Mijn laatste vakantiedag is aangebroken. Speciaal voor deze dag staat er een uitje gepland met manlief, Rob, Willeke en Jorike. Vandaag gaan we naar stad Utrecht. Vrouwe Justitiaplein. Nummer 1. De Rechtspraak....
Alle spanning die bij Rob aanwezig was, heb ik weg kunnen praten. Maar dat houdt niet in dat ik zelf zonder spanning bent. Je weet immers nooit hè. Hoewel het maar een formaliteit is, kan het mijns inziens alle kanten op.
Weken geleden was ik er plotseling heel intensief mee bezig. We moesten wat dingen aanvragen omdat Rob in september 18 jaar wordt. Een bepaalde mate van volwassenheid wordt dan van je verwacht, wat Rob niet altijd gaat redden. Met Karakter Ede hebben we besproken wat we moeten doen. Mentorschap of Bewindvoering lijkt hun het juiste. Wij gaan voor het mentorschap: meebeslissen en beslissen voor Rob is soms gewoon het enige juiste. En toen ik wat informatie daarover op zocht, las ik dat het voor drie maanden voor de 18e verjaardag bij de rechtbank moest liggen. Oké, snel rekende ik. Ik was al minstens 1 dag te laat. Dus, alle hens aan dek, snel alles voor elkaar gemaakt. De volwassenen zussen er bij voor een officiële handtekening, alle bijlages verzameld en na een pittig dagje kan de enveloppe op de post.
Al snel kwam de uitnodiging. Vijf augustus. Rob's allereerste echte, betaalde (!) werkdag. Niet handig, maar het is nu eenmaal zo. En dus hebben we een uitje. Zussen hoefde niet per sé mee, maar het werd wel op prijs gesteld. En ze vonden het wel interessant ook!
We melden ons en worden doorverwezen naar de 'poortjes'. Alles inleveren graag. Oeps, dat had ik niet verwacht. Ik lever mijn tas in, dat is dan ook direct alles en mag doorlopen.
Pieppieppiep... De man met detector wijst me nors naar een plek waar ik moet gaan staan en ik word helemaal doorgemeten. Goeie dag zeg! Mijn riem piepte. Die ik normaal nooit om heb...
Het gepiep klinkt ook bij Rob, die direct helemaal in de stress raakt. Hij had dan ook niets ingeleverd. Sleutel, mobiel en meer, alles piepte. Gelukkig was het aantoonbaar en werd hij al snel pieploos bevonden. Mocht zijn spullen houden en mopperde nog wat na over 'het lijkt hier wel de kerk', waardoor mijn hersenpan flink begon kraken. Piepen of kraken, 't is allebei niet fijn ;)
Door naar de volgende balie. Een vriendelijke man, hij weet gewoon dat we hem niets meer kunnen doen!, meld ons bij de rechter. En al binnen twee minuten zijn we aan de beurt. In schoolse bankjes nemen we plaats, recht tegenover de rechter en de griffier.
Ze hebben het voorbereidende werk goed gedaan. Alle bijlages zijn goed doorgelezen en de aanvraag is kritisch gelezen. Ze had er zo haar twijfels bij of dit is wat we willen. Ik schrik me een hoedje. Nee hè! Mijn gedachten gaan per direct terug naar dat andere moment, een rechtszitting bij het toenmalige BJZ waar we moesten onderbouwen waarom Rob zorg nodig heeft. Niet weer alsjeblieft, kan het nu nooit eens makkelijk gaan! Zo lastig als anderen beslissen over wat je kind nodig heeft.
De rechter legt uit waarom een mentorschap niet nodig lijkt. Als ouders mag je gewoon altijd mee naar het ziekenhuis, de huisarts, de tandarts en bij mentorschap blijft ook staan dat als zoonlief niet wil, wij niets kunnen bereiken. Daarbij komt dat de verslagen die eens in de zoveel tijd van ons verwacht worden, veel tijd innemen, die we, volgens haar, beter kunnen besteden. Tegelijkertijd vraagt ze zich af waarom wij niet voor bewindvoering gaan. Dat is makkelijk uit te leggen, Rob is een kei in geldbesteding, manlief heeft hem dat fantastisch goed geleerd.
Op advies van de rechter laten we ons verzoek vervallen, krijgen we zwart op wit één en ander toegestuurd waarmee we kunnen bewijzen dat we deze beslissing onder gezaghebbende rechter en griffier hebben genomen voor het geval er toch een probleem bij instanties ontstaat en krijgen we de belofte dat als er iets gewijzigd moet worden, dat via een briefje of telefoontje zo geregeld is.
Gaandeweg het gesprek is de rechter van rechter naar medemens veranderd en ze heeft lol om Rob, die aangeeft dat hij best zelf voor zijn geld kan zorgen, maar absoluut getraumatiseerd is door de tandarts.
Opgelucht en blij besluiten we ons uitje door Rob af te zetten bij zijn werk. Trots op jou zoon! Je deed het geweldig. Neutraal, open en eerlijk en vooral: je was jezelf. Zoals altijd. En nu geld verdienen. En beheren. Dat komt vast goed!
Posts tonen met het label vakantie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label vakantie. Alle posts tonen
maandag 5 augustus 2019
woensdag 31 juli 2019
Van der Valk, Octopus, Reyna Be en het Mondriaanhuis, een 24 uursvakantie
Overnachten bij Van der Valk? Dat had ik nog nooit gedaan. Fletcher wel, dat was niet zo heel prettig. Nu dan maar wat anders. In verband met zijn steengoede ontbijten, hier in Veenendaal, kozen we nu voor Van der Valk, maar wel wat verder weg. Een half uurtje rijden wilde Rob. En hij mocht het zeggen, het is zijn feestje. Hij is geslaagd.
Het werd Leusden-Amersfoort. De simpelste kamer kozen we. Maar omdat het schoonmaken nog niet klaar was, kregen we de iets duurdere. Dat betekent: thee en koffie op de kamer. Enne... over de kamer gesproken, wat een plaatje. Lekker huiselijk,compleet en ruim. We zijn deze dagen niets te kort gekomen.
De controle doorstond de kamer goed. Alles was schoon en fris en zelfs de geur sprak Rob aan.
-Hier kan ik wel slapen denk ik, zo zei hij. Gelukkig maar.
Rob wilde graag zwemmen. Dat kan in Leusden heel goed, bij Octopus. Het koelde lekker af, eventjes, want de auto gaf 47 graden Celcius aan. Dat is niet niks, zeker niet als je daar niet goed tegen kan, zoals onze Rob. Even lekker zwemmen is dan een welkome afleiding. Maar met drie kwartier had Rob het wel gezien. Misschien was het toch een beetje te druk voor hem. In elk geval wilde hij graag terug naar het hotel. Daar lekker relaxen op het bed, spelen met de afstandsbediening en ondertussen kijken wat er allemaal op dat grote breedbeeldscherm gebeurd. Onder het genot van de airco las ik ondertussen lekker mijn boek.
En dan uit eten. We kozen voor Reyna Be, een wereldgerechten/tapasrestaurant wat eerder ook in Veenendaal zat en waar we echt fan van waren met z'n allen. Gelukkig heeft Amersfoort hem nog wel en we genieten voluit van de sfeer, het eten en drinken en de warmte. Weinig airco maakte het voor Rob soms best lastig, maar hij zorgde goed voor zichzelf en at enorm veel. Hij dronk ook goed maar toen ik later samen met hem urenlang wakker lag, bedacht ik dat het misschien niet alleen het nieuwe, andere, de muggen en de warmte was... Volgende keer beter nadenken. Aan het einde van een lange, pittige nacht, hij viel om half vijf in slaap, concludeerden we dat we de volgende keer oordopjes meenemen en het eigen kussen. Dat zou het slapen eventueel wat kunnen vergemakkelijken. En niet meer zo veel icetea drinken graag, zucht ik er achteraan...
Na een stevig ontbijt eindigen we ons uitje bij het Mondriaanhuis in Amersfoort binnenstad. Het is maar een kwartiertje rijden. We parkeren in de Koestraat, overdekt! Dat scheelt een hoop zon op de auto en even later lopen we, gewapend met geopende paraplu, tien minuutjes door deze mooie stad. Het Mondriaanhuis zelf, daar doen we wat langer over. Rob is nog erg moe en sleept zichzelf van kamer naar kamer. Toch geniet hij ook enorm en is best geïnteresseerd. Normaal is een museum het laatste waar ik aan denk met hem, maar omdat hij graag hokjes en vakjes schildert, leek me dit wel wat. En dat klopt.
Als ik hem tenslotte nog vraag of hij zin heeft in koffie, beaamt hij dit vol enthousiasme. Kan ik me wel indenken ja, na zo'n wakkere nacht. Het stuk appeltaart gaat er ook nog wel in en de dame die ons helpt (vrijwilliger van het Mondriaanhuis) verwend hem met lekker veel slagroom.
Geïnteresseerd bekijkt ze de foto's van zijn schilderijen op zijn mobiel. Wat een leuk moment!
Dan opeens zegt Rob:
- Mevrouw, u mag de rest van deze appeltaart wel aan iemand anders geven. Ik zit zo vol, ik kan het echt niet meer op. Niet weggooien hoor, dat is zonde, geef het maar aan de volgende klant.
Ik kijk naar het afgegeten stuk taart en de slagroom die al aan het smelten is. Ik geef de dame een glimlach en laat de rest aan haar over. Ze lost het mooi op - het komt wel goed met dit gebak, laat dat maar aan mij over - en tevreden gaan Rob en ik in de auto richting Veenendaal.
- En, pols ik als we bijna thuis zijn, vond je het leuk? Ja! Rob heeft genoten. Alleen die nacht hè, "dat was echt voor mijn verdriet".
Het werd Leusden-Amersfoort. De simpelste kamer kozen we. Maar omdat het schoonmaken nog niet klaar was, kregen we de iets duurdere. Dat betekent: thee en koffie op de kamer. Enne... over de kamer gesproken, wat een plaatje. Lekker huiselijk,compleet en ruim. We zijn deze dagen niets te kort gekomen.
De controle doorstond de kamer goed. Alles was schoon en fris en zelfs de geur sprak Rob aan.
-Hier kan ik wel slapen denk ik, zo zei hij. Gelukkig maar.
Rob wilde graag zwemmen. Dat kan in Leusden heel goed, bij Octopus. Het koelde lekker af, eventjes, want de auto gaf 47 graden Celcius aan. Dat is niet niks, zeker niet als je daar niet goed tegen kan, zoals onze Rob. Even lekker zwemmen is dan een welkome afleiding. Maar met drie kwartier had Rob het wel gezien. Misschien was het toch een beetje te druk voor hem. In elk geval wilde hij graag terug naar het hotel. Daar lekker relaxen op het bed, spelen met de afstandsbediening en ondertussen kijken wat er allemaal op dat grote breedbeeldscherm gebeurd. Onder het genot van de airco las ik ondertussen lekker mijn boek.
En dan uit eten. We kozen voor Reyna Be, een wereldgerechten/tapasrestaurant wat eerder ook in Veenendaal zat en waar we echt fan van waren met z'n allen. Gelukkig heeft Amersfoort hem nog wel en we genieten voluit van de sfeer, het eten en drinken en de warmte. Weinig airco maakte het voor Rob soms best lastig, maar hij zorgde goed voor zichzelf en at enorm veel. Hij dronk ook goed maar toen ik later samen met hem urenlang wakker lag, bedacht ik dat het misschien niet alleen het nieuwe, andere, de muggen en de warmte was... Volgende keer beter nadenken. Aan het einde van een lange, pittige nacht, hij viel om half vijf in slaap, concludeerden we dat we de volgende keer oordopjes meenemen en het eigen kussen. Dat zou het slapen eventueel wat kunnen vergemakkelijken. En niet meer zo veel icetea drinken graag, zucht ik er achteraan...
Na een stevig ontbijt eindigen we ons uitje bij het Mondriaanhuis in Amersfoort binnenstad. Het is maar een kwartiertje rijden. We parkeren in de Koestraat, overdekt! Dat scheelt een hoop zon op de auto en even later lopen we, gewapend met geopende paraplu, tien minuutjes door deze mooie stad. Het Mondriaanhuis zelf, daar doen we wat langer over. Rob is nog erg moe en sleept zichzelf van kamer naar kamer. Toch geniet hij ook enorm en is best geïnteresseerd. Normaal is een museum het laatste waar ik aan denk met hem, maar omdat hij graag hokjes en vakjes schildert, leek me dit wel wat. En dat klopt.
Als ik hem tenslotte nog vraag of hij zin heeft in koffie, beaamt hij dit vol enthousiasme. Kan ik me wel indenken ja, na zo'n wakkere nacht. Het stuk appeltaart gaat er ook nog wel in en de dame die ons helpt (vrijwilliger van het Mondriaanhuis) verwend hem met lekker veel slagroom.
Geïnteresseerd bekijkt ze de foto's van zijn schilderijen op zijn mobiel. Wat een leuk moment!
Dan opeens zegt Rob:
- Mevrouw, u mag de rest van deze appeltaart wel aan iemand anders geven. Ik zit zo vol, ik kan het echt niet meer op. Niet weggooien hoor, dat is zonde, geef het maar aan de volgende klant.
Ik kijk naar het afgegeten stuk taart en de slagroom die al aan het smelten is. Ik geef de dame een glimlach en laat de rest aan haar over. Ze lost het mooi op - het komt wel goed met dit gebak, laat dat maar aan mij over - en tevreden gaan Rob en ik in de auto richting Veenendaal.
