Kerstfeest zonder kerstversiering

Al jaren is het zo dat de maand december hier een beetje onrustig is. Een beetje erg zelfs. Een beetje heel erg... Net als bij heel veel andere gezinnen! Daarin zijn we niets anders :)

Dit jaar is het zo dat man en ik ons er over verbazen dat het al half december is. Behalve dat de adventsweken er zijn, de kerstconcerten aan de lopende band zijn gestart en winkels voorzien zijn van zogenaamde kerstbomen, merken we verder maar weinig van kerststress.

En ook van de goedheilig man uit Spanje hebben we niets gemerkt.
De avond van vijf december moesten we zelf onder de aandacht brengen...

Start Rob op zes december altijd met een megagrote tas vol kerstversieringen, dit jaar bleef het uit. Hij had het er niet over, vroeg er niet om, taalde er niet na. De kerstmarkt ging, o joepie, door zonder ons!

Vorige week woensdag was het er op eens, maar toen hadden we dus al een dag of vijf gewonnen.
De slaapkamer van Rob werd eindelijk versierd met slingers, lampjes, ballen en sterren.
Maar beneden bleef het schoon en fris, antikerst. I love it!!!

Ikzelf begin er niet over, uiteraard...
We praten over kerstfeest, over het Kind in de kribbe en we zingen kerstliedjes. We verwonderen ons er over dat de Heere Jezus wilde komen en genoten van de aangepaste kerkdienst waarin Zijn komst centraal stond.

En ik verwonder me erover dat Rob een Kerst gaat vieren, bijna zonder versiersels.
Het enige wat ik van deze verandering kan denken is de invloed van de school.
Zat hij vorig jaar nog op de basisschool, waar vooral veel nadruk op een gezellige kerst werd gelegd, op het voortgezet is daarvoor duidelijk minder aandacht. Voor de dingen er om heen bedoel ik dan; dat Kerstfeest ten diepste gaat om Jezus zelf, daar concentreren ze zich gelukkig wel op!

Jarenlang werd ons huis versierd. Van boven tot onder. Vanaf zes december tot en met de 24ste werden er dagelijks dingen bij gehangen. Ballen te veel, slingers genoeg en prikkels te over, zelfs voor mama.
Maar nu niet.
Nu geen stuiterende kinderen, vallende kerstballen en enge kaarsjes. Nu alleen maar stil worden en toeleven naar het feest, zoals het bedoeld is: eenvoudig, maar vol blijdschap!

Kom maar op!!!!

Zenuwachtig, met trillende handen ruim ik de laatste was weg. Ondertussen loop ik heen en weer en kijk steeds weer door het raam. Terwijl de tranen opdrogen en ik mezelf probeer te vermannen, wacht ik  op de bus. Hoe zal Rob thuis komen? Zal hij nog in paniek zijn, nog overstuur?

Zojuist belde school. Er was een akkefietje gebeurd waar Rob niets aan kon doen.
- Hij was, zeg maar, op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats. Ze hebben hem gepakt en daarna was hij helemaal in paniek en niet meer bereikbaar.
Dat is wat de leerkracht me vertelde, zojuist.

Waarom duurt het juist vandaag zo lang voor de bus komt?? Ongeduldig kijk ik weer uit het raam, dan op mijn horloge, om en om. En ik weet het: ik stel me aan. De minuten kruipen voorbij en eigenlijk kán hij nog helemaal niet thuis komen.

Eindelijk,  als de minuten uren gaan lijken,  rijdt de bus voor. Prachtig op tijd.
Snel doe ik de deur voor Rob open en laat hem binnen.
Ik probeer zijn humeur te peilen, maar er lijkt niets aan de hand. Allen wordt er niet gepraat. Rob is erg stil binnen gekomen en dát is bijzonder. Er zijn nog meer dingen bijzonder: Rob gaat naar de tafel en ruimt zijn tas leeg. normaal is dat altijd iets wat ik moet vragen! Hij pakt zijn broodbakje en zet het zelfs op het aanrecht! ????
Mat begint hij opeens toch:
-Het was niet leuk op school. Er is iets ergs gebeurd. Het staat in de agenda.
Ik krijg de agenda naar m'n hoofd gegooid en weg is Rob.
Rob stampt door naar boven en gaat in bad zitten. Huh? Ook al zoiets, als hij ergens een hekel aan heeft...

