Als Jozef je zoon is...

Al snuffelend tussen de rijen boeken  die uitgestald liggen op onze gemeenteverkoopdag zie ik een interessante titel:

 Als Jozef je zoon is... Over bevrijding uit familiepatronen, toen en nu.

Teun Stortenbeker,

directeur stichting De Hoop

 

Direct is mijn belangstelling gewekt. Hadden we het hier niet over op de derde dag van de cursus Psychopastorale toerusting?

Familierelaties, levensgebeurtenissen die je vormen tot wie je nu bent. Die er voor zorgen dat je reageert zoals je reageert. Misschien wel met veel pijn en teleurstelling, wrok of verdriet. 

Ik hoef dus niet te twijfelen en geef snel die gevraagde één euromunt aan de verkoopster.

 

Omdat de voorbereiding voor dag vier van de PPT al klaar is, begin ik maar direct met het boekje. En wat is het leerzaam! De vele praktijkvoorbeelden die de auteur gebruikt, over verslaafden die De Hoop bezochten, maken dat het boekje makkelijk leesbaar is.

Het gaat over Abraham, Izak en Jakob en Jozef. Hoe ze keer op keer in zonden vallen, in fouten, net als wij allemaal.

Denk aan het bedriegen van de farao door te zeggen dat hun vrouw niet hun vrouw is. Aan de voorkeur voor een speciaal kind, wat we terug zien bij Izak en Jakob en wat dát doet met de andere kinderen.

 

De schrijver laat zien hoe bepaalde handelingen toen, waarschijnlijk, gingen en hij laat je meedenken met de gevolgen daarvan. Izak heeft niet zo'n mooi voorbeeld gezien. Ismael plaagde hem én werd eruit gezet. De zes zonen die Abraham later kreeg bij Ketura werden over de grote wereld van toen verspreid. Is het een wonder dat Izak kiest voor één zoon en de ander bij zijn moeder laat? Is het raar dat Jakob later de voorkeur heeft voor één kind, Jozef. "Ik zal treuren om mijn zoon tot ik in het graf neerdaal", zegt hij tegen zijn andere zoons, alsof zij hem niets waard waren.

 

De tijden van toen waren niet anders dan de tijden van nu. Hoeveel pijn doen wij als ouders onze kinderen? Misschien gaat je ene kind wat meer in gareel dan de ander. Hoeveel afkeer, afwijzing laten we, onbewust, merken aan de kinderen als zij andere paden gaan, die wij niet zouden kiezen?

 

Een hoop psyche dus in dit boek, wat me heel veel nieuwe stof tot nadenken gaf.

Het maakt me ook klein, want al hoopte ik dat ik dingen anders zou gaan doen als mijn ouders, ik weet dat het niet lukt. Ik zit in dat patroon van opvoeding en genen. Daar uit komen is niet heel eenvoudig. Maar het kan! Want Jozef ging een totaal andere weg. Hij ging voor eerlijkheid en liefde tot God. Hij vertrouwde God helemaal en vergaf zijn broers. Da's genade!

God verandert mensen door die genade. Ook nu nog. Zeker weten!

 

Over marktkoopmannen en storm

Weet je wat ik jullie vertellen kan??? De marktkoopman, waarover ik hier schreef, heeft zijn scheve daad recht gezet!! Dankzij mijn mannetje, die met de marktmeester is gaan praten, heeft de beste man de portemonnee laten maken en gerepareerd aan ons terug gegeven.
Zo zie je maar, als je de juiste wegen weet, is de markt toch nog erg leuk!!

Verder gaat het hier eindelijk weer een beetje beter.
Rob zit nu op het voortgezet, REC 4 en dat is erg wennen geweest.
Voor alle bruggers is dat erg wennen, maar bij kinderen met autisme is dat toch een tikkie anders.
Rob was vooral heel erg op de regels gericht. Hij leerde ze allemaal uit het hoofd en bleef er maar over praten. Zo'n onrust in zijn hoofd gaf dat.
Want als 'brokken dokken is', wat is dan duurder: een deur of een raam. Welk raam? Die kleine of die grote die ook open kan? Dus als je boos bent en je wilt ergens tegen aan slaan, welk raam kun je dan het beste nemen?
Ik zie een glimlach rond je mond, en ik herken dat, maar voor hem was het heel serieus.
En ik kan je verzekeren: je wordt er heel moe van. Zowel Rob als wij wisten niet hoe dit duidelijk kon worden.
De ramen nog tot daar aan toe, maar wat als je een lelijk woord zegt? En is dit  (...)  woord lelijker dan dat woord?
Wanneer krijg je wel straf, wanneer niet? Met hoeveel waarschuwingen wordt het een aantekening, en waarom heb ik nu op eens strafregels terwijl daar nooit wat over gezegd is?
Vermoeijjjend!!!

