Maatje gezocht

Het was me wat, dat dagje Utrecht. Wat heeft Rob genoten en wat was hij moe. Een pretpark is er niets bij! 

In gedachten ga ik nog even terug naar dat plekje daar bij het water op Hoog Catharijne. We zaten bij een bekend en heel goed koffietentje, aan de rand van hun terras. Vlak naast ons strand een groepje jongeren. Met veel gelach en gebazel gaan ze zitten aan de rand van het watertje. Ze hebben in de tent naast ons wat kouds gehaald, een sorbet, een milkshake of een gewoon ijsje. Ze genieten enorm van het samenzijn en van elkaar. Zelfs die ene jongen, die niet mee doet met selfies, zich niet bemoeit met de rest en wat apart zit, geniet. Waarvan? Misschien wel gewoon van het feit dat, hoewel hij niet meedoet en niet meepraat, er wel bij hoort. Hij zit daar tevreden, gefocust op zijn ijsje, vriend te zijn.

Op het moment dat ik dat zie en denk wordt het zwaar in mij. Heel erg zwaar. Ik zit hier met mijn zoon. Hij is ook tevreden met zijn koffie en zijn moeder. Hij is gefocust op het lekkers maar vooral op zichzelf en zijn vermoeidheid. Hij weet dat er straks iemand is die hem meeneemt naar het juiste perron, naast hem komt zitten, hem zegt wanneer hij uit de trein moet stappen en er voor zorgt dat hij straks thuis komt en uit kan rusten. Dus is hij ontspannen en maakt zich absoluut geen zorgen. Hij geniet. Maar met zijn moeder en zichzelf.

Dat hè, dat voelt opeens zo zwaar! Ik gun hem zo een vriendengroepje, al zijn het er maar twee of drie. Ik gun hem zo iemand speciaal voor hem, iemand die hem kent en accepteert en dan ook niets meer van hem verwacht. Zoals die jongeren daar, aan de rand van het water, hun vriend gewoon laten zitten maar hem blijven laten weten: je bent goed zoals je bent, je bent er één van ons. Want ik zie het gebeuren, ze staan op, gooien hun afval keurig weg, geven elkaar een boks of knuffel en gaan dan ieder hun eigen weg. Blij, tevreden, zich er niet van bewust dat ze enorm boffen met elkaar, maar evengoed enorm blij met elkaar. 

Ik slaak een diepe zucht. We zijn aan het proberen een maatje voor Rob te vinden, samen met Veens en Netwerk voor jou. Maar het wil niet echt lukken. Is onze wens te groot, één vriend voor onze Rob, of twee? Zijn we te kritisch? Ja, we willen iemand van zijn leeftijd, zodat het echt een vriend kan zijn. Nee, geen man van 30+ dus. Nee, ook geen meisje, dat kan zoveel gedoe op gaan leveren met die hormonen en zo. En ja, graag een positief iemand die mee kan bewegen met onze Rob die dat door zijn autisme niet zo goed kan. En echt hoor, deze mensen zijn er, dat weet ik. Maar waarom vinden we ze niet? 

- Zullen we gaan, ma? We pakken onze tassen bij elkaar en lopen langs het water terug naar de stationshal. - Ik zou nog een oliebol krijgen! O ja, toink, ik zucht. -Daarvoor moeten we wel helemaal naar buiten weer Rob. Wil je dat? Zeker wil hij dat! Maar dan zegtie opeens: -Kijk, ijs, ik kan ook een ijsje nemen, dan heb ik die nu, hoef ik niet naar buiten en zijn we eerder bij de trein. Strak plan boy.

 Soms, heel soms, beweegtie -onbewust- mee met mij. Die kleine, gouden verrassinkjes, die maken mijn leven mooi. Maar toch, die vrienden hè, ik kan toch niet altijd zo'n mama zijn? Wie is er om er voor te zorgen dat mijn zoon steeds weer op het juiste perron uit komt? 

Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO)

Zo, alles geregeld. Tevreden sluit ik de computer af. Even een mail gestuurd naar Jeugdzorg, ter controle. Alles in orde, alles verlengd, alles overgezet naar de WMO? Nog tien dagen, dan is Rob jarig. Achttien. En jawel, we zijn er klaar voor, alles is geregeld.
Dacht ik...

