendelijk voor het opendoen en ga een deurtje verder. 

Meestal gaat het goed, lopen met een bus langs de huizen. Maar deze keer was er één man, zo gefrustreerd bij het zien van mijn bus (daar houd ik het tenminste maar op), hij duwde mijn bus zo aan de kant. En dan wel zo dat ik automatisch met de bus meeliep. Hohoho, dacht ik, zo doen we dat niet. Hoezo doet iemand zo, hoezo zo veroordelend en gefrustreerd? Ik bood nog aan, wilt u erover praten? (niet dus). Hij mopperde luidkeels dat het geld nooit bij de mensen terecht kwam voor wie het is bedoeld. Nou, ik begrijp er iets van, maar ik verwacht toch niet dat dat met deze zo bekende stichting het geval is. En anders is dat nog altijd niet mijn verantwoordelijkheid maar die van het bestuur. Ik doe alleen maar mijn werk. Dus heb ik ook deze man hartelijk bedankt voor het open doen en voor deze keer dacht ik: bij jou bel ik niet meer aan. Ook niet als je iets met je hersenen te maken krijgt en je gaat inzien dat we toch wat goeds doen voor de mensen voor het bedoeld is.

Ik heb vaak ook echt plezier in dit stukje vrijwilligerswerk. En soms moet ik gewoon enorm lachen, uiteraard pas als de deur weer dicht zit. Zoals om die ene man, bij mij uit de straat. 

Ik stel de gebruikelijk vraag en hij reageert met:-

- O ja, daar ben ik geweest. Ze bewaren ze hè, wel meer dan 130 jaar. 

Euh... Ik weet niet zo goed wat deze man bedoelt, maar hij is gelukkig enthousiast. Voorzichtig vraag ik waar hij geweest is dan.

-Nou, bij de Hersenstichting. Daar loop je toch voor?

Hm, dat laatste wel ja.

Ik zeg voorzichtig dat hij dan verder is dan ik. Dat ik er nog nooit geweest ben, ondanks de haast twintig jaar dat ik voor ze loop. En wat bewaren ze dan? Ik stel mijn vraag hardop.

-Hersenen! Wel meer dan 130 jaar! Gekoeld!

Ik moet lachen.

-O, maar daar loop ik niet voor hoor. Ik loop voor de levende, maar zieke hersenen. Alzheimer, Autisme, Hersentumor en zo.

Opeens kijkt de man me wat verlegen aan.

-O sorry, ik bekijk het graag een beetje technisch. Maar wacht, ik ga even geld zoeken hoor. Momentje. 

Gelukkig maar. Om nou hier voor gekoelde hersenen te lopen terwijl de wind om mijn oren giert. Je moet er toch niet aan denken zeg. Honderddertig jaar deze kou en erger. In je hersenen. 

Terwijl ik wegloop spettert er een koude harde regendruppel op mijn door haren bedekte hersenen. Mmm, je weet nooit. Toch maar even mijn muts opgezet.

Heb jij de collectant gemist? Ga naar onderstaande link en doneer in mijn digitale collectebus. Alvast dank je wel!
https://hersenstichting.digicollect.nl/aline-van-den-brink-bos?utm_campaign=hersenstichting&utm_content=new_action&utm_medium=email&utm_source=digicollect&utm_source=sendgrid&utm_medium=email&utm_campaign=website

Eerste prijs!

En dan is de eerste week van 2020 alweer haast voorbij.
Mocht ik je nog niet live gesproken hebben, vanaf deze plaats wens ik je een goed, gezegend en heerlijk volgeschreven jaar.
Zoals je misschien wel weet kijk ik een beetje sceptisch naar komend jaar. En wat angstig. Want een jaar als vorig jaar -wat heerlijk dat ik dat nu zeggen kan, het is geschiedenis- kan ik niet nog eens aan, als ik kijk naar mezelf. Gelukkig weet ik dat ik een Vader in de hemel heb die meeloopt en zelfs draagt, in moeilijke momenten en in momenten van rust ben ik bij Hem aan het goede adres.

Maar het jaar begon goed! Ik won de oliebollenwedstrijd van familie Bos! Hoera! Uiteraard kwam dat omdat mijn moeder niet mee deed. De jury -zus, neef en twee nichtjes-  had het dan ook behoorlijk zwaar, die 31ste december van vorig jaar. De smaken en andere kwaliteiten waar oliebollen volgens hen aan moeten voldoen lagen errug dicht bij elkaar. Gelukkig hadden wij een bijzonder creatieve manier van serveren -schoteltje, oliebol erop, poedersuiker en een mooi feestelijk parapluutje- terwijl de rest van de familie de juryleden gewoon uitnodigde om een oliebol te pakken. Hoe ongastvrij en conservatief!
Het leverde ons die laatste dag van 2019 een bonuspunt op en dus kregen we de eerste dag van 2020 de oliebollentroffee! En omdat Rob de manier van serveren voor zijn rekening nam, gaf ik de troffee aan hem. Resultaat: een stralende Rob die de oliebol de hele avond niet meer los liet.
Voorzichtig stond ik op van mijn stoel tegenover hem en fluister zacht:
-Het is een troffee die volgend jaar weer naar de andere winnaar gaat. Pas als je drie keer wint mag je hem houden.
Waarop Rob antwoord:
-Oké, nog twee keer winnen dus!

Dat wordt nog wat, die oliebollenwedstrijd. Mijn schoonzus had het over een sisser op de oliebol, mijn zus ging ook snel in de creatieve aanslag en inmiddels denk ik ook na over een nog gezelliger beslag. Om zo met elkaar te komen tot de omslag van een heerlijke, creatieve en verrassende oliebol. Bedenk ik nu opeens dat manlief ooit eens zei tegen iemand die vroeg of hij nog een oliebol mee wilde voor onderweg:
- Nee hoor, er zit er één bij me achterop de fiets.
Ja, die goede oude tijd, toen ik nog achterop zat. En hij geen oliebollen lustte...

Mag ik rijden met de motorkap open?

Het kan je zo maar gebeuren. Dat je midden op een warme zomerdag, samen met een wildvreemde man aan je autostoelen staat te rukken alsof je leven er van af hangt. Als of die stoelen er uit moesten. Nu ja, dat was het niet helemaal, maar iets meer beweging dan wat wij er in kregen was leuk geweest.