Pas uren later komt het verhaal. En inderdaad: jij was op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats. De vechtersbazen hadden hem voor iemand anders aangezien. Even tackelen en haken en tada, dan heb je hem wel hè, met een stel. Rustig komt het verhaal er uit, een nachtmerrie blijft gelukkig uit.

Pas bijna een week later komt de angst opzetten.
-Morgen moet ik weer mam, dan zijn die jongens daar ook weer.
Ik geef hem tips, meer kan ik niet. Hij moet hier zelf doorheen en ervaren dat leerkrachten de aangewezen persoon zijn om hem te helpen als dat nodig is.

Blij kwam hij thuis. Niets gebeurd mam, de jongens hadden straf en mochten niet naar buiten.
Zo blij met deze school!!!

Die moderne, oude man

Tevreden schuif ik de lege latte machiatto glazen op het dienblad. Heerlijk was het. En gezellig, vooral gezellig. Lekker bijgekletst met vriendin, die nu even richting toilet loopt.

Ik kijk om me heen. De tafeltjes zijn bijna allemaal vol, of in elk geval bezet. Recht tegenover me zit een oude man. Alleen. Zijn handen trillen, terwijl hij met kleine slokjes zijn kop koffie leeg drinkt.
De rimpeltjes in zijn gezicht laten zijn leeftijd zien. Ik schat hem zeker 75 jaar, misschien is hij de tachtig al wel voorbij zelfs. Zijn dunne haar is grijs, bijna zilver en zijn langzame bewegingen maken dat het een bedachtzame oude man lijkt. Vroeger zwart, misschien wel een heel knappe man. Nu door het leven getekend, wat hem bijzonder maakt, hier te midden van al het geroezemoes.

Mijn oog blijft op hem gericht. Hij boeit me, deze man. Zal hij eenzaam zijn? Of zit hij hier juist voor zijn rust? Nou, dat laatste zal niet, grote kans dat hij ergens alleen woont.

De man heeft zijn koffie op. Ook hij schuift het dienblad een stukje weg. Zijn hand verdwijnt in zijn broekzak. Geconcentreerd zoekt hij de ruimte af. Ik ben benieuwd wat er tevoorschijn komt. Geld? Een zakdoek?
Wie schetst mijn verbazing als de hand weer tevoorschijn komt? In zijn hand houdt hij een iPod. Of mobiel? Ik weet het niet, die achterkantjes lijken allemaal op elkaar!
Turend kijkt de man op het kleine schermpje. Met zijn handen maakt hij bewegingen die de jongelui ook vaak maken. Het gaat iets langzamer, maar toch, het lijkt resultaat te hebben!
Het toestelletje wordt nog dichter naar de ogen geduwd.  'Bah, wat een nare kleine lettertjes', lijkt de man te denken. Dan plotseling zet hij zijn bril op het puntje van zijn neus. Ik moet oppassen dat ik niet in de lach schiet. Het is zo'n grappig gezicht! Doordringend kijkt de man naar het schermpje. Dan gaat de Ipod  weer terug naar de juiste plaats, de bril weer op de plek waar hij hoort. Weer gaan de vingers intensief heen en weer. En ja hoor, weer gaat de Ipod dicht naar de ogen, de bril op het puntje.

'Moet je eens kijken', zeg ik tegen mijn vriendin die juist weer aan komt lopen.
Samen lopen we weg, elkaar belovend dat wij ook zo gaan doen, later. Samen, dat wel.
De man ziet ons niet. Hoort ons niet. Hij is bezig met zijn Ipod.
Zijn enige contact misschien wel deze dag...

Als Jozef je zoon is...

