Uitslag onderzoek

Het is tijdens de grote Westerstorm die over ons landje waait, dat ik zit te wachten op het telefoontje van de huisarts. Ook in mijn lijf en hart stormt het, al is het geen windkracht 11. Ik ben zenuwachtig. Of het door de storm is en vanwege allen die onderweg zijn of voor het te verwachten telefoontje?

Het is in ieder geval allang weer rustig buiten als de telefoon gaat.
Met de positieve uitslag dat Geert's bloed helemaal goed is. Geen gekke dingen, allemaal mooie getallen. En hoe het met Geert gaat? Nou, dat houdt nog niet over, vertel ik de huisarts. We besluiten het nog even aan te kijken en anders toch verderop te gaan.

Geert is teleurgesteld. Tuurlijk had hij niet gehoopt op een ernstige uitslag, maar gewoon een laag HB of zo? Wat ijzer er bij en klaar is Geert.
Wat is het nu?, zo vraagt hij zich af. En wij met hem.
Ik geef hem een tip om eens te kijken op het wereld wijde web.

Nog geen tien minuten later is Geert er van overtuigd dat hij weet wat het is. Hij noteert het als volgt:

Autisme → Moeilijke prikkelverwerking → medicatie (Geert slikt 2 mg Aripripazol) → slechte bloedsomloop → flauw vallen → meer prikkels ⟳

Het klinkt heel aannemelijk.En sluit aan bij wat de dokter opperde: overprikkeld. Maar dan moeten we er wel wat aan doen, anders zou Geert door te veel prikkels te veel thuis zitten. Meer medicatie lijkt geen optie, gezien het bovenstaande. Eerder afbouwen! Maar is het momenteel natuurlijk ook niet.

Tijd voor oordopjes dus tegen kabaal. Die liggen nu vooral boven bij zijn bed. Rustmomenten op school. Veel eten, veel drinken en veel slapen. Aan die laatste drie mankeert het nogal, dus ik zou daarmee beginnen, adviseer ik zoonlief.

We zijn nu haast een werkweek verder. Geert ging vanaf dinsdag weer zelf naar school. Maandag tot en met woensdag ging het goed, al ging hij wel regelmatig naar het stiltelokaal. Vandaag, donderdag,  ging het weer helemaal mis, waardoor zelfs een stilteruimte niet hielp en ik hem toch weer op heb gehaald. Maar het gaat in ieder geval beter dan het was. Hopelijk zet dat door. Stapje voor stapje, dan komt-ie er wel!

Op het nippertje, over bloedprikken op de poli

Het is nauwelijks kwart over acht deze maandagochtend als school belt.
Of ik Geert wil komen halen, hij is gevallen met de fiets, na duizelig te zijn geworden.

Best bezorgd kleed ik me aan, loop naar de auto en race naar school. Geert ziet wit en heeft veel last van arm en hand, na een val over de fiets heen.
- Ik stapte af, zette de fiets neer, werd duizelig en viel.

In de loop van de dag knapt Geert weer op en wil zelfs zijn fiets van school gaan halen.
's Avonds fiets hij vol energie naar muziekles en catechisatie, maar kiest er daarna wel voor op tijd naar bed te gaan.

Dinsdag gaat het weer mis. Tijdens muziekles, als ze een poosje staan te zingen wordt Gert helemaal duizelig, het wordt zwart voor zijn ogen en nu valt hij echt flauw.
De leerkracht verzoekt hem te gaan staan en mee naar de gang te lopen. Daar mag hij met een andere leerling naar de conciërge, die gehaast een map pakt om te kijken wat te doen. Gelukkig komt er juist een medeconciërge aanlopen en weet hij wat eventueel kan helpen...

Weer haal ik Geert op en bel direct voor een afspraak bij de huisarts. Gelukkig zijn de basis dingen als hartslag en temperatuur goed en moeten we door naar het lab voor bloedonderzoek.

Ondanks alles is Geert goed bij de pinken als hij vraagt of we dan zijn IDkaart en zo nodig hebben. Jazeker. En, zie ik, het is 16:43 uur. We hebben nog een kwartier! Zo snel als het gaat tijdens de spits, rijden we naar huis, pakken wat we nodig hebben en springen weer in de auto. Vijf voor vijf komen we aan bij de poli. De 'ponskaart' maken duurt langer dan we dachten, waardoor we precies één voor vijf bij het lab binnen rennen.

De laborante kijkt me verbaasd en vragend aan.
-Kunnen we nog bloed prikken? vraag ik beleefd.
Ze mompelt wat over 'op de valreep' en 'niet handig', maar concludeert dan:
-Eén voor vijf, tja... u bent op tijd.
Gelukkig doet ze tegen Geert allerliefst, maar ze kijkt mij nog eens aan en zegt:
-Dit is niet charmant, mevrouw.
Ik hou me wat van de domme en vraag:
-Wat niet? Bloedprikken of heel laat binnen komen?
-Laat binnen komen, antwoord ze.
En ik weet het. Ik zou het anders nooit doen, maar ter versnelling van de uitslag en ter voorkoming van nog meer spanning bij Geert sta ik in mijn recht. Ik doe dit niet voor mezelf, want ik heb een enorme hekel aan haasten en opschieten. Ik doe dit voor mijn zoon.
En zij... Zij prikt. Voor het zelfde doel.
Dank u wel, mevrouw de Laborante!!