Het is een dag later, donderdag 5 september. Telefoon. Jeugdzorg. Direct rijzen me mijn (inmiddels korte) haren ten berge. Als alles oké is, kan dat via de mail toch? Waarom bellen?
Er schijnt een wet veranderd te zijn. Hoorde ze ook net, toen ze WMO checkte of alles voor Rob in orde was. En nu wordt alle hulp stopgezet, zodra iemand achttien wordt.

Uiteraard. Achttien. Volwassen. Niemand meer nodig. Alles oké. Klaar!
Was het maar zo'n feest....

Ik schiet behoorlijk in de stress. Dit, dít is te veel. Naast al het andere. Zijn we niet al zeker 13 jaren lang elke jaar weer bezig geweest alles opnieuw aan te vragen? Met elk jaar de nodige stress, met regelmatig afwijzingen en zelfs een keer een hoorzitting. Bewijst u maar mevrouw, wat gaat er dan allemaal niet goed? Zó leuk, elk jaar weer dat trouwe meleven van eerst Bureau Jeugdzorg en later de gemeente. Enorm genieten. Met fikse hoofdpijn daarna en zo'n total-loss-gevoel. En dan hebben we meestal nog wel een klik met de jeugdzorgmensen. Die na twee jaar weer veranderen van taak, waardoor je elkaar nooit echt leert kennen. Zij Rob in elk geval niet.

We maken een afspraak. Twaalf september komt heel misschien de WMO, daar gaat Jeugdzorg op aandringen. Maar zeker komt Jeugdzorg zelf en Centraal Toegang Amersfoort, van WMO. Zo logisch is dat ook hè. Iemand vanuit Amersfoort gaat voor ons bedenken wat onze zoon nodig heeft en geeft dat door aan de gemeente, die daar naar alle waarschijnlijkheid naar gaat luisteren, terwijl Jeugdzorg advies kan geven, maar ja, meneertje is haast achttien, dus hebben ze samen met ons geen poot meer om op te staan.

Met een beetje hoop in haar stem geeft Jeugdzorg aan dat er misschien gebruik kan worden gemaakt van verlengde jeugdzorg. Ik geef per direct toestemming, maar nee, dat moet de WMO goedkeuren. O ja... want hij is straks achttien.

Na ons gesprek komende donderdag hebben ze dan precies één werkdag om alles voor elkaar te krijgen. Zondag is onze zoon jarig en hij (en wij) gaan het niet trekken zonder begeleiding. Nu niet maar ook en zeker niet als hij ergens anders woont.

Ik wil iedereen vragen voor ons en het gesprek te bidden, want dit is wel weer heel erg spannend. Heel, heel erg spannend. Vooral omdat het in orde was en nu gewoon weggezet is als niet meer geldig, maakt het ook erg frustrerend. En dat wij en ook Jeugdzorg hierover niet even op de hoogte zijn gebracht, enkele maanden terug of zo is ronduit fout.

Tegelijk gaat het gesprek ook over begeleid wonen. En ook dat is spannend. Wie ervaring heeft met de WMO, weet er alles van. Het draait allemaal om geld. Dus bidt alsjeblieft voor meelevende, sociale mensen die de aanvrager zien in plaats van lege zakken waar geld in zat. Zowel voor een voorspoedige doorloop van de begeleiding nu, als voor een mooi plekje voor Rob in de toekomst.

Verder spreek ik mezelf moed in: er zijn zoveel moeilijke momenten op dit gebied geweest en elke keer, echt elke keer, gaf God uitkomst en verhoorde onze gebeden. Want wat WMO niet weet is dat God wel weet wat wij en onze Rob nodig hebben. Nu, als hij achttien is en in de wat verder gelegen toekomst. Hij weet het perfect. Daar vertrouw ik op. Op Zijn aanwezigheid bij het gesprek en in ons leven, bouwend op eerdere ervaringen van van Zijn nabijheid toen.
Hij zegt: "Ik ben en zal zijn". Zeker weten.