- En, pols ik als we bijna thuis zijn, vond je het leuk? Ja! Rob heeft genoten. Alleen die nacht hè, "dat was echt voor mijn verdriet".
zaterdag 20 juli 2019
Mijn eerste vakantieweek
Het is maandag 15 juli, mijn eerste vakantiedag. Desondanks gaat toch de wekker, want Rob moet nog gewoon naar school. Tja, er zitten dus nadelen aan een weekje eerder vrij dan de rest...
Na een rustige ochtend met sport en kleine klusjes rijd ik aan het begin van de middag naar Ede. Rob ophalen. Dan door naar de huisarts om de hechtingen uit zijn teen te verwijderen. Dat gaat met veel ellende en geschreeuw gepaard, want het doet best heel zeer. Stom, na de operatie geen pijn gehad en nu! Volgende keer (!) vragen om oplosbare hechtingen. Na alle ellende die ik bij de huisarts over me heen kreeg van mijn lieve zoon, ben ik lekker naar de kapper gegaan. Aju paraplu, even rust ;) We sluiten de dag af en beginnen de vakantie met een gezellige maaltijd bij wok.
Dinsdag, mijn tweede vakantiedag. Weer vroeg op, lees half zeven. De afspraak die ik heb staan kan niet doorgaan, want Jorike heeft haar bril kapot. Ik haal haar op in Ede, rijd direct door naar de opticien en al wachtend passen we daar wat nieuwe monturen. De opticien is echter heel erg creatief (Tip: ga naar Konings Optiek) en maakt de bril met een vakkundigheid die ik niet had bedacht. En dat helemaal gratis! Het is fantastisch. Ik breng Jorike naar haar afspraak, gelukkig in Veenendaal. Anderhalf uur later ben ik weer thuis, waar ik Geert aan tref die best in de war is. Zou hij niet op tijd wakker gemaakt worden door mij? O ja... Helemaal vergeten. Hij moest tien uur op school zijn maar werd kwart voor elf wakker! Wat nu? Om het goed te maken rijd ik Geert naar school, -boeken inleveren komt niet zo precies weet ik, al is hij daar niet van overtuigd- doe ondertussen de boodschappen en samen rijden we weer terug. Chauffeur mama. Gelukkig verloopt de middag wat meer volgens vakantieplanning. Eet ik een patatje met een vriendin en lees ik mijn boek. En 's avonds natuurlijk de afspraak van de ochtend even herkansen. Sommige dingen kunnen beter maar gebeurd zijn ;)
De woensdag begint weer met vroeg opstaan en sport. Het is Robs laatste schooldag! Met ouders, man en zussen drink ik wat lekkers in het centrum. Daarna bereiden het feest voor onze Rob voor. Eenmaal geslaagd is geslaagd en dat gaan we groots vieren. Ondertussen staat ons hoofd niet stil. Er wordt wat nagedacht, want onze dochter gaat dit weekend verhuizen en dat vergt ook van ons best veel. We zijn er al heel druk mee geweest, maar nu komt het er op aan. Veel stress bij haar wordt onbewust op ons overgedragen, waardoor het feestje haast in het water lijkt te vallen, maar we kunnen het uiteindelijk allemaal in goede banen leiden. Niet leuk, maar een verhuizing is nu eenmaal slopend. Het feest was geweldig. Druk en met een stralende Rob in het middelpunt. Doodmoe het bed in, maar dat is niet zo erg.
En dan gaat het echte werk beginnen. Donderdag, vrijdag en zaterdag staat in het teken van verhuizen. Wat nou vakantie. Rob en Geert zijn vooral alleen thuis, -dat lukt tegenwoordig wat beter, gelukkig- dus ik fiets heen en weer omdat ik er voor alle drie zijn wil. Vooral op donderdag pakken we hard aan, sjouwen we de auto vol en weer leeg, het huis leeg en weer vol. Als je het zo leest vraag je je af, waarom doe je dat dan allemaal? Maar ja, je snapt wel: we gingen van oud naar nieuw! We zijn echt een complete werkdag bezig. Om 's avonds volop te genieten van de afscheidsavond van Rob, die daarin ook zijn aandacht verdient. Hij ondertekent met vreugde zijn getuigschrift en vindt: Bewijs voor een uitkering. Haha, had je gedacht, zoon. Werken zul je!
Vrijdag verloopt ook weer voorspoedig. In de ochtend zoveel verhuisd, dat we in de middag nog wat nieuws kunnen gaan kopen voor het nieuwe huis, gewoon omdat het kan en de rest klaar is. Nu alleen nog de grote dingen, waar veel mankracht en vooral een grotere bus voor nodig is. Dus de hele avond pakken we weer in. En uit. We halen de boel uit elkaar en zetten het even later weer in elkaar. En duiken daarna bekaf het bed weer in.
Zaterdag is het tijd om het oude huis schoon te maken. Hoewel het gesloopt wordt, is het fijn als het er voor de antikraakbende een beetje fris uit ziet. Met een zus en nicht ga ik aan de slag. 's Middags nog even wat laatste dingen helpen opruimen en leeg ruimen en dan is het, wat mij betreft klaar. Vanavond even niets. Behalve dan misschien een mooi boek en wat aandacht voor mijn mannen.
Mijn vakantieweek is voorbij. Het was veel. Heel veel. Ergens weet je het van te voren, maar het valt ook altijd weer tegen, zoveel tegelijk. En regelmatig dacht ik: wanneer kan ik weer aan het werk? Dat is rustiger en daar krijg ik nog voor betaald ook! Toch... gelukkig nog twee weken vrij. Hopelijk wordt dat echt rust. Daarvan willen we dan echt genieten. Terwijl we ook dankbaar achterom kijken omdat we nog zoveel voor onze kinderen kunnen doen. Ze hebben allemaal één op één aandacht gehad van hun mama. Weliswaar meest ongepland maar heel waardevol!
En ach, als ik eenmaal weer werk, rust ik wel weer uit :)
Na een rustige ochtend met sport en kleine klusjes rijd ik aan het begin van de middag naar Ede. Rob ophalen. Dan door naar de huisarts om de hechtingen uit zijn teen te verwijderen. Dat gaat met veel ellende en geschreeuw gepaard, want het doet best heel zeer. Stom, na de operatie geen pijn gehad en nu! Volgende keer (!) vragen om oplosbare hechtingen. Na alle ellende die ik bij de huisarts over me heen kreeg van mijn lieve zoon, ben ik lekker naar de kapper gegaan. Aju paraplu, even rust ;) We sluiten de dag af en beginnen de vakantie met een gezellige maaltijd bij wok.
Dinsdag, mijn tweede vakantiedag. Weer vroeg op, lees half zeven. De afspraak die ik heb staan kan niet doorgaan, want Jorike heeft haar bril kapot. Ik haal haar op in Ede, rijd direct door naar de opticien en al wachtend passen we daar wat nieuwe monturen. De opticien is echter heel erg creatief (Tip: ga naar Konings Optiek) en maakt de bril met een vakkundigheid die ik niet had bedacht. En dat helemaal gratis! Het is fantastisch. Ik breng Jorike naar haar afspraak, gelukkig in Veenendaal. Anderhalf uur later ben ik weer thuis, waar ik Geert aan tref die best in de war is. Zou hij niet op tijd wakker gemaakt worden door mij? O ja... Helemaal vergeten. Hij moest tien uur op school zijn maar werd kwart voor elf wakker! Wat nu? Om het goed te maken rijd ik Geert naar school, -boeken inleveren komt niet zo precies weet ik, al is hij daar niet van overtuigd- doe ondertussen de boodschappen en samen rijden we weer terug. Chauffeur mama. Gelukkig verloopt de middag wat meer volgens vakantieplanning. Eet ik een patatje met een vriendin en lees ik mijn boek. En 's avonds natuurlijk de afspraak van de ochtend even herkansen. Sommige dingen kunnen beter maar gebeurd zijn ;)
De woensdag begint weer met vroeg opstaan en sport. Het is Robs laatste schooldag! Met ouders, man en zussen drink ik wat lekkers in het centrum. Daarna bereiden het feest voor onze Rob voor. Eenmaal geslaagd is geslaagd en dat gaan we groots vieren. Ondertussen staat ons hoofd niet stil. Er wordt wat nagedacht, want onze dochter gaat dit weekend verhuizen en dat vergt ook van ons best veel. We zijn er al heel druk mee geweest, maar nu komt het er op aan. Veel stress bij haar wordt onbewust op ons overgedragen, waardoor het feestje haast in het water lijkt te vallen, maar we kunnen het uiteindelijk allemaal in goede banen leiden. Niet leuk, maar een verhuizing is nu eenmaal slopend. Het feest was geweldig. Druk en met een stralende Rob in het middelpunt. Doodmoe het bed in, maar dat is niet zo erg.
En dan gaat het echte werk beginnen. Donderdag, vrijdag en zaterdag staat in het teken van verhuizen. Wat nou vakantie. Rob en Geert zijn vooral alleen thuis, -dat lukt tegenwoordig wat beter, gelukkig- dus ik fiets heen en weer omdat ik er voor alle drie zijn wil. Vooral op donderdag pakken we hard aan, sjouwen we de auto vol en weer leeg, het huis leeg en weer vol. Als je het zo leest vraag je je af, waarom doe je dat dan allemaal? Maar ja, je snapt wel: we gingen van oud naar nieuw! We zijn echt een complete werkdag bezig. Om 's avonds volop te genieten van de afscheidsavond van Rob, die daarin ook zijn aandacht verdient. Hij ondertekent met vreugde zijn getuigschrift en vindt: Bewijs voor een uitkering. Haha, had je gedacht, zoon. Werken zul je!
Vrijdag verloopt ook weer voorspoedig. In de ochtend zoveel verhuisd, dat we in de middag nog wat nieuws kunnen gaan kopen voor het nieuwe huis, gewoon omdat het kan en de rest klaar is. Nu alleen nog de grote dingen, waar veel mankracht en vooral een grotere bus voor nodig is. Dus de hele avond pakken we weer in. En uit. We halen de boel uit elkaar en zetten het even later weer in elkaar. En duiken daarna bekaf het bed weer in.
Zaterdag is het tijd om het oude huis schoon te maken. Hoewel het gesloopt wordt, is het fijn als het er voor de antikraakbende een beetje fris uit ziet. Met een zus en nicht ga ik aan de slag. 's Middags nog even wat laatste dingen helpen opruimen en leeg ruimen en dan is het, wat mij betreft klaar. Vanavond even niets. Behalve dan misschien een mooi boek en wat aandacht voor mijn mannen.
Mijn vakantieweek is voorbij. Het was veel. Heel veel. Ergens weet je het van te voren, maar het valt ook altijd weer tegen, zoveel tegelijk. En regelmatig dacht ik: wanneer kan ik weer aan het werk? Dat is rustiger en daar krijg ik nog voor betaald ook! Toch... gelukkig nog twee weken vrij. Hopelijk wordt dat echt rust. Daarvan willen we dan echt genieten. Terwijl we ook dankbaar achterom kijken omdat we nog zoveel voor onze kinderen kunnen doen. Ze hebben allemaal één op één aandacht gehad van hun mama. Weliswaar meest ongepland maar heel waardevol!
En ach, als ik eenmaal weer werk, rust ik wel weer uit :)
donderdag 2 mei 2019
Neem de tijd!
-Hoe ist? Vragend kijkt de fysio me aan.
-Ik ben zó moe. Met de daarbij behorende trouwe klachten van hoofd, schouders, nek en rug. Je weet wel.
-Mooi, zegtie.
En bedankt. Ik zucht.
-Ja, legt hij uit, als je zo moe bent betekent het dat het thuis weer wat rustiger is. En dat is mooi toch?
Het is maar hoe je het bekijkt. Zijn kant bevalt me wel. En ik vertel van ons tweedaagse uitje. Naar zee. Hoe we op het strand liepen. Heen ging wel, terug was moeilijker. En dan omhoog, weg van zee, de duinen in.
-Men, we hijgden als Friese peerden. Zó slecht, onze conditie. En eenmaal daarboven zijn we neergeploft en echt alles deed me zeer en voelde zwaar.
Het hoort er bij. Neem de tijd. Een rouwproces, daar moet je doorheen.
En jongste zei: rust heb ik nodig. Iets waar ik alleen kan zijn en kan lopen zonder dat iemand me wat vraagt. En dus gingen we naar zee. En wát viel dat tegen! Er kwam zoveel vermoeidheid uit in die twee dagen dat we daar voorlopig nog niet van af zijn. Het voelt een beetje zoals deze foto, die manlief maakte terwijl ik het niet wist:
-Ik ben zó moe. Met de daarbij behorende trouwe klachten van hoofd, schouders, nek en rug. Je weet wel.
-Mooi, zegtie.
En bedankt. Ik zucht.
-Ja, legt hij uit, als je zo moe bent betekent het dat het thuis weer wat rustiger is. En dat is mooi toch?
Het is maar hoe je het bekijkt. Zijn kant bevalt me wel. En ik vertel van ons tweedaagse uitje. Naar zee. Hoe we op het strand liepen. Heen ging wel, terug was moeilijker. En dan omhoog, weg van zee, de duinen in.
-Men, we hijgden als Friese peerden. Zó slecht, onze conditie. En eenmaal daarboven zijn we neergeploft en echt alles deed me zeer en voelde zwaar.
Het hoort er bij. Neem de tijd. Een rouwproces, daar moet je doorheen.
