Game over!

Zondagmorgen. De computer staat aan, de dienst begint.
Rob wil niet meer naar de kerk. Ons gebouw is gesloten en een nieuw gebouw lukt hem momenteel gewoon niet. Tegelijk grijpt hij dit aan als een puberverhaal: ik ben puber, dus geen christen. Waar hij die onzin vandaan heeft? Geen flauw idee. Maar ik krijg deze denkwijze niet gecanceld.
Jammer, want nu zitten we weer om de beurt thuis mee te luisteren.

Gelukkig gaan we zo wel naar de aangepaste dienst. Dat wil hij niet, zegt Rob, maar hij gaat zonder mopperen mee. Dat scheelt weer.
Verder laten we het even zo. Hoe meer we het er over hebben met hem, dus bozer hij hierover wordt. Helemaal afhaken lijkt voor hem geen punt, maar voor ons wel.

Dus... de computer staat aan, de dominee is begonnen. Rob neemt zijn plek in achter de pc en start een spelletje op. Ik ben er achter gekomen dat hij dan even goed alles hoort wat dominee zegt. Misschien zelfs wel beter dan in de kerk.

- Gij zult niet echtbreken, dat is: overspel plegen', zo klinkt het door de woonkamer.
Rob reageert direct, want deze uitleg er bij horen, is nog vrij nieuw voor hem.
- Overspel? Dan is het spel over. Game over!!!

Ik hoor verder even niet veel meer. Letterlijke vertaling van het woord overspel is best een pittige. Dan is inderdaad het 'spel' over. Uit. Met alle ellende van dien. Door Robs vrije vertaling komt het opeens stevig binnen. En zacht bid ik voor allen die lijden onder deze vorm van het spel. Van verliezen. Van 'Game over'. Voor mannen en vrouwen, voor de kinderen vooral. Die dit geen spel vinden. Maar voor wie dit realiteit is. Voor hen die voelen: de levels zijn op. Geen uitzicht op herstel. Game over. Het is voorbij. Wat blijft is de pijn. O God, ontferm U!

Zomaar samen wandelen

-Hallo-oh!!
Enthousiast zwaait de dame aan de overkant naar me. Een oudere vrouw, die ik tijdens het sporten wel eens groet.
Ik had haar al zien lopen, want ik liep schuin achter haar. En 'k liep te dubben: zal ik ... of zal ik niet...

Het is zondagmiddag. Tijd voor een stevige wandeling. Gelijk even een kaartje door de bus gooien bij mijn oom en tante, een eind verderop. Als ik doorloop in mijn eigen tempo, ben ik met ongeveer drie kwartier weer thuis. Heerlijk is dat. Zo snel doorlopen dat eenmaal thuis, je benen er van tintelen.

Dus vandaar mijn twijfel. Want met iemand meelopen, dat is: tempo aanpassen, route misschien wel. Praten. En luisteren. Wil ik dat nu?

Maar haar blije geroep trekt me over de streep. Een klein stukje samen op, dat is natuurlijk niet zo'n probleem.

Ik loop met haar mee en hoor veel over haar. Een inwoner uit het oude Joegoslavië. Getrouwd, kinderen, gescheiden, oma, 76 jaar.
Nee, mijn tempo houd ze niet bij, dus pas ik me aan. Rondje stadspark samen. Daarna ga ik alleen verder. Denk ik.
Maar deze dame, ik weet nóg haar naam niet, besluit met me mee te lopen. Ik vind het inmiddels allang best. Het is een gezellige prater.
Langzaam stuur ik het gesprek aan op het geloof. En als ze me vraagt wat ik dan geloof vertel ik haar over Jezus. Over Zijn liefde en Zijn vergeving voor mij. Stralend glimlacht ze me toe.
-Dan geloof je hetzelfde als ik.
En we krijgen het over verschillende geloven maar vooral over verschillende belevingen. Ze ergert zich aan onze mooie kleren, grote hoeden - breed meet ze ze uit :) - en ons geklets terwijl we naar de kerk lopen.
-Dat kan toch niet als je gaat bidden tot de heilige God?