Gelukkig lijkt nu alles duidelijk. We hebben niet alle details van alle regels kunnen bespreken, maar hij begint te vatten dat dat ook niet het doel van straf is. Het is gewoon de bedoeling dat je je best doet en probeert de regels zo te doen dat je de straf ontwijkt. :-)

In elk geval is hij momenteel wat rustiger. Komt ook wel omdat de bomen leeg zijn, zich van de blaadjes hebben ontdaan. Al dat gewaai en gestorm doet iets met zijn koppie.
Nu maar hopen dat het zo blijft, want minder storm in zijn hoofd geeft ietsjes minder storm in huis!

Foto uit de oude doos

Oeps... een oepskaart

Met dank aan Corien Oranje!
Wij zitten momenteel midden in de oepskaartenzone.
Nooit gedacht dat een boek zoveel invloed op ons aller leven zou kunnen hebben!

 De oepskaarten die in dit boek worden beschreven als waarschuwing boeiden Rob wel. "Dat wil ik ook!"
Jammer voor hem, ik had er niet zoveel oren naar...
Maar geleidelijk aan werd het een beetje een obsessie en kon Rob nergens anders meer over praten. Oepskaarten, oepskaarten, oepskaarten.
"Waarom doen wij niet aan oepskaarten, ma?" was zijn dagelijkse terugkerende vraag minstens tien keer.
Zelfs de school en de zorgboerderij vroegen om uitleg. Arme ik...

Dus nu ben ik toch overstag. Geloof me: zeker niet door zijn gevraag. Dat heeft niet zo'n vat op me. Wel door zijn gedrag. Dat is momenteel niet zo leuk namelijk. En op het moment dat de bom heel erg goed barstte, besluit ik dat ik oepskaarten wil!
Dus we hebben ze nu:

Maar dan ben ik nog niet klaar. Duidelijk moet worden wanneer ik deze prachtige kaartjes uit ga delen, als een echte scheidsrechter. Dus bespreek ik de dingen met Rob die mis gaan en gaan we elke week aan één punt werken. We zijn begonnen met 'niet schreeuwen' , want daar werden wij en de buren (?) helemaal zat van.
Rob is helemaal niet vatbaar voor straf, wel voor belonen. Ik heb het gecombineerd. Elke dag kan hij 15 minuten computertijd extra verdienen. Mooi tweeledig: wij verdienen een kwartiertje extra rust :-).
Per oepskaart, per schreeuw dus, gaan er vijf minuten af.  Pas na drie missers is je beloning weg.

Dat nog even zwart op wit maken en dan beginnen maar. Omdat Rob al 12 is, laat ik hem ook zijn handtekening zetten, zodat hij de verantwoordelijkheid voor eigen gedrag voelt wegen. Nou ja, daar had hij dan een beetje een ander beeld bij...

Rob ging vier keer de fout in deze week. Niet slecht, vind je wel? Vandaag starten we nummer twee: 'niet schelden'. Dat zal een stuk moeilijker worden, dat doet hij momenteel zo automatisch... Ondertussen blijft 'niet schreeuwen' er nog netjes bij. Anders weet ik het wel: wat niet zichtbaar is, geldt niet meer. Ach ja, zo werkt het bij hem.

