Zet de deur van je huis maar open

Dit boek kwam ik tegen in de bieb. Ik had er al wat recensies van gezien en nam het maar direct mee: gewoon wat nieuwsgierigheid.

Het boek trof me ontzettend.

Wat een goed werk gebeurd er in BOEI90, de gemeente waar Arjen en Annemarie ten Brinke werkzaam zijn.

Wat bijzonder dat ze luisterden naar Gods wil, terwijl dat best een strijd was/is.

Wat gewoon ook eigenlijk, om dat als christenen te doen: luisteren naar Gods stem.

Daar horen we niet van op te hoeven kijken.

Het boek biedt mooie doorkijkjes in het leven van dit gezin en van de buurtbewoners.

Het is verrassend eerlijk en helder, want het gaat heus niet van een leien dakje.

Luisteren naar God is niet de handen over elkaar en wachten maar.

Het is keihard werken, ploeteren en creatief denken. Het  vraagt mensenkennis én zelfkennis.

Citaat van Annemarie: "Natuurlijk is het altijd goed om te zoeken naar een mogelijkheid of opening om in gesprek te gaan. Bid hierin om wijsheid. Om een juist woord p het juiste moment. maar voel je niet schuldig las het moment er niet naar was om er iets van te zeggen. Als je thuiskomt in een donker huis, ga je toch ook niet uit alle macht het donker proberen te verdrijven? Nee, je loopt naar het licht en doet het aan. het donker verdrijven kunnen we niet. Helaas, dat doet soms pijn. Maar we  kunnen wel iets anders: het licht aandoen."

(Pag. 82, Hoofdstuk 11: van een andere planeet.)

Ik heb veel geleerd van de mooie handvatten die ze aanreiken.

Op de plek waar ik geplaatst ben, hoop ik er mee aan de slag te gaan.

Ieder heeft z'n taak, ieder zijn/haar eigen plekje.

Het enige wat je hoeft te doen is luisteren naar God.

Dat kan als je een relatie met Hem hebt en altijd in contact staat met Hem.

Zijn Vuur in je om door te vertellen wie Jezus voor je is.

Licht zijn en zout, zichtbaar en standvastig. Vol van de vrucht en gaven van de heilige geest.

Want de kerk, dat ben JIJ!

Voor meer info: www.boei90.nl

Het boekje sluit af met het lied: Jezus, alles geef ik U.

You tube doet even geen link nu, dus luister zelf even via die site. prachtig lied!

Rob stuurt mailtjes namens ons...

Belt de mentor van Rob.
Of we zijn collega een mailtje hebben gestuurd over koffie drinken.
Nee dus...
Kijken we in de map 'verzonden items' en ja hoor, wat vinden we daar?

'Onderwerp: koffie

Sorry hoor rob wordt niet druk van koffie hij is vaak bij de hoogvliet koffie gedronken met cafeïne erin

Wij willen dat rob ook koffie drinkt op school dat is toegestaan'

Geen aanhef, geen groet, gewoon zoals het er nu staat.

De mentor geloofde niet helemaal dat dit mailtje van de ouders van Rob kwam en daar had hij groot gelijk in.

De volgende dag kreeg dezelfde leerkracht weer een mailtje van Rob. Deze was al een stuk minder vriendelijk. ..

'Rob zei dat u 50 cent krijgt als u bij hem 3 klusjes doet

En als u het niet doet dan krijgt u niets van hem

Dus kom maar bij zijn huis en doe wat hij zegt

En niet weigeren om stomme /vieze klusjes want rob is daarmee spuugzat'

Dus nu maar een straf er op gezet en Rob laten merken dat wij weten dat hij dit doet. Gelukkig is het tot nog toe hierbij gebleven, maar misschien moeten we toch naar een wachtwoord!?

Bijzonder dat Rob dan niet door heeft dat de leerkrachten snappen dat het niet van ons komt. Dat is autisme. Knap dat hij niet 'ik' zegt, maar het echt over Rob heeft. Al doet hij dat ook als hij heel gespannen is: praten over zichzelf in de derde persoon. Maar toch, hij schrijft vanuit de ouders. Dat is toch een stukje inleven, waar hij in het dagelijks elven niet zo goed in is.