En jongste zei: rust heb ik nodig. Iets waar ik alleen kan zijn en kan lopen zonder dat iemand me wat vraagt. En dus gingen we naar zee. En wát viel dat tegen! Er kwam zoveel vermoeidheid uit in die twee dagen dat we daar voorlopig nog niet van af zijn. Het voelt een beetje zoals deze foto, die manlief maakte terwijl ik het niet wist:
Het donkere van de zee, grauw en grijs
De eenzame voeten gaan langzaam door
Het schreeuwt om rust, om een 'laat me gaan'
Alsjeblieft, mag ik even alleen zijn?
Even met niets anders dan de zee?
Geen zorgen, geen vragen, geen pijn en verdriet
Geen vermoeidheid en tranen, gewoon allemaal even niet!
Ik wist, ik was niet alleen, mijn man kwam achter me aan.
Maar kijkend naar mezelf lijkt het zo niet te gaan.
Dan lijkt het zo eenzaam, zo nietig en klein.
Soms is dat goed. Even alleen zijn.
Maar hé, ik zie nu pas: mijn schaduw gaat mee.
Het doet me denken aan Jezus mijn Heere,
Ook als ik Hem niet zie,weet ik dat Hij er is.
Als een schaduw met me meegaat
Stil, roerloos, haast niet merkbaar.
Maar Hij is! En zal zijn.
dinsdag 31 juli 2018
Stress on the mountains (2)
-Gutentag. Ich ben... euh, overnieuw.
Rob is in zijn element. Samen met ons doet hij boodschappen bij de 'supermarket om de hoek' in Duitsland. We laten de jongens niet samen als we een poos weg zijn (thuis doen we dat ook niet), maar dat is geen straf voor Rob. Hij houdt van winkelen. En glom toen ik hem zei dat hij de supermarket vast in mocht, terwijl wij eerst naar een andere winkel gingen.
Dus eenmaal bij de kassa zei hij tegen ons: ik praat wel. Dus, even overnieuw:
-Gutentag, ich bin Henk. (rust) En ik heb ADHD (???!!!)
Stomverbaasd staar ik hem een kleine seconde aan en barst in lachen uit. De anderen met mij. Hoe hij daar ook staat: manshoog, mansbreed, stralend hoofd, dichtgeknepen oogjes. Het moment van de dag is deze. Samen met de andere klanten lachen we spontaan om zijn grap, hijzelf nog het hardst.
Rob is een compleet andere jongen dan Geert. Doet zijn uiterste best om het mensen naar hun zin te maken, ook wel pleasen genoemd. Kan daarbij zelfs over zichzelf heen walsen. In combinatie met een leven onder één dak met Geert voel je het al: het leven is spannend! Ook thuis. En al helemaal in het vakantiehuisje.
De eerste dagen gingen nog wel redelijk, al kostte het hem moeite om aan het gevraagde van Gerco toe te geven of om nee te zeggen, iets wat wij erg stimuleren. Ook Rob mag zijn eigen keuzes maken.
Maar ik zie hem inkakken. En vanaf donderdag is hij zó moe -we waren maandag gekomen-, dat hij verlangend vraagt of we niet naar huis kunnen. Die nacht slaapt hij haast niet. Zijn eczeem begint weer op te spelen, hij heeft een vol hoofd en het is, uiteraard, warm. Maar een simpele diagnose is al snel gesteld: beginnend last van heimwee. Via de app vragen we aan de zussen wat foto's van zijn konijn en zijn moestuintje. Dat doet hem zichtbaar goed!
Dapper voetbalt hij regelmatig met ons mee en we geven hem complimenten: ook hij gaat goed vooruit! We tellen de nachtjes, de dagen en bespreken hoe en wat de plannen zijn: jij mag lekker schilderen en knutselen, verder doen we gewoon niets of alleen wat je fijn vindt om te doen. Zoiets als 'niets moet, alles mag'. Is trouwens een erg goed boekje, wat ik momenteel niet aan het lezen ben :)
Zo ging Rob zaterdagavond met papa naar de Bingo. En bijna, ja echt bijna, won hij een mega grote knuffel van My Little Pony. Bíjna! Papa blij! (Dat past echt niet meer in de auto.) Rob wat teleurgesteld. Tot hij mij ziet. En de oplossing weet.
-Jij bent My Little Pony. En hij kwijlt verliefd knipperend met zijn smalle oogjes naar zijn eigen Little Pony...
Twee zoons. Zo verschillend. Zo onze kinderen. Zo dankbaar voor wie ze zijn. Maar ook vaak zo'n grote uitdaging en zo vermoeiend!
Voor allebei was het heel erg spannend, zo'n vakantie met vier. De één wil 'de baas' zijn. De ander gaat pleasen. Over één ding waren ze het eens: ze wilden snel weer naar huis. En over nog iets zijn ze het eens: ze willen nooit, maar dan ook nooit meer op vakantie.
-Jullie gaan maar samen! roepen ze gezamenlijk.
Mee eens!
Rob is in zijn element. Samen met ons doet hij boodschappen bij de 'supermarket om de hoek' in Duitsland. We laten de jongens niet samen als we een poos weg zijn (thuis doen we dat ook niet), maar dat is geen straf voor Rob. Hij houdt van winkelen. En glom toen ik hem zei dat hij de supermarket vast in mocht, terwijl wij eerst naar een andere winkel gingen.
Dus eenmaal bij de kassa zei hij tegen ons: ik praat wel. Dus, even overnieuw:
-Gutentag, ich bin Henk. (rust) En ik heb ADHD (???!!!)
Stomverbaasd staar ik hem een kleine seconde aan en barst in lachen uit. De anderen met mij. Hoe hij daar ook staat: manshoog, mansbreed, stralend hoofd, dichtgeknepen oogjes. Het moment van de dag is deze. Samen met de andere klanten lachen we spontaan om zijn grap, hijzelf nog het hardst.
De eerste dagen gingen nog wel redelijk, al kostte het hem moeite om aan het gevraagde van Gerco toe te geven of om nee te zeggen, iets wat wij erg stimuleren. Ook Rob mag zijn eigen keuzes maken.
Maar ik zie hem inkakken. En vanaf donderdag is hij zó moe -we waren maandag gekomen-, dat hij verlangend vraagt of we niet naar huis kunnen. Die nacht slaapt hij haast niet. Zijn eczeem begint weer op te spelen, hij heeft een vol hoofd en het is, uiteraard, warm. Maar een simpele diagnose is al snel gesteld: beginnend last van heimwee. Via de app vragen we aan de zussen wat foto's van zijn konijn en zijn moestuintje. Dat doet hem zichtbaar goed!
 |
| Robs kledingkast op vakantie |
Zo ging Rob zaterdagavond met papa naar de Bingo. En bijna, ja echt bijna, won hij een mega grote knuffel van My Little Pony. Bíjna! Papa blij! (Dat past echt niet meer in de auto.) Rob wat teleurgesteld. Tot hij mij ziet. En de oplossing weet.
-Jij bent My Little Pony. En hij kwijlt verliefd knipperend met zijn smalle oogjes naar zijn eigen Little Pony...
Twee zoons. Zo verschillend. Zo onze kinderen. Zo dankbaar voor wie ze zijn. Maar ook vaak zo'n grote uitdaging en zo vermoeiend!
Voor allebei was het heel erg spannend, zo'n vakantie met vier. De één wil 'de baas' zijn. De ander gaat pleasen. Over één ding waren ze het eens: ze wilden snel weer naar huis. En over nog iets zijn ze het eens: ze willen nooit, maar dan ook nooit meer op vakantie.
-Jullie gaan maar samen! roepen ze gezamenlijk.
Mee eens!
maandag 23 juli 2018
Stress on the mountains (1)
-Euh... ja-ah. Volgens de Tomtom moet je er hierin.Maar mijn stem klinkt wat aarzelend. Het is wel heel smal hier... En het lijkt loodrecht omhoog te lopen. Brrr... Bedachtzaam zet mijn man de richtingaanwijzer naar rechts. Zoals de Tomtom zegt.
Cochem gaat het worden dit jaar. Een week geleden geboekt voor een leuke prijs terwijl de faciliteiten en activiteiten op het park en de bungalow zelf natuurlijk hetzelfde blijven. Wat willen we nog meer??
Nou... ik zou willen dat ik me er wat beter bij voelde. Ik voel zoveel spanning. Gewoon omdat we gaan met onze twee jongens, die niet heel goed met elkaar kunnen. Geert is Rob duidelijk de baas in heel veel dingen en Rob is te zacht van karakter om daar tegen op te kunnen. Wat hem veel onrust geeft en verstopte boosheid. En dan vooral niet vergeten dat Geert meestal zo'n dag of vier nodig heeft om te wennen en de boel wat meer over te laten aan hoe het komt in plaats van aan zijn eigen controle. Dus ja, ik heb reuze veel zin in deze week, maar de combi maakt me gestrest.
En ik bedenk me dat mijn moeder het al zei:
-Oh, Cochem, ja, als je dan op de Moezel gaat varen zie je boven op de berg dat park liggen. Leuk!!! Leuk??
En ik zag het voor me: een piramide-achtige berg met bovenop een huisje. Wat haast omvalt als je te snel omdraait in je bed... Wat schudt op het fundament als je de bal er niet tegen aan rolt, maar er tegen aan schopt...
Niets van dat alles is waar. De top is niet zo puntig als een piramide. Het huisje staat er niet alleen en als je de rit er naar toe even vergeet, vergeet je tegelijk ook dat je op een berg zit. Wat ik overigens jammer vind. Ik zie graag bergen in plaats van dat ik er op zit :)
Inmiddels zijn we weer thuis. Hebben we de afdaling een aantal keer gedaan en zijn we ook weer een paar keer terug gegaan. Alles went.
Behalve dan de vakantie zelf. Het was bikkelen. Geert was door de dolle heen. En dan bedoel ik dat niet heel positief. Geert wilde samen op vakantie, omdat we dan 'eindelijk weer eens wat samen zouden gaan doen'. Zijn 'samen dingen doen' was vooral voetbal, voetbal en voetbal. Nee! Niet alleen met mama. Ook met papa en Rob! Vaak gaven we toe om de lieve vrede. Maar dat boottochtje op de Moezel liet ik al snel los. Een dagje Cochem was binnen twee uur klaar en samen een wandeling of een spelletje konden we op onze buik schrijven. Samen zwemmen? Nee, Geert houdt niet van nat worden. Samen wandelen? Duh-uh... dat doe je toch niet?
De televisie heeft ons gered. Die hebben we thuis niet, maar samen kijken was echt leuk. De wifi
redde ons ook. Soms. Als tie het deed. Want die hebben we thuis beter. En de bal. De voetbal. Echt, ik kan bijna in het dameselftal, zo goed ben ik geworden. Al was het compliment van mijn mannen duidelijk wat minder groot, ik vind dat het zo is.
Vooral gebed heeft ons gered. Wat heb ik gebeden! Bijna dag en nacht. Elke keer weer als er een klapper was, dagelijks een keer of vijf, zes bad ik om Gods Geest van vrede, liefde en geduld. En vertelde ik satan dat we niet van hem zijn maar van Jezus en dat hij dus lekker mocht opduvelen. (Ik las het boekje' Vurig' over gebed en dat kwam precies op het goede moment). En elke keer weer kreeg ik rust en tact om de ruzie te beslechten, de jongens rustig te maken of gewoon om simpel weg te voetballen. Prijs God voor zoveel genade voor ons gezin!
De enige actie van het park zelf was, inderdaad, een voetbalwedstrijd, waar Geert hoopvol naar uit keek. De rest van wat op de site stond, bestond niet denk ik. Maar die voetbalwedstrijd, dat ging gebeuren.Die ochtend voetbalt Geert een kleine twintig minuten met een groepje jongens tussen de 6 en 11 jaar. Daarna wordt de wedstrijd, nog voor het echt begon, afgelast in verband met een valpartij. Boos en teleurgesteld, maar manmoedig verdraagt Geert dit grote verlies. Nu weet hij het zeker: deze vakantie is geen klap aan! En zoals elke dag zegt hij het weer: Ik wil naar huis! Broer beaamt dat ruimhartig. Wij ook.
Geert is een jongen van grote, grote verwachtingen. We kunnen dat niet waar maken, wat we ook doen. De allergrootste verwachting was de hele week: maandag gaan we naar huis. En dát ging lukken! Heerlijk, weer ons eigen huis, onze eigen spullen, onze eigen Rob, onze eigen Geert. Die overigens even moet afreageren. Er dringt heel veel kabaal van zijn slaapkamer tot hier beneden door. Maar daarna is hij er weer. En hoe!
- Mam, kunnen we voetballen???
dinsdag 6 maart 2018
Lekker uit eten
Het was vakantie en dan wil je toch even met elkaar wat leuks doen. Voor mijn mannen is dat meestal gelijk aan: eten. Herkenbaar?
Dus al ruim van te voren hadden we besloten naar de pizzeria te gaan. Die nieuwe die bij Reyna Be in zit. Voor restaubeten onder ons: dat is het beste restaurant van Veenendaal, Reyna Be.
Die dag reserveer ik vier plekken bij de Pizzeria. En als ik de jongens dat nog eens goed vertel: 'denk er aan, om 18:00 uur worden we daar en daar verwacht', komt er toch tegengeluid. Geert heeft vandaag geen zin in een pizza. Rob vindt het maar zo zo. Manlief, moe en net thuis van zijn werk, weet ook nog niet wat hij neemt. Oei... want er is al gereserveerd.Vanwege de kou stappen we in de auto. Eenmaal binnen ploffen we daar op de stoelen en bestellen ons drinken. De kaart wordt gebracht en die wordt aandachtig bestudeerd.
En dan komt het protest... Van één - van twee - van drie mannen.
