Tranen

Nou zeg, wat er nu toch met me gebeurde!
Zondagmorgen. We zitten in de kerk. Beetje verspreid allemaal: manlief heeft dienst als diaken, Rob zit vooraan, in z'n uppie en ik met met Jorike en Geert ergens halverwege.
Het orgel houdt stil. De dominee en kerkenraad komen binnen. De afkondigingen worden voorgelezen en we beginnen met de eerste psalm.
En dan opeens...
Ik schiet vol. Nog voor ik mee kan gaan zingen rollen totaal onverwacht de tranen uit mijn ogen. Knipperen, nog eens en weer. Slikken, poetsen, vegen het helpt allemaal geen klap. Het komt alsof ik nooit anders doe en nooit meer ophoud.
Ik snap echt niets van mezelf. Wat is dit? Ik voelde me niet moe, niet gespannen, nou ja, een beetje misschien. Ik zat lekker in m'n vel en had goed geslapen. En dan opeens dit...

De hele dienst blijft het nat. Al poetsend over ogen en wangen kan ik gelukkig toch de dienst goed volgen. meezingen lukt niet, zodra ik het probeer gaat het weer terug naar af. De pakjes zakdoeken komen vandaag prima van pas! Het is zo raar, want hoewel ik huil, voel ik haast geen emotie. Het lijkt helemaal buiten mij om te gaan. Herkent iemand dat?

Tijdens de preek kan ik me redelijk concentreren, al blijft het nat. De preek is wonderlijk genoeg voor mij bedoelt: Jezus zegt: In de wereld zult u verdrukking hebben, maar hebt goed moed, Ik heb de wereld overwonnen. (Johannes 16:33) Net wat ik nodig heb.
Verdrukking? De dominee legt het mooi uit. Niet alleen  geloofsvervolging hoort daar bij, maar ook de ziekte, de zonde, de dingen die je overkomen of je daar nu wel of niet iets aan kunt doen. Het hoort er bij, maar zegt hij: je mag er gerust om huilen. Nou ja, daar was ik al mee bezig....

Later vraagt Jorike me: komt het door Karakter? Nou, ik was me er niet van bewust, ik werd overvallen door eigen tranen, zomaar, plotseling. Het was iets waar ik totaal geen controle meer over had. Maar nu ze het zo zegt: ja, daar zou het wel eens van kunnen komen.
We gaan maandag Rob vertellen dat hij naar Karakter gaat voor een lange periode. Spannend genoeg om in huilen uit te barsten, wat ik dan ook maar deed...

Over kriebels, vlinders en een schoondochter...

-Hé, ouwe moeder! Je weet wel hè, van wie ik het meest hou.
Afwachtend en intens kijkt Rob me aan.
Tuurlijk weet ik dat:
-Van Sproety, je konijn.
-Nee!
-Eh... van mij?
-Nee!
-Van de Heere? We komen net uit de kerk, dus misschien zit er iets moois hoog...
-Nee!
O, opeens weet ik het:
-Van ... en zachtjes fluister ik haar naam in zijn oor.

-Je hebt het goed! En niet doorvertellen hoor!

-Hé, Rob, luister eens. Als je aan haar denkt, heb je dan ook kriebels in je buik?
Kriebels? Huh? Rob kijkt me niet begrijpend aan.
En ik weet genoeg.

Weet je die kriebels noemen ze: vlinders in de buik.

Een schaterlach galmt door zijn kamer.
-Vlinders in je buik? grijnst hij breeduit, die zijn dan dus hartstikke dood hoor. Weet je hoe vies dat is?

Oké, geen kriebels, geen schoondochter en al helemaal geen vlinders....

Hoe we verder gaan bij Karakter

Na een turbulent gesprek met een heel drukke en aanwezige Rob, kwamen we die donderdag doodmoe thuis. Gelukkig deed de kroket goed en de milkshake waar ik voor koos, nam de hoofdpijn weg :).

Rob was helemaal zichzelf bij Karakter. Nadat hij zichzelf van koffie voorzag, met de bijbehorende vier zakjes creamer en suiker, was hij vooral aanwezig door hard te praten, eerlijk te zijn:
-Kom op zeg, ik heb niet alle tijd.
-Ja-ah, dat weet ik heus wel, ik ben slim hoor
-Oké, ik vind het hier niks aan
Enzovoort...

Reden voor de mensen van Karakter om aan te geven dat we op de verkeerde afdeling zaten. Na overleg met een andere afdeling zouden we binnen een week gebeld worden.
En dat is dus vandaag.