Al snuffelend tussen de rijen boeken  die uitgestald liggen op onze gemeenteverkoopdag zie ik een interessante titel:

 Als Jozef je zoon is... Over bevrijding uit familiepatronen, toen en nu.

Teun Stortenbeker,

directeur stichting De Hoop

 

Direct is mijn belangstelling gewekt. Hadden we het hier niet over op de derde dag van de cursus Psychopastorale toerusting?

Familierelaties, levensgebeurtenissen die je vormen tot wie je nu bent. Die er voor zorgen dat je reageert zoals je reageert. Misschien wel met veel pijn en teleurstelling, wrok of verdriet. 

Ik hoef dus niet te twijfelen en geef snel die gevraagde één euromunt aan de verkoopster.

 

Omdat de voorbereiding voor dag vier van de PPT al klaar is, begin ik maar direct met het boekje. En wat is het leerzaam! De vele praktijkvoorbeelden die de auteur gebruikt, over verslaafden die De Hoop bezochten, maken dat het boekje makkelijk leesbaar is.

Het gaat over Abraham, Izak en Jakob en Jozef. Hoe ze keer op keer in zonden vallen, in fouten, net als wij allemaal.

Denk aan het bedriegen van de farao door te zeggen dat hun vrouw niet hun vrouw is. Aan de voorkeur voor een speciaal kind, wat we terug zien bij Izak en Jakob en wat dát doet met de andere kinderen.

 

De schrijver laat zien hoe bepaalde handelingen toen, waarschijnlijk, gingen en hij laat je meedenken met de gevolgen daarvan. Izak heeft niet zo'n mooi voorbeeld gezien. Ismael plaagde hem én werd eruit gezet. De zes zonen die Abraham later kreeg bij Ketura werden over de grote wereld van toen verspreid. Is het een wonder dat Izak kiest voor één zoon en de ander bij zijn moeder laat? Is het raar dat Jakob later de voorkeur heeft voor één kind, Jozef. "Ik zal treuren om mijn zoon tot ik in het graf neerdaal", zegt hij tegen zijn andere zoons, alsof zij hem niets waard waren.

 

De tijden van toen waren niet anders dan de tijden van nu. Hoeveel pijn doen wij als ouders onze kinderen? Misschien gaat je ene kind wat meer in gareel dan de ander. Hoeveel afkeer, afwijzing laten we, onbewust, merken aan de kinderen als zij andere paden gaan, die wij niet zouden kiezen?

 

Een hoop psyche dus in dit boek, wat me heel veel nieuwe stof tot nadenken gaf.

Het maakt me ook klein, want al hoopte ik dat ik dingen anders zou gaan doen als mijn ouders, ik weet dat het niet lukt. Ik zit in dat patroon van opvoeding en genen. Daar uit komen is niet heel eenvoudig. Maar het kan! Want Jozef ging een totaal andere weg. Hij ging voor eerlijkheid en liefde tot God. Hij vertrouwde God helemaal en vergaf zijn broers. Da's genade!

God verandert mensen door die genade. Ook nu nog. Zeker weten!

 

Over marktkoopmannen en storm

Weet je wat ik jullie vertellen kan??? De marktkoopman, waarover ik hier schreef, heeft zijn scheve daad recht gezet!! Dankzij mijn mannetje, die met de marktmeester is gaan praten, heeft de beste man de portemonnee laten maken en gerepareerd aan ons terug gegeven.
Zo zie je maar, als je de juiste wegen weet, is de markt toch nog erg leuk!!