Al met al hebben we er toch ook wel om gelachen, samen met de mentor. Zo'n slimmerd. Helaas voor hem toch geen koffie op school en al helemaal geen klusjes voor de leerkracht.

Dat laatste was eigenlijk best een goed plan...

Zo, kleed u u maar uit...

Het is al weer lang geleden dat ik geschreven heb. Na wat griepjes, ik één keer, Geert deed zelfs twee keer mee, zijn we allebei weer op de been. Ondertussen stond de rest niet stil en ging het leven z'n gewone gangetje.
Een telefoontje met stichting MEE begin januari, om eens te praten over wonen voor Rob gaf de prachtige datum van 24 maart aan. Bijna drie maanden later! Nu hebben we gelukkig geen haast, maar je zou maar wel snel moeten zijn...
Gelukkig vond de dame aan de telefoon het ook niet leuk en belde een week later terug met een vervroegde datum: 3 maart. Nou ja, in principe schiet dat al op... bedankt voor het MEEdenken!


Vandaag een bezoekje gebracht aan de schoolarts met Rob. Wat deed hij het goed. Terwijl er de vorige keer niet veel met hem lukte deed hij nu super mee. De ogen test kwam op 150% ! Als dat niet beter zien is...
Oren test ging ook in een sneltreinvaart en zelfs het rondjes lopen met blote rug deed hij, al was het met schroom. Gewicht was wat hoog, maar in balans met de lengte, dus geen problemen wat dit soort zaken betreft!


Eenmaal op de weegschaal riep Rob vol genoegen: Bijna 60 kilo! Word ik geslacht!!!
En toen de dokter klaar was zei hij enthousiast, en hij ging er eens goed voor zitten: zo, nu mag u uw kleren uit doen! :)


Jammer dat er in die wachtkamer koffieautomaten staan. En dat de dokter net iets later was dan ons. Gelukkig konden we voorkomen dat Rob koffie mee nam.
Eh, dat is verboden in de spreekkamer Rob, verzon ik ter plekkie. De arts keek me goedkeurend aan. Rob reageert namelijk nogal op de cafeïne. Daar zijn we als ouders echt niet blij mee, zó druk als hij dan wordt.
De koffie bleef in de wachtkamer, maar natuurlijk stond het er nog na ons bezoek. En onze snelle jongen had al weer nieuwe koffie getapt voor ik de wachtkamer in was. Daar ging hij, met twee koffie in de hand, naar buiten. Arts er achter aan:
Nee hoor, op de fiets kun  je geen koffie drinken. geef maar hier.
En zo werden we bevrijd van een pittige middag, al was Rob de hele weg aan het schelden op 'die stomme dokter', die eerst leuk was, maar zich daarna met hem bemoeide.
'Als ik hem nog eens zie, dan...dan zál ik hem'.


Nou ja, dit was de laatste keer geloof ik. Geen probleem!!!

God wijst mij een weg

Nieuwjaar: 2014. De kinderen weer naar school, huis netjes, alles oké. Nu zitten en afwachten wat het nieuwe jaar ons brengt.
Echt?
Nee, echt niet.

Het heeft geen nut om te gaan zitten wachten op wat er gaat gebeuren.
Beter maar vol vertrouwen het jaar instappen en mijn hand in Gods Hand leggen.
Zeker weten dat wat er ook gebeurd alles goed gaat, want Hij heeft alles in Zijn hand.
Met Hem ben ik altijd veilig en geborgen.

Toch is het ook mooi om vast een beetje voor uit te kijken, voor zover we dat kunnen.

Een spannend jaar voor Jorike, zij gaat examen doen van de HAVO. En ze moet haar schoolkeuze nog bepalen, waar ze in september hoopt te starten.

Een lastig jaar, omdat uiterlijk juli mijn mannetje thuis komt te lopen: collectief ontslag.

Een intensief jaar, omdat we voor Rob op zoek gaan naar een gezinsvervangend tehuis. Niet voor direct, maar wel om op de wachtlijst te komen staan. Voor het geval de boel escaleert. En die kans is groot, dat zien we wel.