Ik begrijp haar frustratie wel een beetje. Tegelijk is het een cultuurverschil. Waar ik overigens veel van leer.
Als we weer terug zijn bij het stadspark gaan we ieder onze eigen weg. Een uur hebben we samen gelopen. Ik besluit nog even een snelle pas te gaan, in plaats van rechtstreeks naar huis te wandelen. Twintig minuten later kom ik thuis. Met tintelende benen, een leeg hoofd en heel voldaan.
Soms brengt God zomaar mensen op je pad, waar je heel veel van leert. En samen maak je het verschil!

Eindelijk een verjaardagsfeestje

Na een paar pittige weken, vind ik nu weer even de rust jullie iets meer te vertellen over hoe het met ons gaat. Willeke is inmiddels geopereerd. Het was zwaar, het was veel, het was heftig en heel erg pijnlijk. Het viel zó tegen!
Tien dagen is ze hier geweest. Veel bezoek, veel pijn, veel ijsjes en zoeken naar wat handig was om te eten. Nachten wakker omdat medicatie al was uitgewerkt, maar de nieuwe dosis nog niet mocht.
Inmiddels is ze weer naar haar eigen huisje terug. En, als alles volgens plan is verlopen, is ze vandaag skiën met school. Want ja, zo'n kans laat je liever niet schieten, toch?

Tussen al de bedrijven door was Geert ook jarig, 1 februari. Zo mocht het niet zijn, zo was het wel. Zo van: o ja! Geert is bijna jarig. O ja, traktatie. O ja, kinderfeestje. Jammer voor hem, hij had er wel wat last van geloof ik.
-Gaan jullie nog wel voor me zingen mam, vroeg hij. O ja... Echt erg...

Daarom gisteren een leuk feest gegeven voor de jongens van zijn klas. Niet te gek hoor, zes wilde hij er vragen en zes mocht hij er vragen. Dat kwam goed uit.
-En wat wil je dan gaan doen?
-Barbecueën, was zijn antwoord.

Dus maakte ik gisteren de tuintafel schoon en zette de barbecue buiten. Hopelijk ontdooien de hamburgers wel, dacht ik bezorgd :) Maar gelukkig was dat geen probleem. Ondanks de kou van de avond, bakten ze mooi bruin. Jongens buiten, wij binnen en wát hadden ze een lol. Net meiden...

Daarna keken ze met elkaar de film 'De brief van de koning'. Erg leuk, Geert kent hem feilloos uit zijn hoofd, maar blijft hem kijken. Geen van zijn klasgenoten kenden hem, dus dat kwam goed uit.

Al met al een heel geslaagd feest, vond ik zelf.
- En jij Geert?
- O, het ging wel...
Ik kijk verbaasd.
- Wat vond je niet leuk dan?
- Niets eigenlijk en hij gaapt.
- Da's duidelijk dus, lekker naar bed jij. Welterusten enne... geniet nog even na.
Hij hoort het al niet meer! :)

Wat griep, keelamandelen en jarig zijn met elkaar te maken hebben...

Een volle week ligt achter ons. Daarom ook zo weinig geblogd.
Deze week stond vooral in het teken van mijn werk. Met errug veel zieke collega's thuis, heb ik veel gewerkt. Helemaal niet erg, ik werk met veel plezier en geniet van elk moment. Maar wel jammer voor de collega's die de strijd tegen de griep voor even op moesten geven. Samen met half Nederland. Dat is niet fijn en vooral heel vervelend. Beterschap, mensen!

Tot op heden doen wij hier niet mee. En dat is maar goed ook. Want morgen vieren we de verjaardag van Geert, die maandag 12 jaar hoopt te worden. We wilden de visite wat verspreiden, ivm de drukte voor manlief. Maar iedereen gaf aan zondag te komen. En dat kon, want ik gaf de vrije keus... Zodoende wordt het morgen een drukke avond, maar maandag relaxed. Is bij Geert direct ook heel veel spanning weg. Want hij is zó zenuwachtig! Terwijl hij al weet wat hij krijgt, één groot gezamenlijk cadeau van ons en de families: een Cajon. Wat dat is? Zo'n kist waar je op gaat zitten en dan tegenaan ramt tot je mooie muziek heb. Of wel: een stoel en dumbé in één. Compleet met ingebouwde snaren. Hij heeft zelfs al geoefend, samen met mij (ik op de gitaar), maar het maakt de spanning er niet minder om. Arm kind...