Verder gaat het hier eindelijk weer een beetje beter.
Rob zit nu op het voortgezet, REC 4 en dat is erg wennen geweest.
Voor alle bruggers is dat erg wennen, maar bij kinderen met autisme is dat toch een tikkie anders.
Rob was vooral heel erg op de regels gericht. Hij leerde ze allemaal uit het hoofd en bleef er maar over praten. Zo'n onrust in zijn hoofd gaf dat.
Want als 'brokken dokken is', wat is dan duurder: een deur of een raam. Welk raam? Die kleine of die grote die ook open kan? Dus als je boos bent en je wilt ergens tegen aan slaan, welk raam kun je dan het beste nemen?
Ik zie een glimlach rond je mond, en ik herken dat, maar voor hem was het heel serieus.
En ik kan je verzekeren: je wordt er heel moe van. Zowel Rob als wij wisten niet hoe dit duidelijk kon worden.
De ramen nog tot daar aan toe, maar wat als je een lelijk woord zegt? En is dit  (...)  woord lelijker dan dat woord?
Wanneer krijg je wel straf, wanneer niet? Met hoeveel waarschuwingen wordt het een aantekening, en waarom heb ik nu op eens strafregels terwijl daar nooit wat over gezegd is?
Vermoeijjjend!!!

Gelukkig lijkt nu alles duidelijk. We hebben niet alle details van alle regels kunnen bespreken, maar hij begint te vatten dat dat ook niet het doel van straf is. Het is gewoon de bedoeling dat je je best doet en probeert de regels zo te doen dat je de straf ontwijkt. :-)

In elk geval is hij momenteel wat rustiger. Komt ook wel omdat de bomen leeg zijn, zich van de blaadjes hebben ontdaan. Al dat gewaai en gestorm doet iets met zijn koppie.
Nu maar hopen dat het zo blijft, want minder storm in zijn hoofd geeft ietsjes minder storm in huis!

Foto uit de oude doos

Oeps... een oepskaart

Met dank aan Corien Oranje!
Wij zitten momenteel midden in de oepskaartenzone.
Nooit gedacht dat een boek zoveel invloed op ons aller leven zou kunnen hebben!

 De oepskaarten die in dit boek worden beschreven als waarschuwing boeiden Rob wel. "Dat wil ik ook!"
Jammer voor hem, ik had er niet zoveel oren naar...
Maar geleidelijk aan werd het een beetje een obsessie en kon Rob nergens anders meer over praten. Oepskaarten, oepskaarten, oepskaarten.
"Waarom doen wij niet aan oepskaarten, ma?" was zijn dagelijkse terugkerende vraag minstens tien keer.
Zelfs de school en de zorgboerderij vroegen om uitleg. Arme ik...

Dus nu ben ik toch overstag. Geloof me: zeker niet door zijn gevraag. Dat heeft niet zo'n vat op me. Wel door zijn gedrag. Dat is momenteel niet zo leuk namelijk. En op het moment dat de bom heel erg goed barstte, besluit ik dat ik oepskaarten wil!
Dus we hebben ze nu:

Maar dan ben ik nog niet klaar. Duidelijk moet worden wanneer ik deze prachtige kaartjes uit ga delen, als een echte scheidsrechter. Dus bespreek ik de dingen met Rob die mis gaan en gaan we elke week aan één punt werken. We zijn begonnen met 'niet schreeuwen' , want daar werden wij en de buren (?) helemaal zat van.
Rob is helemaal niet vatbaar voor straf, wel voor belonen. Ik heb het gecombineerd. Elke dag kan hij 15 minuten computertijd extra verdienen. Mooi tweeledig: wij verdienen een kwartiertje extra rust :-).
Per oepskaart, per schreeuw dus, gaan er vijf minuten af.  Pas na drie missers is je beloning weg.

Dat nog even zwart op wit maken en dan beginnen maar. Omdat Rob al 12 is, laat ik hem ook zijn handtekening zetten, zodat hij de verantwoordelijkheid voor eigen gedrag voelt wegen. Nou ja, daar had hij dan een beetje een ander beeld bij...

Rob ging vier keer de fout in deze week. Niet slecht, vind je wel? Vandaag starten we nummer twee: 'niet schelden'. Dat zal een stuk moeilijker worden, dat doet hij momenteel zo automatisch... Ondertussen blijft 'niet schreeuwen' er nog netjes bij. Anders weet ik het wel: wat niet zichtbaar is, geldt niet meer. Ach ja, zo werkt het bij hem.