En verder komen al de 'gewone' extra-tjes weer aan bod: pgb's aanvragen, leerlingenvervoer aanvragen, wat een gedoe.

We kunnen omhoog zien naar een trouwe God, Die elke keer weer zorgde in het verleden. Daar mogen we kracht uit putten. Hij zal ook nu voor ons blijven zorgen, daar ben ik zeker van.
Dat betekent niet dat het makkelijk zal worden, maar wel dat het goed zal zijn!

Inmiddels is de rust weergekeerd. Rob had een heel gezellig weekend op de boerderij en kwam maandagavond weer thuis. De begeleiding daar is uitstekend: ze zijn er helemaal achter gekomen waar de onrust vandaan kwam. En hebben daar aan gewerkt. Met fantastisch resultaat.
Gelukkig kon ik zelf, na het schrijven van het blogje, alles goed los laten!

Nu zijn ze bezig met vuurwerk, Rob en Geert. Voor het eerst dat één van onze kinderen vuurwerk heeft. Ik vind er niets aan. En hoop maar dat alles goed gaat.

Nou ja, en dan is het weer zover. Is het echt pas een jaar geleden dat ik oliebollen bakte? Nu alweer: zes pakken. Twee verdeeld onder anderen, de rest komt wel op. Heerlijk. Maar tjonge, wat vliegt de tijd!

Ik wens jullie namens ons allemaal een fijne jaarwisseling zonder ongelukken toe.
En tot volgend jaar!

Nog 81 uur, dan mag ik weer thuis komen

"Ik ga morgen niet naar de boerderij hoor!" Verontwaardigd kijkt Rob me aan. Hoe kom je op het idee om me daar drie nachtjes te laten slapen! schijnt hij te  denken. Boos fonkelen z'n ogen me toe. Hoewel hij buiten staat en ik binnen, zie ik het goed.
"Ik ga weg hier, want ik ga niet naar de boerderij. Ik wil thuis blijven, ik heb ook vakantie. Dus ik ga weg!!"
Hoe onlogisch kun je zijn.

Kon ik pas nog schrijven dat Rob erg rustig was, de laatste week was het behoorlijk anders. De aanloop naar kerst verliep uiterst moeizaam met een boos en regelmatig agressief jongetje. Eh...jongeman kan ik wel zeggen. Z'n zussen in lengte voorbij en mij bijna, kan ik niet meer van een jongetje spreken. En toch...hoe lang en breed hij ook is, diep van binnen is hij nog een jongetje. Sociale leeftijd is nu ongeveer zes jaar, in tegenstelling tot zijn 12 kalenderjaren. En dat is heel pittig. Voor hem. Voor ons.

Een kwartier heb ik tegen het raam staan praten, maar zonder resultaat. Rob is en blijft boos op me omdat ik hem wegstuur. Toch weet ik dat het nodig is. Om het met hem vol te houden en om het voor de andere kinderen vol te houden. Niemand heeft er wat aan als ik er bij neer val, toch?

Uiteindelijk laat ik hem gaan. Dag kerel, tot zo meteen. 'Hij komt heus wel terug Aline', spreek ik mezelf moed in. En dat deed hij. Want donker is toch wel heel eng. We laten onze boze jongen de schuur in, zodat hij tot zichzelf kan komen. Bijna een uur later ga ik naar hem toe met een kopje cafeïne-vrije koffie. Dat is wat hij graag lust en waarmee ik hem misschien zover kan krijgen naar binnen te komen. Het werkt, al praten we eerst nog een hele poos over waarom de boerderij nodig is. Pijnlijk gesprek ...

Na anderhalf uur komt Rob opeens naar me toe. Onze eigen lieve, vrolijke, rustige Rob.
"Mam, hand! gebied hij. "Sorry!"  Ik ben super  trots op hem, dat hij dit zomaar doet, uit zichzelf. Dat is nog nooit gebeurd!

