Pasen: Jezus leeft!

De dagen rijgen zich aan één en voor je het weet is het alweer Pasen.
Gelukkig zijn er een aantal goede boekjes en acties, die me hielpen voor te bereiden op dit zo bijzondere feest.
Het boekje wat ik in mijn vorige blog noemde was erg tot zegen. (Het zevenvoudig wonder, Wilkin van de Kamp). De veertigdagenkalender van st. Tear (Tegen Armoede) lazen we aan tafel. Vanavond was er een stukje wat me enorm aansprak.

'Waar wij zo verbonden zijn met God, hoeven we niet meer op zoek te gaan voor houvast voor onszelf, maar komt er ruimte  om er te zijn voor anderen.'

Het ging over het kruiswoord 'Mijn God, Mijn God, waarom hebt U mij verlaten?' De meest zware tijd voor Jezus brak aan: ook Zijn Vader stond niet meer achter Hem. Liet Hem alleen lijden, zodat wij nooit meer door Hem verlaten zouden worden, staat er ergens anders in de Bijbel. Is dat niet fantastisch??

En op het moment dat je weten mag dat de Heere Jezus dit ook voor jou deed, mag je je geborgen weten in Hem. Draag je Zijn identiteit. Ben je helemaal met Hem verweven.

En dat dan uit gaan delen aan anderen, die deze rijkdom nog niet kennen. Wat een opdracht! Wat een fantastisch idee ook.

Soms (of regelmatig?)  komen er dan ook mensen op je pad, met wie je een stukje op mag lopen. Voor korte of langere tijd. Met wie je praten mag over het grote werk wat Jezus voor ons deed. Kun je er zijn voor de ander, omdat je weet wie je bent in Christus Jezus.
Met Hem gestorven en weer opgestaan, mag je leven voor Hem en de ander. Zijn Liefde uitdelen.

Met het oog daarop wens ik jullie voor morgen allemaal een dag toe waarin je de dood van de Heere Jezus met heel je hart mag gedenken en doorleven.
Maar daarna mogen we feestvieren en wens ik je heel gezegende, rijke en vreugdevolle Paasdagen!!
Want: JEZUS LEEFT!!

Zijn liefde geneest

Al die gevoelens van onmacht, onbegrip en teleurstelling tegenover blijdschap en troost maken me bekaf. Herkenbaar? 

Het was een moeilijke zondag en, zoals bij mij past, blijf ik daar meestal nog wel even in hangen. 
Ik vond het lastig mensen te ontmoeten. Mensen die er van af weten. En dan vragen zouden gaan stellen. Maar gelukkig, dat gebeurde niet. 
En uiteindelijk overwon de blijdschap het van de pijn.  
Blijdschap, vraag je? Ja, ergens in mijn hart was nog dat diepe verdriet, maar de blijdschap is er ook. Een intense vreugde om dat ik nu weet dat het niet gaat om wat mensen over je zeggen, om wat mensen over je uitspreken, om wat mensen doen. En dan bedoel ik, voor alle duidelijkheid, mensen in het algemeen. Het gaat om Jezus. Mijn Heiland en Verlosser.

Woensdagmorgen, vorige week, las ik het stukje van de veertigdagentijd uit het boekje van Wilkin van de Kamp, Een zevenvoudig geschenk. En echt, ik was helemaal de tel kwijt, dus ik las niet het stukje wat aan de beurt was. Nú doet een boekenlegger wonderen :), maar vorige week was ik nog niet zo helder.
En ik las in het stukje, wat dus eigenlijk niet aan de beurt was, het volgende:
'Als je gelooft in Jezus, dan wordt je leven niet langer bepaald door wat jou is aangedaan, maar door wat vóór jou is gedaan aan het kruis.De waarheid is dat Jezus slachtoffer werd in jouw plaats. Hij wil niet dat jij nog één minuut langer vasthoudt aan je rol als slachtoffer, maar dat je het wonder van het kruis omarmt, zodat zijn liefde je hart kan genezen.'

Voelde ik me slachtoffer? Hm, misschien een beetje. Was dat terecht? Wie weet... Maar daar gaat het nu niet om. Het gaat er om dat Jezus me daarvan kan bevrijden, juist omdat Hij Slachtoffer (en neem dat woord dan maar heel letterlijk) werd in mijn plaats. 

