Nasrani

Onderstaand bandje draag ik sinds 6 december elke dag.

Het staat voor Pray and Support en dan herinnert het mij vooral aan:

Zij die Jezus nog niet kennen

Zij die ziek zijn

Het volk Israël

De christenvervolging

Voor hen bidden en hen supporten.

Het heeft al enkele leuke gesprekken opgeleverd op de sportschool.

Een leuke bijkomstigheid, wat ook wel een beetje mijn intentie was/is.

Zo'n bandje om, daar wordt uiteindelijk toch wel naar gevraagd door geïnteresseerden.

Iemand was wel wat teleurgesteld:

Je bidt dus niet voor mij...

Gelukkig kon ik hem gerust stellen. Ik probeer iedere avond voor de medesporters te bidden.

Al ken ik ze niet en wet ik hun naam niet, God weet het wel. Hij kent ze.

Vandaag eens een gesprekje aangegaan met iemand die wel eens dit shirt draagt:

Dat teken staat ook op mijn bandje. 

En ik had al eens lopen zoeken naar de betekenis met de achterliggende vraag: 

is deze sporter christen of juist anti?

Ik vroeg het hem nu. 

Er volgende een leuk gesprek en we drukten elkaar de hand: een broeder in Christus.

Wat was dát gaaf.

Zo zie je maar. Laat gerust zien bij Wie je hoort.
Op een manier die bij jou past.

Het bandje is te koop bij de plaatselijke boekhandel voor €2,=

Het shirt is te koop bij Open Doors voor 9,95

De naam van het teken is:

Nasrani

De betekenis is als volgt:

Het logo van #WeAreN is het nasrani-teken. Huizen van christenen in de stad Mosoel werden door strijders van de Islamitische Staat (voorheen ISIS) gemarkeerd met de Arabische letter N. Deze letter staat voor ‘nasrani’ (Nazarener), de naam die moslims gebruiken voor christenen. Deze publieke markering van christenen ging de hele wereld over. Het ‘brandmerk’ veranderde in een positief symbool. 

(https://www.opendoors.nl/vervolgdechristenen/irak-syrie/WeAreN/ 

Ik werk, hij werkt, wij werken

Je zou het bovenstaande haast een taallesje noemen. Maar niets is minder waar. Het is gewoon de letterlijke waarheid.

Een week of twee geleden hoorde mijn man van de artsen dat hij weer helemaal is goedgekeurd. En dan krijg je de keuze als werkloze op de arbeidsmarkt: solliciteren of aan het werk gezet worden. Manlief koos voor het eerste. Gewoon simpel beginnen, zo dacht hij en schreef zich in bij een postbedrijf.
Woensdag had hij hierover een gesprek en donderdag kon hij beginnen.

Inmiddels was ik daar ook echt aan toe. Het is natuurlijk niet niets als je man plotseling thuis komt te zitten. En daarna ook nog in de ziektewet beland, met alle ups en downs die daar bij kwamen kijken.
Eerlijk gezegd: ik vond het erg zwaar. Nooit, bijna nooit meer alleen thuis. Altijd rekening houden met en altijd aanwezig moeten zijn voor. Pffff... En nu de vakantie voorbij is en dus de dagen weer langer zijn ( ik lig korter in bed :( )merk ik aan mezelf dat de pap behoorlijk op begint te raken. Ik ben erg moe en al het gepraat om me heen heel erg zat. Het liefst ga ik dus maar weg, maar dat kan niet altijd. Gelukkig was ik ergens in juni ook serieus op zoek gegaan naar werk.