Think before you say something! Ofwel: Denk na voor je wat zegt!

-Is dat even boffen voor je man! Hoeft hij niet meer uit eten met je. Scheelt een hoop geld.
Lachend loopt de man weg en verbijsterd kijk ik mijn vriendin aan. Nou ja zeg, die is echt niet wijs.
Tot in haar tenen toe is ze pijnlijk geraakt. Boos. Verward. Verbaasd. Wie zegt dat nou? Kunnen mensen niet gewoon even na denken voor ze iets uitspreken?

Na een bizar ongeluk is mijn vriendin haar smaak en reuk en gedeeltelijk haar gehoor kwijt. En dan geeft iemand die vraagt hoe het met haar gaat, deze opmerking. Hoe stom kun je zijn!

Zelf maakte ik het ook regelmatig mee, vooral in het verleden. Als Rob als kleine jongeman wat deed wat niet tot de maatstaven van het Nederlandse volk hoorde. Dan konden mensen echt van die irritante en pijnlijke opmerkingen geven waarbij je altijd direct wist: ik heb het niet goed gedaan. Ik heb me er tegen gemaskerd, beveiligd, ommuurd zelfs. En ik leerde er mee om gaan en te zeggen dat het mijn eigen schuld is dat hij zo deed. Sarcastisch en cynisch, omdat het niet waar is. Maar ik was ze dan meestal een stap voor.
Als Rob het bijvoorbeeld op een rennen zette en daarbij bijna iemand anders omver loopt. Hoe kon het ook anders? Hij zag die persoon niet, Hij zag alleen maar de ballon die daar net voor hem meezweefde op de wind. En daarbij komt: hij liep toch netjes op de stoep?
Dus voordat de dame van de schrik bekomen was, angstvallig haar tas vasthoudend en verward achterom kijkend alsof een wervelwind langs kwam in plaats van mijn zoon... Dus als dat allemaal in een paar luttele seconden gebeurde, dan zei ik: 'Sorry mevrouw, vergeten op te voeden.' Een verbijsterde blik, een verrassende blik, een matte glimlach. Boel weer gered.

Opmerkingen als die van die een man tegen mijn vriendin zijn super gênant. Naast alles wat je meemaakt maakt iemand het nog erger, nog pijnlijker. Heeft zo iemand wel door wat er diep van binnen in die ander gebeurt?

Ik zou iedereen willen oproepen even goed na te denken voor hij/zij wat zegt. Vooral als iemand zoiets heeft meegemaakt. Terwijl je van buiten niets aan die ander kunt zien, net als bij onze Rob en vele anderen, doet het van binnen vreselijk veel pijn en maakt het meer kapot dan je lief is.

- Misschien moet je de volgende keer op krukken komen een oorwarmers op? adviseer ik mijn vriendin. Dan zien ze tenminste hoe erg het was. En ik geef haar een knuffel. Blij dat je er weer bent!

Achtendertig jaar op een ligmat

Ik zie ik zie wat jij niet zie...
Wie weet het verder?
Dominee kijkt vragend de kerkzaal in. Ik zie, Ik zie...
Zo is Jezus! Hij ziet wat niemand ziet. Hij ziet JOU!

De preek gaat over de man in Bethesda. Al 38 jaar ligt hij ziek te zijn zonder uitzicht op genezing want: 'Ik heb geen mens'. En dan is Jezus daar. En vraagt of hij gezond wil worden.
Ik vond dat altijd een beetje een rare vraag. Duh-uh. Tuurlijk wil hij dat, vulde ik dan in.
Maar moet je eens indenken wat dat voor deze man heeft betekent. Na achtendertig jaar weer de maatschappij in. Op zoek naar een woonplek, een baan. Op zoek naar vrienden. Die hem waarschijnlijk niet meer herkennen. Die hem niet trouw hebben bezocht. Nieuwe vrienden maken dus maar. Na achtendertig jaar meedoen met de rest alsof je nooit anders hebt gedaan. Alsof je niet een groot deel van je leven op een matje hebt doorgebracht. Niet heel onwaarschijnlijk dat die man dat niet meer zag zitten en liever zijn matje sleet in de jaren die nog zouden volgen.