Vanmorgen kwam de boerderij hem ophalen. Rob is spullen nog aan het verzamelen.
"Dan gaat de tijd sneller. Dan is het half één en dan denk ik dat het pas half elf is. Want, en het klinkt heel terneergeslagen, over 81 uur mag ik pas weer thuis komen."

Auw

Gezegende dagen!!!

Gezegende Kerstdagen toegewenst allemaal!!!

 

 

Kerstfeest zonder kerstversiering

Al jaren is het zo dat de maand december hier een beetje onrustig is. Een beetje erg zelfs. Een beetje heel erg... Net als bij heel veel andere gezinnen! Daarin zijn we niets anders :)

Dit jaar is het zo dat man en ik ons er over verbazen dat het al half december is. Behalve dat de adventsweken er zijn, de kerstconcerten aan de lopende band zijn gestart en winkels voorzien zijn van zogenaamde kerstbomen, merken we verder maar weinig van kerststress.

En ook van de goedheilig man uit Spanje hebben we niets gemerkt.
De avond van vijf december moesten we zelf onder de aandacht brengen...

Start Rob op zes december altijd met een megagrote tas vol kerstversieringen, dit jaar bleef het uit. Hij had het er niet over, vroeg er niet om, taalde er niet na. De kerstmarkt ging, o joepie, door zonder ons!

Vorige week woensdag was het er op eens, maar toen hadden we dus al een dag of vijf gewonnen.
De slaapkamer van Rob werd eindelijk versierd met slingers, lampjes, ballen en sterren.
Maar beneden bleef het schoon en fris, antikerst. I love it!!!

Ikzelf begin er niet over, uiteraard...
We praten over kerstfeest, over het Kind in de kribbe en we zingen kerstliedjes. We verwonderen ons er over dat de Heere Jezus wilde komen en genoten van de aangepaste kerkdienst waarin Zijn komst centraal stond.

En ik verwonder me erover dat Rob een Kerst gaat vieren, bijna zonder versiersels.
Het enige wat ik van deze verandering kan denken is de invloed van de school.
Zat hij vorig jaar nog op de basisschool, waar vooral veel nadruk op een gezellige kerst werd gelegd, op het voortgezet is daarvoor duidelijk minder aandacht. Voor de dingen er om heen bedoel ik dan; dat Kerstfeest ten diepste gaat om Jezus zelf, daar concentreren ze zich gelukkig wel op!

Jarenlang werd ons huis versierd. Van boven tot onder. Vanaf zes december tot en met de 24ste werden er dagelijks dingen bij gehangen. Ballen te veel, slingers genoeg en prikkels te over, zelfs voor mama.
Maar nu niet.
Nu geen stuiterende kinderen, vallende kerstballen en enge kaarsjes. Nu alleen maar stil worden en toeleven naar het feest, zoals het bedoeld is: eenvoudig, maar vol blijdschap!

Kom maar op!!!!

Zenuwachtig, met trillende handen ruim ik de laatste was weg. Ondertussen loop ik heen en weer en kijk steeds weer door het raam. Terwijl de tranen opdrogen en ik mezelf probeer te vermannen, wacht ik  op de bus. Hoe zal Rob thuis komen? Zal hij nog in paniek zijn, nog overstuur?

Zojuist belde school. Er was een akkefietje gebeurd waar Rob niets aan kon doen.
- Hij was, zeg maar, op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats. Ze hebben hem gepakt en daarna was hij helemaal in paniek en niet meer bereikbaar.
Dat is wat de leerkracht me vertelde, zojuist.

Waarom duurt het juist vandaag zo lang voor de bus komt?? Ongeduldig kijk ik weer uit het raam, dan op mijn horloge, om en om. En ik weet het: ik stel me aan. De minuten kruipen voorbij en eigenlijk kán hij nog helemaal niet thuis komen.