Donderdag kwam er een telefoontje van een ander bedrijf waar mijn man had gesolliciteerd. Daarvoor werd hij uitgenodigd voor een gesprek, aanstaande dinsdag. Vooral even kennismaken, in principe is hij al aangenomen.
Pal er na, echt binnen een minuut, kwam er weer een telefoontje. Deze keer voor mij. De winkel waar ik had gesolliciteerd: of ik vanmiddag wilde komen praten. Gewoon een oriënterend gesprek.
Nu ben ik in deze zaak een vaste klant én ben ik mijn loopbaan daar begonnen. Mijn kenners weten het natuurlijk direct: boekhandel de Rank nodigde me uit. Mijn favoriete zaak en de leukste winkel van Veenendaal!

Na een goed en ontspannen gesprek gaven ze aan het met me aan te durven.... !!!!!

YEAHHHHH

Ik ben er inmiddels een beetje aan gewend. Nog erg verrast en verwonderd, maar ook heel, heel erg blij en dankbaar. Ik heb echt zo gebeden om een nieuw doel in mijn leven. En zo gebeden voor hen die de sollicitatiebrief ontvingen. En dan vooral of ze de juiste persoon zouden aannemen, ook als ik dat misschien  niet eens zou zijn. Maar kennelijk is dit wel Zijn bedoeling. Weer terug naar de zaak waar ik ooit het vak heb geleerd, Ruim vijfentwintig jaar geleden. En dan juist op dit moment, terwijl ik eigenlijk geen energie meer had voor het vechten en volhouden wat gevraagd werd. Juist nu en juist daar. Is dat niet heel bijzonder?

Rob 14 jaar!

Er is er één jarig, hoerahoera!
Enthousiast zingen mijn man en ik, op 'het grote bed' Rob uit zijn kamer. Gelaten wachten Jorike en Geert tot het gejammer klaar is, tot hun broer komt.
Rob is jarig. Veertien jaar wordt hij. Na ons gejubel komt hij de kamer binnen gehinkeld, want lopen gaat nog even niet.

Het was maandag niet zo'n heel leuke dag. Er wachtte Rob weer een behandeling aan zijn teen, in verband met ontsteking. Ik heb er al eens eerder over geblogd. En we zijn er helemaal klaar mee.
Net als de huisarts en de pedicure. Dus nu op naar het ziekenhuis om de hele nagel er af te halen. Eng!!!! En spannend!!! Nieuwe locatie, vreemde omgeving. Nieuwe artsen en ik denk: als het maar geen bullebak is. Zo'n echte arts die vooral gaat voor de gezondheid en het sociale maar even op de koop toe neemt. Hier liever andersom graag. het is toch al lastig genoeg en Rob geeft zich heus niet zomaar gewonnen.
Dus spannend ja, voor hem en voor mij. Maar gelukkig, ik zie het als gebedsverhoring, we hadden schatten van doktoren, die perfect omgingen met Rob en zijn angst. Die ons gerust stelden, alles in het werk stelden om zoveel mogelijk nagel te behouden en uiteindelijk van een heel tevreden en opgelucht jongetje opgeluchte jonge man een kauwgumpje kregen als dank.

De dag er na, dinsdag was het feest. Jarig! Daar was al heel lang naar uitgekeken. Al sinds de zomervakantie. De spanning is al een eind weg, want die teen  kostte uiteindelijk meer stress, dan de verjaardag.
Vierentwintig uur moest Rob met zijn voet omhoog en zo duurde de verjaardag lekker lang. Maar toen het 14.30 uur was geweest, ja precies toen op die ene seconde nauwkeurig, ging Rob aan de wandel om nooit meer te hoeven hinkelen. Dat is wat we hopen tenminste.
Zijn verjaardag werd een dolle pret en met enthousiasme  ontving hij de visite, gaf ze koffie. Wil je taart? En pakte cadeautjes uit. Later, toen het aanrecht vol met zooi stond, was hij moe. Ging hij lekker naar bed. Voor de afwas niet geschikt. Dat was voor mama. En papa. Voor oma ook. Die deden het met plezier.
Hèhè, eindelijk rust in de tent. Nu even geen stress, geen spanning, geen teen, nu even geen verjaardag meer. Pfff, welterusten Rob!