Los van het feit dat deze man wél wilde genezen, los van het feit dat Jezus hem zag en hem genas, blijf ik toch verwonderd over de opdracht: neem je ligmat op.
Waarom zou dat nu gemoeten hebben? Dat matje hè, daar moet je niet al te veel over na denken maar hoe zal dat er uit hebben gezien. Na zoveel jaren gediend te hebben als matras, maar misschien ook als eettafel en toilet... Sorry maar.. de man is niet in staat om op tijd naar het genezende water te gaan en zal dus ook niet veel energie gehad hebben voor een uitgebreide douche...

En echt, het is een detail, maar de vraag blijft een beetje in mijn hoofd. Zegt Paulus niet in de Bijbel dat je dat wat achter je ligt los moet laten en je uit moet strekken naar wat voor je is? Dat je al je zonden mag wegdoen als je belijdt dat Jezus je Verlosser is? Ik zou m'n matje lekker achter me gelaten hebben, het is voorbij dus niet meer aan denken!
De man wordt genezen en en Jezus zegt hem: 'Ga heen en zondig niet meer, zodat je niet wat ergers overkomt.' Is dat vieze vuile matje misschien  een herinnering aan wat geweest is en aan wat Jezus voor hem deed? Zodat hij als hij in verleiding komt, niet weer een misstap maakt maar juist wél denkt aan wat er is gebeurd en hoe genezen hij is? En hij klein van zichzelf  en groot van Jezus leert denken?
Of had het te maken met het vervolg? Is het een test? Want er staat: en het was sabbat... Daar zit nog een verhaal aan vast, want op sabbat mocht er van de leiders van het volk niets gedragen worden. Zelfs geen vies aangekoekt half verteerd matje.

Dominee liet het matje liggen.☺Maar de man pakte het op en deed gehoorzaam wat Jezus hem vroeg. Ik weet niet het waarom van deze kleine opdracht. Ik weet wel dat hij het gewoon deed.
God de Vader zei aan het begin en aan het einde van Jezus' bediening op aarde: 'Dit is Mijn geliefde Zoon in wie ik vreugde vind. Luister naar Hem'. En nog voor de genezen man wist Wie Jezus eigenlijk echt is, de Redder, Dé Verlosser, deed hij het goede. Omdat hem goed gedaan werd. Omdat hij gezien werd. Jezus zag hem. Om Hem gaat het. Laat dat matje maar liggen, dat is van minder belang. Het gaat om Jezus. Hij ziet, Hij ziet wat ik niet zie. Jezus ziet jou. Zeker weten!

Je vindt dit verhaal in de Bijbel, Johannes 5:1-8 of 1-18

Antwoord van Corien Oranje

Al de volgende dag kreeg ik een reactie van Corien Oranje op mijn mail. Heb je hem gemist? Ik heb het in mij vorige blogje gepost.
En, eerlijk is eerlijk, hier nu ook het antwoord.


Dag Aline,

Dank je wel voor je reactie. Ik waardeer het dat je het boek gelezen hebt en mij je mening laat weten.
Ik begrijp de moeite die je ermee hebt.

Zonder op al je vragen in te gaan wil ik toch even wat verduidelijken.

Net als jij geloof ik dat God de schepper is van hemel en aarde, en geloof ik van harte dat de Bijbel Gods Woord is.

Ik denk dat we Gods schepping mogen onderzoeken, en dat we dat onbevangen mogen doen, zonder angst voor wat we kunnen ontdekken. De bewijzen voor 'oerknal' en evolutionaire schepping zijn overweldigend, en ik weet dat mijn vier kinderen daar óók mee in aanraking komen. In feite gebeurde dat bij hen al vanaf groep 6.
Ik vind het vreselijk als jongeren hun geloof verliezen wanneer ze op latere leeftijd komen met de evolutietheorie en dat niet meer kunnen rijmen met hun geloof, en ik denk dat dat niet nodig is. Cees Dekker en ik hebben dit boek geschreven om dat te voorkomen: om te laten zien dat geloof in God als schepper én serieus nemen van de wetenschap op punt van de evolutietheorie prima samen kunnen gaan.