PGB herindicatie

De kiestoon gaat over. Direct hoor ik de verwachte stem:
"Goedemorgen Bureau Jeugdzorg spreekt u mee".
"Dag, reageer ik terug, u spreekt met Aline. Acht weken geleden heb ik voor mijn zoon een herindicatie van de PGB aangevraagd. Ik heb nog niets ge..."
"Heeft u een momentje, ik verbind u even door."
"Goedemorgen u spreekt met Bureau Jeugdzorg, waarmee kan ik u van dienst zijn?"
"U spreekt met Aline. Acht weken geleden heb ik voor mijn zoon een herindicatie van de PGB aangevraagd. Ik heb nog niets gehoord, dus ik vraag me af..."
"Mevrouw, heeft u een ogenblikje, ik verbind u even door met mijn collega."
Een mooi wijsje klinkt door de telefoon, zo'n vrolijk melodietje, die me vooral vergeet dat ik aan het wachten ben.
"Mevrouw? Mijn collega's zijn in gesprek. Wilt u blijven hangen?"
Ja hoor, ik blijf wel hangen. We betalen een vast bedrag per maand en nu ik ze eenmaal aan de lijn heb...zorgen dat ik het zo hou!
"Mevrouw? Mijn collega's zijn nog steeds in gesprek. Wilt u nog blijven hangen?"
Al is het nu vijf minuten later, ik blijf!
"Mevrouw? Mijn collega's zijn nog steeds in gesprek. Wilt u nog blijven hangen?"
Argg, tien minuten verder. Eigenlijk moet ik gaan. Ik kies er met pijn in hart voor op te hangen. Ach ja, da's ook hangen...
De mevrouw aan de overkant verzekert me dat ik om elf uur terug word gebeld.
Tien over half 12 ga ik toch zelf de gok maar wagen.
En weer: doorverbonden, doorverbonden, doorverbonden...
Gelukkig blijft het daar niet bij. De laatste dame aan de lijn heeft net het dossier gepakt en wilde me juist gaan bellen. Komt dat even goed uit.
Nadat ik voor de zevende keer mijn vraag heb gesteld én de vraag heb afgemaakt, krijg ik een positief antwoord.
"Mevrouw, we lopen een beetje achter op het werk."
Ohh??
"Daarom hebben we een ambtelijke verlenging van de PGB voor uw zoon afgegeven. Die loopt tot 1 februari. Voor die tijd hoort u van ons of de PGB daadwerkelijk wordt verlengd.
U had hierover een brief moeten ontvangen."
Ohhh???

Nou ja, ik ben daar op dit moment maar blij mee. En verder?
Toch 31 januari maar even in de agenda zetten: Bureau Jeugdzorg bellen! Voor de zekerheid...

Woedend smeet hij mijn portemonnee door de marktkraam...

Oh, wat jammer. De portemonnee die Willeke voor haar verjaardag kreeg, is direct kapot. De rits weigert dicht te gaan, na een eerste keer proberen. Zo'n portemonnee wordt een dure grap, nu en in de toekomst...
Terug er mee. Dat wordt dinsdag pas, want ik heb het gekocht op de markt, de kraam schuin tegenover de HEMA.

Vol vertrouwen ga ik er heen. Maar de man tegenover me is minstens even vol van wantrouwen. Was ik de zoveelste al deze dag? Of had hij gewoon zijn dag niet?
Met dat ik het probleem uitleg en de portemonnee aan hem geef, roept hij me toe: "Dit is niet mijn probleem!"
"Mijn probleem ook niet, toch?"
Vragend kijk ik de man aan.
Hij verblikt of verblauwt niet.
"Dit is niet mijn probleem. U koopt hem, gebruikt hem en gaat dan terug omdat-ie kapot is. Dit kan niet van hier zijn, want ik verkoop geen kapotte spullen."
Ik protesteer. Deze portemonnee is nog helemaal niet gebruikt en dat vertel ik hem ook. Hij kan het zelfs zien: alle kaartjes zitten er nog in en hangen er nog aan.
Dan doet de man een voorstel: hij kan korting geven op een nieuwe portemonnee.
Ja da-ag. Deze wil Willeke hebben, andere leuke liggen er niet en ik zou tien euro bij moeten betalen. Da's twee derde deel!
De man is mijn gezeur zat en dan plotseling, met een kwaad gezicht, smijt hij de portemonnee door de marktkraam. Verbijsterd vis ik hem tussen de tassen en portemonnees uit.
Wat bedoelt u hier nu mee? vraag ik hem.
"Wegwezen! Wegwezen!" schreeuwt de man.