God heeft een plan met mijn leven

Het is al weer even geleden, maar toch wil ik het graag vertellen.
Net voor de zomervakantie liep ik een beetje met mijn ziel onder de arm. Ik heb daar over geblogd. Zoekend naar wat nu?, nu het hier in huis allemaal lekker loopt. Vrijwilligerswerk? Solliciteren? En zo ja, waar naartoe dan? Ik bad er voor, want God heeft een plan met mijn leven, daar ben ik van overtuigd.

En zomaar plotseling een telefoontje. Van een leraar van mijn oude school. De oude school van mijn meiden ook. En een vroegere buurman is hij ook. En een medecollega als het gaat over ouders die leven met hun gehandicapte kind.
Hij leest mijn blog en wil aan de hand daarvan mij vragen een gastles te komen geven aan 3 VWO. Thema: lijden en geloof.
Nu was het voor mij de vraag of ik ons gezin als 'lijden'  zie, ik ga zelf meer voor de uitdaging, maar ik begreep wel wat hij bedoelde. Want we hebben al heel veel mee gemaakt. Wat is dan de toevoeging van geloof. Waarom niet afhaken, maar er in groeien dwars door het 'lijden' heen?
Ik koos er voor om het te doen en terwijl de regen met bakken neerstortte die maandagmiddag stond ik voor de klas. Een heel gemotiveerde klas. Ik vond het fantastisch!

Diezelfde week kwam er een buurvrouwtje langs. Ze woont hier nog niet lang, maar vertelde dat ze mijn blog al een poos leest.
-En dan opeens blijk ik vlak naast je te wonen!
Samen hadden we een leuk gesprek.

Het waren zomaar twee dingen die ik als uitdaging zag om aan te grijpen, al was het allebei maar voor heel even. Met de buren hebben we nu een leuke klik en de leerkracht zette me weer op de lijst voor dv volgend jaar. Nou ja, wat dan is, zien we dan wel weer. Maar het was net even wat ik nodig had. Heel kort, heel krachtig. Even wat anders. Even nodig zijn.

Inmiddels heb ik er wat meer vrede mee: ik weet dat God een plan heeft, ik moet alleen geduldig wachten op Zijn tijd. Misschien is Zijn plan wel gewoon simpelweg zijn wie ik ben, waar ik ook ben en iets van Zijn liefde uitstralen. Misschien is dat 'kleine' genoeg. Hoeft het niet groter. Om me klein te houden, terwijl Hij groter wordt. Is dat niet een geweldig doel? Laat ik daar dan tevreden mee zijn. Het maakt me rijk in Hem!

Over het na-de-zomervakantie-stresssyndroom

Dat de vakantie weer voorbij is, merk ik vooral aan het harde feit dat de wekker gaat. Iedere morgen weer. Verschrikkelijk! Wie heeft dat ooit verzonnen??
Ik zeg: doe die scholen van 10-17 uur of zo. 's Morgens rustig aan starten en 's middags lekker lang doorgaan. Het alternatief voor de middag is hier vooral beeldscherm, dus ach, ze krijgen vast niets van de hele middag les. Wat minder vierkante ogen en misschien wat meer slaap :)

Wij hadden zes weken thuisvakantie. Niets mis mee. Ik heb vooral het in- en uit- en in- en uitpakken niet gemist. En de berg was van een heleboel dagen en heleboel mensen ook niet. Wel het samen dingen doen. Om de één of andere rede kwam dat er eigenlijk niet van. Met onze Rob is dat toch al erg lastig en bij 'dingen samen doen' moet je vooral niet groot denken, maar toch.
Twee dagen waren we samen, ja-ah met z'n tweeën, naar Katwijk aan zee. Met regen, wind en zon was het daar extra leuk!
In de laatste week van de vakantie zijn we met elkaar wezen wokken. Dat gaat altijd goed met Rob. En omdat het duur is doen we het niet vaak en dus blijft het leuk.