Het is dinsdagmiddag. De zon schijnt, maar het dreigt ook. Ik kruip achter de pc voor mijn werk. Tijd voor een mooie recensie over een nog mooier boek. Nieuwsgierig? Dan klik je hier. :)
Dan gaat de telefoon. Geert. Hij was al een uur aan het prutsen met een lekke band, maar wat hij ook deed en wie hem ook hielpen, de band was er klaar mee. En hij inmiddels ook.
Ik gebruik de stilte om te vragen of hij het fijn vind als ik hem even op kom halen. En ja, dat was precies het doel van deze ouderwetse manier van contacten: per telefoon op ons vaste nummer.

Eenmaal op de parkeerplaats zeg ik manhaftig: kom op, we laden die fiets er even in. Dat had je gedacht! Met geen mogelijkheid krijg ik de banken plat. Onze prachtige en het nog nooit aflatende Captur is totaal niet in beweging te krijgen. De banken lijken vastgeroest. Hoe dat kan? Ik pak het boekje er bij, hoewel ik zeker weet dat ik goed bezig ben, en zie inderdaad dat ik gelijk heb.
Ik glimlach eens naar de oudere man die langsloopt. Hulpvragen blijft een dingetje hè, en pruts weer verder, bijgestaan door Geert, wiens geduld al een eindje op is.
Dan opeens is de man weer terug.
-Hulp nodig, mevrouw?
-Graag! zucht ik.

En zo zit ik op een mooie warme zomermiddag met een wildvreemde man in mijn auto aan onze stoelen te rukken alsof het leven er van afhangt. En ergens is dat zo. Ja, schrik maar niet, het is waar. Het idee dat ik nu terug rijd, de fiets op school laat staan, morgen Geert weer moet brengen terwijl manlief thuis de stoelen gewoon even neerlegt. De fiets de auto in moet, de band daarna geplakt moet worden of misschien zelfs naar de fietsenmaker moet worden gebracht én weer moet worden opgehaald terwijl Geert ook weer moet worden opgehaald van school terwijl we 's avonds de avondvierdaagse moeten lopen en ik 's middags moet werken ...en...en... zie je, alsof het leven er van af hangt. Het prettige leven van rust, genieten en ontspannen bezig zijn. Waar ik zo naar verlang, snap je. Dát leven hangt er van af.

Oké... de banken liggen, (het kostte hem en ons heel veel moeite, dus het lag niet aan mij alleen...) de fiets gaat er in, dankzij dezelfde man en de kofferbak... die blijft open.
- Mag dat wel, vraag ik onzeker, met de motorkap open rijden?
- Die motorkap kan wel dicht hoor, mevrouw. De grijns van oor tot oor ontgaat me niet.
Snel herstel ik me. En lach mee.

De achterklep blijft open. We rijden terwijl Geert de fiets vasthoudt. Die direct bij de fietsenmaker wordt gedumpt. Eenmaal thuis ga ik weer door met mijn werk. Ik schrijf een recensie over een boek: Leven vanuit rust. Supergoed boek. Ik heb hem al uit. Vandaar mijn keuzes vanmiddag. Het was wat gedoe, maar het is nu heerlijk rustig. Morgen alleen nog maar de fiets  halen, Geert heen en weer rijden, werken en de avondvierdaagse lopen. Dussss....
Straks misschien toch weer even de tips uit dat boekje lezen. Maar nu eerst op de bank. Rust.

Recht voor ogen - Week van gebed 2019

https://www.missienederland.nl/weekvangebed2019

-Wanneer ga jij naar Week van gebed? vraagt mijn zus via de app.
Alleen vrijdag niet, antwoord ik terug. Komt mooi uit. Zij alleen donderdag niet. Kunnen we lekker vaak samen gaan. Dat zorgt ervoor dat ik niet afhaak, snap je.

We gaan van kerk naar kerk. Door wind en sneeuw, op de fiets of lopend, warm ingepakt met sjaal, muts, handschoenen en snowboots. Naast het genieten van de www, zoals mijn zus dat noemt: wondermooie witte wereld, is het samen bidden het hoogtepunt van de week. Hoe vaker we gaan, hoe meer ik er naar uit kijk. Zoiets als: Yes, vanavond mag ik weer.

Ik vind het zó gaaf om samen te bidden. Dit jaar heel speciaal voor Indonesië. We bidden voor recht, tegen onrecht, voor vrede en veiligheid. We bidden voor onze broers en zussen in het geloof die vervolgd worden, waar dan ook. Voor mensen die lijden onder verdrukking, misbruik of corruptie. We bidden voor wereldleiders en kleinere leiders. We bidden voor de Kerk en de gemeenten wereldwijd, in Nederland, in Veenendaal. We bidden voor de wereld om ons heen. En weer: wereldwijd, in Nederland, in Veenendaal en voor onszelf.  De kring wordt van groot naar klein en andersom. We leggen alles in Gods hand en danken Hem voor wat Hij doet. Zo kunnen we het nieuwe jaar blijmoedig in, wetend dat Hij alles in Zijn hand houdt. Niets, maar dan ook helemaal niets zal Hem uit de hand lopen!

Ben je deze week nog niet geweest? Ik raad je aan te gaan. Het is zo fijn en zo goed. Durf je niet hardop te bidden? Geen nood, dat hoeft helemaal niet. Veel bijeenkomsten zijn daar zelfs niet op ingericht en dan bid je gewoon met de voorganger mee, zachtjes, in je hart en geest. Ik roep je op te gaan! Want waar veel christenen zijn, daar is veel van Gods Geest. En ik weet niet hoe jij denkt? In aantallen? Blijf dan maar weg. Het groepje is zo klein! Ik denk dat er bij ons in de stad maximaal 50 zijn. En veel dezelfde mensen. Voor Veenendaal met z'n megakerken best verdrietig. Ook hier geldt: wie het kleine niet eert...