Als theoloog geloof ik dat we vooral verschillen in de manier waarop we Genesis 1-2 lezen, en dat de letterlijke lezing niet bij voorbaat de enig mogelijke of zelfs juiste is.

Met vriendelijke groet,

Corien Oranje


Een hele discussie wil ik er niet over doen oplaaien hier op de blog of op Facebook, maar ik ben met onze kinderen nog nooit al in groep zes geconfronteerd met evolutie en dergelijke. Maar goed, ik ben me er van bewust dat dat kan komen door de streek waar je opgroeit, de school waar ze les krijgen en de vrienden waar ze mee om gaan. Hoe is hierin jullie ervaring?

Schokkend: Heden overleed

Heden overleed, na een kalm en geduldig gedragen lijden DE GEMEENTE De rouwdienst zal plaats hebben op zaterdagmiddag a.s. in de kerk, waar gelegenheid is de overledene nog eenmaal te zien ”Dit was de aanhef van een rouwbrief, die onlangs door een Engelse predikant aan al zijn gemeenteleden werd toegezonden. Hij heeft met en om zijn gemeente jarenlang geworsteld, in de nette wijk, die hem in zijn stad is toebedeeld. Hij heeft gepreekt met al de warmte van zijn hart om de gemeente tot de vreugde en de zegen van een echte gemeente van Christus te lokken. Hij heeft gepleit en getuigd op huisbezoek en op de gemeenteavonden. Hij heeft gebeden, met taaie volharding, of zij elkaar toch eens mochten leren vinden als broeders en zusters in een levende gemeenschap met de ene Heere. Het heeft alles niet mogen baten. Ds. Fox ploegde op de rotsen van een traditioneel, ongeïnteresseerd Christendom, dat als enige prestatie een half gevuld kerkje opbracht, een kille verzameling luisteraars, wier voornaamste beweging bestond in een stijf knikje naar deze en gene, maar vooral niet naar die of die. Op een morgen, nadat hij weer eens zijn trouwe gebeden voor de gemeente had beëindigd, kwam er plotseling een idee. Ds. Fox nam een vulpen en schreef deze rouwbrief op: “Heden overleed, na een kalm en geduldig gedragen lijden, de gemeente. De rouwdienst zal plaats hebben op zaterdagmiddag a.s. in de kerk, waar gelegenheid is de overledene nog eenmaal te zien. Vooral deze toevoeging deed het kerkje volstromen. Men vroeg zich af, wat de dominee voorhad. Men was niet gewend dat hij gekke dingen deed. Er moest iets ernstigs achter steken. Werd de kerk afgebroken? Werd de gemeente opgeheven? Onder de kansel stond inderdaad een kist. Ds. Fox besteeg de kansel en hield een korte toespraak. Hij herdacht in sobere woorden de overledene. Zij was aan een toenemende lusteloosheid en zwaarmoedigheid overleden. Dat zij geen pijn voelde had tragisch genoeg haar einde verhaast. Zo was zij zacht en kalm en in zichzelf gekeerd, als zij sinds jaren was, overleden. Het enige, wat ons overblijft, is haar ziel in de oneindige barmhartigheid van God aanbevelen, aldus besloot Ds. Fox zijn toespraak, waarna hij nog aankondigde, dat er nu gelegenheid was langs de kist te defileren voor een laatste groet. Schuw en bevreemd bleef de gemeente aanvankelijk zitten. Maar Ds. Fox, die ernstig terzijde van de kist was komen staan, wenkte de kerkenraad om de rij te openen. De broeders traden aan en wierpen een voor een laatste blik in de kist waar volgens de dominee, de dode gemeente in lag. Weinige gezichten bleven onbewogen na de blik. Sommigen verbleekten plotseling, anderen schenen verschrokken, of wierpen een vragende of verontwaardigde blik op Ds. Fox, die nog altijd zwijgend, maar met een grote liefde voor de gemeente op zijn gelaat, terzijde stond. Langzaam volgde de gemeente het voorbeeld van de kerkenraad. In een diepere beklemming dan op welke begrafenis dan ook, schoven de gemeenteleden de rij zwijgend uit. Daarna zette iedereen zich weer neer in de bank, de hand voor de ogen. Een vrouw begon gedempt te snikken... in de kist lag een grote spiegel. Wie zichzelf over de dode gemeente boog, zag zichzelf in de ogen. ’s Avonds stonden ze op de stoep bij Ds. Fox: een ouderling en zeven gemeenteleden, waaronder twee vrouwen en twee jongeren. De ouderling, die het woord zou doen, had het er niet gemakkelijk mee. Hij zei: "Dominee... we hebben het allemaal begrepen... Maar we willen, niet meer dood zijn, we willen een levende gemeente van onze Heere zijn. Wilt u ons helpen om dat te worden? En eh... buiten staat de rest van de gemeente. Die hebben ons gestuurd."