Dinsdag wordt Willeke geopereerd. Keelamandelen. Niet knippen,  maar pellen. Dus nog een rede voor liever geen griep. Na drie maanden keelontsteking is haar weerstand al zover omlaag, net als haar gewicht, dat juist nu een griep de hele planning zou omgooien. Of na die tijd, als ze weer een poosje hier komt logeren. Ik moet er toch niet aan denken dat juist dan de griep hier binnen komt. Buikgriep met zo'n kapotte keel lijkt me verschrikkelijk, maar koorts net zo goed.
Ach, we zien wel. Ook hierin maar vertrouwen op de zorg van onze hemelse Vader. Hij is er bij.

Ik wens jullie allemaal een heel fijne week. Ik bid je gezondheid toe, maar vooral een week met God.

Een toevallige (?) ontmoeting

- Oh, doet u maar rustig hoor, ik pas er wel bij!
Glimlachend kijk ik de man aan, die onbehouwen z'n fiets wat rechter probeert te zetten.
- Kijk, het is al groen, we kunnen gaan.
Maar in plaats van dat hij wat doortrapt, komt de man naast me fietsen.En begint een gezellig praatje. Prima, daar ben ik altijd wel voor in. Kom maar op.

Z'n dialect verraad natuurlijk wat ik ook al zag: buitenlander. Vluchteling? Geweest ja.
Azerbeidzjan. Daar komt hij vandaan.
- Weet u wel waar dat ligt?
Jazeker, ik weet het en zeg het in één keer goed. Naast Rusland ergens?
- Ja, en bij Irak.
Ai... mijn hersens kraken. Irak en Rusland? Ligt dat echt zo vlakbij elkaar? Thuis toch eens opzoeken.
Ondertussen kletst de man lekker verder. Over de Nederlandse les die hij volgt. Dat hij oefenen moet.
Aha... ik ben zeker zijn projectje en ik grinnik. Deed ik ook toen ik voor PPT moest oefenen. Maar dat mag je natuurlijk tegen niemand zeggen.  Hij woont in de flat, ja, inderdaad. Alleen. Helemaal alleen. Alleen.
Jaja, ik hoor het wel. Ik lach in stilte om zijn blik, terwijl hij het woord wel drie keer uitspreekt.
Oké dus. laat ik even duidelijk worden.
-Waar gaat u nu heen? Naar het centrum? Ik ook, dus fietsen we nog even samen door.
- Ik woon vlakbij de flat, vertel ik hem. Met mijn man en kinderen.
Zie ik hem nu echt teleurgesteld kijken?
- Ah, zegt hij, dat is heel fijn voor u.
En zo is het.
Hij is er, daar waar hij zijn moet.
-Tot ziens, roep ik. Al denk ik dat die kans maar heel klein is.
Maar ook hij groet:
-Tot ziens!

Zomaar een ontmoeting? Toevallig? Daar geloof ik niet zo in. En in stilte bid ik voor deze man. Wie weet heeft nog niemand dat ooit gedaan. Zo was deze ontmoeting toch waardevol.

Afval scheiden

Nadat ik gisteren al de kerstzooi heb opgeruimd., en dan bedoel ik met recht zooi, want wát is het nu weer lekker strak en rustig in huis, is vandaag de bovenverdieping aan de beurt.
En dat komt me goed uit. Niet zozeer omdat ik daar zin in heb, maar vooral omdat ik dan even lekker kan nadenken. Dat is soms wel eens nodig, toch?