Dat Zijn liefde zo groot is dat Hij voor mij aan het kruis ging. Dat Zijn liefde zo groot is, dat Hij in staat is mij te genezen van de pijn die er is. Dat was zo heerlijk om weer eens te lezen. De pijn blijft. Maar overheersen doet het niet meer. Vreugde en blijdschap overheersen. Ook als ik eens met iemand spreek hierover en toch weer volschiet, is de blijdschap er omdat ik weet: het draait om Hem. Om Hem alleen. Mensen vallen weg. Omstandigheden ook, alleen Hij blijft over. Wat wil ik nog meer? Goddank dat Hij zijn Zoon gaf om zonde, pijn, schuld en schaamte weg te nemen. 
Deed Hij voor mij. Deed Hij ook voor jou. Weet je dat al?? 

Komen bij Jezus

Zij gaan, zij niet

Zij mogen, maar zij niet

Hartverscheurend

Huilend moederhart

Jij hebt lief?

Oké, dan nu even niet

Het voelt als fout

en zondig

en mislukt

Teleurgesteld

in mensen

Boosheid is er

Eenzaamheid wint

wint het van het goede

aan Tafel

O God, hoe moet het dan?

Wees eens duidelijk, alstublieft?

Ik weet het niet

echt niet meer

Maar dan!

Komen

Bij Jezus

Hij voor mij

Waar mensen teleurstellen

Hij niet

Ik ben met je

Al moet je door het water gaan

Al ga je door het vuur

Ik ben met je

Ja Heere

Uw stok 

Uw staf

Die ondersteunen mij

Niet mensen

Maar U alleen

blijft over

Dank U wel

voor Uw genade

voor haar

en voor mij

Game over!

Zondagmorgen. De computer staat aan, de dienst begint.
Rob wil niet meer naar de kerk. Ons gebouw is gesloten en een nieuw gebouw lukt hem momenteel gewoon niet. Tegelijk grijpt hij dit aan als een puberverhaal: ik ben puber, dus geen christen. Waar hij die onzin vandaan heeft? Geen flauw idee. Maar ik krijg deze denkwijze niet gecanceld.
Jammer, want nu zitten we weer om de beurt thuis mee te luisteren.

Gelukkig gaan we zo wel naar de aangepaste dienst. Dat wil hij niet, zegt Rob, maar hij gaat zonder mopperen mee. Dat scheelt weer.
Verder laten we het even zo. Hoe meer we het er over hebben met hem, dus bozer hij hierover wordt. Helemaal afhaken lijkt voor hem geen punt, maar voor ons wel.

Dus... de computer staat aan, de dominee is begonnen. Rob neemt zijn plek in achter de pc en start een spelletje op. Ik ben er achter gekomen dat hij dan even goed alles hoort wat dominee zegt. Misschien zelfs wel beter dan in de kerk.

- Gij zult niet echtbreken, dat is: overspel plegen', zo klinkt het door de woonkamer.
Rob reageert direct, want deze uitleg er bij horen, is nog vrij nieuw voor hem.
- Overspel? Dan is het spel over. Game over!!!

Ik hoor verder even niet veel meer. Letterlijke vertaling van het woord overspel is best een pittige. Dan is inderdaad het 'spel' over. Uit. Met alle ellende van dien. Door Robs vrije vertaling komt het opeens stevig binnen. En zacht bid ik voor allen die lijden onder deze vorm van het spel. Van verliezen. Van 'Game over'. Voor mannen en vrouwen, voor de kinderen vooral. Die dit geen spel vinden. Maar voor wie dit realiteit is. Voor hen die voelen: de levels zijn op. Geen uitzicht op herstel. Game over. Het is voorbij. Wat blijft is de pijn. O God, ontferm U!

Zomaar samen wandelen

-Hallo-oh!!
Enthousiast zwaait de dame aan de overkant naar me. Een oudere vrouw, die ik tijdens het sporten wel eens groet.
Ik had haar al zien lopen, want ik liep schuin achter haar. En 'k liep te dubben: zal ik ... of zal ik niet...

Het is zondagmiddag. Tijd voor een stevige wandeling. Gelijk even een kaartje door de bus gooien bij mijn oom en tante, een eind verderop. Als ik doorloop in mijn eigen tempo, ben ik met ongeveer drie kwartier weer thuis. Heerlijk is dat. Zo snel doorlopen dat eenmaal thuis, je benen er van tintelen.

Dus vandaar mijn twijfel. Want met iemand meelopen, dat is: tempo aanpassen, route misschien wel. Praten. En luisteren. Wil ik dat nu?

Maar haar blije geroep trekt me over de streep. Een klein stukje samen op, dat is natuurlijk niet zo'n probleem.