Karakter belde dinsdag al. Ze hadden aangegeven in het gesprek dat Rob sociaal-emotioneel erg achter liep, kijkend naar zijn 12 kalenderjaren. Ze schatten hem zo'n vijf, zes jaar. Kleuter plus, zo noemde de psycholoog het.
In verband met het gat van jaren gaan ze hem plaatsen bij de afdeling LVG, voor de kenners. Anderen leren hier dat het staat voor Licht Verstandelijk Gehandicapten. Wij konden ons daar wel aardig in vinden: niet meer al die slimme kinderen boven je, waar je tegen op moet boksen, maar net een beetje slimmer dan de rest zijn, zal hem goed doen denk ik. Met een IQ van 85 zit je er net tussenin...

Op 15 augustus is daar al plaats! Zo hé, dat was wel even schrikken. Maar hoe langer we er over na dachten, hoe duidelijker het werd: hier moeten we op in gaan. Hoe kun je bidden voor een snelle oplossing en dan dit laten gaan? We kregen ook echt rust op deze beslissing en zo hebben we vandaag verder gesproken met Karakter. Nou ja, via de mail dan.
De plaatsing staat in elk geval vast.
Onze vakantie gaat dus even niet door, gelukkig hadden we nog niets geboekt en Rob gaat eerst nog lekker op kamp. Pas daarna vertellen we het hem, want ook dit zal niet makkelijk zijn.
Maar kijken we terug naar hoe God in het verleden hielp, dan hoeven we ook nu niet bang voor te zijn.

God is er bij!!

Vandaag moeten we het hem zeggen....
Een beetje zenuwachtig word ik wakker.
Hoe zal het gaan?

We bereiden alles zo goed mogelijk voor: zetten de hele planning zwart op wit, leggen de beloning hem extra groot voor in een mooie afbeelding, zodat DAT opvalt en blijft hangen.
We maken de kamer prikkel vrij. dat wil zeggen: alleen wij, geen zussen, broertje of wat dan ook.
En we bidden. We bidden voor rust en vrede, kalmte bij ons als ouders, fysieke en emotionele kracht voor als het tot een lijfelijke confrontatie komt, liefde voor ons mannetje. Hij is echt niet voor niets hier op aarde en God heeft ook met hem een bedoeling en plan!

Rob, na het eten moet ik je wat laten zien.
-Wat dan. Vertel het nu. Ik wil het Nu weten.
-Nee, Rob, we gaan nu danken (voor het eten) en dan laat ik het je zien. Nog een minuutje geduld.
De rust is er. In huis, in mijn hart. God is er bij, heel dichtbij. Dat  ervaar ik zo. Dan nu maar aan de slag en vertrouwen op Hem.

-Nou hè, wat moet je me laten zien?!
-Kijk maar, het ligt op de bank.
En Rob leest:

Wie?

Rob, mama, papa, Carola, Lea, meneer Wisse

Wat?

Naar Karakter, een soort Boddaert.

Wanneer?

Donderdagmiddag, 10 juli, 12.55 uur komen we je op school ophalen. Om 13.15 moeten we er zijn.

Waar?

Horalaan 5 in Ede

Hoe?

Met de auto

Waarom?

Iedereen met autisme gaat daar een keer naar toe

Programma:

Ongeveer 13.15 uur tot 13.45 uur: met elkaar kennismaken en praten. We doen dat met:

Rob, papa, mama, Carola, Lea, meneer Wisse, een behandelaar  en een kinder- en jeugdpsychiater (= soort dokter voor autisme).

Ongeveer 13.45 uur – 14.45 uur: jij blijft bij de kinder-en jeugdpsychiater voor wat spelletjes waardoor zij je beter leert kennen

14.45 uur -15.15 uur: we komen weer bij elkaar en spreken dingen af

Ongeveer 15.15 uur: we gaan naar de snackbar. Je krijgt één of twee kroketten met een ijsje!

-Ik vind het stom!
-Wat vindt je stom?
-Dat meneer Wisse meegaat.
-Oh, maar dat is omdat hij jou weer anders kent dan wij, net als Lea en Carola.
-En weet je Rob, ga ik verder, ik ga ook mee, maar ik krijg geen kroket...
Rob giert het uit:
-Lekker puh!!!

Dan wordt het stil. Heel stil...
Opeens pakt Rob een pen, krast het hele A4-tje blauw en verscheurt het in twintig (ongeveer:) ) kleine stukjes.
-Ik vind het niet leuk.
Hij smijt de snippertjes naar buiten en gaat naar boven. Rustig, gelaten, zo van: nou ja, dan is het zo.

Tot een uur of één 's nachts heb ik gebruist van energie.
Wow, als dit geen gebedsverhoring is...
Vol moed gaan we donderdag tegemoet. God is er bij!