uit: Geestelijke groei, Arjan Baan

Naar aanleiding van dit verhaal de vraag: "Hoe kunnen wij de persoonlijke verantwoordelijkheid en het eigen initiatief van de gemeenteleden bevorderen, zodat er binnen de gemeente meer wordt omgezien naar elkaar?"

Over sporten, boekbespreking en baby's

Dank jullie wel voor de lieve, mooie felicitaties. Het is altijd weer bijzonder, vind je niet?

Inmiddels genieten we allemaal weer van de sneeuw en ben ik fanatiek gaan sporten. Beetje meer als mijn instructeur me adviseerde ben ik bang...
Na een introductieles, 1 op 1 met een specifiek programma voor mij alleen, deed ik dinsdagochtend ook mee aan het buikspierkwartiertje. En daar kreeg ik me toch een last van mijn nek! Hoe bestaat het! denk je misschien. Nou dat hóe, dat weet ik niet, maar dat het zo is voel ik nog steeds. Inmiddels dus een knallende koppijn en de hele ochtend in bed gelegen.

Daarbij komt dat Geert morgen zijn boekbespreking heeft. Of het daardoor komt weet ik niet, maar hij heeft de hele nacht op mijn plekje geslapen. 'k Hoop zo dat hij dat vannacht niet weer doet!
Het lukt me maar niet foto's en video's van eigen computer op te laden. Hebben jullie daar ook last van? Jammer, Geert had zijn boekbespreking voor de camera gedaan, helemaal alleen, lekker op z'n eigen kamer. Een lust om naar te kijken en te luisteren. Maar ja... Met jullie delen lukt dus niet.
Vandaar ook de nieuwe foto bij de blogtitel. Een andere mogelijkheid had ik niet. Willeke schreef de letters in het ijs op de auto en maakte de foto. Eerlijk is eerlijk: ere wie ere toekomt!

Zondagavond gingen we bij vrienden op de koffie. Heel soms doen we dat. Alleen als Rob logeren is kán dat. Of als we heel goede oppas hebben natuurlijk...
Het werd erg laat, zó gezellig. En ondanks dat manlief altijd volkomen alcoholvrij blijft kregen we een goed gesprekje, waar we nu nog om lachen:
Zij: Weten jullie wanneer Annet de baby verwacht?
Wij: Euhhhh...
We gissen wat en dan zegt mijn mannetje, hij was heel serieus:
'Dit jaar nog, geloof ik'

Ach, super nuchter en dan nog niet weten dat baby's er maar negen maanden overdoen.
Toch eens met m'n schoonmama praten...

Rebelleke, welkom als volger, veel leesplezier!

Sporten en HMS? Welke sport kies je?

-Goedemiddag!
Een energieke en stralende jongedame staat voor ons.
-Loopt maar mee.
Jorike kent haar al en loopt als vanzelf mee.
Samen zakken we op zo'n bankje uit de gymzaal, in de oefenzaal.
-Jullie hebben wat vraagjes. Zullen we het daar eerst over hebben? Hoe gaat het met je, Jorike?
De fysio kijkt haar vragend aan en Jorike vertelt.