Ik loop met haar mee en hoor veel over haar. Een inwoner uit het oude Joegoslavië. Getrouwd, kinderen, gescheiden, oma, 76 jaar.
Nee, mijn tempo houd ze niet bij, dus pas ik me aan. Rondje stadspark samen. Daarna ga ik alleen verder. Denk ik.
Maar deze dame, ik weet nóg haar naam niet, besluit met me mee te lopen. Ik vind het inmiddels allang best. Het is een gezellige prater.
Langzaam stuur ik het gesprek aan op het geloof. En als ze me vraagt wat ik dan geloof vertel ik haar over Jezus. Over Zijn liefde en Zijn vergeving voor mij. Stralend glimlacht ze me toe.
-Dan geloof je hetzelfde als ik.
En we krijgen het over verschillende geloven maar vooral over verschillende belevingen. Ze ergert zich aan onze mooie kleren, grote hoeden - breed meet ze ze uit :) - en ons geklets terwijl we naar de kerk lopen.
-Dat kan toch niet als je gaat bidden tot de heilige God?

Ik begrijp haar frustratie wel een beetje. Tegelijk is het een cultuurverschil. Waar ik overigens veel van leer.
Als we weer terug zijn bij het stadspark gaan we ieder onze eigen weg. Een uur hebben we samen gelopen. Ik besluit nog even een snelle pas te gaan, in plaats van rechtstreeks naar huis te wandelen. Twintig minuten later kom ik thuis. Met tintelende benen, een leeg hoofd en heel voldaan.
Soms brengt God zomaar mensen op je pad, waar je heel veel van leert. En samen maak je het verschil!

Eindelijk een verjaardagsfeestje

Na een paar pittige weken, vind ik nu weer even de rust jullie iets meer te vertellen over hoe het met ons gaat. Willeke is inmiddels geopereerd. Het was zwaar, het was veel, het was heftig en heel erg pijnlijk. Het viel zó tegen!
Tien dagen is ze hier geweest. Veel bezoek, veel pijn, veel ijsjes en zoeken naar wat handig was om te eten. Nachten wakker omdat medicatie al was uitgewerkt, maar de nieuwe dosis nog niet mocht.
Inmiddels is ze weer naar haar eigen huisje terug. En, als alles volgens plan is verlopen, is ze vandaag skiën met school. Want ja, zo'n kans laat je liever niet schieten, toch?

Tussen al de bedrijven door was Geert ook jarig, 1 februari. Zo mocht het niet zijn, zo was het wel. Zo van: o ja! Geert is bijna jarig. O ja, traktatie. O ja, kinderfeestje. Jammer voor hem, hij had er wel wat last van geloof ik.
-Gaan jullie nog wel voor me zingen mam, vroeg hij. O ja... Echt erg...

Daarom gisteren een leuk feest gegeven voor de jongens van zijn klas. Niet te gek hoor, zes wilde hij er vragen en zes mocht hij er vragen. Dat kwam goed uit.
-En wat wil je dan gaan doen?
-Barbecueën, was zijn antwoord.

Dus maakte ik gisteren de tuintafel schoon en zette de barbecue buiten. Hopelijk ontdooien de hamburgers wel, dacht ik bezorgd :) Maar gelukkig was dat geen probleem. Ondanks de kou van de avond, bakten ze mooi bruin. Jongens buiten, wij binnen en wát hadden ze een lol. Net meiden...

Daarna keken ze met elkaar de film 'De brief van de koning'. Erg leuk, Geert kent hem feilloos uit zijn hoofd, maar blijft hem kijken. Geen van zijn klasgenoten kenden hem, dus dat kwam goed uit.

Al met al een heel geslaagd feest, vond ik zelf.
- En jij Geert?
- O, het ging wel...
Ik kijk verbaasd.
- Wat vond je niet leuk dan?
- Niets eigenlijk en hij gaapt.
- Da's duidelijk dus, lekker naar bed jij. Welterusten enne... geniet nog even na.
Hij hoort het al niet meer! :)

Wat griep, keelamandelen en jarig zijn met elkaar te maken hebben...

Een volle week ligt achter ons. Daarom ook zo weinig geblogd.
Deze week stond vooral in het teken van mijn werk. Met errug veel zieke collega's thuis, heb ik veel gewerkt. Helemaal niet erg, ik werk met veel plezier en geniet van elk moment. Maar wel jammer voor de collega's die de strijd tegen de griep voor even op moesten geven. Samen met half Nederland. Dat is niet fijn en vooral heel vervelend. Beterschap, mensen!