Toch vind ik het heel jammer. Waarom niet een uurtje vrijmaken om te gaan? Al weet ik natuurlijk niet hoe jouw gebedsleven eruit ziet. Misschien bid je wel meer dan ik doe, misschien vind je het fijner om dit alleen te doen. Misschien is je agenda bomvol. Dat weet ik niet. Ik heb daar geen oordeel over. Maar na zo'n moment doe je overdag meer dan je ooit deed, geloof mij! Weet dat als je er over nadenkt , misschien pas door het lezen van dit stukje, weet dan dat je van harte welkom bent. Zowel bij God als in Zijn gemeente. Vanavond in de Petrakerk, morgen in de Sionskerk, zaterdag in de Bethelkerk. En dan is het alweer klaar. 't Is maar één week in het jaar. Genoeg momenten dus om daarna en daarnaast weer 'alleen' te bidden. Hoewel? De Geest van God bidt met ons mee. Of je nu samen bent of alleen, Hij is bij je! Maar samen schept verbondenheid binnen het gezin van Christus. Dwars door kerkmuren heen. Dat is precies wat God wil, denk ik. Dus daarom: van harte welkom!

Lekker uit eten

Het was vakantie en dan wil je toch even met elkaar wat leuks doen. Voor mijn mannen is dat meestal gelijk aan: eten. Herkenbaar?
Dus al ruim van te voren hadden we besloten naar de pizzeria te gaan. Die nieuwe die bij Reyna Be in zit. Voor restaubeten onder ons: dat is het beste restaurant van Veenendaal, Reyna Be.

Die dag reserveer ik vier plekken bij de Pizzeria. En als ik de jongens dat nog eens goed vertel: 'denk er  aan, om 18:00 uur worden we daar en daar verwacht', komt er toch tegengeluid. Geert heeft vandaag geen zin in een pizza. Rob vindt het maar zo zo. Manlief, moe en net thuis van zijn werk, weet ook nog niet wat hij neemt. Oei... want er is al gereserveerd.

Vanwege de kou stappen we in de auto. Eenmaal binnen ploffen we daar op de stoelen en bestellen ons drinken. De kaart wordt gebracht en die wordt aandachtig bestudeerd.
En dan komt het protest... Van één - van twee - van drie mannen.

Daar zit ik dan!

Op het moment dat de één de ander naar huis begint te sturen, dat moment dat ze beginnen te bekvechten en steeds minder vriendelijk gaan kijken, net op dat moment zwaait de eigenaar van de zaak ons enthousiast toe. En ik bedenk me niet langer. Ik zwaai terug en zeg: 'Zullen we dan maar vragen of we naar de andere kant mogen?' Ik wacht niet op antwoord. Zie triomfantelijke blikken. Dus ik schuif de stoel achteruit en loop op de man af, Alfred heet-ie. Hé, moet je horen. Wij euh... Tuurlijk moet hij lachen, maar hij doet het niet. Ook mijn grijns probeert zich in te houden. Wat een bizarre situatie weer. Echt wat voor ons, grinnik ik inwendig.
Binnendoor lopen we naar Reyna Be. Alfred neemt ons drinken mee. Zo is het net of we rechtstreeks naar de goede plaats lopen :)

En ondanks de prijs, Reina Be is een stuk duurder als je van plan was pizza te eten, loop ik een paar uur later met een stel tevreden mannen de tent uit. En dat is heel wat waard, toch? Trouwens, zelf ben ik ook dik tevreden. Beter dan die salade op de Pizzeriakaart. Want tja, ik mag eigenlijk geen pizza.

Struggle 's in de bieb

-Moeder! Ben jij een spekkie? Kom dan nu naar speknek.nl
Geert brengt me met zijn vraag weer terug in het hier en nu. En ik moet lachen. Maf joch!

Ik lig lekker op de bank en sluit mijn ogen. En wéér komt de film langs. Van die jonge dappere man. Donker. Surinamer? Molukker? En die ouwe kerel, met zijn witte haar en felle ogen. Hoe ze vlak naast ons zaten aan een tafeltje, tegenover elkaar. Zonder geschreeuw of gescheld was het er opeens. Ruzie. Gevecht. De ouwe trekt aan de laptop van de man. Het lijkt of hij hem pakken wil. Of hij de ander er een mep mee wil verkopen.
Huh? We zitten hier toch rustig in de bieb? Koffie drinken. Gezellig bijkletsen. Rust en ruimte om ons heen? De ouwe staat op, de man ook. Een stomp tegen de zijkant van zijn hoofd, en nog een stomp, en weer. Stomverbaasd kijken we toe. Daar staan ze. Tegenover elkaar. De man afwerend en uiterst beheerst. De ouwe boos, woedend en vol venijn. Klaar om het gevecht aan te gaan, klaar om de ander keer op keer te lijf te gaan.

Wahhh! Waarom doet niemand wat! Ik ken mijn lijf, ik weet: dat is hier niet tegen bestand. Maar die mannen daar, in de stoel met hun krantje. Kom op, doe eens wat! Nou ja, tot meer dan denken ben ik even niet in staat. Gelukkig staat één man op, bemoeid zich er wat mee. En verder op zie ik al iemand zijn mobiel grijpen. Maar dat alles helpt niet. Die ouwe is door de dolle heen. Opeens valt hij, maar snel krabbelt hij weer overeind.
Nu snappen wij het: die ouwe is dronken!! De man loopt naar achteren, nog steeds rustig en beheerst. Zo knap! Ik zou gillend weg rennen!! Met een bonzend hart kijk ik toe. Tot niets in staat. Zo vervelend!
De ouwe legt een arm om de nek van de man. Heft zijn vuist en knalt in zijn nek. Nog één stap en hij zit bij mij op schoot. Maar zover komt het niet. De stem van de man klinkt:
- Moet ik nu echt een ópa gaan slaan?
En dan kiest hij ervoor naar buiten te gaan. Rustig loopt hij weg.
- Ik ga, zegt hij, wij kunnen niet samenwerken. Zoiets.
De ouwe erachteraan. Maar gelukkig komen nu de mensen van de bieb in actie en zorgen ervoor dat alles met een sisser afloopt.

Gelukkig. Niemand gewond. Niets aan de hand. Relativeer, Aline. Liggend op de bank kom ik tot rust.
Misschien moeten we nog getuigen. Mijn vriendin is naar de man gegaan toen alles weer rustig was. Heeft respect naar hem toe uitgesproken en gezegd dat we, als het moet, willen getuigen. Aangemoedigd ook om aangifte te doen. We dachten even dat de politie getuigen kwam ondervragen, toen ze een half uurtje later op toneel verschenen. Maar nee, toen ze hoorden dat de mensen weg waren, gingen zij er ook snel weer vandoor. Dat was jammer, want iedereen die er bij was, zat er nog.