Als je weet dat een nare droom werkelijkheid gaat worden...

-Kom maar, dan ga jij nu met ons mee.
Nog één keer kijkt Rob achterom. Boos, verongelijkt en teleurgesteld.
In mij. Ik doe hem dit aan. En dat voelt hij.
Daar gaat hij. Gewillig, want hij heeft geen keus. Hij legt zich er bij neer...



Intens verdrietig staar ik hem na. Dag jongen.
DAG JONGEN????
-Nee!!! NEE!!!!! STOPPPP!!!! Ik wil dit niet!!!
Gillend ren ik achter ze aan, de deur uit, de gang op. Waar zijn ze??
Weg.... helemaal verdwenen in wereld van Karakter.
Ik huil, ik schreeuw, ik gil. HIER BLIJVEN!!!!!



Mijn wangen zijn nat als ik wakker word. En halfslapend, halfhuilend staar ik naar de wekker.
Dan weet ik het weer.
Het is nog niet zo ver.
Nog niet...

Wie je bent in Christus

Na ruim 40 dagen het boekje van Wilkin van de Kamp te hebben gelezen en bestudeerd, hier een samenvatting: voor elke dag een regel. Lees en herlees en als je meer wilt, dan schaf je gewoon het boekje aan, (€9,95) of je gaat naar www.2minuten.net.

1. Toen God naar het kruis keek, zag Hij niet Jezus maar mij. Als Hij naar mij kijkt, ziet Hij altijd eerst Jezus in mij
2. In Christus kan God Zijn ogen niet van mij afhouden
3. Ik ben rein, volmaakt, heilig en rechtvaardig
4. Ik ben geen christenzondaar die gered is, maar een heilige die nog zondigt
5. God heeft mij in Christus 100% goedgekeurd en aanvaard
6. Ik ben niet volmaakt, God kan mij niet anders zien dan volmaakt, omdat Hij Jezus in mij ziet. Volmaakt zijn zij die geheiligd worden (= proces).
7. Prijs God! Hij voorzag in een volmaakt Lam, waardoor ik word goedgekeurd en aanvaard, door God.
8. Ik ben Uw geliefde kind, U zegt: in jou vind Ik vreugde
9. God kijkt naar mij en heeft plezier in mij. Hij ziet Jezus in mij
10. Kijk door Gods ogen naar mensen. Je ziet een diamant die geslepen moet worden en zal schitteren als nooit tevoren
11. In Christus ben ik gelijkwaardig voor God; door de doop ben ik overkleed met Christus
12. God geeft mij in Christus Zijn Naam, Aard, Erfdeel en Bestemming. Ik heb deel aan Zijn beloften en het eeuwige Leven
13. Ik ben niet geschapen om rups te zijn, maar Koningskind
14. Ik moet leren ontvangen wat ik in Christus al heb gekregen
15. Voor eeuwig met Christus verbonden aan de Geest van Hem. Door de Heilige Geest heb ik deel aan Zijn Goddelijke natuur
16. Een heilige zal zijn zonde belijden, een zondaar verbergt ze
17. Doel medekruisiging: definitief einde aan mij als zondaar. Maak goede keuzes door de Heilige Geest
18. De wet van de zonde is de wet van de zwaartekracht: het trekt je naar beneden. De wet van Christus is sterker: het tilt je op
19. Mijn leven wordt door de Geest beheerst, niet meer door de zonde
20. Ik ben een onverbrekelijke eenheid met Christus
21. Met Christus gedood in Zijn dood, waardoor ik niet meer gebonden ben aan de wet, door de wet
22. Klamp je niet aan de wet vast ten koste van de genade die vrijheid geeft door Christus
23. Mijn zondige daden kunnen me niet uit Christus halen. Jezus is mijn gerechtigheid en Hij zal nooit veranderen
24. Ik ben mede-erfgenaam van Christus: kind van de Vader en wat voor Christus geldt, geldt ook voor mij. Doe daar wat mee!
25. Rijk in Christus is rijk in belijden, rijk in weten wie je bent in Hem, rijk in genadegaven van de Heilige Geest. Deze rijkdom benutten en uitdelen!
26. Ik ben niet afhankelijk van omstandigheden, maar van Christus
27. Ik zal op de plek van bestemming aankomen. Mijn leven is verzegeld met de Heilige Geest. Ik ben bijzonder waardevol
28. Leef zodat anderen kunnen ruiken dat je dicht bij de Gezalfde leeft
29. Focus je op Christus, niet op satan, die is overwonnen
30. Als ik in de ogen van Christus kijk, zie ik meer dan een overwinnaar
31. Ik ontvang het geschenk van genade en van gerechtigheid: niet reageren op maar regeren over de omstandigheden, met Hem koning zijn
32. De duivel heeft geen vat op mij: ik ben in Christus. Blijf in Hem!!!
33. Roemen in mijn zwakheid = God danken voor alles wat ik zelf niet kan. De Kracht van Christus is Lam-Leeuwkracht
34. Mijn leven is altijd dubbel beveiligd: ik ben geborgen in Christus en in God
35. De vrucht van de Geest is niet iets wat ik doe of verander. Als ik in Christus en bij Zijn onderwijs blijf en wandel, gaat het vanzelf
36. Ik ben niet van mezelf en leef niet voor mezelf. Ik ben van Christus en leef voor de A(a)nder
37. Ik ben waardevol: God roept me om Zijn ambassadeur van Zijn Liefde te zijn in deze gebroken wereld
38. In Christus zal God mij geven wat ik nodig heb om te doen wat Hij van me vraagt
39. Je ware identiteit – vrede met jezelf – kun je alleen in Christus vinden >> rusten in wat Hij voor mij heeft gedaan
40. In Christus ben ik een compleet nieuwe schepping geworden!!!!!