Tot op heden doen wij hier niet mee. En dat is maar goed ook. Want morgen vieren we de verjaardag van Geert, die maandag 12 jaar hoopt te worden. We wilden de visite wat verspreiden, ivm de drukte voor manlief. Maar iedereen gaf aan zondag te komen. En dat kon, want ik gaf de vrije keus... Zodoende wordt het morgen een drukke avond, maar maandag relaxed. Is bij Geert direct ook heel veel spanning weg. Want hij is zó zenuwachtig! Terwijl hij al weet wat hij krijgt, één groot gezamenlijk cadeau van ons en de families: een Cajon. Wat dat is? Zo'n kist waar je op gaat zitten en dan tegenaan ramt tot je mooie muziek heb. Of wel: een stoel en dumbé in één. Compleet met ingebouwde snaren. Hij heeft zelfs al geoefend, samen met mij (ik op de gitaar), maar het maakt de spanning er niet minder om. Arm kind...

Dinsdag wordt Willeke geopereerd. Keelamandelen. Niet knippen,  maar pellen. Dus nog een rede voor liever geen griep. Na drie maanden keelontsteking is haar weerstand al zover omlaag, net als haar gewicht, dat juist nu een griep de hele planning zou omgooien. Of na die tijd, als ze weer een poosje hier komt logeren. Ik moet er toch niet aan denken dat juist dan de griep hier binnen komt. Buikgriep met zo'n kapotte keel lijkt me verschrikkelijk, maar koorts net zo goed.
Ach, we zien wel. Ook hierin maar vertrouwen op de zorg van onze hemelse Vader. Hij is er bij.

Ik wens jullie allemaal een heel fijne week. Ik bid je gezondheid toe, maar vooral een week met God.

Een toevallige (?) ontmoeting

- Oh, doet u maar rustig hoor, ik pas er wel bij!
Glimlachend kijk ik de man aan, die onbehouwen z'n fiets wat rechter probeert te zetten.
- Kijk, het is al groen, we kunnen gaan.
Maar in plaats van dat hij wat doortrapt, komt de man naast me fietsen.En begint een gezellig praatje. Prima, daar ben ik altijd wel voor in. Kom maar op.

Z'n dialect verraad natuurlijk wat ik ook al zag: buitenlander. Vluchteling? Geweest ja.
Azerbeidzjan. Daar komt hij vandaan.
- Weet u wel waar dat ligt?
Jazeker, ik weet het en zeg het in één keer goed. Naast Rusland ergens?
- Ja, en bij Irak.
Ai... mijn hersens kraken. Irak en Rusland? Ligt dat echt zo vlakbij elkaar? Thuis toch eens opzoeken.
Ondertussen kletst de man lekker verder. Over de Nederlandse les die hij volgt. Dat hij oefenen moet.
Aha... ik ben zeker zijn projectje en ik grinnik. Deed ik ook toen ik voor PPT moest oefenen. Maar dat mag je natuurlijk tegen niemand zeggen.  Hij woont in de flat, ja, inderdaad. Alleen. Helemaal alleen. Alleen.
Jaja, ik hoor het wel. Ik lach in stilte om zijn blik, terwijl hij het woord wel drie keer uitspreekt.
Oké dus. laat ik even duidelijk worden.
-Waar gaat u nu heen? Naar het centrum? Ik ook, dus fietsen we nog even samen door.
- Ik woon vlakbij de flat, vertel ik hem. Met mijn man en kinderen.
Zie ik hem nu echt teleurgesteld kijken?
- Ah, zegt hij, dat is heel fijn voor u.
En zo is het.
Hij is er, daar waar hij zijn moet.
-Tot ziens, roep ik. Al denk ik dat die kans maar heel klein is.
Maar ook hij groet:
-Tot ziens!

Zomaar een ontmoeting? Toevallig? Daar geloof ik niet zo in. En in stilte bid ik voor deze man. Wie weet heeft nog niemand dat ooit gedaan. Zo was deze ontmoeting toch waardevol.

Afval scheiden

Nadat ik gisteren al de kerstzooi heb opgeruimd., en dan bedoel ik met recht zooi, want wát is het nu weer lekker strak en rustig in huis, is vandaag de bovenverdieping aan de beurt.
En dat komt me goed uit. Niet zozeer omdat ik daar zin in heb, maar vooral omdat ik dan even lekker kan nadenken. Dat is soms wel eens nodig, toch?