Ik begin bij Rob's kamer. Rob is een creatieve jongen, en daarnaast ook een echte verzamelaar. Die combi is niet erg handig. Verbaasd kijk ik rond in z'n kamer. Hoe meer ruimte, hoe meer verzamelingen geloof ik...
Ik stuit op kubusjes van papier, sterren van karton, een megagroot huis, helemaal van papier. Ja, het is toch echt wel knap allemaal. Maar wát moeten we er mee?

Ik besluit alleen maar te ruimen. En het echte afval weg te gooien.
Maar dan kom ik voor een keuze. Zomaar weggooien is er niet meer bij.
Rob heeft de gemeente Veenendaal goed begrepen.
-We gaan afval scheiden, wesp, zo zei hij enkele weken terug.
Hij nam een plasticzakkenzak (daar verzamel je oud plastic in...) een kartonnen doos (voor oud papier) en een prullenbakzak (restafval). Hij pakte papier en stift en ging keihard aan het werk.

Toen ik een poosje later op z'n kamer kwam schrok ik wel een beetje: daar op z'n nieuwe bureau: plakband. En tuurlijk vergeet ik dat te veranderen ... Schilderstape was beter geweest voor het hout, maar goed. Nu heeft dat niet meer veel zin. Laten hangen maar. Forever.

Dus nu sta ik met een afgeknipt stukje rietje. Euhhh... plastic. Dit kartonnetje? Papier. Dat stuk kaarsvet met daarin stukjes rietje? Moeilijk. Moet ik die rietjes er nu uit gaan halen? Nee. Besluit ik. Restafval.

Eindelijk is de kamer klaar en schoon. De prullen(z)bakken vol. Snel nog even de stofzuiger er door. Een rietje er in, een stukje papier. O help! Goed dat Rob het niet ziet. Zo secuur hij is!

Omdat Rob een grote fan is van mijn blogs, kan ik het hier wel neerzetten: Rob, als je spullen kwijt ben. Kijk eens in je lade onder het bed of in je bureaukastje.
Kijk, dat scheelt weer voor vanmiddag. Hoef ik dat niet te zeggen. Want ik heb genoeg te doen. Stofzuigerzak op schoot en scheiden maar... Als ze nog eens wat weten bij de gemeente??

De kartonnen doos, wat mag er in?

Restafval, wat is dat eigenlijk?

De plasticzakkenzak. Duidelijk toch?

Hoe gaat het met jullie?

Dat vragen veel mensen. Dus eerst maar even een update.

Het was een vreemd oud en nieuw, dat is een ding dat zeker is. En ergens heb ik ook het idee dat ik het gemist heb. 

Net zei ik nog tegen Jorike, die de voorbede wilde terugluisteren en verbaasd was over het feit dat 1 januari  niet op de kerksite stond

- Nee, hèhè, dat moet ook nog komen!

Vervolgens keek ze me stomverbaasd aan en ik staarde gewoon terug. Tot het kwartje bij me viel: het is vandaag 2 januari! Heel raar...

We doen wel meer gekke dingen. Zo sjoelde ik oudejaarsavond in de hoop van m'n schoonmoeder en dochters te winnen. Ging niet lukken, het schuifje zat er nog voor. En ik maar rammen op dat ding en niet begrijpen waarom 3 en 4 niets willen hebben...

Of Jorike dan, zet vanavond een bakje tapenade in de magnetron! 

Maar verder gaat het goed met ons.

Met manlief gaat het ook heel prima. Morgen mag hij weer naar huis. Dat is leuk en spannend tegelijk. Ik denk terug aan de vorige keer. Hoe fijn het was en hoe lastig. Dus ja, ik zie er best ook wel tegenop. Al ben ik ook dankbaar. Iemand zei me: dat blije is er, maar dat andere ook. Dat hoef je niet weg te stoppen.

Dus daarom zet ik het hier maar gewoon neer. Dan weten jullie het allemaal tegelijk. :) 

We zijn 2016 begonnen. Op een heel bijzondere manier. Dag in dag uit gaan we verder. Niet wetend wat dit jaar ons brengen zal. Misschien nog heftiger? Misschien rustiger? Zo dat ik het weer saai ga vinden? 