Er staan mij nu drie dingen te doen: houding bepalen: rug recht, hoofd omhoog, gedag zeggen en dan waardig weglopen en tegelijk bedenken dat ik hier nooit meer iets ga kopen.
Samen met de klant achter me, lopen we weg uit de kraam. De mensen om ons heen vervolgen hun weg. Ik hoefde hen niet eens te zeggen dat ze hier niets moeten kopen,. Ze begrepen het zo al...
Nu nog punt drie: andere portemonnee zoeken. Net zo'n leuke, met functionele rits...

18 jaar

 

 

 

17 oktober 1995- 17 oktober 2013

 

Meerderjarig

Rijbewijs

Stemmen

Eigen zorgverzekering

Studiebeurs

 

Kortom...eindelijk volwassen!

Zeggen ze.

Willeke zelf is daar nog niet van overtuigd! :-)

 

Lieve meid, een goed levensjaar toegewenst.

Ga met God!

'Gezond leven, gezond geloven': Vrede met God

Vier punten resten me nog toe te lichten vanuit het boekje van Stormie Omartian.

Hoofdstuk 1: een leven vol vrede met God.
Dat probeer ik. Het valt niet altijd mee, ik neem een beetje aan dat jullie dat begrijpen.
Er is wel eens wat en soms heb je niet van die blijde dagen. Toch kan de vrede met God stand houden, als er tenminste vrede is met jezelf en de mensen om je heen.
God danken voor wat je wel hebt, in plaats van blijven hangen in wat je niet hebt, is een goede manier, volgens Stormie. Begin er de dag mee! Net als zingen, al is dat mijn eigen ervaring. Zingen tilt je boven je zorgen en geeft je Zijn vrede.

Hoofdstuk 5: Bidden en vasten.
Bidden, daar kan ik niet zonder. Vasten is een ander verhaal. Dat duf ik niet zo goed, omdat ik snel last heb van duizeligheid en 'licht in het hoofd'. Ik vind het op dit moment nog niet verantwoord. Maar het blijft in mijn gedachten.

Hoofdstuk 6: Voldoende frisse lucht en zonlicht.
Ik merk dat ik dat lastig vind nu het wat kouder wordt. Ik fiets eens naar een winkel en verder ben ik dan geneigd binnen te zijn. Extra wandelen of fietsen of gewoon buiten gaan zitten met desnoods winterjas en paraplu zal een gewoonte moeten worden. Zie je het al voor je??

Hoofdstuk 7: Volmaakte rust
Dat is de rust in Christus, Zijn vrede met Hem. Sluit mooi aan bij het begin. Ik weet dat ik vaak te onrustig ben om rust te vinden in Jezus. Maar ik ben getroost met vele Bijbelteksten, waaronder Efeze 2:4-6. Ik citeer Paulus:

"4 Maar God, Die rijk is in barmhartigheid, heeft ons door Zijn grote liefde, waarmee Hij ons liefgehad heeft,

5 ook toen wij dood waren door de overtredingen, met Christus levend gemaakt, uit genade bent u zalig geworden

6 en heeft ons met Hem opgewekt en met Hem in de hemelse gewesten gezet in Christus Jezus," 

 

 

Hier gaat zo'n rust van uit! Op een ontspannen manier nu al zitten in de hemel, wandelen met Hem en standhouden door Zijn kracht.

 

Dat wens ik jullie allemaal toe! Goede zondag en nieuwe week toegewenst!!

 

 

 

 

Wat eet ik vandaag?

Tuuttuuttuut...Wham!
Voor de derde keer sla ik de snoozer van de wekker uit. En ik besef: nu is het echt tijd om op te staan... Helaas.

Zeven uur. Terwijl ik naar beneden loop hoor ik Rob al rommelen in de keuken. Hij maakt zijn eigen ontbijt klaar. Ik de mijne.
Twee glazen water, daar begin ik mee. In de schuur haal ik sinaasappelen om uit te persen. Heerlijk, zo'n glaasje verse sap op de vroege morgen.
Ondertussen maak ik de spullen voor het ontbijt klaar. Voor mezelf betekent dat: twee stuks fruit en twee sneetjes volkoren brood. Beleg? Margarine, lijnzaad of iets vergelijkbaars en honing. Echt lekker!
Al snel is het een drukte van jewelste in huize Brink, maar dat is maar even. Rob vertrekt vijf over half acht met het leerlingenvervoer naar school. Geert gaat om kwart over acht en de meiden wisselen een beetje. Zo rond half negen is het weer stil.