Mijn vriendin en ik praten nog wat na over wat er gebeurde. Telkens weer komen we er weer op, hoe vaak we ook naar een ander onderwerp toegaan.
Nou ja, verzuchten we: wel weer wat te bloggen... en te bidden.

Afval scheiden

Nadat ik gisteren al de kerstzooi heb opgeruimd., en dan bedoel ik met recht zooi, want wát is het nu weer lekker strak en rustig in huis, is vandaag de bovenverdieping aan de beurt.
En dat komt me goed uit. Niet zozeer omdat ik daar zin in heb, maar vooral omdat ik dan even lekker kan nadenken. Dat is soms wel eens nodig, toch?

Ik begin bij Rob's kamer. Rob is een creatieve jongen, en daarnaast ook een echte verzamelaar. Die combi is niet erg handig. Verbaasd kijk ik rond in z'n kamer. Hoe meer ruimte, hoe meer verzamelingen geloof ik...
Ik stuit op kubusjes van papier, sterren van karton, een megagroot huis, helemaal van papier. Ja, het is toch echt wel knap allemaal. Maar wát moeten we er mee?

Ik besluit alleen maar te ruimen. En het echte afval weg te gooien.
Maar dan kom ik voor een keuze. Zomaar weggooien is er niet meer bij.
Rob heeft de gemeente Veenendaal goed begrepen.
-We gaan afval scheiden, wesp, zo zei hij enkele weken terug.
Hij nam een plasticzakkenzak (daar verzamel je oud plastic in...) een kartonnen doos (voor oud papier) en een prullenbakzak (restafval). Hij pakte papier en stift en ging keihard aan het werk.

Toen ik een poosje later op z'n kamer kwam schrok ik wel een beetje: daar op z'n nieuwe bureau: plakband. En tuurlijk vergeet ik dat te veranderen ... Schilderstape was beter geweest voor het hout, maar goed. Nu heeft dat niet meer veel zin. Laten hangen maar. Forever.

Dus nu sta ik met een afgeknipt stukje rietje. Euhhh... plastic. Dit kartonnetje? Papier. Dat stuk kaarsvet met daarin stukjes rietje? Moeilijk. Moet ik die rietjes er nu uit gaan halen? Nee. Besluit ik. Restafval.

Eindelijk is de kamer klaar en schoon. De prullen(z)bakken vol. Snel nog even de stofzuiger er door. Een rietje er in, een stukje papier. O help! Goed dat Rob het niet ziet. Zo secuur hij is!

Omdat Rob een grote fan is van mijn blogs, kan ik het hier wel neerzetten: Rob, als je spullen kwijt ben. Kijk eens in je lade onder het bed of in je bureaukastje.
Kijk, dat scheelt weer voor vanmiddag. Hoef ik dat niet te zeggen. Want ik heb genoeg te doen. Stofzuigerzak op schoot en scheiden maar... Als ze nog eens wat weten bij de gemeente??

De kartonnen doos, wat mag er in?

Restafval, wat is dat eigenlijk?

De plasticzakkenzak. Duidelijk toch?

SVB/PGB

De post. Daar op de grond in de hal. Ik raap het op en bekijk het vluchtig. O... Een dikke enveloppe van de SVB. Niet alweer. Laat me raden: een zorgovereenkomst is fout. Of: ze weten niet dat... Of: zorgbulletin met informatie die ik al in de krant las. Nee. Dat laatste niet. Dan had ik twee identieke enveloppe gevonden. Een 'aan de ouders van Rob'. En een 'aan de ouders van Geert'. Zo jammer van het geld...


Deze keer moet ik echt even gaan zitten. Wat lees ik nu? Hè???
Niet te geloven hoe dit kan!


Weet je, al een poosje krijgt de zorgverlener van Rob geen geld uitbetaald van de SVB, omdat volgens hen de PGB tot 31 maart liep. Niets is minder waar. Onze gemeente heeft zich te houden aan het overbruggingsjaar en dus loopt de PGB tot 1 januari 2016. (We zouden het officieel tot 26 januari 2016 krijgen). Maar nee, ik kan niets meer declareren en een telefoontje zegt genoeg: druk mevrouw, heel druk. Mailtje sturen met bijlages. En dat doe ik nu al twee maanden.
En om deze lieve hardwerkende mensen wat te helpen heb ik bij de laatste mail als bewijs de indicatiestelling van BJZ meegestuurd. (Eerst helemaal naar boven om het op te zoeken, scannen, mailen... je kent het  wel). Doel: zie je wel dat we nog PGB krijgen!! Zo. Zwart op wit.


En nu...nee maar... hoe dom kun je zijn...
Nu krijg ik in die dikke enveloppe de indicatiestelling retour (ze hebben hem dus voor mij uitgeprint...) en daarbij de vraag of ik de bijgevoegde Zorgovereenkomst compleet wil maken 'met de juiste vergoedingen, ingangsdatum, werkrooster en handtekeningen'.


Zien deze lieve hardwerkende mensen dan niet het verschil tussen een indicatiestelling en een  zorgovereenkomst? Niet via het schermpje en zelfs niet als het uitgeprint wordt?


Nou ja, zucht. Morgen maar weer bellen. Je zult zien: half uur wachtrij en dan door  --  door  --  door  --  doorverbindennnnnnn...
Gelukkig heb ik morgen de tijd. Als nietsdoende huisvrouw kan ik lekker op de bank met een kop koffie aan de telefoon hangen. Dat scheelt dan weer. Jammer alleen dat ik er niet voor betaald word...  zij wel...