PGB herindicatie

De kiestoon gaat over. Direct hoor ik de verwachte stem:
"Goedemorgen Bureau Jeugdzorg spreekt u mee".
"Dag, reageer ik terug, u spreekt met Aline. Acht weken geleden heb ik voor mijn zoon een herindicatie van de PGB aangevraagd. Ik heb nog niets ge..."
"Heeft u een momentje, ik verbind u even door."
"Goedemorgen u spreekt met Bureau Jeugdzorg, waarmee kan ik u van dienst zijn?"
"U spreekt met Aline. Acht weken geleden heb ik voor mijn zoon een herindicatie van de PGB aangevraagd. Ik heb nog niets gehoord, dus ik vraag me af..."
"Mevrouw, heeft u een ogenblikje, ik verbind u even door met mijn collega."
Een mooi wijsje klinkt door de telefoon, zo'n vrolijk melodietje, die me vooral vergeet dat ik aan het wachten ben.
"Mevrouw? Mijn collega's zijn in gesprek. Wilt u blijven hangen?"
Ja hoor, ik blijf wel hangen. We betalen een vast bedrag per maand en nu ik ze eenmaal aan de lijn heb...zorgen dat ik het zo hou!
"Mevrouw? Mijn collega's zijn nog steeds in gesprek. Wilt u nog blijven hangen?"
Al is het nu vijf minuten later, ik blijf!
"Mevrouw? Mijn collega's zijn nog steeds in gesprek. Wilt u nog blijven hangen?"
Argg, tien minuten verder. Eigenlijk moet ik gaan. Ik kies er met pijn in hart voor op te hangen. Ach ja, da's ook hangen...
De mevrouw aan de overkant verzekert me dat ik om elf uur terug word gebeld.
Tien over half 12 ga ik toch zelf de gok maar wagen.
En weer: doorverbonden, doorverbonden, doorverbonden...
Gelukkig blijft het daar niet bij. De laatste dame aan de lijn heeft net het dossier gepakt en wilde me juist gaan bellen. Komt dat even goed uit.
Nadat ik voor de zevende keer mijn vraag heb gesteld én de vraag heb afgemaakt, krijg ik een positief antwoord.
"Mevrouw, we lopen een beetje achter op het werk."
Ohh??
"Daarom hebben we een ambtelijke verlenging van de PGB voor uw zoon afgegeven. Die loopt tot 1 februari. Voor die tijd hoort u van ons of de PGB daadwerkelijk wordt verlengd.
U had hierover een brief moeten ontvangen."
Ohhh???

Nou ja, ik ben daar op dit moment maar blij mee. En verder?
Toch 31 januari maar even in de agenda zetten: Bureau Jeugdzorg bellen! Voor de zekerheid...

Woedend smeet hij mijn portemonnee door de marktkraam...

Oh, wat jammer. De portemonnee die Willeke voor haar verjaardag kreeg, is direct kapot. De rits weigert dicht te gaan, na een eerste keer proberen. Zo'n portemonnee wordt een dure grap, nu en in de toekomst...
Terug er mee. Dat wordt dinsdag pas, want ik heb het gekocht op de markt, de kraam schuin tegenover de HEMA.

Vol vertrouwen ga ik er heen. Maar de man tegenover me is minstens even vol van wantrouwen. Was ik de zoveelste al deze dag? Of had hij gewoon zijn dag niet?
Met dat ik het probleem uitleg en de portemonnee aan hem geef, roept hij me toe: "Dit is niet mijn probleem!"
"Mijn probleem ook niet, toch?"
Vragend kijk ik de man aan.
Hij verblikt of verblauwt niet.
"Dit is niet mijn probleem. U koopt hem, gebruikt hem en gaat dan terug omdat-ie kapot is. Dit kan niet van hier zijn, want ik verkoop geen kapotte spullen."
Ik protesteer. Deze portemonnee is nog helemaal niet gebruikt en dat vertel ik hem ook. Hij kan het zelfs zien: alle kaartjes zitten er nog in en hangen er nog aan.
Dan doet de man een voorstel: hij kan korting geven op een nieuwe portemonnee.
Ja da-ag. Deze wil Willeke hebben, andere leuke liggen er niet en ik zou tien euro bij moeten betalen. Da's twee derde deel!
De man is mijn gezeur zat en dan plotseling, met een kwaad gezicht, smijt hij de portemonnee door de marktkraam. Verbijsterd vis ik hem tussen de tassen en portemonnees uit.
Wat bedoelt u hier nu mee? vraag ik hem.
"Wegwezen! Wegwezen!" schreeuwt de man.