Ik weet het niet. Ik wil het niet weten ook. Een beetje met de dag leven is goed voor me. Ik leg ons leven in Gods handen. daar is het veilig, wat er ook gebeurd. Dat is het enige wat zeker is.

Heel speciaal voor jou, die dit leest: een heel goed, gezegend en gezond 2016 toegewenst.

Bron: Boekhandeldebron.nl

Weer een hartinfarct

Wat ik vandaag voor de eerste keer gedaan heb en liever nooit weer doe?

• Getwijfeld: bel ik de huisarts of 112
• Pilletje onder de tong van mijn man gelegd
• Tijdschriften in een tasje gestopt met mijn flesje water, die lekt...
• Een beheerst dollemansritje in de ambulance meegereden
• Gebeld in het ziekenhuis, wat eigenlijk niet mag
• Openlijk zitten janken, in de familiekamer van het UMC, alleen
• De natte Eva gelezen, naast het ziekenhuisbed
• In de ziekenzaal gesport, omdat mijn spieren zo zeer gingen doen van het wachten
• De snackbar gebeld voor een bestelling
• Op de fiets het eten gaan halen, omdat ik even alleen moest zijn. En buiten.
• Mijn mannetje welterusten gewenst, terwijl hij daar blijft, ik hier

En misschien nog wel meer gekke dingen. Ik weet het niet meer. Hoe kan de dag opeens anders zijn, dan je van te voren denkt.

En elke keer hoor ik weer die woorden van de cardioloog van vorig jaar: u hoeft echt niet bang te zijn voor herhaling. En nu, net een jaar later, ligt-ie er weer.

Gelukkig gaat het goed. Er zijn drie stents gezet, op twee plaatsen. Het was kantje boord of ze kozen voor een bypassoperatie, maar dat was gelukkig toch niet nodig. Waardoor het opknappen nu wel sneller zal gaan dan vorig jaar. Daar is hij toch al mee begonnen! 

Jorike was de grootste hulp ever. En Matthias natuurlijk. Samen met mijn zus. Super bedankt!!

Geert paste zijn programma superflexibel aan: hij zou vanavond een concert geven met zijn neefje, hier in huis. Maar mijn zus, ook heel flexibel, stelde haar huis ter beschikking en zo hadden de jongens toch een topavond met accordeon, djumbe, Sela, Psalmproject en anderen :)

Willeke was vooral in paniek. Wat moest ze nu dan toch? Gelukkig kon ik haar vanuit het UMC gerust stellen en advies geven. Dat was wat ze nodig had.

En dan Rob. O, o wat was hij boos (is ook paniek). Hoe kon papa dat nu toch doen? Hij zou toch vuurwerk af gaan steken met papa morgen??? Gelukkig was het een kwestie van landen  en zakte de boosheid zodra ik hem opgehaald had van de zorgboerderij. Met dank aan de begeleiding daar!

Al met al weer een pittig dagje. Met mij gaat het nu goed. Ik ben moe, maar niet meer zo erg als vanmiddag. Komt vast door de patat en het concert van Geert, waar ik na het bezoekje aan manlief met Rob, ook nog even naar toe ben gegaan.

In de natte en plakkerige Eva las ik iets heel treffends, wat me enorm troostte en bemoedigde: 

'Breng in het donker in de praktijk, wat je in het licht hebt geleerd.Weet wie je bent in Christus, voordat de duisternis inzet. Jezus Zelf is het eeuwige Licht en aan jouw duisternis komt een einde.

Kortom: Hij is er bij, want Hij kent mij, Hij kent ons. Dat troost enorm. Toen, nu en voor de toekomst. Want ooit stopt al het leed en wordt alles nieuw!

En dan stap je in de auto, de radio schiet aan en wat zingt Groot Nieuws: (of beter: wat zendt zij uit)

‘Ik ben die Ik ben’ is uw eeuwige naam.
Onnoembaar aanwezig deelt U mijn bestaan.
Hoe adembenemend, ontroerend dichtbij:
uw naam is ‘Ik ben’, en ‘Ik zal er zijn’.