Eindelijk,  als de minuten uren gaan lijken,  rijdt de bus voor. Prachtig op tijd.
Snel doe ik de deur voor Rob open en laat hem binnen.
Ik probeer zijn humeur te peilen, maar er lijkt niets aan de hand. Allen wordt er niet gepraat. Rob is erg stil binnen gekomen en dát is bijzonder. Er zijn nog meer dingen bijzonder: Rob gaat naar de tafel en ruimt zijn tas leeg. normaal is dat altijd iets wat ik moet vragen! Hij pakt zijn broodbakje en zet het zelfs op het aanrecht! ????
Mat begint hij opeens toch:
-Het was niet leuk op school. Er is iets ergs gebeurd. Het staat in de agenda.
Ik krijg de agenda naar m'n hoofd gegooid en weg is Rob.
Rob stampt door naar boven en gaat in bad zitten. Huh? Ook al zoiets, als hij ergens een hekel aan heeft...

Pas uren later komt het verhaal. En inderdaad: jij was op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats. De vechtersbazen hadden hem voor iemand anders aangezien. Even tackelen en haken en tada, dan heb je hem wel hè, met een stel. Rustig komt het verhaal er uit, een nachtmerrie blijft gelukkig uit.

Pas bijna een week later komt de angst opzetten.
-Morgen moet ik weer mam, dan zijn die jongens daar ook weer.
Ik geef hem tips, meer kan ik niet. Hij moet hier zelf doorheen en ervaren dat leerkrachten de aangewezen persoon zijn om hem te helpen als dat nodig is.

Blij kwam hij thuis. Niets gebeurd mam, de jongens hadden straf en mochten niet naar buiten.
Zo blij met deze school!!!

Die moderne, oude man

Tevreden schuif ik de lege latte machiatto glazen op het dienblad. Heerlijk was het. En gezellig, vooral gezellig. Lekker bijgekletst met vriendin, die nu even richting toilet loopt.

Ik kijk om me heen. De tafeltjes zijn bijna allemaal vol, of in elk geval bezet. Recht tegenover me zit een oude man. Alleen. Zijn handen trillen, terwijl hij met kleine slokjes zijn kop koffie leeg drinkt.
De rimpeltjes in zijn gezicht laten zijn leeftijd zien. Ik schat hem zeker 75 jaar, misschien is hij de tachtig al wel voorbij zelfs. Zijn dunne haar is grijs, bijna zilver en zijn langzame bewegingen maken dat het een bedachtzame oude man lijkt. Vroeger zwart, misschien wel een heel knappe man. Nu door het leven getekend, wat hem bijzonder maakt, hier te midden van al het geroezemoes.

Mijn oog blijft op hem gericht. Hij boeit me, deze man. Zal hij eenzaam zijn? Of zit hij hier juist voor zijn rust? Nou, dat laatste zal niet, grote kans dat hij ergens alleen woont.

De man heeft zijn koffie op. Ook hij schuift het dienblad een stukje weg. Zijn hand verdwijnt in zijn broekzak. Geconcentreerd zoekt hij de ruimte af. Ik ben benieuwd wat er tevoorschijn komt. Geld? Een zakdoek?
Wie schetst mijn verbazing als de hand weer tevoorschijn komt? In zijn hand houdt hij een iPod. Of mobiel? Ik weet het niet, die achterkantjes lijken allemaal op elkaar!
Turend kijkt de man op het kleine schermpje. Met zijn handen maakt hij bewegingen die de jongelui ook vaak maken. Het gaat iets langzamer, maar toch, het lijkt resultaat te hebben!
Het toestelletje wordt nog dichter naar de ogen geduwd.  'Bah, wat een nare kleine lettertjes', lijkt de man te denken. Dan plotseling zet hij zijn bril op het puntje van zijn neus. Ik moet oppassen dat ik niet in de lach schiet. Het is zo'n grappig gezicht! Doordringend kijkt de man naar het schermpje. Dan gaat de Ipod  weer terug naar de juiste plaats, de bril weer op de plek waar hij hoort. Weer gaan de vingers intensief heen en weer. En ja hoor, weer gaat de Ipod dicht naar de ogen, de bril op het puntje.

'Moet je eens kijken', zeg ik tegen mijn vriendin die juist weer aan komt lopen.
Samen lopen we weg, elkaar belovend dat wij ook zo gaan doen, later. Samen, dat wel.
De man ziet ons niet. Hoort ons niet. Hij is bezig met zijn Ipod.
Zijn enige contact misschien wel deze dag...