Ik begin bij Rob's kamer. Rob is een creatieve jongen, en daarnaast ook een echte verzamelaar. Die combi is niet erg handig. Verbaasd kijk ik rond in z'n kamer. Hoe meer ruimte, hoe meer verzamelingen geloof ik...
Ik stuit op kubusjes van papier, sterren van karton, een megagroot huis, helemaal van papier. Ja, het is toch echt wel knap allemaal. Maar wát moeten we er mee?

Ik besluit alleen maar te ruimen. En het echte afval weg te gooien.
Maar dan kom ik voor een keuze. Zomaar weggooien is er niet meer bij.
Rob heeft de gemeente Veenendaal goed begrepen.
-We gaan afval scheiden, wesp, zo zei hij enkele weken terug.
Hij nam een plasticzakkenzak (daar verzamel je oud plastic in...) een kartonnen doos (voor oud papier) en een prullenbakzak (restafval). Hij pakte papier en stift en ging keihard aan het werk.

Toen ik een poosje later op z'n kamer kwam schrok ik wel een beetje: daar op z'n nieuwe bureau: plakband. En tuurlijk vergeet ik dat te veranderen ... Schilderstape was beter geweest voor het hout, maar goed. Nu heeft dat niet meer veel zin. Laten hangen maar. Forever.

Dus nu sta ik met een afgeknipt stukje rietje. Euhhh... plastic. Dit kartonnetje? Papier. Dat stuk kaarsvet met daarin stukjes rietje? Moeilijk. Moet ik die rietjes er nu uit gaan halen? Nee. Besluit ik. Restafval.

Eindelijk is de kamer klaar en schoon. De prullen(z)bakken vol. Snel nog even de stofzuiger er door. Een rietje er in, een stukje papier. O help! Goed dat Rob het niet ziet. Zo secuur hij is!

Omdat Rob een grote fan is van mijn blogs, kan ik het hier wel neerzetten: Rob, als je spullen kwijt ben. Kijk eens in je lade onder het bed of in je bureaukastje.
Kijk, dat scheelt weer voor vanmiddag. Hoef ik dat niet te zeggen. Want ik heb genoeg te doen. Stofzuigerzak op schoot en scheiden maar... Als ze nog eens wat weten bij de gemeente??

De kartonnen doos, wat mag er in?

Restafval, wat is dat eigenlijk?

De plasticzakkenzak. Duidelijk toch?

Hoe gaat het met jullie?

Dat vragen veel mensen. Dus eerst maar even een update.

Het was een vreemd oud en nieuw, dat is een ding dat zeker is. En ergens heb ik ook het idee dat ik het gemist heb. 

Net zei ik nog tegen Jorike, die de voorbede wilde terugluisteren en verbaasd was over het feit dat 1 januari  niet op de kerksite stond

- Nee, hèhè, dat moet ook nog komen!

Vervolgens keek ze me stomverbaasd aan en ik staarde gewoon terug. Tot het kwartje bij me viel: het is vandaag 2 januari! Heel raar...

We doen wel meer gekke dingen. Zo sjoelde ik oudejaarsavond in de hoop van m'n schoonmoeder en dochters te winnen. Ging niet lukken, het schuifje zat er nog voor. En ik maar rammen op dat ding en niet begrijpen waarom 3 en 4 niets willen hebben...

Of Jorike dan, zet vanavond een bakje tapenade in de magnetron! 

Maar verder gaat het goed met ons.

Met manlief gaat het ook heel prima. Morgen mag hij weer naar huis. Dat is leuk en spannend tegelijk. Ik denk terug aan de vorige keer. Hoe fijn het was en hoe lastig. Dus ja, ik zie er best ook wel tegenop. Al ben ik ook dankbaar. Iemand zei me: dat blije is er, maar dat andere ook. Dat hoef je niet weg te stoppen.

Dus daarom zet ik het hier maar gewoon neer. Dan weten jullie het allemaal tegelijk. :) 

We zijn 2016 begonnen. Op een heel bijzondere manier. Dag in dag uit gaan we verder. Niet wetend wat dit jaar ons brengen zal. Misschien nog heftiger? Misschien rustiger? Zo dat ik het weer saai ga vinden? 

Ik weet het niet. Ik wil het niet weten ook. Een beetje met de dag leven is goed voor me. Ik leg ons leven in Gods handen. daar is het veilig, wat er ook gebeurd. Dat is het enige wat zeker is.

Heel speciaal voor jou, die dit leest: een heel goed, gezegend en gezond 2016 toegewenst.

Bron: Boekhandeldebron.nl