Daar zit ik dan!
Op het moment dat de één de ander naar huis begint te sturen, dat moment dat ze beginnen te bekvechten en steeds minder vriendelijk gaan kijken, net op dat moment zwaait de eigenaar van de zaak ons enthousiast toe. En ik bedenk me niet langer. Ik zwaai terug en zeg: 'Zullen we dan maar vragen of we naar de andere kant mogen?' Ik wacht niet op antwoord. Zie triomfantelijke blikken. Dus ik schuif de stoel achteruit en loop op de man af, Alfred heet-ie. Hé, moet je horen. Wij euh... Tuurlijk moet hij lachen, maar hij doet het niet. Ook mijn grijns probeert zich in te houden. Wat een bizarre situatie weer. Echt wat voor ons, grinnik ik inwendig.
Binnendoor lopen we naar Reyna Be. Alfred neemt ons drinken mee. Zo is het net of we rechtstreeks naar de goede plaats lopen :)
En ondanks de prijs, Reina Be is een stuk duurder als je van plan was pizza te eten, loop ik een paar uur later met een stel tevreden mannen de tent uit. En dat is heel wat waard, toch? Trouwens, zelf ben ik ook dik tevreden. Beter dan die salade op de Pizzeriakaart. Want tja, ik mag eigenlijk geen pizza.
woensdag 20 juli 2016
Jona! Ga naar Zierikzee!
'Jona! Jona! Ga naar Zierikzee
Ik wil niet
Jona! Jona! Ga naar Zierikzee.
Maar Jona die zei neeeeeee......'
Al jubelend loopt Jorike door het vakantiehuisje. Niet de eerste keer vandaag, zo'n liedje blijft hangen.
We waren die dinsdag naar Zierikzee geweest op zeehondensafari. En na die prachtige vaart op de Oosterschelde, liepen we als vanzelfsprekend richting het centrum. Pas net bedacht ik hoe bijzonder dat is geweest, dat we met Rob door het centrum van de stad liepen. Dat doen we zelfs in ons eigen dorp niet!
Rob moest naar het toilet. We wisten waar het was en samen met hem liep ik er heen. Vanaf het centrum weer helemaal terug naar de aanlegplaats van de boot, naar de parkeerplaatsen en ja hoor, daar vonden we wat we zochten.
Intussen bleef manlief geduldig (?) wachten, maar besloten Jorike, Matthias en Geert door te lopen.
En ja hoor, je raadt het al: weg is weg. Met papa liepen Rob en ik heel het centrum heen en weer, zagen alle straatjes, heel veel mensen en vreselijke drukte, maar wie we zochten vonden we niet.
Vermoeid zakten we neer op een bankje. En ja hoor, daar zie ik Geert aan komen. Zijn blonde haar weerkaatst door de zon! Om zijn hals hangt een ketting, met een groot metalen kruis.
-Gekocht ma, bij de christelijke boekhandel. En weet je hoe die heet? Jona!
Het lied wordt ons vakantielied.
Want.. Jona wil niet naar die stad
De mensen daar die kunnen hem wat
zei Jona en hij ging op pad
tot hij een schip gevonden had
wat voer naar Katwijk overzee en niet naar Zierikzee.
Gelukkig is het anders gegaan. Jona luisterde toch en zo bekeerde Ninevé zich tot God. Door hem. Eeuwen later waren er ook mensen die luisterden naar God en zo kwam het Evangelie in Nederland, ja zelfs tot in Zierikzee. Op zo'n bijzondere manier zelfs dat velen gingen geloven. Waardoor er vraag kwam naar uitleggers, naar Bijbels en boeken en zo ontstonden de christelijke boekhandels, raad ik zomaar.
Hoe bijzonder is het dat ze er nog altijd zijn.
Daar en hier in Veenendaal, dat is de leukste natuurlijk :)
En ik wil deze keer aan jullie de oproep doen om vooral daar je boeken te kopen. Bij deze boekhandels. Want de meeste draaien op vrijwilligers en zijn niet winstgevend. Zijn er met een missie: om zo het Woord te laten doorgaan. En daarin hebben we allemaal een taak.
Nou vooruit, om het makkelijker te maken: velen hebben ook een site met webshop.
Kijk bijvoorbeeld op: www.derankveenendaal.nl
Zeg het net als Jona:
Ik wil wel, ik ga al, ik ga met jou in zee!
Ik wil niet
Jona! Jona! Ga naar Zierikzee.
Maar Jona die zei neeeeeee......'
Al jubelend loopt Jorike door het vakantiehuisje. Niet de eerste keer vandaag, zo'n liedje blijft hangen.
We waren die dinsdag naar Zierikzee geweest op zeehondensafari. En na die prachtige vaart op de Oosterschelde, liepen we als vanzelfsprekend richting het centrum. Pas net bedacht ik hoe bijzonder dat is geweest, dat we met Rob door het centrum van de stad liepen. Dat doen we zelfs in ons eigen dorp niet!
Rob moest naar het toilet. We wisten waar het was en samen met hem liep ik er heen. Vanaf het centrum weer helemaal terug naar de aanlegplaats van de boot, naar de parkeerplaatsen en ja hoor, daar vonden we wat we zochten.
Intussen bleef manlief geduldig (?) wachten, maar besloten Jorike, Matthias en Geert door te lopen.
En ja hoor, je raadt het al: weg is weg. Met papa liepen Rob en ik heel het centrum heen en weer, zagen alle straatjes, heel veel mensen en vreselijke drukte, maar wie we zochten vonden we niet.
Vermoeid zakten we neer op een bankje. En ja hoor, daar zie ik Geert aan komen. Zijn blonde haar weerkaatst door de zon! Om zijn hals hangt een ketting, met een groot metalen kruis.
-Gekocht ma, bij de christelijke boekhandel. En weet je hoe die heet? Jona!
Het lied wordt ons vakantielied.
Want.. Jona wil niet naar die stad
De mensen daar die kunnen hem wat
zei Jona en hij ging op pad
tot hij een schip gevonden had
wat voer naar Katwijk overzee en niet naar Zierikzee.
Gelukkig is het anders gegaan. Jona luisterde toch en zo bekeerde Ninevé zich tot God. Door hem. Eeuwen later waren er ook mensen die luisterden naar God en zo kwam het Evangelie in Nederland, ja zelfs tot in Zierikzee. Op zo'n bijzondere manier zelfs dat velen gingen geloven. Waardoor er vraag kwam naar uitleggers, naar Bijbels en boeken en zo ontstonden de christelijke boekhandels, raad ik zomaar.
Hoe bijzonder is het dat ze er nog altijd zijn.
Daar en hier in Veenendaal, dat is de leukste natuurlijk :)
En ik wil deze keer aan jullie de oproep doen om vooral daar je boeken te kopen. Bij deze boekhandels. Want de meeste draaien op vrijwilligers en zijn niet winstgevend. Zijn er met een missie: om zo het Woord te laten doorgaan. En daarin hebben we allemaal een taak.
Nou vooruit, om het makkelijker te maken: velen hebben ook een site met webshop.
Kijk bijvoorbeeld op: www.derankveenendaal.nl
Zeg het net als Jona:
Ik wil wel, ik ga al, ik ga met jou in zee!
zaterdag 16 juli 2016
Vakantie in Bruinisse
Het is bijzonder dat we zo'n fijne week achter de rug hebben. Eerlijk gezegd zag ik er best tegenop: een week met elkaar weg. Want vorig jaar gingen we niet. Het jaar daarvoor gingen we terwijl Rob voor een periode bij Karakter woonde, dus nu weer met hem op vakantie. Hoe zal dat gaan? Dat vroeg ik me regelmatig af.
Gebedsverhoring. Dat is de enige manier waarop ik het kan verklaren.
Rob genoot En wij met hem.
De reis ging naar Bruinisse, Park Aquadelta. Niet echt ons idee, vanwege de prijs, maar met heel fikse last-minute-korting boekten we een week voor we zouden gaan, dit huis.
We zaten vlak bij het centrum van het park en ons huis lag pal aan het water. Dat was handig én genieten!
Iets verderop konden we onze handdoek kwijt op het strandje van het Grevelingenmeer, bij de haven van Bruinisse. En wat te denken van de zeehondensafari op de Oosterschelde, tijdens een twee uur durende rondvaart op zo'n megagroot rondvaartschip? Van een dagje zee? Volop zonneschijn ontbrak ook niet. Dat hebben trouwens maar een paar van ons meegemaakt, want Rob kan niet zo goed tegen warmte en zon. Dus bleef ik bij hem thuis. Maar op een koelere dag een ander stuk zee bezocht, tot grote tevredenheid van ons allemaal. Lekker in de zon, uit de wind en dus achter een duinpan, terwijl we later hoorden dat het hier in Veenendaal flink had geregend...
Het is bijzonder dat we dit allemaal mee konden maken met elkaar. Moet je nagaan dat Rob nooit weg wilde vanaf het vakantiehuisje, want: "ik ben toch al weg".
En dan al die lege tijd: op het strandje, bij de zee, op de boot. Rob bedacht overal een oplossing voor. Hielp krabben vangen, zocht schelpen, terwijl hij op het bovendek van de boot genoot van alles wat hij zag.
Ik was stomverbaasd en Rob heeft dan ook echt een applaus verdient. Trouwens, hij niet alleen, wij allemaal, want samen hebben we er een topweek van kunnen maken.
Maar zoals ik al zei: gebedsverhoring. De grootste dank komt onze Heere toe, die Rob en ons heeft geholpen, die Rob laat groeien in zijn kunnen en ons de rust gaf om te genieten.
En als je nou aan manlief vraagt hoe het was in Bruinisse, krijg je steevast te horen: Bruin is se.
Wie die 'se' is, daar moet ik nog even navraag naar doen. Want als hij mij bedoelt? Bruiner is hij:)
Gebedsverhoring. Dat is de enige manier waarop ik het kan verklaren.
Rob genoot En wij met hem.
De reis ging naar Bruinisse, Park Aquadelta. Niet echt ons idee, vanwege de prijs, maar met heel fikse last-minute-korting boekten we een week voor we zouden gaan, dit huis.
We zaten vlak bij het centrum van het park en ons huis lag pal aan het water. Dat was handig én genieten!
Iets verderop konden we onze handdoek kwijt op het strandje van het Grevelingenmeer, bij de haven van Bruinisse. En wat te denken van de zeehondensafari op de Oosterschelde, tijdens een twee uur durende rondvaart op zo'n megagroot rondvaartschip? Van een dagje zee? Volop zonneschijn ontbrak ook niet. Dat hebben trouwens maar een paar van ons meegemaakt, want Rob kan niet zo goed tegen warmte en zon. Dus bleef ik bij hem thuis. Maar op een koelere dag een ander stuk zee bezocht, tot grote tevredenheid van ons allemaal. Lekker in de zon, uit de wind en dus achter een duinpan, terwijl we later hoorden dat het hier in Veenendaal flink had geregend...
Het is bijzonder dat we dit allemaal mee konden maken met elkaar. Moet je nagaan dat Rob nooit weg wilde vanaf het vakantiehuisje, want: "ik ben toch al weg".
En dan al die lege tijd: op het strandje, bij de zee, op de boot. Rob bedacht overal een oplossing voor. Hielp krabben vangen, zocht schelpen, terwijl hij op het bovendek van de boot genoot van alles wat hij zag.
Ik was stomverbaasd en Rob heeft dan ook echt een applaus verdient. Trouwens, hij niet alleen, wij allemaal, want samen hebben we er een topweek van kunnen maken.
Maar zoals ik al zei: gebedsverhoring. De grootste dank komt onze Heere toe, die Rob en ons heeft geholpen, die Rob laat groeien in zijn kunnen en ons de rust gaf om te genieten.
En als je nou aan manlief vraagt hoe het was in Bruinisse, krijg je steevast te horen: Bruin is se.
Wie die 'se' is, daar moet ik nog even navraag naar doen. Want als hij mij bedoelt? Bruiner is hij:)
woensdag 6 juli 2016
Vakantieperikelen
De vakantieperikelen zijn in volle gang. En nadat Willeke afgelopen maandag haar school verliet, het diploma stevig onder haar arm geklemd, maakte Geert zich op voor zijn afscheid van de basisschool.
Hij was er klaar voor. Prima, laat maar gaan. Vakantie, hij juicht het toe. Hoe langer hoe beter. Zelf had ik er wat meer moeite mee. Lastig, de jongste van de basisschool? O nee, dat in geen geval. Ook ik vind dat prima. Maar afscheid van bepaalde leerkrachten, dat kostte me wel wat moeite. Vooral de IB-er, die zowel Jorike als Geert intensief heeft begeleid ga ik missen. Want ze begeleidde mij net zo goed. Het waren altijd gezellige 60-minutengesprekjes met haar, die twee keer in het jaar. We spraken bewust om 8.30 uur af, zodat we alle tijd hadden, wetend dat we het eerste half uur nog even niet aan de kinderen toe kwamen. Dan ging het over van alles en nog wat, maar niet over hen. Natuurlijk overdrijf ik nu wat, maar het zegt hoe ik het waardeerde. Want ze nam er absoluut wel de tijd voor. En dat gaf mij het gevoel dat ze er voor me wilde zijn. En dat was ze dan ook. Maar vooruit, dit niet verder vertellen maar, anders komt ze nooit meer aan de kinderen die haar nodig hebben toe natuurlijk :)
Het afscheid verliep gisterenavond behoorlijk stormachtig en Geert was dan ook blij dat hij vrij was vandaag. Maar wat nu te doen.... Een beetje uit zijn normale ritme was hij wel. En vol verlangen wachtte hij op de bestelling die hij had geplaatst bij een goochelwinkel. Geert goochelt namelijk als de beste en neemt iedere uitdaging aan.