Het gaat niet zo lekker deze week. Maandag ging ze gigantisch door haar rug en ik kreeg het even spaans benauwd. Is dit het? Is dit haar toekomst? Altijd pijn, altijd uitkijken met wat je doet en hoe je jezelf beweegt? De pijn in haar rug komt me vreselijk bekend voor: dezelfde plek als ik had vorig jaar zomer. Met warmte en zalf proberen we de pijn te lijf te gaan. Maar deze vrijdag, tijdens het afgesproken bezoekje bij de fysio gaat het nog steeds niet zoals het was.
De fysio luistert en leeft mee. Ze denkt dat er wel twee weken over heen gaan voor Jorike deze pijn, die zo heel anders is als de pijjn van altijd, kwijt is. Tijdens de oefeningen ziet ze het ook: Jorike staat weer een stuk slechter als de vorige keer. Echt wel een paar stappen terug dus.

Een andere vraag wordt positief beantwoord. Omdat Jorike altijd last heeft van pijn in haar enkels krijgen we toestemming voor steunzolen, die het zwikken tegengaan. Niet dat we die toesteming nodig hadden, maar ik luister toch graag naar wat meer professionele mensen. Een eventuele spalk voor de nacht raadt de fysio af. Jorike is een echte buikslaper en kan dan haar voeten helemaal plat neerleggen. De oorzaak van de pijn in de enkels is dus al wel bekend: ze staat er mee op en gaat er mee naar bed. Maar beter is natuurlijk om een andere slaaphouding aan de te wennen, omdat met spalk niet echt lekker slaapt.

Onze laatste vraag gaat over het hoe-nu-verder.
Dit zou Jorike's laatste bezoekje zijn, maar welke sport is nu voor haar goed?
Allereerst plakt de fysio er nog een bezoekje aan vast, omdat het weer wat achteruit is gegaan.
-Maar onze fitnissruimte is natuurlijk een heel goede beweging voor Jorike.
Met een zuur gezicht zegt de fysio dit:
-Ik houd helemaal niet van fitness...
Verder raadt ze Pilates aan.
-Als het maar wel individueel wordt gegeven en aan jou kunnen wordt aangepast! Meestal is dat neit zo. Het belangrijkste is: langzaam beginnen en langzaam opbouwen!

Thuis spieken we op het web. Ik dacht het al: Pilates wordt gelijk met Yoga genoemd.
Nu aan jullie de vraag: hebben jullie enig idee van waar Pilates vandaan komt? Als sport bedoel ik dan hè! :-) Is het vanuit de occulte achtergrond hierheen gewaaid??
Ik ben daar wel nieuwsgierig naar, hoewel het al bijna zeker is dat Jorike gaat sporten bij haar eigen fysio: ze kent haar, het is individueel, eigen tempo en het is niet overdreven duur.
Of hebben jullie nog andere sport waar je, ondanks HMS goed mee kan sporten?

WWJD?

WHAT WOULD JESUS DO???

Zomaar opeens slaat ze het boek dicht. Een boek van de bieb, een thriller. Zo'n boek waar ik niet aan begin.
-Tjonge, zegt ze, dit boek gaat over moord, doodslag, liegen en stelen. En ik haal het uit de christelijke bieb!
Ja joh, zo is dat. Thrillers zijn thrillers. Of dat nu met een christelijke boodschap is of niet.

Ze opent het boek weer en leest verder.
-'t Is mooi, ik lees het toch maar uit.
Willeke is een razendsnelle lezer, dus na een half uurtje is de dikke pil uit. En dan kan ze het nog echt navertellen ook. Onbegrijpelijk.

 -Mam?
Mmm
- Wat zou Jezus met deze boeken gedaan hebben als ze toen al bestonden? Boeken waarin van alles gebeurd wat niet mag van God?
Ja. Daar zit ik dan. Hier heb ik echt nog nooit over nagedacht.
De vragende ogen van mijn zestienjarige kijken me doordringend aan.

Dezelfde vraag legt ze de jeugdleider voor. En ook voor hem is de vraag nieuw.

Nu komt de vraag naar jullie. Wat vinden jullie? Wat zou Jezus doen? Lezen, verbranden of iets er tussen in???