Schuilen onder een boom veilig??

-Weet je wat er vandaag voor bijzonders gebeurd is?
-Nou?
Willeke kijkt me aan en zegt:
-Moet je horen:

Het was naar weer gisteren, met veel regen en harde windstoten. Willeke is momenteel actief bij een dierenpension in Kesteren en moest keihard aan het werk.

Want 'voor dat het regenen gaat, moet het buitenwerk klaar zijn!'

Maar helaas. De regen kwam en de wind ging nog harder te keer. Schuilend voor de regen renden Willeke en haar collega's naar een grote boom. Stonden ze tenminste een beetje droog.

- Toch staan we hier niet goed, zei Willeke tegen haar collega's.
- We kunnen beter naar binnen gaan.
Maar ja, nat worden dan? Nee, toch maar blijven staan.
Maar even later begon Willeke weer:
-We kunnen echt beter naar binnen gaan!
Ze was onrustig, al was ze niet bang of zo. Gewoon een onbestemd gevoel. Of leiding van de Geest?

Oké dan: RENNUHHHHH!!!!!!!
De meiden rennen, de deur klapt dicht, de boom valt om...

EN WILLEKE KWAM VEILIG THUIS. 

GOD ZIJ GEPREZEN. 

HALLELUJA!!!!!

Pesten doet pijn

Was autismeweek vorige week? Nou, dan lopen wij zeker een weekje achter.
Poeh hé, ik ben er helemaal klaar mee en verlang naar een periode zonder. Maar ja...




Maandag goed gesprek gehad met stichting MEE over Rob en zijn toekomst. We besloten hem aan te melden bij een instelling, waar hij interne behandeling kan krijgen die past bij zijn  persoonlijkheid en autisme. Direct maar gedaan, dat aanmeldformulier invullen. O ja, en de huisarts gebeld over verwijsbrief, dat moet ook.  Met Geert zitten we ook een beetje en na een tweede telefoontje met de huisarts, meld ik hem ook aan.
Natuurlijk vragen ze om het nummer van de identiteitskaart, waardoor de aanmelding een week vertraagt, want die hebben we voor allebei nog niet. Op naar het gemeentehuis dus. En handtekening oefenen! We liepen tegen begripvolle mensen aan, zowel bij MEE als bij het gemeentehuis. Ook woensdagmiddag was het één en al begrip, toen Rob en ik bij de brandweer op bezoek gingen.
Zíj hadden kennelijk wel allemaal de autismeweek meegekregen...


Vanochtend kwam Rob met de nare mededeling dat hij wordt gepest. Nee, zo zei hij het niet, maar zo is het wel.
Leerlingen hebben een  protestclub opgericht. Daar mag je bij horen als je brutaal doet, strafwerk krijgt en zo. Rob is er ontzettend vatbaar voor, voor beloning en voor groepsdruk. Totaal niet weerbaar en opgewassen tegen zoveel leeftijdsgenoten. Dus Rob doet wat ze zeggen.
Nu hadden ze peper in zijn oog gestrooid. Brrr... Hij voelde zich hierdoor van binnen erg geïrriteerd en ongelukkig, zo zei hij, maar van buiten deed hij alsof hij het leuk vond. Stoer dus.