Rob wordt nogal eens uitgenodigd een goocheltruc te komen kijken. Dat is ingewikkeld! Want Rob moet er even over na denken. Geert wil het nú weten. En zo staan de jongens weer tegenover elkaar. Gelukkig weet ik dat Rob heel veel duidelijkheid wil. Dat wordt steeds meer lijkt het wel. Goed teken: hij kan meer uitleg aan. Dus als ik Rob uitleg dat Geert nog 20 minuten thuis is en dan even weg moet, kan Rob opeens wel snel beslissen en laat Geert vol vuur zijn nieuwe truc zien.
Grappig hoe dat werkt. Ook vermoeiend. Nu het vakantie wordt, is het vast de hele dag van alles uitleggen. Maar dat doe ik graag. Want dan is het snel duidelijk en dat geeft rust. En heeft mama toch ook een relaxte vakantie.
Hij was er klaar voor. Prima, laat maar gaan. Vakantie, hij juicht het toe. Hoe langer hoe beter. Zelf had ik er wat meer moeite mee. Lastig, de jongste van de basisschool? O nee, dat in geen geval. Ook ik vind dat prima. Maar afscheid van bepaalde leerkrachten, dat kostte me wel wat moeite. Vooral de IB-er, die zowel Jorike als Geert intensief heeft begeleid ga ik missen. Want ze begeleidde mij net zo goed. Het waren altijd gezellige 60-minutengesprekjes met haar, die twee keer in het jaar. We spraken bewust om 8.30 uur af, zodat we alle tijd hadden, wetend dat we het eerste half uur nog even niet aan de kinderen toe kwamen. Dan ging het over van alles en nog wat, maar niet over hen. Natuurlijk overdrijf ik nu wat, maar het zegt hoe ik het waardeerde. Want ze nam er absoluut wel de tijd voor. En dat gaf mij het gevoel dat ze er voor me wilde zijn. En dat was ze dan ook. Maar vooruit, dit niet verder vertellen maar, anders komt ze nooit meer aan de kinderen die haar nodig hebben toe natuurlijk :)
Het afscheid verliep gisterenavond behoorlijk stormachtig en Geert was dan ook blij dat hij vrij was vandaag. Maar wat nu te doen.... Een beetje uit zijn normale ritme was hij wel. En vol verlangen wachtte hij op de bestelling die hij had geplaatst bij een goochelwinkel. Geert goochelt namelijk als de beste en neemt iedere uitdaging aan.
Rob wordt nogal eens uitgenodigd een goocheltruc te komen kijken. Dat is ingewikkeld! Want Rob moet er even over na denken. Geert wil het nú weten. En zo staan de jongens weer tegenover elkaar. Gelukkig weet ik dat Rob heel veel duidelijkheid wil. Dat wordt steeds meer lijkt het wel. Goed teken: hij kan meer uitleg aan. Dus als ik Rob uitleg dat Geert nog 20 minuten thuis is en dan even weg moet, kan Rob opeens wel snel beslissen en laat Geert vol vuur zijn nieuwe truc zien.Grappig hoe dat werkt. Ook vermoeiend. Nu het vakantie wordt, is het vast de hele dag van alles uitleggen. Maar dat doe ik graag. Want dan is het snel duidelijk en dat geeft rust. En heeft mama toch ook een relaxte vakantie.
maandag 27 juni 2016
Een lieve moeder uitgezocht
Het is al weer zo lang geleden dat ik op deze manier aan het schrijven sloeg. En dat terwijl er hier zoveel gebeurt! Ik kan elke dag wel wat schrijven, maar juist doordat er veel gebeurt, lukt dat dan weer niet.
Allereerst even een geruststelling: de vissen leven nog. Allebei ja. Ze hebben een gevecht geleverd van leven op dood, maar kozen ieder voor zich de minste te zijn en elkaar in lieve vrede te accepteren. Kijk, daar kunnen we nog wat van leren, lijkt me.
Weet je even niet waar ik het over heb, een blogje geleden vind je het indrukwekkende verhaal van deze domme mama, die er een vis bij kocht...
En verder... waar zál ik beginnen?
Manlief loopt weer wat. Dat is zeker het vermelden waard. En erg fijn voor ons allemaal.
De jongens gaven hem zo'n groot compliment, de rillingen liepen over mijn rug.
'Pa, zo zei Rob, ik vind dat je een heel lieve moeder voor ons hebt uitgezocht.' En stralend kijkt hij van mij naar z'n papa en terug.
Geert gaat er gretig op in:'Dat ben ik nou eens helemaal met je eens.'
Hiermee te kennen gevend dat dat meestal niet het geval is.
Zulke momenten hè, daar genieten we zo van. Die oprechte en directe uitspraken van iemand met autisme. Zo puur en eerlijk.
En dan denk ik: ach, wat missen mensen zonder autisme toch ontzettend veel. Net als hun ouders trouwens.
Verder ondergaan we de perikelen van het einde van het schooljaar gedwee. Wat moet je anders hè?
Voor Geert nog één weekje: volgende week dinsdagavond neemt hij afscheid z'n school. En wij met hem. Einde van 16 jaar basisonderwijs. Wat dat zegt? Dat we oud worden, ja ik weet het. En, denk ik dan, nou én? Zo is het nu eenmaal en ach, ik vind het wel prima.
Geert zelf vindt het wat lastiger, dat afscheid. Spannend vooral. Samen met het moe zijn wat zo bij deze tijd hoort, is het hier soms net een rustoord :) Een heel gespannen rustoord met vooral veel stress. Je begrijpt: we kijken uit naar de zomervakantie. Even lekker niets. Even lekker weg. Waarheen? Nog geen idee. Iets met rust. En zonder stress. Maar of dat gaat lukken?
Het lijkt me het beste als we kijken naar die vissen en leren de minste te zijn. Dan wordt rust vrede en accepteren we elkaar zoals we zijn. Dat voelt vast als een vis in het water. Zo goed.
Allereerst even een geruststelling: de vissen leven nog. Allebei ja. Ze hebben een gevecht geleverd van leven op dood, maar kozen ieder voor zich de minste te zijn en elkaar in lieve vrede te accepteren. Kijk, daar kunnen we nog wat van leren, lijkt me.
Weet je even niet waar ik het over heb, een blogje geleden vind je het indrukwekkende verhaal van deze domme mama, die er een vis bij kocht...
En verder... waar zál ik beginnen?
Manlief loopt weer wat. Dat is zeker het vermelden waard. En erg fijn voor ons allemaal.
De jongens gaven hem zo'n groot compliment, de rillingen liepen over mijn rug.
'Pa, zo zei Rob, ik vind dat je een heel lieve moeder voor ons hebt uitgezocht.' En stralend kijkt hij van mij naar z'n papa en terug.
Geert gaat er gretig op in:'Dat ben ik nou eens helemaal met je eens.'
Hiermee te kennen gevend dat dat meestal niet het geval is.
Zulke momenten hè, daar genieten we zo van. Die oprechte en directe uitspraken van iemand met autisme. Zo puur en eerlijk.
En dan denk ik: ach, wat missen mensen zonder autisme toch ontzettend veel. Net als hun ouders trouwens.
Verder ondergaan we de perikelen van het einde van het schooljaar gedwee. Wat moet je anders hè?
Voor Geert nog één weekje: volgende week dinsdagavond neemt hij afscheid z'n school. En wij met hem. Einde van 16 jaar basisonderwijs. Wat dat zegt? Dat we oud worden, ja ik weet het. En, denk ik dan, nou én? Zo is het nu eenmaal en ach, ik vind het wel prima.
Geert zelf vindt het wat lastiger, dat afscheid. Spannend vooral. Samen met het moe zijn wat zo bij deze tijd hoort, is het hier soms net een rustoord :) Een heel gespannen rustoord met vooral veel stress. Je begrijpt: we kijken uit naar de zomervakantie. Even lekker niets. Even lekker weg. Waarheen? Nog geen idee. Iets met rust. En zonder stress. Maar of dat gaat lukken?
Het lijkt me het beste als we kijken naar die vissen en leren de minste te zijn. Dan wordt rust vrede en accepteren we elkaar zoals we zijn. Dat voelt vast als een vis in het water. Zo goed.
vrijdag 28 augustus 2015
Over het na-de-zomervakantie-stresssyndroom
Dat de vakantie weer voorbij is, merk ik vooral aan het harde feit dat de wekker gaat. Iedere morgen weer. Verschrikkelijk! Wie heeft dat ooit verzonnen??
Ik zeg: doe die scholen van 10-17 uur of zo. 's Morgens rustig aan starten en 's middags lekker lang doorgaan. Het alternatief voor de middag is hier vooral beeldscherm, dus ach, ze krijgen vast niets van de hele middag les. Wat minder vierkante ogen en misschien wat meer slaap :)
Wij hadden zes weken thuisvakantie. Niets mis mee. Ik heb vooral het in- en uit- en in- en uitpakken niet gemist. En de berg was van een heleboel dagen en heleboel mensen ook niet. Wel het samen dingen doen. Om de één of andere rede kwam dat er eigenlijk niet van. Met onze Rob is dat toch al erg lastig en bij 'dingen samen doen' moet je vooral niet groot denken, maar toch.
Twee dagen waren we samen, ja-ah met z'n tweeën, naar Katwijk aan zee. Met regen, wind en zon was het daar extra leuk!
In de laatste week van de vakantie zijn we met elkaar wezen wokken. Dat gaat altijd goed met Rob. En omdat het duur is doen we het niet vaak en dus blijft het leuk.
Nu de school deze week gestart is, is iedereen op z'n eigen manier het ritme aan het zoeken. Daar komt bij: de stress en vermoeidheid van wennen aan andere leerkracht, andere leerlingen en aan een ander rooster. Rob heeft nu twee volle dagen praktijk en vond dat reuzespannend natuurlijk.
En dan... zoals elk jaar komt zijn verjaardag in zicht zodra de zomervakantie over is. Wat dat betreft wens ik tot half september vakantie. Want wannéér de vakantie ook stopt, pas dan wordt het echterg leuk. Nu dus vanaf 24 augustus dikke stress. En dat blijkt uit alles. En ik pieker me suf: wat hebben we ook alweer bij Karakter geleerd??
Ik fris het allemaal weer op, kijk waar we achterop geraakt zijn en praat met manlief de zaken nog eens goed door. (Door de operatie vergeet hij nog steeds heel veel en soms vergeet ik dat.. )
Het is weer even slikken na al die grote monden, brutalebekken waffels en harde stemmen, maar het resultaat komt langzaam maar zeker alweer een beetje op gang. Strak houden die handel. We moeten door. Tot 16 september. Dan is de verjaardag voorbij en het leed geleden.
Dusss... kiezen op elkaar en opvoeden maar.
We gaan het redden!
Ik zeg: doe die scholen van 10-17 uur of zo. 's Morgens rustig aan starten en 's middags lekker lang doorgaan. Het alternatief voor de middag is hier vooral beeldscherm, dus ach, ze krijgen vast niets van de hele middag les. Wat minder vierkante ogen en misschien wat meer slaap :)
Wij hadden zes weken thuisvakantie. Niets mis mee. Ik heb vooral het in- en uit- en in- en uitpakken niet gemist. En de berg was van een heleboel dagen en heleboel mensen ook niet. Wel het samen dingen doen. Om de één of andere rede kwam dat er eigenlijk niet van. Met onze Rob is dat toch al erg lastig en bij 'dingen samen doen' moet je vooral niet groot denken, maar toch.
Twee dagen waren we samen, ja-ah met z'n tweeën, naar Katwijk aan zee. Met regen, wind en zon was het daar extra leuk!In de laatste week van de vakantie zijn we met elkaar wezen wokken. Dat gaat altijd goed met Rob. En omdat het duur is doen we het niet vaak en dus blijft het leuk.
Nu de school deze week gestart is, is iedereen op z'n eigen manier het ritme aan het zoeken. Daar komt bij: de stress en vermoeidheid van wennen aan andere leerkracht, andere leerlingen en aan een ander rooster. Rob heeft nu twee volle dagen praktijk en vond dat reuzespannend natuurlijk.
En dan... zoals elk jaar komt zijn verjaardag in zicht zodra de zomervakantie over is. Wat dat betreft wens ik tot half september vakantie. Want wannéér de vakantie ook stopt, pas dan wordt het echt
Ik fris het allemaal weer op, kijk waar we achterop geraakt zijn en praat met manlief de zaken nog eens goed door. (Door de operatie vergeet hij nog steeds heel veel en soms vergeet ik dat.. )
Het is weer even slikken na al die grote monden, brutale
Dusss... kiezen op elkaar en opvoeden maar.
We gaan het redden!
vrijdag 24 juli 2015
Achttien jaar jong
De tweede zomervakantieweek ligt al weer achter ons. Na de dag van Rob wegbrengen naar kamp en New Wine, waren we dinsdag en woensdag ook lekker druk met van alles en nog wat. Aan huishouden kwam ik eigenlijk niet toe!
In deze weken sport ik 'alleen maar' op dinsdag en vrijdag, dus die ochtenden zijn dan al aardig gevuld. Heerlijk om dit ook in de vakantie te kunnen blijven doen, al vraagt mijn lijf om die derde keer in de week. Ik denk maar zo: wees blij dat twee keer lukt, lijf! Na de vakantie weer... Of iets eerder, wie zal het zeggen?
Dinsdagmiddag zijn we naar vrienden geweest, een eind verderop.