Drie keer per week ga ik dan sporten, tenminste dat is de bedoeling. Twee keer is een must. Tijdens het sporten drink ik een liter water. Na het sporten borstel ik mezelf goed af met een harde borstel en ik was me met een luffaspons. En echt, sinds ik dat doe zweet ik veel meer: de poriën worden schoner en meer open!

In de loop van de ochtend drink ik altijd een flesje water en een bak koffie. Dat laatste wordt niet aanbevolen, maar vind ik wel lekker.
Tussen de middag komt Geert thuis eten. We eten dan brood, ik twee volkoren sneetjes met groenten. Rauwe groenten, dat wel, anders kost het me veel te veel tijd. Stormie adviseert voor deze maaltijd: half volkoren producten, half groenten. Met paprika, wortels, witlof of sla kom ik heel ver.
Helaas niet allemaal onbespoten en zo. We hebben geen eigen tuin en het ergens halen is erg ver fietsen. Soms doe ik dat wel, maar meestal is het van de gewone groenteboer of supermarkt.
We nemen regelmatig kaas of een eitje, soms een bak yoghurt, zo'n drie keer per week wat zuivel dus.

Na het eten neem ik even rust. Het is niet meer zo nodig voor mijn geest, wel voor mijn lijf. Mijn rug protesteert anders en ook nekklachten komen opzetten als ik niet even lig. Ik combineer het vaak met studie en stille tijd, maar soms slaap ik ook lekker.
Rond een uur of drie is het tijd voor een kopje kruidenthee en een halve liter water.
Bij de avondmaaltijd wordt het: een kwart aardappels, een kwart vlees en de helft groente.

Natuurlijk doe ik lekker met een verjaardag mee: op z'n tijd een gebakje kan geen kwaad. Maar ik moet zeggen, gebeurd het te vaak, dan went mijn lichaam aan de suikers en heb ik weer moeite om terug te gaan naar wat ik wil: eten zoals hierboven beschreven.

Halverwege de avond neem ik nog eens een halve liter water. Het is niet zo lastig als het lijkt: ik heb een flesje van een halve liter op het aanrecht staan. Dat vul ik en drink ik leeg. Je kunt jezelf er echt aan wennen! Soms pik ik wat nootjes mee, maar meestal vult het 'zin in lekkere trek' zich afdoende met water.
Snoep ik nooit meer? Jawel hoor, ik neem wel eens wat lekkers. Zeker de komende tijd van speculaas en pepernoten ga ik gewoon mee doen. Maar met mate. Niet meer een hele zak in één keer.

Sinds ik hiermee bezig ben, voel ik me veel lekkerder, beter uitgerust ook en ik kan meer aan. Het resultaat mag er dus zijn, waardoor het helemaal niet moeilijk is om ongezonde dingen te laten staan.

Volgende keer vertel ik iets meer over de andere punten uit het boek van Stormie Omartian, Gezond leven, gezond geloven.
Voor nu: fijne dag en goed weekend!

Gezond leven, gezond geloven, Stormie Omartian

Gezond leven, gezond geloven. De titel sprak me aan. Vooral vanwege de combinatie eten en geloven. Het is Bijbels gezien gewoon de bedoeling dat we goed voor os lijf zorgen, zowel fysiek als mentaal. Dus ja.

Mijn interesse voor boeken gaat soms wat ver: ik zet graag alles op mijn verlanglijstje...

Soms gaat die drang iets te ver en wacht ik niet tot een moment voor cadeautjes.

Dit boek kocht ik dan ook per direct.



Wie de auteur kent van haar andere boeken, over vooral gebed, zal weten dat ze soms wat zwart-wit is. En natuurlijk ontbreekt haar  Amerikaanse identiteit niet.

Met zwart-wit bedoel ik dat ze oa zegt dat als je goed gaat eten, je niet meer ziek zult worden. Nou ja, daarover nu geen discussie, maar ik weet dat we hier en nu leven, op een gebroken wereld en dat het pas weer helemaal volmaakt wordt als de Heere Jezus terugkomt.