Nu de school deze week gestart is, is iedereen op z'n eigen manier het ritme aan het zoeken. Daar komt bij: de stress en vermoeidheid van wennen aan andere leerkracht, andere leerlingen en aan een ander rooster. Rob heeft nu twee volle dagen praktijk en vond dat reuzespannend natuurlijk.

En dan... zoals elk jaar komt zijn verjaardag in zicht zodra de zomervakantie over is. Wat dat betreft wens ik tot half september vakantie. Want wannéér de vakantie ook stopt, pas dan wordt het echt erg leuk. Nu dus vanaf 24 augustus dikke stress. En dat blijkt uit alles. En ik pieker me suf: wat hebben we ook alweer bij Karakter geleerd??
Ik fris het allemaal weer op, kijk waar we achterop geraakt zijn en praat met manlief de zaken nog eens goed door. (Door de operatie vergeet hij nog steeds heel veel en soms vergeet ik dat.. )
Het is weer even slikken na al die grote monden, brutale bekken waffels en harde stemmen, maar het resultaat komt langzaam maar zeker alweer een beetje op gang. Strak houden die handel. We moeten door. Tot 16 september. Dan is de verjaardag voorbij en het leed geleden.
Dusss... kiezen op elkaar en opvoeden maar.
We gaan het redden!

Boekenpagina

Het is al weer heel lang geleden, maar Mamalien bracht me op het idee van een boekenpagina.
Inmiddels heb ik de boeken die ik deze zomer heb gelezen op een aparte pagina staan.
'Zomaar wat leesvoer'.
Je kunt boven de berichten die ik post, klikken en tada! Dan zie je wat ik zo al gelezen heb.
Natuurlijk is het onmogelijk om alles te plaatsen wat ik ooit gelezen heb... dan had ik veertig jaar eerder moeten beginnen!
Nu eerst deze boeken maar.

Verder heb ik alle boeken die ik in de boekenkast heb staan en die me erg hebben aangegrepen of me veel hebben geleerd, al op de foto gezet. Dus houdt de Pagina in de gaten, er komt regelmatig wat bij. Want ondertussen blijf ik natuurlijk doorlezen.
Je vindt er vooral theologische boeken, pastorale boeken of maatschappelijk gerichte boeken. Er staan een aantal romans op, maar je kunt mijn favoriete schrijvers ook vinden in één van de labels hiernaast. Gewoon, omdat romans al genoeg aangeboden worden en erg bekend zijn. En omdat ik liever de ander genoemde boeken lees. En ja, da's voor mij echt ontspanning. Daar leer ik van. Dat vind ik leuk.

Neem gerust eens een kijkje! Welkom op mijn boekenpagina!
Inclusief beschrijving, motivatie en prijs!

Ik zal er zijn

Je zult maar een heel creatieve dochter hebben, die even geen raad weet met haar vakantietijd.
Dat los je dus op door iets heel moois te maken voor je eigen moeder.
Ik wist niet wat ik zag en stond zeker een paar minuten met mijn hand voor de mond.
Wow Jorike, mijn lievelingslied op schilderij. Echt prachtig gedaan.
Wat ontzettend lief en bijzonder dat je dát voor mij hebt gemaakt!

Nou lezers, al jaloers? Je weet waar je kunt bestellen :)

Captur of Sandero? Een proefritje

- Kom Geert, we gaan.
- Waarheen?
Ietwat lodderig kijkt onze jongste me aan.
Ik knipper met mijn ogen. Kom op zeg, hij is het toch niet vergeten?

Samen gaan we op weg naar de autodealer. We hebben een afspraak voor een proefritje.
Twee proefritjes zelfs. Vooral om te kijken of het past: Rob moet z'n ellenlange benen wel kwijt kunnen achterin.