Er staan mij nu drie dingen te doen: houding bepalen: rug recht, hoofd omhoog, gedag zeggen en dan waardig weglopen en tegelijk bedenken dat ik hier nooit meer iets ga kopen.
Samen met de klant achter me, lopen we weg uit de kraam. De mensen om ons heen vervolgen hun weg. Ik hoefde hen niet eens te zeggen dat ze hier niets moeten kopen,. Ze begrepen het zo al...
Nu nog punt drie: andere portemonnee zoeken. Net zo'n leuke, met functionele rits...

18 jaar

 

 

 

17 oktober 1995- 17 oktober 2013

 

Meerderjarig

Rijbewijs

Stemmen

Eigen zorgverzekering

Studiebeurs

 

Kortom...eindelijk volwassen!

Zeggen ze.

Willeke zelf is daar nog niet van overtuigd! :-)

 

Lieve meid, een goed levensjaar toegewenst.

Ga met God!

'Gezond leven, gezond geloven': Vrede met God

Vier punten resten me nog toe te lichten vanuit het boekje van Stormie Omartian.

Hoofdstuk 1: een leven vol vrede met God.
Dat probeer ik. Het valt niet altijd mee, ik neem een beetje aan dat jullie dat begrijpen.
Er is wel eens wat en soms heb je niet van die blijde dagen. Toch kan de vrede met God stand houden, als er tenminste vrede is met jezelf en de mensen om je heen.
God danken voor wat je wel hebt, in plaats van blijven hangen in wat je niet hebt, is een goede manier, volgens Stormie. Begin er de dag mee! Net als zingen, al is dat mijn eigen ervaring. Zingen tilt je boven je zorgen en geeft je Zijn vrede.

Hoofdstuk 5: Bidden en vasten.
Bidden, daar kan ik niet zonder. Vasten is een ander verhaal. Dat duf ik niet zo goed, omdat ik snel last heb van duizeligheid en 'licht in het hoofd'. Ik vind het op dit moment nog niet verantwoord. Maar het blijft in mijn gedachten.

Hoofdstuk 6: Voldoende frisse lucht en zonlicht.
Ik merk dat ik dat lastig vind nu het wat kouder wordt. Ik fiets eens naar een winkel en verder ben ik dan geneigd binnen te zijn. Extra wandelen of fietsen of gewoon buiten gaan zitten met desnoods winterjas en paraplu zal een gewoonte moeten worden. Zie je het al voor je??

Hoofdstuk 7: Volmaakte rust
Dat is de rust in Christus, Zijn vrede met Hem. Sluit mooi aan bij het begin. Ik weet dat ik vaak te onrustig ben om rust te vinden in Jezus. Maar ik ben getroost met vele Bijbelteksten, waaronder Efeze 2:4-6. Ik citeer Paulus:

"4 Maar God, Die rijk is in barmhartigheid, heeft ons door Zijn grote liefde, waarmee Hij ons liefgehad heeft,

5 ook toen wij dood waren door de overtredingen, met Christus levend gemaakt, uit genade bent u zalig geworden

6 en heeft ons met Hem opgewekt en met Hem in de hemelse gewesten gezet in Christus Jezus," 

 

 

Hier gaat zo'n rust van uit! Op een ontspannen manier nu al zitten in de hemel, wandelen met Hem en standhouden door Zijn kracht.

 

Dat wens ik jullie allemaal toe! Goede zondag en nieuwe week toegewenst!!