Over klep, stok en IKEA

-Ach kijk daar nou eens, volgens mij heeft die vrouw hulp nodig.
Mevrouw, moeten wij even helpen?
Mijn vriendin stuurt doelbewust de kinderwagen naar de vrouw toe.
Ze staat daar met een grote doos. Die moet in de auto, een Renault Scenic. Maar de achterklep blijft niet open staan. Eén hand doos, één hand klep. Mwa...
-Graag! reageert ze opgelucht.
En zo sta ik even later met één hand in de lucht de klep open te houden, terwijl de vrouw moeizaam de doos er in schuift.
-Ya! Het past net! moedig ik aan. Maar het past niet... En de doos moet per sé plat.
-Op de achterbank dan, oppert mijn vriendin. Wacht, ik help wel.
Nu let ik niet alleen meer op de achterklep: vasthouden en vooral niet dichtklappen nu!, maar ook op de kinderwagen. De tas met IKEAzooi is namelijk erg zwaar. Wat moet ik doen als de wagen kiept? Ik kan er net niet bij.. Pfff... Stil blijven staan maar.
Wat? Stil blijven staan? De meiden hebben de doos al op de achterbank en ik sta hier nog?? Ha! Die klep kan allang dicht. Voorzichtig laat ik hem vallen.
De klep klikt dicht. Op dat moment schrik ik me helemaal te woepes. Kijk nou! Er lag nog een stok! Zo'n stok van een raamtrekker. En o, nee he, hij is geknikt. Zit tussen de hoedenplank en deur.
Met m'n handen voor mijn mond staar ik van deur naar vrouw. En weer terug. Ahhhh, die deur moet open. NU!
Maar ik weet even niet hoe dat moet.
-Mevrouw... aarzelend open ik mijn mond. Uw stok... De klep moet weer open.
Ohh, als-t-ie kapot is koop ik wel een nieuwe voor u hoor!
En ik krijg het aardig benauwd!
Lachend opent de vrouw de klep.
- Ah, zegt ze en haalt de dubbel gevouwen stok van de plank. Die was toch al oud.
Vriendelijk bedankt hoor, voor jullie hulp. En blij knikt ze ons toe.
Gierend van de lach leggen wij onze koopwaar in de auto en gaan nog even terug. Tijd voor zo'n lekkere IKEA lunch.
-En zij heeft nu direct een fijne stok om haar plintjes goed mee schoon te maken.
Kijk, mijn vriendin maakt van alle foutjes iets positiefs.
Dus.. zoek je nog zoiets? Naar IKEA, stok in auto en.. klep dicht! Komt goed.

Te koop aangeboden!

Een lange vakantie ligt voor ons, vooral voor Rob. Waar Geert maar een weekje vrij heeft (kort, maar lekker) heeft Rob er twee.
Ik kwam daar de vorige maand pas achter, dus ai, dat was wel even slikken. Want vrije tijd, dát blijft moeilijk voor Rob.

Maar inmiddels zijn we drie dagen verder en lijken we onze tijd best door te komen. Want Rob heeft z'n oude hobby weer opgepakt: wubbies maken. Vroeger noemden we het 'pompoenen'.
Je weet wel: kartonnetjes, wol er om heen wikkelen, open knippen, draadje er om en klaar!
Ik mag het niet stap voor stap voordoen of laten zien op foto's, want het is geheim, volgens Rob.
Hij heeft namelijk bedacht dat hij er wel een bedrijfje van kan maken.
En dus staan de wubbies vanaf vandaag op facebook en nu ook op mijn blog.

TE KOOP AANGEBODEN: WUBBIES!
Voorwaarde is wel dat we ze in Veenendaal bezorgen, of dat je ze zelf op komt halen.
Duur? Nee hoor, een bol wol is duurder...
Eén euro per stuk of ... hier de aanbieding... drie voor € 2,50!!!!
Dat laat je toch niet gaan!!!!?????
Als extra service geldt dat je ook een bestelling kunt plaatsen met je eigen kleuren.
Is dat leuk of niet?

Rob heeft momenteel alle tijd: vakantie én hij zit met z'n been omhoog. Vandaag zijn we alweer bij de huisarts geweest om, voor de zevende keer, geholpen te worden aan een ontstoken teen.
Dus... help Rob de tijd door nu hij 24 uur met z'n voet omhoog moet en bestel HIER en NU! :)

Nieuw modem

Die dag, woensdag 1 april, lukt het me mijn man heel snel uit bed te krijgen... Nee, het grapje vertel ik niet, maar hij trapte er goed in.
Maar toen kwam de harde werkelijkheid: toen moest ik er zelf uit.
Ai... dat voelt niet zo best vandaag. M'n benen en armen voelen nog zo moe...
Puffend hijs ik me in m'n sportkleren, want ja, het is woensdag... De jongens op weg naar school helpen, Rob stapt in de bus, met Geert fiets ik een eindje op. Hij wil heel vroeg op school zijn in verband met het voorbereiden van een 1 aprilgrap voor de meester. Zo moeder, zo zoon... :)


Het sporten helpt niet veel en behoorlijk saggerijnig kom ik thuis. Mmm, dat kan beter. Na het douchen en leren pak ik de volgende taak op: modem verwisselen.
KPN had het aangeboden: een nieuw modem voor een sneller internet. Nu maakt dat snellere internet mij geen klap uit, maar ons modem is al behoorlijk bejaard. Nu een nieuwe geeft wat meer zekerheid tegen een onverwachte uitval van die ander. En omdat manlief twee linker handen heeft als het om computers gaat, is dat mijn ding.


En.. het is zo gepiept. Kijk, daar word ik blij van. Stekketje er uit, stekkertje er in. En nog eens en weer. Zo simpel! Ik trek de overgebleven oude snoertjes weg en zie daar, dat ruimt direct wat meer op.
Computer aan en ja hoor, al snel heb ik weer verbinding.


Tot we er een uur of wat later achter komen dat de telefoon het niet doet. We hebben bellen -en internetpakket, dus er moet toch iets fout gegaan zijn. Ik kijk nog eens, zitten echt al de stekkertjes goed? Manlief buigt zich er ook eens over en concludeert hetzelfde: alles ok. Inmiddels ben ik niet meer zo blij. Ik besluit KPN te bellen, met mobiel. En na twintig minuten, maar niets wijzer, is mijn beltegoed wel drastisch gedaald... De man is schappelijk: ik bel zo wel even terug. Maar ook dat volgende half uur bereiken we alles, maar geen telefoonverbinding.


Volgende stap: mailtje sturen naar een hele slimme ICT-er. Maar die reageert niet. Woensdag niet en donderdag ook niet.
Tja, zegt mijn man, de telefoon geeft aan dat er geen netwerkverbinding is.
Duhduh... snuif ik. Wat denk je zelf?
Toch duik ik nog eens bij al die snoertjes neer. En o help! Dan zie ik het. De adapter van het basisstation van de telefoon zit niet helemaal in de stekkerdoos. Hij rust op een andere stekker.
Niet heel veel later hebben we... tringggg... jawel. Telefoon!!

Groot Nieuws!!