Na een grote omweg halen we in de Renault Captur papa en Rob op. Met ons vieren rijden we verder. We wisselen de auto om voor een Dacia Sandero. Liever hadden we de Stepway gehad, maar ach, dat kan altijd nog.
We leveren de jongens af bij Jorike en gaan samen terug naar de garage.

Een ontzettend vriendelijke jongeman vraagt ons of hij verder nog iets voor ons kan betekenen. !! We hadden op z'n minst een vraag verwacht als: en, wat gaat het worden? Maar nee. Eigenlijk hierdoor ploffen we toch op de stoel neer om ons te laten informeren over het één en ander. Er volgt een leuk gesprek. En dat we er over na gaan denken, dát is helemaal geen probleem.

Bij de deur geeft de verkoper ons een hand.
En zegt tegen mij:

- Bedankt voor je komst en tot ziens.
Tegen mijn man zegt hij echter:
- Bedankt voor uw komst en tot ziens.

Ach ja, verschil moet er wezen!

Stap uit de boot, durf op 't water te lopen

Misschien is het leuk als ik je nog even uitleg waar die vorige blog vandaan kwam. Ik bedoel, zomaar op eens dat zinnetje: Stap uit de boot, waarom was dat opeens in mijn gedachten?

Het is al weer een poosje geleden dat ik van mijn zusje een boek kreeg: Leef Koninklijk, geschreven door Martin Koornstra. Net als zij het mij aanraadde, kan ik het jullie ook aanraden. Het is een ontzettend goed boek, makkelijk te lezen, maar voor mij stonden er wel heel veel nieuwe dingen in. Een echte eye-opener dus.
Aan het eind van hoofdstuk 1 haalt Martin het liedje aan, wat op mijn vorige blog wordt gezongen dmv het filmpje.God heeft een plan met je leven... dus... stap uit de boot, durf op 't water te lopen.

Bijbelkenners onder ons zullen weten dat deze zin komt van Petrus, die net als de Heere Jezus op het water wilde lopen, snel naar Hem toe. Ziende op Hem ging het goed, kijkend naar de golven zakte hij weg.

Hieruit blijkt dat geloven ook iets van 'uit de boot stappen is', Kijkend naar Jezus en vertrouwend op Hem kunnen er mooie dingen gebeuren. En God zoekt mensen die Hij daarvoor kan gebruiken. Hij zoekt jou. Hij zoekt mij.

Nou ja, ik las het boekje van A tot Z en kwam natuurlijk regelmatig deze zin tegen, op allerlei verschillende manieren. Maar het kwam vaker naar me toe, niet alleen via het boekje, ook door andere boeken, tijdschriften, tijdens Ministrycursus, door de Bijbel zelf en in de kerk. Een dominee, die zoiets zei. Of één die er zelfs heel de preek over hield: 'Ga uit de ark'.

Jaaaa.... maar dat kan pas als God de deur opent. Veilig in de ark is natuurlijk wel een prachtig plekje. Je hoeft pas naar buiten als God het zelf zegt.
Zomaar een opmerking als reactie op die preek.
Maarr... heeft God die deur dan niet al geopend? Voor elke christen? Jezus zegt het toch:"Gaat dan heen, onderwijst al de volken..." Is dat niet een beetje hetzelfde als: Stap uit de boot. Weg uit je eigen veilige cirkeltje van gelovigen onder elkaar.

Weet je, ik ben van mening dat God van ons vraagt om vol van liefde voor Hem en door de kracht van de Heilige Geest te gáán!En dat doe je vooral door te luisteren én te gehoorzamen. Ga naar de plek waar Hij je heen stuurt, Durf in de kracht van de Geest, breng Zijn woorden over.