Van Sela. Mijn favoriet en o zo waar!

Ik wens jullie een goede jaarwisseling en veel zegen voor 2016

Geniet van je dag en dank God er voor. Want voor je het weet is het voorbij.

Nooit meer... over kerst en autisme

- Mwa, ik weet niet hoor. Het voelt niet fijn.
Met een zucht kijk ik manlief aan. Hij staat klaar om naar de kerk te gaan. Tweede kerstdag, gewone dienst. Taak: diaken.

Rob wilde niet naar de kerk met Kerst. En gaat in discussie.
-Hallo! Het is toch geen zondag. Je weet toch wel dat ik maar één keer per week naar de kerk ga!
Hij reageert behoorlijk opgefokt, zoals een echt mens met autisme doet met kerst. Keurig volgens het boekje. Gelukkig kon ik hem een heel klein beetje om praten. Met als resultaat dat ik vrijdag thuis zat met hem, maar vandaag gaat hij mee naar de kerstzangdienst in de Oude Kerk op de Markt. Het resultaat daarvan was jammer genoeg wel dat hij vanmorgen veel te vroeg wakker was. Gestrest?

Ik ben ook gespannen. Achteraf gezien een goed voorgevoel. Maar ja...

Eenmaal aangekomen bij de kerk komt de muziek ons al tegemoet. Iemand staat te zingen, piano, gitaar, orgel en panfluit overstemmen het geroezemoes en maakt dat we de vingers in de oren willen stoppen. Langzaam lopen we de kerk binnen. Ik schrik van het volume. Zo hé, die zijn echt niet wijs... Dát kan nog wat worden!

-Zie je wel. Waarom neem je me mee naar de kerk. Moet je horen hoe hard! Ik ga naar huis hoor! Dat is Rob.
-Ma, ik word hier helemaal gek van! Dat is Geert
-Pfff... een beetje paniekerig kijkt Jorike me aan. Echt joh, dit is niet leuk!

Daar zit ik dan. Ik kan heel goed tegen harde muziek, maar ik vind het ook een beetje tè. Moet dat nu zo? Ik sein naar mijn broer, die voorin de kerk met de andere kosters staat te praten. Maar hij merkt me niet op tussen al die mensen. Tijd voor actie.

-Oké Geert, Jorike. Hebben jullie je oordopjes bij je? Ja!!! In doen dan. Desnoods zet je ook je capuchon op. Als het echt niet gaat, ga je er gewoon uit.
-Rob, zet je capuchon op. En zodra die dame gaat zingen tijdens de dienst, ga ik je rug aaien.
Dat is iets wat hij heel lekker vind en ik hoop dat het een prikkel is, die de andere prikkel overstijgt.
De mensen achter me moeten dat maar even voor lief nemen.

En ja hoor! We zitten de hele dienst uit! Applausje voor m'n kinderen!
Eenmaal thuis stort ik echter helemaal in. Ik ben de hele dienst zó alert geweest op alle drie dat ik me echt dood-en doodmoe voel. En dan is het pas 11 uur. Hoe ga ik deze zo heel prikkelrijke Kerstdag nog volbrengen met iedereen?

Ik vlucht naar de slaapkamer en zak op bed. Dan laat ik me gaan. Zakdoekjes, bril af (stom ding) en janken maar. Niemand die het ziet, even alleen.
Maar al naar een minuut...
Een zacht klopje op de deur. Dan de deur op een kier. Jorike zakt naast me neer. Een arm om me heen. Zachte ogen, een troostende stem.
-Stil maar mam. U bent gewoon wat overprikkeld door onze overprikkeling.
Een lach door de tranen heen. Maar ze heeft wel gelijk. Nog even droogwrijven en zo, dan kan ik er weer tegen.
-Dank je wel meis. Glimlachend kijk ik haar aan.
-Kom op, we gaan er een gezellige dag van maken.
En zo'n kerstzangdienst? Daar gaan we noooooit meer heen! Geen discussie mogelijk!

Jullie allemaal wens ik...