Feestweek hier in Veenendaal. Zomaar opeens een actie vlakbij de deur.
Woensdag morgen kar ik met Geert op ons fietsie naar De Baseliek. Tien minuutjes verderop.
Wat zijn we verwend. Eenmaal binnen in dit grote gebouw, vinden we al snel onze weg. Groot Nieuws Radio zit bovenin.

Al snel is geert helemaal in de ban van Trinity en duik ik bij mijn schoonzusje op een bankje neer.
Wat boffen we hè. Zo dichtbij zo'n concert. Inmiddels verschijnt Matthijn Buwalda ook op toneel en samen met Elbert Smelt zingt hij een fantastisch mooi lied: Echte helden.

Mooi, dat Groot Nieuws Radio, nu ze zo in financiële nood zitten, er zo'n geweldige feestweek van maakt. Om daarmee geld op te halen, want ja, Grot Nieuws moet wel in de lucht blijven.

Voorin, bij de band, staat de gitaarkoffer wijd open. Regelmatig loopt iemand er naar toe en gooit, net als winkelend publiek, er wat geld in. Maar ondertussen zijn er ook heel veel luisteraars, want ze zijn rechtstreeks op 1008.

En als extra actie dat ene lied. Wat gaat het opbrengen? We hopen met elkaar op 1000 euro of meer.
Maar... binnen een paar minuten staat de teller over de 3000 en liggen de lijnen haast plat van alle bellers. Wat is dit gaaf!!

Wil je Groot nieuws ook steunen? Ze kunnen nog wel wat gebruiken en er zijn allemaal leuke acties. Daarvoor verwijs ik naar de site: www.grootnieuwsradio.nl

Wij hadden een toffe ochtend. En nu ga ik me klaar maken voor een avondje met mijn zus. Nog eens naar Groot Nieuws Radio. Nog eens naar Matthijn Buwalda. Op de fiets. heerlijk!!

wel beetje oude video, maar dit is het dan!

Huiskamerconcert

Je leest het wel eens hè: 'Win een huiskamerconcert'.  Of zo iets. Nou is dat mij nog nooit gelukt, maar ja, ik werk daar dan ook nooit aan mee...
Totdat Geert een maand geleden opeens kwam binnen stormen met een prachtig idee: hij ging met zijn vrienden een concert geven. En ja...toen moest ik wel meewerken!

De drie fantasten hadden het al goed voor elkaar: programma was klaar, mensen zouden uitgenodigd worden en het oefenen was gepland. Nou, voor een elfjarige niet slecht! Geert nam uiteraard zelf de leiding. Dan hou je een beetje de controle hè. De andere twee kinderen zijn jonger en accepteerden zijn gezag :).

Maar ja, wáár gaan we dat concert houden? Nou ja, over het algemeen doe ik niet moeilijk: je komt maar hierheen. Best. En dan de datum. Ik stel voor: de voorjaarsvakantie. En de mannen luisteren. Over gezag gesproken.. hihi.

Er werd gigantisch geoefend, poeh zeg, je wil het niet weten. Enige moeders werden er helemaal zat van en zo zaten we af en toe bij elkaar op de koffie, terwijl de kinderen in het andere huis oefenden.
Overigens helemaal geen straf! :)

Dinsdagavond was het zover. Stoelen werden klaargezet. Geen vijf, geen tien, maar twintig! En toen het concert begon waren ze allemaal vol!
Daar zat ik dan. Te midden van de verhuizing van onze Willeke, te luisteren naar een echt huiskamerconcert in mijn eigen kamer, bomvol mensen.
Maar het was een succes!
De rollen waren goed verdeeld en ieder deed naar zijn talent: de buurjongen zong en zei een gedicht op over muziek. Neefje liet liedjes horen via Youtube en begeleidde Geert op de djembé. Geert zong dus ook, en speelde wat liedjes op zijn accordeon.
Het klonk fantastisch en het hele publiek genoot, de muzikanten nog het meest.

Aan het eind van het concert bedankte Geert ons hartelijk voor de aandacht en sloot zijn toespraak af:
U mag naar huis gaan, daar is de deur!
De toegift waar we om vroegen, daar wachten we nog op...

Muzikanten,hartelijk bedankt!!!

Stop! Politie!!

Bang en vaak ook boos loopt Rob langs het politiebureau.
'Ze mogen me niet zien. Als ze me zien dan pakken ze me. Ze mogen me niet zien'.


De angst voor de politie zit er goed in, ondanks een totaal leeg strafblad :) Maar stel je voor...
'Stel je voor dat ik een foutje maak en ze zien het, dan krijg ik een haltstraf hoor!'


We ondernemen actie. Een mailtje, niet van mezelf maar elders afgekeken, zorgt ervoor dat Rob gisteren op visite mocht komen op het politiebureau.
Een enthousiaste agente, die er speciaal voor terug kwam op haar vrije dag, liet Rob heel duidelijk merken dat ze vrienden zijn. Dat de politie er is om je te helpen!
De pet op, handboeien binnen bereik, cel geïnspecteerd, daar ging Rob. Handboeien zelfs nog gebruikt ook: de agente liet zich graag vangen...
Alleen een ritje met de politiewagen, dat was een stap te ver voor hem.
'Nu, dan kom je maar eens terug, zodat we dat ook nog een keer kunnen doen!'
Supergaaf stel agenten hier in Veenendaal.
Rob en zij zijn u de beste maatjes...


Zie voor foto's mijn facebook, blogger wil niet wat ik wil...

Poeh hé, vakantie...zucht...

Vandaag de eerste dag van de voorjaarsvakantie.
Er staan nog al wat dingen op de planning.
Omdat Rob tegenwoordig in Ede op school zit en hij daar niet zelfstandig kan komen, spreek ik  tandartsbezoek af in de vakantie.
En omdat hij de rest van de week bij de zorgboerderij is, is dat vandaag.
Maar omdat er zaterdag een ongelukje gebeurde op de zorgboerderij, gaan we ook even naar de huisarts. Terwijl ik die bel voor een afspraak vraagt Rob wanneer we naar de kapper gaan...


Tandarts: 9.15 gaan. Vooraf gebeld: lopen jullie erg uit? Nee dus. Prima op tijd komen we aan (1 minuut te laat) en drie minuten later wordt Rob geroepen. Deze keer mag ik niet mee, want 'ik ben al stoer en ik ben geen kleuter!'.
Oké, als de tandarts dat ook goed vindt? Tandarts vindt het oké en al snel zijn ze samen terug, tevreden en Rob vooral opgelucht.