Woensdag was een dagje voor ons samen: Jorike werkte, Geert was op de zorgboerderij. Met een ice-koffie van Delifrance en een lekkere lunch hebben we heel wat bijgepraat. Vandaag, vrijdag, Rob weer opgehaald. Hij had een fantastische week met 'Voor Elkaar-vakantieweken'. Petje af voor al die mensen die zich daar voor inzetten: Pieter, Aline en Agnes ea, het was super!!!!
Oplettende lezers weten het: de donderdag sloeg ik even over... En dat heeft een reden! Dat was namelijk de meest bijzondere dag van de week. Op die dag werd Jorike ACHTTIEN jaar. Ja, je leest het goed: meerderjarig. Volwassen. Voor de wet. :)
Wat bijzonder is dat. Nu twee meiden van 18+. We hebben het niet groots kunnen vieren, gewoon omdat het vakantie is. En omdat het van Jorike niet hoefde. Ze moest zelf werken en er zijn altijd vakantiegangers. Als jij in deze vakantietijd ook jarig bent, weet je wat dat betekent.
Morgen sluiten we deze week af met een gezellig feest, op de manier die bij Jorike past: lekker rustig dus. Met de mensen die bij haar horen.
En daarna? In de nieuwe week? Maandag gaan we Geert op kamp brengen. Waarheen? Jawel, naar Friesland. Dus, we gaan nog even met frisse moed er vol tegen aan.
In deze weken sport ik 'alleen maar' op dinsdag en vrijdag, dus die ochtenden zijn dan al aardig gevuld. Heerlijk om dit ook in de vakantie te kunnen blijven doen, al vraagt mijn lijf om die derde keer in de week. Ik denk maar zo: wees blij dat twee keer lukt, lijf! Na de vakantie weer... Of iets eerder, wie zal het zeggen?
Dinsdagmiddag zijn we naar vrienden geweest, een eind verderop.
Woensdag was een dagje voor ons samen: Jorike werkte, Geert was op de zorgboerderij. Met een ice-koffie van Delifrance en een lekkere lunch hebben we heel wat bijgepraat. Vandaag, vrijdag, Rob weer opgehaald. Hij had een fantastische week met 'Voor Elkaar-vakantieweken'. Petje af voor al die mensen die zich daar voor inzetten: Pieter, Aline en Agnes ea, het was super!!!!
Oplettende lezers weten het: de donderdag sloeg ik even over... En dat heeft een reden! Dat was namelijk de meest bijzondere dag van de week. Op die dag werd Jorike ACHTTIEN jaar. Ja, je leest het goed: meerderjarig. Volwassen. Voor de wet. :)
Wat bijzonder is dat. Nu twee meiden van 18+. We hebben het niet groots kunnen vieren, gewoon omdat het vakantie is. En omdat het van Jorike niet hoefde. Ze moest zelf werken en er zijn altijd vakantiegangers. Als jij in deze vakantietijd ook jarig bent, weet je wat dat betekent.
Morgen sluiten we deze week af met een gezellig feest, op de manier die bij Jorike past: lekker rustig dus. Met de mensen die bij haar horen.
En daarna? In de nieuwe week? Maandag gaan we Geert op kamp brengen. Waarheen? Jawel, naar Friesland. Dus, we gaan nog even met frisse moed er vol tegen aan.
dinsdag 21 juli 2015
New Wine 2015
Klaar? Dan gáán we!
Een lange reis ligt voor de boeg. Voor ons doen tenminste. Vandaag gaan we helemaal naar Friesland :) , om Rob naar kamp te brengen. Vijf kwartier rijden, geloof ik. Maar als die om zijn blijkt dat de routeplanner al vanaf het begin anderhalf uur heeft aangegeven. Maar goed... Rob is er gearriveerd en gebleven en wij, Geert, manlief en ik, zijn een stukje terug gegaan. Uiteindelijk bleven we hangen bij Biddinghuizen, waar een prachtig evenement werd georganiseerd. Jullie misschien wel bekend: New Wine.
Voor Rob is dit niets, dus daarom is dit zo fijn. Ik vind zoiets helemaal leuk maar voor de twee mannen die ik bij me heb is dát nog even afwachten. Al snel vinden we de tent waar we deze dag welkom zijn. Mijn schoonzusje verwelkomt ons allerhartelijkst met koffie, brood en soep. Lekker, nu het al tegen enen is.
De rest van de dag vermaken we ons prima. De seminars, één over hoe ik mijn Rijkdom kan delen met moslims en een ander over innerlijke genezing, zijn nuttig, leerzaam en goed.
We bakken pannenkoeken en hamburgers in de tent. En terwijl het buiten miezert en somber is, is het binnen heel gezellig. Super schone zus en aanhang!!!
Tot slot het hoogtepunt: de dienst. Hier kijk ik al weken naar uit.
Waar we gaan zitten? Vooraan! NEE!! Dat lijkt onze Geert maar niets. Het is vast heel hard! Hij had de muziekinstrumenten al op het podium zien staan. En met oortjes die geluiden veel te hard binnen laten, dat ziet hij niet zitten.
We besluiten tot een compromis. Maar nee, met de eerste dreun grijpt Geert naar zijn hoofd, de tranen stromen over z'n wangen en de vingers zitten in de oren. Hij duwt z'n oren haast het hoofd in. En... raakt helemaal in paniek. Gelukkig was ik er op bedacht en neem ik hem mee naar achteren. Maar nee, het is niet ver genoeg. We lopen naar buiten en daar zie ik de stiltetent. Ik loods hem er heen en samen ploffen we op een stoel. De muziek en het gezang is nog steeds erg mooi, vind ik en ook hier nog goed te verstaan. (?) We pakken wat tekeningen van tafel en kleurtjes en gaan aan de slag: de creatieve therapie lag al klaar.
Later kunnen we de dienst wel meedoen, omdat de spreker z'n woordje mag doen. We blijven achterin staan en Geert weet: als het te gek wordt, ben ik zo weg.
Direct na de dienst gaan we naar huis. Geert is erg enthousiast. Hij vond het leuk! Dat valt me dan weer mee! Manlief vond één keer in z'n leven wel genoeg. Dat was vandaag dus. Nou schat, heel erg bedankt dat je mee ging, dat je het wilde proberen! En ik? Stiekem had ik een fantastische dag!
Een lange reis ligt voor de boeg. Voor ons doen tenminste. Vandaag gaan we helemaal naar Friesland :) , om Rob naar kamp te brengen. Vijf kwartier rijden, geloof ik. Maar als die om zijn blijkt dat de routeplanner al vanaf het begin anderhalf uur heeft aangegeven. Maar goed... Rob is er gearriveerd en gebleven en wij, Geert, manlief en ik, zijn een stukje terug gegaan. Uiteindelijk bleven we hangen bij Biddinghuizen, waar een prachtig evenement werd georganiseerd. Jullie misschien wel bekend: New Wine.
Voor Rob is dit niets, dus daarom is dit zo fijn. Ik vind zoiets helemaal leuk maar voor de twee mannen die ik bij me heb is dát nog even afwachten. Al snel vinden we de tent waar we deze dag welkom zijn. Mijn schoonzusje verwelkomt ons allerhartelijkst met koffie, brood en soep. Lekker, nu het al tegen enen is.
De rest van de dag vermaken we ons prima. De seminars, één over hoe ik mijn Rijkdom kan delen met moslims en een ander over innerlijke genezing, zijn nuttig, leerzaam en goed.
We bakken pannenkoeken en hamburgers in de tent. En terwijl het buiten miezert en somber is, is het binnen heel gezellig. Super schone zus en aanhang!!!
Tot slot het hoogtepunt: de dienst. Hier kijk ik al weken naar uit.
Waar we gaan zitten? Vooraan! NEE!! Dat lijkt onze Geert maar niets. Het is vast heel hard! Hij had de muziekinstrumenten al op het podium zien staan. En met oortjes die geluiden veel te hard binnen laten, dat ziet hij niet zitten.
We besluiten tot een compromis. Maar nee, met de eerste dreun grijpt Geert naar zijn hoofd, de tranen stromen over z'n wangen en de vingers zitten in de oren. Hij duwt z'n oren haast het hoofd in. En... raakt helemaal in paniek. Gelukkig was ik er op bedacht en neem ik hem mee naar achteren. Maar nee, het is niet ver genoeg. We lopen naar buiten en daar zie ik de stiltetent. Ik loods hem er heen en samen ploffen we op een stoel. De muziek en het gezang is nog steeds erg mooi, vind ik en ook hier nog goed te verstaan. (?) We pakken wat tekeningen van tafel en kleurtjes en gaan aan de slag: de creatieve therapie lag al klaar.
Later kunnen we de dienst wel meedoen, omdat de spreker z'n woordje mag doen. We blijven achterin staan en Geert weet: als het te gek wordt, ben ik zo weg.
Direct na de dienst gaan we naar huis. Geert is erg enthousiast. Hij vond het leuk! Dat valt me dan weer mee! Manlief vond één keer in z'n leven wel genoeg. Dat was vandaag dus. Nou schat, heel erg bedankt dat je mee ging, dat je het wilde proberen! En ik? Stiekem had ik een fantastische dag!
zaterdag 11 juli 2015
Zomer
Het is al weer lang geleden dat ik hier kwam om wat te pennen. Maar wees gerust, ik heb niet de hele tijd aan de lijn gehangen met de SVB. Integendeel. dat was na één telefoontje direct voor elkaar. Eenvoudig weg omdat de lieve dame aan de telefoon het ook niet snapte.
Maar nee, geen vacature voor mij daar. Best jammer eigenlijk.
Wij zitten inmiddels met z'n allen thuis. Gezellig!, zul je denken. Ja best wel eens. Soms. Soms ook niet. Vooral nu de vakantie is aangebroken, is het wat normaler dan toen de kinderen nog naar school gingen. Maar evengoed blijft het raar. Met mijn mannetje gaat het wel goed. Hij heeft zelfs de afgelopen weken de ochtendkrant voor Willeke gedaan, die er even geen gat in zag. Dat was erg goed voor zijn conditie: spierpijn! :)
Maar sollliciteren zit er nog niet in. Het UWV heeft hem nog niet opgeroepen voor een hoe-gaat-het-nu-gesprek. Dus daar wachten we maar op. En dan zien we wel weer verder.
Rob is erg knuffelig de laatste tijd. Op mij gericht, heel vervelend. Elke vijf minuten wil hij knuffelen of een zoen. En dan zegt-ie: ik wil een meisje!
Ja duh.. ik ben z'n meisje niet en voor verkering is hij nog veel te jong met z'n 13 jaren. Maar ondertussen wil hij dus even lekker kroelen met z'n oude mama. Ik rem dat behoorlijk af. Geef mijn grenzen goed aan en stel hierover regels. Voor je het weet is de volgende obsessie geboren, ik in hoogsteigen persoon. En daar heb ik dus echt geen zin in.
Jorike heeft haar propedeuse logopedie gehaald en werkt verdiend lekker bij, bij een geliefd bedrijf in Ede, als telefoniste. Het gaat erg goed met haar, waar we heel blij mee zijn.
Willeke heeft een roerige tijd achter de rug, met stage in Roemenië en direct er achter aan een stage in Utrecht stad. Wat was het zwaar voor haar. Maar wat heeft ze het goed gedaan. Nu nog even drie ziek-zijn-dagen in halen bij de stage en dan ... vakantie!
Geert is over naar groep 8. Tjonge, dat wordt wat: jongste kind in laatste jaar basisonderwijs. Kijk, dan ben ik echt oud he... Maar nu geniet hij vooral van even geen huiswerk en school. Als tie nu ook even lekker zou gaan uitslapen...
Dat is wat ik het lekkerst vind van de hele vakantie: uitslapen. Kijk uit, wek me niet voor half negen, negen uur. Als het moet ben ik er gerust uit dan, maar liever niet... Da's dan weer het voordeel van wat oudere kinderen: die kun je zoiets wijs maken. Ze redden zichzelf weleventjes. In die zin vind ik het prima oud te zijn. En verder... ach, we leven met de dag. Voor nu betekent dat: vakantie! Ik wens jullie allemaal een mooie, zonnige en warme zomer toe! En tot snel!
Maar nee, geen vacature voor mij daar. Best jammer eigenlijk.
Wij zitten inmiddels met z'n allen thuis. Gezellig!, zul je denken. Ja best wel eens. Soms. Soms ook niet. Vooral nu de vakantie is aangebroken, is het wat normaler dan toen de kinderen nog naar school gingen. Maar evengoed blijft het raar. Met mijn mannetje gaat het wel goed. Hij heeft zelfs de afgelopen weken de ochtendkrant voor Willeke gedaan, die er even geen gat in zag. Dat was erg goed voor zijn conditie: spierpijn! :)
Maar sollliciteren zit er nog niet in. Het UWV heeft hem nog niet opgeroepen voor een hoe-gaat-het-nu-gesprek. Dus daar wachten we maar op. En dan zien we wel weer verder.
Rob is erg knuffelig de laatste tijd. Op mij gericht, heel vervelend. Elke vijf minuten wil hij knuffelen of een zoen. En dan zegt-ie: ik wil een meisje!
Ja duh.. ik ben z'n meisje niet en voor verkering is hij nog veel te jong met z'n 13 jaren. Maar ondertussen wil hij dus even lekker kroelen met z'n oude mama. Ik rem dat behoorlijk af. Geef mijn grenzen goed aan en stel hierover regels. Voor je het weet is de volgende obsessie geboren, ik in hoogsteigen persoon. En daar heb ik dus echt geen zin in.