Ik las gisteren weer een boek uit: Woorden hebben kracht, van Wilkin van de Kamp. En ja hoor, daar las ik het ook: Durf, heb moed, heb lef. Ga! Gehoorzaam!
En op de conferentie van New Wine zei Bisschop Zac wat hij ook in het interview van de Visie nr. 29/30 zei: Je moet er op uit! Mensen komen niet meer van zelf naar de kerk. Wij moeten van Jezus vertellen. En: De Heilige Geest duwt ons altijd het centrum uit, de wereld in.

Een opdracht voor ons allemaal: Ga. Blijf gerust in je eigen straat, in je eigen woonplaats. Mensen zat die het Goede Nieuws nog niet hebben gehoord. Maar kom in beweging. Zoek mensen op en vertel ze in opdracht van God over Die ene Naam, Jezus, die de Verlosser en Redder is. Zoveel mensen weten het nog niet. Wat let je nog? Stap uit de boot. Durf op het water te lopen, ziende op Jezus!

Stap uit de boot: Jezus houdt van jou!

-Weet je wat, ga jij maar. Ik ga wel lopen. Vriendelijk knik ik mijn mannetje toe. Rob is nogal ongeduldig en wil naar huis. Ik wil hier nog even opruimen, zodat ik pa en ma niet met de koffiezooi achterlaat.

Enne.. het is geen straf. Met de zon op mijn rug geniet ik van de heerlijke temperatuur.
Al wandelend denk ik na over alles wat in mijn hoofd op komt. En plotseling herinner ik me een zinnetje van mijn vriendin: dan loop ik langs al die flats en bid ik voor de mensen die daar wonen. Goed idee!
En al lopend bid ik, al biddend loop ik.

Tik...tik...tik...tik...
Met een zekere regelmaat hoor ik iemand lopen. Een donkere man, of is het een vrouw? loopt me aan de overkant van de straat tegemoet. Ondersteund door krukken, die ik steeds hoor tikken loopt hij/zij flink door.
Ik sla rechtsaf, de wijk in, langs de flats. De krukken blijven achter me klinken: ze zijn linksaf geslagen, dezelfde weg op, langs de flats.
Plotseling hoor ik een stem in mijn binnenste: ga naar deze man en zeg hem dat Ik van hem hou... Rustig loop ik door. Da-ag...
Maar weer die stem, die ingeving. Kom zeg, weet je hoe eng dat is. Maar weer...
Oké dan. Ik sta stil. Ik luister. Geen tik...tik...tik... Doorlopen dus maar?
Kom op Aline, vermaan ik mezelf. Durf uit de boot te stappen. Durf op het water te lopen.
Oké Heere, maar hij zal nu wel weg zijn hoor. Ik draai me om en loop een stukje terug.
De man (!) staat er nog. Staat even op adem te komen. Goed Heere, dit is Uw ding. Geef me de woorden maar dan...
En, alsof ik altijd zo doe, zonder aarzelen en hartkloppingen loop ik op de man af. Ik steek mijn duim omhoog (geen idee of-t-ie Nederlands spreekt) en moedig hem aan:
-Goed bezig joh, wijzend naar zijn krukken. Ik vertel hem waarom ik naar hem toegekomen ben.
- Jezus houdt van jou. Dat moet ik zeggen van Hem. Jezus houdt van jou!
Een kort gesprekje van nog geen minuut. En ik voel: zo is het goed. Zo is het klaar.
- Fijne dag verder! We groeten en elkaar en gaan ieder onze eigen weg.

Niet om mij schrijf ik dit neer. Ik word er juist heel klein van: dat God me hiervoor wilde gebruiken. Wie weet had deze man dat hard nodig. Ik deel het met jullie om je te bemoedigen. Stel je open voor God. Voor Zijn leiding in je leven, voor Zijn Geest. Daar hoort bij: gehoorzamen, doen wat Hij van je vraagt. Van christenen wordt lef gevraagd om zo de niet-christenen te laten zien en merken wie God is, wie Jezus voor hen wilt zijn. Als wij het niet doen, wie dan wel?
Dus...