Huisarts: 10 uur. Gelijk doorfietsen maar, hoewel het pas vijf over half tien is. Wachten is voor Rob erg lastig, dus ik fiets overal een beetje omheen met onze duofiets en zo komen we tien voor tien op plaats van delict aan. Delict, want dit is niet leuk!

Na een paar minuten geeft Rob de moed bijna op: 'over twee minuten ga ik hier weg hoor', als dan net de huisarts ons roept. Poeh..dat was net op tijd!

Inmiddels heeft hij al een aanvaring met een andere huisarts achter de rug, twee bakken koffie met veel suiker en veel melk (vandaar die aanvaring) en wat onrustig blikken van twee andere wachtenden. Tja, een autist is eerlijk en niet altijd even vriendelijk. Spanning opgebouwd voor wat komen gaat, dat maakt het minder leuk, maar wel uitdagender voor arts en mama.

De arts concludeert een gekneusde pink, maar ook een goed ontstoken teen. Dat kwaaltje sudderde al een paar weken en Rob was zo dapper het te zeggen. In de zomervakantie haalde de arts van de andere grote teen de nagel, nu was dat nog niet nodig, gewoon omdat Rob spontaan begon te huilen bij het horen van 'snijden'...


Eenmaal thuis begint Rob stiekem te doen. Ik kom tot de ontdekking dat hij weer bezig is met aanstekers en papier. Hij vindt dat momenteel helemaal geweldig. Ik vind het eng, ondanks de gieter vol water er naast. Stel je voor.. En omdat Rb niet in de gaten heft welke gevaren er in vuur schuilen, doet hij het hier maar vast ook zomaar ergens anders. Boven op zijn kamer bijvoorbeeld. Het is niet te remmen en ik kan het gevecht om de aansteker terug te krijgen niet aan: hij is te sterk. Oplettend laat ik het toe, duidelijk begrensd, in de hoop dat dat helpt.


Na het eten, waarbij Rob per sé eieren wil bakken en ze daarna spontaan aan het gasstel overlaat om de eersten op te eten, bel ik de kapper. Die heeft een wachttijd van twintig minuten. Tien minuten later bel ik terug. Kapper, ze werkt niet op afspraak, spreekt af dat ze probeert de boel vrij te houden. Dat lukt!

Maar voordat ik binnen ben, heeft Rob het koffiezetapparaat al ontdekt. Gelukkig weet de kapper hem over te halen tot het nemen van chocomelk. Dat scheelt een hoop drukte thuis, die al aanwezig was door de koffie bij de huisarts.

Na de knappe knipbeurt bij de kapper, verdwijnt Rob richting Jumbo. Ook ik doe wat boodschappen, maar ben eerder klaar dan Rob. Hij staat me op te wachten want hij heeft geen geld genoeg voor de negen blikjes drinken in zijn  mandje. Bij de kassa probeert hij de caissière uit: dit blikje wil ik toch niet, en deze ook niet, maar de ander wel... Gelukkig gaat het zuchten in de rij langzaam over in gegrinnik, wat ik beter kan verdragen.

Als klapper op de vuurpijl laat Rob eenmaal op zijn slaapkamer een blikje vallen en is zijn klerenkast opeens roze/paarsgekleurd door de cassis. Behulpzaam biedt Rob aan op te ruimen of te helpen, maar ik doe het liever alleen.

Oké, dan ga ik koekjes bakken. Ik zucht...

Zo een schone slaapkamer, maar vuile keuken. En het is pas half drie... Lang leve de vakantie....



Oeps... een oepskaart

Met dank aan Corien Oranje!
Wij zitten momenteel midden in de oepskaartenzone.
Nooit gedacht dat een boek zoveel invloed op ons aller leven zou kunnen hebben!

 De oepskaarten die in dit boek worden beschreven als waarschuwing boeiden Rob wel. "Dat wil ik ook!"
Jammer voor hem, ik had er niet zoveel oren naar...
Maar geleidelijk aan werd het een beetje een obsessie en kon Rob nergens anders meer over praten. Oepskaarten, oepskaarten, oepskaarten.
"Waarom doen wij niet aan oepskaarten, ma?" was zijn dagelijkse terugkerende vraag minstens tien keer.
Zelfs de school en de zorgboerderij vroegen om uitleg. Arme ik...

Dus nu ben ik toch overstag. Geloof me: zeker niet door zijn gevraag. Dat heeft niet zo'n vat op me. Wel door zijn gedrag. Dat is momenteel niet zo leuk namelijk. En op het moment dat de bom heel erg goed barstte, besluit ik dat ik oepskaarten wil!
Dus we hebben ze nu:

Maar dan ben ik nog niet klaar. Duidelijk moet worden wanneer ik deze prachtige kaartjes uit ga delen, als een echte scheidsrechter. Dus bespreek ik de dingen met Rob die mis gaan en gaan we elke week aan één punt werken. We zijn begonnen met 'niet schreeuwen' , want daar werden wij en de buren (?) helemaal zat van.
Rob is helemaal niet vatbaar voor straf, wel voor belonen. Ik heb het gecombineerd. Elke dag kan hij 15 minuten computertijd extra verdienen. Mooi tweeledig: wij verdienen een kwartiertje extra rust :-).
Per oepskaart, per schreeuw dus, gaan er vijf minuten af.  Pas na drie missers is je beloning weg.

Dat nog even zwart op wit maken en dan beginnen maar. Omdat Rob al 12 is, laat ik hem ook zijn handtekening zetten, zodat hij de verantwoordelijkheid voor eigen gedrag voelt wegen. Nou ja, daar had hij dan een beetje een ander beeld bij...

Rob ging vier keer de fout in deze week. Niet slecht, vind je wel? Vandaag starten we nummer twee: 'niet schelden'. Dat zal een stuk moeilijker worden, dat doet hij momenteel zo automatisch... Ondertussen blijft 'niet schreeuwen' er nog netjes bij. Anders weet ik het wel: wat niet zichtbaar is, geldt niet meer. Ach ja, zo werkt het bij hem.

Woedend smeet hij mijn portemonnee door de marktkraam...