Onmiddellijk mailde ik school vanmorgen, ik krijg hier toch echt buikpijn van. Nu peper, de volgende keer alcohol, sigaretten of drugs? Rob doet wel...
School reageerde acuut op mijn mail door te bellen. Ze zitten er met hun neus bovenop, maar het valt niet mee precies aan te wijzen wat mis gaat. Mail zoveel mogelijk deze dingen mevrouw, aldus de leerkracht, want we zien niet alles en nu kunnen we er nog gerichter aan werken!


Rob merkt niet dat hij gepest wordt, dat doet pijn. Rob wordt wel gepest, dat doet ook pijn. En even was er een moment vandaag dat ik het echt niet meer zag zitten. Waar moet dat heen met hem? Hoe verder? Hij wordt alsmaar groter en brutaler, sterker en zo ontzettend puber. Hoe lang redden we dit nog?
Voor me zie ik een grote, stoere vent met onnoemelijk veel kracht, maar diep vanbinnen  is het een klein bang jongetje die zich afvraagt: wie ben ik en hoe moet ik doen? Help me om deze wereld te begrijpen!!


Dat gaan we doen dus. Het kost onmetelijk veel energie, maar hij is het allemaal waard. We gaan er voor. Wij, school, MEE en later ook de plek waar hij terecht komt.
En God is er bij. Met Hem kan ik over muren springen. Kom op Aline, je wilt toch niet beweren dat deze dingen groter zijn dan die muur, sterker dan jouw God???


Bewijs? Vanmorgen smeekte ik in gebed om een knuffel van iemand die kon luisteren. En zie daar: een vriendin voor de deur, met haar armen wijd uitgespreid en een hart van goud. Dank je wel Irene!
God bestaat, zeker weten!

Stop! Politie!!

Bang en vaak ook boos loopt Rob langs het politiebureau.
'Ze mogen me niet zien. Als ze me zien dan pakken ze me. Ze mogen me niet zien'.


De angst voor de politie zit er goed in, ondanks een totaal leeg strafblad :) Maar stel je voor...
'Stel je voor dat ik een foutje maak en ze zien het, dan krijg ik een haltstraf hoor!'


We ondernemen actie. Een mailtje, niet van mezelf maar elders afgekeken, zorgt ervoor dat Rob gisteren op visite mocht komen op het politiebureau.
Een enthousiaste agente, die er speciaal voor terug kwam op haar vrije dag, liet Rob heel duidelijk merken dat ze vrienden zijn. Dat de politie er is om je te helpen!
De pet op, handboeien binnen bereik, cel geïnspecteerd, daar ging Rob. Handboeien zelfs nog gebruikt ook: de agente liet zich graag vangen...
Alleen een ritje met de politiewagen, dat was een stap te ver voor hem.
'Nu, dan kom je maar eens terug, zodat we dat ook nog een keer kunnen doen!'
Supergaaf stel agenten hier in Veenendaal.
Rob en zij zijn u de beste maatjes...


Zie voor foto's mijn facebook, blogger wil niet wat ik wil...

40 jaar: Terugkijk op de dertiger jaren

Alweer 40, mijmer ik, liggend in bed en wachtend op de slaap. Voelde het toen ik dertig werd ook zo bijzonder? In gedachten ga ik terug naar toen. Maar die gevoelens krijg ik niet meer op een rijtje...

Dertig jaar. Dat betekende toen: vier kindjes onder de tien. Van autisme was officieel nog geen sprake, ik wist amper wat het was. Laat staan dat ik zou bedenken een gezin boordevol autisme te krijgen.

Eigenlijk schrik ik ervan. Tien jaar geleden was het nog zo simpel allemaal. Was er nog geen gesprek, geen pedagoog, geen psycholoog. Tien jaar geleden was er nog geen pgb, geen zorgboerderij, geen begeleiders aan huis, geen busje voor de deur. Tien jaar geleden deed ik het allemaal zelf, zonder hulp van buitenaf.

Toen wist ik niet dat er zoveel hulp te krijgen was. Toen wist ik niet dat er zoveel problemen zouden komen. Toen wist ik niet wat ik nu wel weet, gelukkig maar.

En toch... ik had ze niet graag willen missen, deze tien jaar. Ze hebben me ontzettend veel geleerd, me sterker gemaakt, me meer doen ontwikkelen op allerlei fronten.
Bovenal ben ik me er veel meer van bewust geworden dat ik niet in eigen kracht kan leven. Niet met autisme, niet met de opvoeding, niet met mezelf. Het heeft me heel afhankelijk gemaakt van de Heere. En dat is goed. Daarom kijk ik ook vooruit met een vaste wetenschap dat Hij blijft zorgen, wat er ook gaat gebeuren. Maar ik kijk niet ver de toekomst in, ik kijk per dag. Want dat is tegenwoordig wel even genoeg :)