Jorike heeft haar propedeuse logopedie gehaald en werkt verdiend lekker bij, bij een geliefd bedrijf in Ede, als telefoniste. Het gaat erg goed met haar, waar we heel blij mee zijn.
Willeke heeft een roerige tijd achter de rug, met stage in Roemenië en direct er achter aan een stage in Utrecht stad. Wat was het zwaar voor haar. Maar wat heeft ze het goed gedaan. Nu nog even drie ziek-zijn-dagen in halen bij de stage en dan ... vakantie!
Geert is over naar groep 8. Tjonge, dat wordt wat: jongste kind in laatste jaar basisonderwijs. Kijk, dan ben ik echt oud he... Maar nu geniet hij vooral van even geen huiswerk en school. Als tie nu ook even lekker zou gaan uitslapen...
Dat is wat ik het lekkerst vind van de hele vakantie: uitslapen. Kijk uit, wek me niet voor half negen, negen uur. Als het moet ben ik er gerust uit dan, maar liever niet... Da's dan weer het voordeel van wat oudere kinderen: die kun je zoiets wijs maken. Ze redden zichzelf wel
vrijdag 8 mei 2015
Wat eten we vandaag?
Zomaar opeens, aan het einde van deze vakantieweek, heb ik zin om wat leuks te doen. We zijn met ons vieren thuis: man, Rob, Geert en ik.
Wat leuks... eh... hoe gaat dat ook al weer?
Lang geleden zijn we met 'wat leuks doen' maar gestopt: alles liep uit op drama.
Spannend dus. We besluiten met elkaar naar de Mac te lopen, daar een Flurry te eten en dan via de Hoogvliet terug.
Klein beginnen maar weer...
Die Hoogvliet is niet mijn idee, maar die van de jongens. Ze hadden plannen gesmeed om samen naar de Hoogvliet te gaan, voor iets ... Dus... Beter om dan maar even mee te gaan...
De wandeling gaat prima, het ijs is, zoals altijd verrukkelijk, de zon schijnt. Helemaal top!
Maar dan de Hoogvliet...
Wat mis ging weet ik nog steeds niet. Ondanks al onze compromissen. Geert wil geen bloemkool, dus kiezen we voor vis met een pot doperwten en wortels. En Rob besluit icetea met prik te kopen (en suiker). Nu is suiker geen probleem, maar in de icetea zit wel heel veel. Ik koop het altijd zonder prik en zonder suiker. En als we nu niets hadden staan, met prik en suiker... Maar nee, Rob blijft bij zijn besluit. Ik ook... Handig in de drukte van vrijdagmiddag... Manlief bemoeit zich er niet mee, maar kijkt me zo nu en dan even aan met een blik van: waar gaat dit over?? Nou ja, dan ga ik steigeren én vechten!
Uiteindelijk verloor ik. Want ja, om nu voor heel Veenendaal zo'n circus op te voeren ging me wat te ver.
Lopend weer naar huis. Twee hele boze jongens voor ons uit. En ik mopper: zo meteen ga ik bloemkool halen!
-Wat kun jij provoceren zeg. Manlief kijkt me strak aan.
Nee, ik ga de discussie over wat provoceren is niet aan. Maar ik noem het meer confronteren, laten we het daar op houden.
Als ik even later naar de bakker fiets, rijd ik snel even langs de andere super. Ha. Bloemkool in de aanbieding. Komt dat even goed uit.
Geert moppert maar iets. Ze binden allebei erg in zodra ze de bloemkool zien. Toch wel met een overwinningsgevoel eet ik m'n bordje leeg. En Rob. En man. Ja... zelfs Geert.
Altijd nog beter hè, dan suikerbieten en tulpenbollen, glimlach ik liefjes.
Over provoceren gesproken ....
Wat leuks... eh... hoe gaat dat ook al weer?
Lang geleden zijn we met 'wat leuks doen' maar gestopt: alles liep uit op drama.
Spannend dus. We besluiten met elkaar naar de Mac te lopen, daar een Flurry te eten en dan via de Hoogvliet terug.
Klein beginnen maar weer...
Die Hoogvliet is niet mijn idee, maar die van de jongens. Ze hadden plannen gesmeed om samen naar de Hoogvliet te gaan, voor iets ... Dus... Beter om dan maar even mee te gaan...
De wandeling gaat prima, het ijs is, zoals altijd verrukkelijk, de zon schijnt. Helemaal top!
Maar dan de Hoogvliet...
Wat mis ging weet ik nog steeds niet. Ondanks al onze compromissen. Geert wil geen bloemkool, dus kiezen we voor vis met een pot doperwten en wortels. En Rob besluit icetea met prik te kopen (en suiker). Nu is suiker geen probleem, maar in de icetea zit wel heel veel. Ik koop het altijd zonder prik en zonder suiker. En als we nu niets hadden staan, met prik en suiker... Maar nee, Rob blijft bij zijn besluit. Ik ook... Handig in de drukte van vrijdagmiddag... Manlief bemoeit zich er niet mee, maar kijkt me zo nu en dan even aan met een blik van: waar gaat dit over?? Nou ja, dan ga ik steigeren én vechten!
Uiteindelijk verloor ik. Want ja, om nu voor heel Veenendaal zo'n circus op te voeren ging me wat te ver.
Lopend weer naar huis. Twee hele boze jongens voor ons uit. En ik mopper: zo meteen ga ik bloemkool halen!
-Wat kun jij provoceren zeg. Manlief kijkt me strak aan.
Nee, ik ga de discussie over wat provoceren is niet aan. Maar ik noem het meer confronteren, laten we het daar op houden.
Als ik even later naar de bakker fiets, rijd ik snel even langs de andere super. Ha. Bloemkool in de aanbieding. Komt dat even goed uit.
Geert moppert maar iets. Ze binden allebei erg in zodra ze de bloemkool zien. Toch wel met een overwinningsgevoel eet ik m'n bordje leeg. En Rob. En man. Ja... zelfs Geert.
Altijd nog beter hè, dan suikerbieten en tulpenbollen, glimlach ik liefjes.
Over provoceren gesproken ....
maandag 17 februari 2014
Poeh hé, vakantie...zucht...
Vandaag de eerste dag van de voorjaarsvakantie.
Er staan nog al wat dingen op de planning.
Omdat Rob tegenwoordig in Ede op school zit en hij daar niet zelfstandig kan komen, spreek ik tandartsbezoek af in de vakantie.
En omdat hij de rest van de week bij de zorgboerderij is, is dat vandaag.
Maar omdat er zaterdag een ongelukje gebeurde op de zorgboerderij, gaan we ook even naar de huisarts. Terwijl ik die bel voor een afspraak vraagt Rob wanneer we naar de kapper gaan...
Tandarts: 9.15 gaan. Vooraf gebeld: lopen jullie erg uit? Nee dus. Prima op tijd komen we aan (1 minuut te laat) en drie minuten later wordt Rob geroepen. Deze keer mag ik niet mee, want 'ik ben al stoer en ik ben geen kleuter!'.
Oké, als de tandarts dat ook goed vindt? Tandarts vindt het oké en al snel zijn ze samen terug, tevreden en Rob vooral opgelucht.
Huisarts: 10 uur. Gelijk doorfietsen maar, hoewel het pas vijf over half tien is. Wachten is voor Rob erg lastig, dus ik fiets overal een beetje omheen met onze duofiets en zo komen we tien voor tien op plaats van delict aan. Delict, want dit is niet leuk!
Eenmaal thuis begint Rob stiekem te doen. Ik kom tot de ontdekking dat hij weer bezig is met aanstekers en papier. Hij vindt dat momenteel helemaal geweldig. Ik vind het eng, ondanks de gieter vol water er naast. Stel je voor.. En omdat Rb niet in de gaten heft welke gevaren er in vuur schuilen, doet hij het hier maar vast ook zomaar ergens anders. Boven op zijn kamer bijvoorbeeld. Het is niet te remmen en ik kan het gevecht om de aansteker terug te krijgen niet aan: hij is te sterk. Oplettend laat ik het toe, duidelijk begrensd, in de hoop dat dat helpt.
Na het eten, waarbij Rob per sé eieren wil bakken en ze daarna spontaan aan het gasstel overlaat om de eersten op te eten, bel ik de kapper. Die heeft een wachttijd van twintig minuten. Tien minuten later bel ik terug. Kapper, ze werkt niet op afspraak, spreekt af dat ze probeert de boel vrij te houden. Dat lukt!
Na de knappe knipbeurt bij de kapper, verdwijnt Rob richting Jumbo. Ook ik doe wat boodschappen, maar ben eerder klaar dan Rob. Hij staat me op te wachten want hij heeft geen geld genoeg voor de negen blikjes drinken in zijn mandje. Bij de kassa probeert hij de caissière uit: dit blikje wil ik toch niet, en deze ook niet, maar de ander wel... Gelukkig gaat het zuchten in de rij langzaam over in gegrinnik, wat ik beter kan verdragen.
Er staan nog al wat dingen op de planning.
Omdat Rob tegenwoordig in Ede op school zit en hij daar niet zelfstandig kan komen, spreek ik tandartsbezoek af in de vakantie.
En omdat hij de rest van de week bij de zorgboerderij is, is dat vandaag.
Maar omdat er zaterdag een ongelukje gebeurde op de zorgboerderij, gaan we ook even naar de huisarts. Terwijl ik die bel voor een afspraak vraagt Rob wanneer we naar de kapper gaan...
Tandarts: 9.15 gaan. Vooraf gebeld: lopen jullie erg uit? Nee dus. Prima op tijd komen we aan (1 minuut te laat) en drie minuten later wordt Rob geroepen. Deze keer mag ik niet mee, want 'ik ben al stoer en ik ben geen kleuter!'.
Oké, als de tandarts dat ook goed vindt? Tandarts vindt het oké en al snel zijn ze samen terug, tevreden en Rob vooral opgelucht.
Huisarts: 10 uur. Gelijk doorfietsen maar, hoewel het pas vijf over half tien is. Wachten is voor Rob erg lastig, dus ik fiets overal een beetje omheen met onze duofiets en zo komen we tien voor tien op plaats van delict aan. Delict, want dit is niet leuk!
Na een paar minuten geeft Rob de moed bijna op: 'over twee minuten ga ik hier weg hoor', als dan net de huisarts ons roept. Poeh..dat was net op tijd!
Inmiddels heeft hij al een aanvaring met een andere huisarts achter de rug, twee bakken koffie met veel suiker en veel melk (vandaar die aanvaring) en wat onrustig blikken van twee andere wachtenden. Tja, een autist is eerlijk en niet altijd even vriendelijk. Spanning opgebouwd voor wat komen gaat, dat maakt het minder leuk, maar wel uitdagender voor arts en mama.
De arts concludeert een gekneusde pink, maar ook een goed ontstoken teen. Dat kwaaltje sudderde al een paar weken en Rob was zo dapper het te zeggen. In de zomervakantie haalde de arts van de andere grote teen de nagel, nu was dat nog niet nodig, gewoon omdat Rob spontaan begon te huilen bij het horen van 'snijden'...Eenmaal thuis begint Rob stiekem te doen. Ik kom tot de ontdekking dat hij weer bezig is met aanstekers en papier. Hij vindt dat momenteel helemaal geweldig. Ik vind het eng, ondanks de gieter vol water er naast. Stel je voor.. En omdat Rb niet in de gaten heft welke gevaren er in vuur schuilen, doet hij het hier maar vast ook zomaar ergens anders. Boven op zijn kamer bijvoorbeeld. Het is niet te remmen en ik kan het gevecht om de aansteker terug te krijgen niet aan: hij is te sterk. Oplettend laat ik het toe, duidelijk begrensd, in de hoop dat dat helpt.
Na het eten, waarbij Rob per sé eieren wil bakken en ze daarna spontaan aan het gasstel overlaat om de eersten op te eten, bel ik de kapper. Die heeft een wachttijd van twintig minuten. Tien minuten later bel ik terug. Kapper, ze werkt niet op afspraak, spreekt af dat ze probeert de boel vrij te houden. Dat lukt!
Maar voordat ik binnen ben, heeft Rob het koffiezetapparaat al ontdekt. Gelukkig weet de kapper hem over te halen tot het nemen van chocomelk. Dat scheelt een hoop drukte thuis, die al aanwezig was door de koffie bij de huisarts.
Na de knappe knipbeurt bij de kapper, verdwijnt Rob richting Jumbo. Ook ik doe wat boodschappen, maar ben eerder klaar dan Rob. Hij staat me op te wachten want hij heeft geen geld genoeg voor de negen blikjes drinken in zijn mandje. Bij de kassa probeert hij de caissière uit: dit blikje wil ik toch niet, en deze ook niet, maar de ander wel... Gelukkig gaat het zuchten in de rij langzaam over in gegrinnik, wat ik beter kan verdragen.
Als klapper op de vuurpijl laat Rob eenmaal op zijn slaapkamer een blikje vallen en is zijn klerenkast opeens roze/paarsgekleurd door de cassis. Behulpzaam biedt Rob aan op te ruimen of te helpen, maar ik doe het liever alleen.
Oké, dan ga ik koekjes bakken. Ik zucht...
Zo een schone slaapkamer, maar vuile keuken. En het is pas half drie... Lang leve de vakantie....
dinsdag 1 januari 2013
Troep te eten geven
Het is toch van de zotte!
Ik heb toch zo'n meelij met die arme dotjes van tegenwoordig.
Eten is er niet meer bij, deze dagen.
Weet je wat die ouwelui zeggen als ze om eten vragen?
-Je neemt maar een oliebol!