Oh, wat jammer. De portemonnee die Willeke voor haar verjaardag kreeg, is direct kapot. De rits weigert dicht te gaan, na een eerste keer proberen. Zo'n portemonnee wordt een dure grap, nu en in de toekomst...
Terug er mee. Dat wordt dinsdag pas, want ik heb het gekocht op de markt, de kraam schuin tegenover de HEMA.

Vol vertrouwen ga ik er heen. Maar de man tegenover me is minstens even vol van wantrouwen. Was ik de zoveelste al deze dag? Of had hij gewoon zijn dag niet?
Met dat ik het probleem uitleg en de portemonnee aan hem geef, roept hij me toe: "Dit is niet mijn probleem!"
"Mijn probleem ook niet, toch?"
Vragend kijk ik de man aan.
Hij verblikt of verblauwt niet.
"Dit is niet mijn probleem. U koopt hem, gebruikt hem en gaat dan terug omdat-ie kapot is. Dit kan niet van hier zijn, want ik verkoop geen kapotte spullen."
Ik protesteer. Deze portemonnee is nog helemaal niet gebruikt en dat vertel ik hem ook. Hij kan het zelfs zien: alle kaartjes zitten er nog in en hangen er nog aan.
Dan doet de man een voorstel: hij kan korting geven op een nieuwe portemonnee.
Ja da-ag. Deze wil Willeke hebben, andere leuke liggen er niet en ik zou tien euro bij moeten betalen. Da's twee derde deel!
De man is mijn gezeur zat en dan plotseling, met een kwaad gezicht, smijt hij de portemonnee door de marktkraam. Verbijsterd vis ik hem tussen de tassen en portemonnees uit.
Wat bedoelt u hier nu mee? vraag ik hem.
"Wegwezen! Wegwezen!" schreeuwt de man.

Er staan mij nu drie dingen te doen: houding bepalen: rug recht, hoofd omhoog, gedag zeggen en dan waardig weglopen en tegelijk bedenken dat ik hier nooit meer iets ga kopen.
Samen met de klant achter me, lopen we weg uit de kraam. De mensen om ons heen vervolgen hun weg. Ik hoefde hen niet eens te zeggen dat ze hier niets moeten kopen,. Ze begrepen het zo al...
Nu nog punt drie: andere portemonnee zoeken. Net zo'n leuke, met functionele rits...

Waar zouden we zijn zonder de trein?

Ontbijt is op, bedden afgehaald, wasmachine aan..

Met een ingebakerde Judah

Even pauze!
Ongemerkt gaan mij gedachten terug naar vorige week zaterdag.
Toen zaten Willeke en ik om deze tijd in de trein.
Kwart voor negen waren we ingestapt.
Op naar Tilburg, via Breda.
Waarom? Breda is een leuk uitje: kraambezoekje afleggen bij lieve vrienden.
Tilburg is een must: psychologisch onderzoek voor Willeke, opdracht van het CBR.
Zoals iedereen die wil afrijden, moest ook zij een eigen verklaring invullen. Naar eer en geweten uiteraard.
Al ging het tegen ons gevoel in, we vulden het zo eerlijk mogelijk in.
Dat betekent dat we ook invulden dat ze Asperger heeft. Dát werd aangegeven als 'psychisch gestoord'. Lekker realistsch... :-(
Om de eigen verklaring uit te kunnen printen betaalden we bijna 20 euro. Om het verplichte onderzoek te laten doen betaalden we 250 euro. Vooraf.
En dan de vervoerskosten enzo... of we maar even naar Tilburg wilden komen.
Een dagkaart van de AH maakt de pijn wat minder, net als het tussenbezoekje in Breda!

Het gaat goed. Het bezoekje is geweldig leuk en véél te kort. Het onderzoek loopt niet uit ofzo, 't lijkt een beetje onzinnig, maar vooruit, het is gedaan. Op naar huis.
We staan op het perron: Rotterdam Centraal richting Utrecht.
Net als ik de opmerking gemaakt heb dat de NS vandaag wel heel keurig op tijd rijdt, springt er een berichtje op het bord: 10 minuten vertraging. Dommerd, nooit zoiets hardop zeggen...

Eenmaal in de trein, eerste klas, de rest is vol, installeren we ons op ons gemak. Een beetje thuisvoelen is fijn, toch. Willeke pakt haar laptop, ik mijn boek.
Opeens gaan de lichten uit. Een krakende stem vertelt ons dat we allemaal uit moeten stappen en naar voren moeten lopen. De trein zal niet gaan rijden. Zuchtend laden we onze spullen weer in.
Het is een beetje angstig en benauwend, daar op het perron met zo'n 6 à 700 anderen. De conducteur vertelt ons na aandringen dat er iemand onwel is geworden. Pas na tien minuten komen we erachter dat de trein aan de overkant van het perron op ons staat te wachten. Communiceren? Eh...

Voorzichtig installeren we ons weer. Of zullen we even wachten?? Luttele minuten blijven we in onzekerheid.
Dan... De trein rijdt! Opgelucht halen we adem... Tot Gouda.
Daar horen we dat de trein niet verder gaat. Kapotte bovenleiding...
Het advies van de NS: via den Haag, Schiphol naar Utrecht... Op perron 4 staat er een trein op ons te wachten. Wij er met z'n allen heen...vraag me niet hoeveel mensen er nu de klos waren!

Het is gezellig in de trein. We voelen ons allemaal slachtoffers van hetzelfde, wat een band schept.
Wanneer de conducteur omroept dat we aankomen in Leiden Centraal moet ik lachen. Ja-ah, het lijden staat hier wel centraal ja.
We besluiten hier uit te stappen, omdat er vanuit Leiden ook een trein gaat naar Utrecht centraal. Zeggen ze, medereizigers.
Gelukkig is dat ook zo! Het was wel een gokje...
Als de trein Veenendaal Centrum binnenrijdt zijn we helemaal gaar. Willeke is te laat voor haar concert, maar gaat alsnog richting Lampegiet. Ik had me de avond ook anders voorgesteld. Geert ligt zelfs al in bed. Bijna half negen is het als we ons huis weer binnen stappen.
Bijna 12 uur gereist... wereldreizigers zullen we ons maar noemen, vind je niet?
Met dank aan de NS toch weer wat van Nederland gezien! Mooi hè!

Herkenbaar, dit verhaal? Arme jij...