Buiten dat om is het een fantastisch goed boek. Ik heb er nog steeds erg veel aan.

Kort even haar hoofdstukken voor een gezond leven/Leven:

 

1. Een vredig bestaan >> vrede met God is een must! Vrede met je naaste ook. Zo min mogelijk negatieve stress. Naast tijd voor verdriet ook veel tijd van dankbaarheid naar God toe helpt je de dingen in het juiste perspectief te zien.
2. Puur voedsel >> zo natuurlijk mogelijk, eet vooral wat geschapen is om te eten, varieer en eet stressvrij: goed kauwen, tijd nemen voor wat je eet en niet je maaltijd combineren met werk of computer of zo.
3. Voldoende lichaamsbeweging >> iedere dag minstens een half uur en drie keer in de week intensief. Met mooie tips over je ademhaling tijdens het sporten
4. Voldoende water >> 4 keer per dag een halve liter water. Het waarom wordt prachtig uitgelegd. Ook tips om jezelf goed schoon te houden, bijvoorbeeld na het sporten of veel zweten afborstelen met een borstel (natuurlijk haar) en douchen met de luffaspons. (Heerlijk!)
5. Bidden en vasten >> Vasten heeft een reinigende kracht. Eén keer per week een dag vasten maakt je vrij van gifstoffen die je inademt of inneemt bij voedsel. Eens per half jaar drie dagen vasten. Let op, ga dit nu niet per direct doen. Dit vraagt uitermate goede voorbereiding en richtlijnen!! (zie boekje...)
6. Voldoende frisse lucht en zonlicht >> lekker veel naar buiten, ook als het kouder wordt. Zonlicht brengt leven. En wie kent de uitdrukking niet: even uitwaaien?
7. Volmaakte rust >> Gezond slapen op een goed matras. Neem voldoende rustmomenten op een dag en natuurlijk: houdt je aan de sabbatsrust

 

 

Wat een prachtige dingen heb ik gelezen in dit boek. En wat een mooie, praktische tips. Ik heb het echt tot 'het mijne' gemaakt en pas bijna alles dagelijks toe.

Daarover de volgende keer meer!

 

 

 

 

 



Naar de huisarts

Na een moeizame periode van uitrusten, uitrusten, uitrusten, zonder uit te rusten, ben ik toch maar naar de huisarts gegaan. Ik wilde niet, want ik was heel bang dat hij me door zou sturen naar een of ander uitrustcentrum voor overspannen moeders of zo...
Gelukkig deed hij dat niet, al constateerden we samen dat het een vermoeidheid was, ontstaan door de heftigheid van ons gezin.
Voor de zekerheid bloed laten prikken, maar dat was, zo melde hij een weekje later, allemaal oké.

Mijn volgende stap was naar de opticien. Toch eens ogen meten. Ik was haast te moe om te lezen! Ik stond met zulke vermoeide ogen op en sleepte me door de dag heen. Waren het de ogen waar ik zo moe van was? Of was het het intensieve waar mijn ogen moe van werden?
De opticien was duidelijk: je bent een punt vooruit gegaan. Daar kún je inderdaad zo moe van zijn.
Zeker op mijn sterkte: ik ging van -9,75 naar -8, 75.
Reken maar dat het hielp. De energie kwam in volle snelheid terug, op het moment dat ik een nieuw glas had. Nou ja, oké, na twee dagen of zo.
En de wereld leek half zo hard niet meer...

Tegelijkertijd, moet ik er eerlijkheidshalve bijzeggen las ik een boekje over geloven in combinatie met gezond leven. De adviezen die daarin stonden ben ik direct gaan toepassen. Dus wie weet hielp dat ook. In elk geval bevalt het allebei zo goed dat ik hier voorlopig mee door wil gaan!!
De volgende keer vertel ik iets meer over de inhoud van het boekje.

Morgen ga ik naar de eerste dag van cursus PPT: Psycho Pastorale Toerusting.
( www. stichtingppt.nl ) Leuk en een beetje spannend!!!
Jullie allemaal alvast een fijn weekend en gezegende zondag!