Of, nog erger:
-Kijk maar even wat er is!
Hier moet een einde aan komen, en wel direct! NU!
Dus sta ik lusteloos en moe van mijn stoel op en ga doen wat ik hoor te doen:
Ik maak eten klaar voor mijn lieve kindjes.
Gelukkig bestellen ze niet veel: drie willen er één sneetje geroosterd brood, met niets, met kaas en met rietsuiker, terwijl oudste alleen maar een stuk of vijf oliebollen eet. Maar kijk, dát is eigen keus.
Zulke rare dagen met zo'n gek ritme. Geen ritme.
Op oudejaarsdag bakte ik zes pakken oliebollen. Geen tijd om eten te koken dus, ook omdat de apotheek nog een bezoek kreeg en de supermarkt. Willeke bracht gelukkig wat oliebollen naar gemeenteleden, zodat ik door kon bakken. Eten? O ja! Soep uit blik met stokbrood maar.
-Sorry jongens...
Maar deze kleine mensjes leken helemaal niet teleurgesteld...
De avond brachten we door bij vrienden, voor het eerst sinds zeventien jaren weer eens weg. Het was gezellig. En eten genoeg: chips en oliebollen smaken met een glaasje witte wijn prima. Tot half twaalf. Toen gingen we weer naar huis. Jorike wilde echt de konijntjes kunnen opvangen tijdens het vuurwerk, maar vooral wilde ze samen met ons het jaar afsluiten. Haar jaar was immers moeilijk zat met de pijn, die leidde tot diagnose HMS. We sloten dus samen af, met psalm 90 en kringgebed. Ook voor het eerst zo bidden. Erg bijzonder!
Willeke bad voor vader, Jorike voor allemaal, wij vulden aan. Geert luisterde eerbiedig.
-Lieve Heere, bad Rob, ................... Dank U voor dit jaar....................... Vergeef ons de zonden...........Amen.
Zo lief en eenvoudig en ontroerend! Heerlijk!
Vandaag wel een beetje gewoon ontbeten, half slapend, want zij die kunnen werden geacht half tien in de kerk te zitten. En dat deden ze! Petje af!
Bij oma kregen we broodjes van de supermarkt, een soort saucijzenbroodjes. Allemaal twee kleintjes. genoeg voor vandaag. Daarna naar opa en oma: gehaktballetjes, frikandellen, oliebollen, toastjes en nootjes, het kon niet op. En zo aten we onze derde maaltijd die dag.
Eenmaal thuis begint het te kriebelen. Rob eerst:
-Wanneer krijgen we eten?
-Huh? Ik kijk hem verbaasd aan. Eten? Wat is dat? Heb je niet al zat gehad?
Rob wil brood. Gewoon weer eens gewoon brood.
Twee vallen hem bij. Oké dan maar. Heb ik ook niet lang genoeg geluierd? Tijd om weer eens gezond te gaan doen.
Die arme dotjes van tegenwoordig. Met al die drukke moeders die oliebollen bakken voor anderen en een beetje voor zichzelf. Die de rest van hun tijd achter hun pc-tje zitten te bloggen? 't Is van de zotte!
Afgelopen ermee! NU! Tweeduizenddertien staat gelijk aan gezond eten. Maar weer eens proberen...
Voor het nieuwe jaar dus toch een nieuw voornemen. maar of het gewaardeerd wordt?
Eetsmakelijk allemaal.
Ik wens jullie een gezond nieuwjaar toe.
O ja, weet je wat ik las? Dat je niet voor je eten kunt bidden als je eten troep is.
"Vraag God niet allerlei troep te zegenen en op wonderbaarlijke wijze te veranderen, zodat deze voedingswaarde krijgt." Denk je nu echt dat God dát zegenen wil? vraagt Bill Hybels zich af in 'Te druk om niet te bidden'.
Mooie eyeopener om het jaar mee te beginnen, dacht ik zo!
Ik heb toch zo'n meelij met die arme dotjes van tegenwoordig.
Eten is er niet meer bij, deze dagen.
Weet je wat die ouwelui zeggen als ze om eten vragen?
-Je neemt maar een oliebol!
Of, nog erger:
-Kijk maar even wat er is!
Hier moet een einde aan komen, en wel direct! NU!
Dus sta ik lusteloos en moe van mijn stoel op en ga doen wat ik hoor te doen:
Ik maak eten klaar voor mijn lieve kindjes.
Gelukkig bestellen ze niet veel: drie willen er één sneetje geroosterd brood, met niets, met kaas en met rietsuiker, terwijl oudste alleen maar een stuk of vijf oliebollen eet. Maar kijk, dát is eigen keus.
Zulke rare dagen met zo'n gek ritme. Geen ritme.
Op oudejaarsdag bakte ik zes pakken oliebollen. Geen tijd om eten te koken dus, ook omdat de apotheek nog een bezoek kreeg en de supermarkt. Willeke bracht gelukkig wat oliebollen naar gemeenteleden, zodat ik door kon bakken. Eten? O ja! Soep uit blik met stokbrood maar.
-Sorry jongens...
Maar deze kleine mensjes leken helemaal niet teleurgesteld...
De avond brachten we door bij vrienden, voor het eerst sinds zeventien jaren weer eens weg. Het was gezellig. En eten genoeg: chips en oliebollen smaken met een glaasje witte wijn prima. Tot half twaalf. Toen gingen we weer naar huis. Jorike wilde echt de konijntjes kunnen opvangen tijdens het vuurwerk, maar vooral wilde ze samen met ons het jaar afsluiten. Haar jaar was immers moeilijk zat met de pijn, die leidde tot diagnose HMS. We sloten dus samen af, met psalm 90 en kringgebed. Ook voor het eerst zo bidden. Erg bijzonder!
Willeke bad voor vader, Jorike voor allemaal, wij vulden aan. Geert luisterde eerbiedig.
-Lieve Heere, bad Rob, ................... Dank U voor dit jaar....................... Vergeef ons de zonden...........Amen.
Zo lief en eenvoudig en ontroerend! Heerlijk!
Vandaag wel een beetje gewoon ontbeten, half slapend, want zij die kunnen werden geacht half tien in de kerk te zitten. En dat deden ze! Petje af!
Bij oma kregen we broodjes van de supermarkt, een soort saucijzenbroodjes. Allemaal twee kleintjes. genoeg voor vandaag. Daarna naar opa en oma: gehaktballetjes, frikandellen, oliebollen, toastjes en nootjes, het kon niet op. En zo aten we onze derde maaltijd die dag.
Eenmaal thuis begint het te kriebelen. Rob eerst:
-Wanneer krijgen we eten?
-Huh? Ik kijk hem verbaasd aan. Eten? Wat is dat? Heb je niet al zat gehad?
Rob wil brood. Gewoon weer eens gewoon brood.
Die arme dotjes van tegenwoordig. Met al die drukke moeders die oliebollen bakken voor anderen en een beetje voor zichzelf. Die de rest van hun tijd achter hun pc-tje zitten te bloggen? 't Is van de zotte!
Afgelopen ermee! NU! Tweeduizenddertien staat gelijk aan gezond eten. Maar weer eens proberen...
Voor het nieuwe jaar dus toch een nieuw voornemen. maar of het gewaardeerd wordt?
Eetsmakelijk allemaal.
Ik wens jullie een gezond nieuwjaar toe.
"Vraag God niet allerlei troep te zegenen en op wonderbaarlijke wijze te veranderen, zodat deze voedingswaarde krijgt." Denk je nu echt dat God dát zegenen wil? vraagt Bill Hybels zich af in 'Te druk om niet te bidden'.
Mooie eyeopener om het jaar mee te beginnen, dacht ik zo!
woensdag 15 augustus 2012
Hoera!! Ik heb SCHIETDIPLOMA A!!
.JPG)
-Kom marmotje, we gaan werken.
Zo begon Rob deze week elke dag. Zodra de anderen naar de Bijbelweek zijn grijpt hij zijn kans: mama alleen. Zowel voor vandaag als gisteren had hij best een leuk spel bedacht, daar moet ik hem gelijk in geven. Al heb ik altijd weer zoiets als 'zucht' als hij mijn tijd gaat invullen....
Bij deze een leuke tip voor een warme zomerdag. En die komen eraan!!!
Neem een dik draad of touw en bind het vast, zodat het mooi tussen bijvoorbeeld twee muren inhangt. Buiten, dat is wel heel belangrijk.
Vul waterbalonnen en knoop ze vast aan het koord. En nee, je hoeft nu niet te gaan happen, zoals we vroeger koekhapten, wees niet bang. Nee, je pakt de pijltjes van het dartbord, die je natuurlijk bij de hand hebt liggen, net als wij. En dan op gepaste afstand schieten. Twee stappen afstand voor diploma A, drie voor B en vier voor C, welke dan ook nog gespeeld wordt met kleinere minder snel knappende balonnetje.
Pats! Pats! Pats! Zo hé, goed zeg. Balonnen kapot, wij nog droog! Geniaal spel!
.JPG) |
| Deze foto net nog even gemaakt toen ik oefende voor C... |
Zo deden wij elke dag zo'n drie kwartier en vandaag meldde Rob dat ik mijn diploma A had gehaald. Hij ging naar binnen en gebood mij buiten te blijven op de stoel. Tuurlijk! Boek lag binnen handbereik! :-)
Een heerlijk rustig kwartiertje later kwam hij aanzetten met een cadeau. Keurig ingepakt in fleurig inpakpapier. En bovenstaand A4-tje haalde ik eruit. Een reuze-echt schietdiploma!
Het gele pijltje wat wijst van mama naar de balonnenlijn betekent A.
B heb ik vanmiddag gehaald, maar dat diploma laat plotseling op zich wachten.
Nog één ding:
Kijk uit met mij in jullie buurt!! Je bent gewaarschuwd!
zaterdag 11 augustus 2012
BOOS!!!
Misschien koester ik het wel momenteel. Want ik merk er een bepaald genot bij die boosheid.
Toen mijn man de opmerking maakte dat ik wel heel sjaggerijnig was, beaamde ik dat ten volle en zei daarbij:
- En ik heb er nog schik om ook. En zo is het.
Dinsdagmorgen gingen we als (schoon)zussen koffie drinken bij een leuke shop in ons dorp. En daar kwamen de meest geweldige plannen uit. Voor onze zussendag, maar ook voor een dagje strand.
Zaterdag: stranddag. Heerlijk. Ik houd zo van de zee. Ik vind dat echt geweldige dagen. Vooral met deze temperatuur, als het strand niet helemaal vol ligt met allerlei lijven die overal bruin moeten worden...
De schik begon al: zaterdag naar het strand. Manlief en Willeke zullen niet mee gaan; die moeten werken. Jammer, maar zo is dat. Vorig jaar ging ik niet mee, omdat mijn rug toen nog niet in staat was voor zo'n dagje uit. Maar nu! Nu zal ik meegaan, samen met Jorike, Rob en Geert, zussen, broers en hun kinderen. Yes!!!
Van dinsdag tot vrijdagavond is Rob op de boerderij. Die avond haal ik hem op. Hij vertelt me van de dingen die hij deed en tegelijkertijd van de dingen die hij morgen wil gaan doen.
-Euh, euh! zeg ik. Morgen hebben we andere plannen. Morgen gaan we naar zee! vertel ik enthousiast.
-Nee hè!! BELACHELIJK GEWOON!!! Hoe kun je naar zee gaan, alwéér water!!
Ja! Dus??
-Ik was zaterdag al in het water. En maandag. En woensdag en vandaag. Ik wil niet meer in het water.
Ik vertel Rob rustig, nog steeds helemaal in de veronderstelling dat het goed zou komen, dat het water te koud is. Dus dat hij daar niet in hoeft. Dat we gaan genieten van de familie. Van het strand. Van de schelpen. We nemen de wubbies mee en de bellenblaas. Een voorleesboek en de DS. Er is genoeg te zien: water, strand, vogels, boten.
Helaas. Ik overtuig hem niet. En eenmaal thuis zie ik in wat ik moet doen, maar wat ik zelf nooit zou kiezen: ik stuur een mailtje en vertel zo de famlie dat ík niet mee ga. Dat Rob niet wilt en dat ik dus geen keus heb. Jorike en Geert gaan wel mee. En ach, ik gun ze dat. Maar ik ben wel heel boos. De boosheid vreet aan me. Dat merk ik in alles.
Als ik 's avonds Rob naar bed breng vraagt hij me waarom ik boos ben. Hij merkt het dus toch!
-Omdat ik niet mee ga naar zee, snap je dat nou nog niet!snauw ik hem af.
-Ach mamaatje toch, dan gaan we toch lekker een ander keertje samen? In november ofzo? Nu kan ik gewoon niet. Ik wil echt een dagje thuis zijn. Ik wil echt niet meer in het water.
Met waterige oogjes kijkt hij me smekend aan. Begrijp het nou! lijkt hij te denken.
Ja-ah, ik begrijp het ook wel. Als je al een groot deel van de week weg bent geweest én water hebt gezien... Maar toch!
Inmiddels is de familie al lang en breed op pad. Kan ik er niets meer aan doen. Kan ik maar beter mijn boosheid omzetten naar zin om er een leuke dag van te maken. Zoals Rob zegt. Zoals Rob wil.
-We gaan lekker leuke dingen doen, hè marmotje?? vroeg hij me vanochtend.
Ehhh.... ik weet het nog niet. Volgens mij kereltje, wilde jij vandaag thuis blijven. Dus dát is wat we gaan doen. En verder misschien wel helemaal niets! Kijken wie dat het langste volhoud...
Abonneren op:
Posts (Atom)