De uitslag volgt...

De zon. Mijn warmtebron

Stadspark Veenendaal

Dik ingepakt loop ik naar buiten. Tijd voor mijn zondagmiddag wandeling. Brr, wat is het koud. Maar gelukkig is dat geen probleem. En de zon vergoed enorm veel.

Hè, ik had mijn zonnebril op moeten zetten. De zon is erg scherp en het reflecteert een prachtige schittering in het water. Waardoor ik helemaal niet meer zie waar ik loop. Hopelijk zien de vele fietsers die me tegemoet komen me wel.

Ik loop mijn vaste rondje. Dan hoef ik niet na te denken over de weg die ik ga. Al denk ik voortdurend wel na over de Weg die ik ga, als je begrijpt wat ik bedoel. Even een tijd van zelfreflectie.
Waar was ik, waar ben ik en waar ga ik naar toe?

En het kán niet anders of de zon brengt me op subtiele gedachtes daarover.

De Zon.

De Zon van gerechtigheid. Die al mijn vuilheid laat zien, die me mezelf laat kennen zoals ik echt ben. Diep van binnen waar al die stofjes van tekortkomingen, zonden en anders, zichtbaar worden.

Maar ook de Zon, die Licht geeft, wiens Licht weerkaats en wat door mij heen naar anderen mag reflecteren. Dat hoop ik tenminste. Omdat ik weet dat De Zon der gerechtigheid ook Degene is die al mijn zonden heeft weggehaald door Zelf de straf daarvoor te dragen. Die ervoor zorgde dat mijn duisternis opging in Zijn Licht.

De Zon die Warmte geeft. Veiligheid, geborgenheid. Bij Hem kan ik de enige Warmte vinden, als ik koud ben van binnen of verdriet heb. En ook die Warmte mag ik uitdelen aan de mensen om me heen. Gewoon en onbewust er zijn voor anderen. Zoals Hij er altijd is voor mij.

Tegelijk ook de Zon waar ik me behoorlijk aan kan branden. Als er geen recht wordt gedaan, als ik niet luister. Als ik de mist in ga en niet om vergeving vraag. Als ik de Weg kwijt raak en Hem even niet meer zie. Doelloos dwalend op mijn zelf gekozen pad.

De Zon. Wat ben ik blij dat hij schijnt. Al lopend dank ik God, de Schepper voor deze fantastische warmtebron. Dank ik God de Vader voor zo'n grote liefde dat Hij het niet hield bij alleen deze zon, maar ook de Zon der gerechtigheid gaf. Dat is Jezus, Zijn Zoon, mijn Redder en Verlosser!
Ik dank Hem voor de Geest, die mij wil laten zien wie ik ben, klein, zondig en vatbaar voor allerlei kwaad. Maar die tegelijk laat zien wie ik mag zijn door Hem: rein, heilig, volmaakt en rechtvaardig. Niets van mij. Alles door Jezus. Omdat Hij me vasthoudt in Zijn grote genade kan ik nu danken voor dit geweldige Licht en deze heerlijke Warmte. Zomaar lopend door de straten van Veenendaal realiseer ik me hoe bijzonder het is dat Hij me ziet, hoort, kent en weet wat ik denk. Dat Zijn Licht schijnt in mijn leventje. Dat Hij zo dichtbij is, dat ik Zijn Warmte kan voelen. O God! Hoe groot bent U!

Zijn liefde laat nooit los!

Allereerst wil ik iedereen die dit leest een heel gezegend 2018 toewensen. Dat vreugde, liefde, wijsheid en nederigheid je kracht zal zijn, in Jezus Christus, onze Heere!
Ik raad je met klem aan dit jaar met Hem te gaan, omdat Hij Degene is die heel veel van je houdt, alles aan je geeft en blij is met wat jij Hem terug geeft, uit liefde.

Nou, eigenlijk heb ik gezegd wat ik zeggen wil. Ik zou dit zo kunnen laten staan voor het hele jaar. Genoeg om van te leven, toch? ☺ Maar ja... toch even een korte terugblik.

Het jaar 2017 ligt achter ons. Met alle ups en downs. Ik moet vooral denken aan de blindedarmontsteking van Willeke in juni. En wat te denken van het proces waar ik zelf doorheen ging? Een proces van loslaten, afscheid nemen en een nieuwe weg vinden in ons steeds leger wordende huis.

Ik denk ook al heel snel aan de mooie gebeurtenissen als de bruiloft van onze Jorike en Matthias. En dat manlief werk heeft gekregen. Een huisje voor Willeke. De Vrij-Zijn Bijbelschool, waar ik enorm veel leerde.

Al met al een bewogen jaar weer, waarin ik vooral druk was met mezelf. Heel vervelend! Fysio's en sport (om de fysio te minimaliseren), wisselden elkaar in hoog tempo af. Daarnaast heb ik enorm van mijn werk genoten, van mijn gezin en van leuke (nieuwe) contacten.

Ik hou van contact. Van mensen, van gezellige kletspraatjes maar vooral van stevige en diepe gesprekken. En ik kijk uit naar het jaar van nu, 2018. 'k Ben benieuwd wat het gaat brengen. Ik weet dat wat er ook gebeurt, God mij heel dicht nabij is en Hij met mij mee gaat. Door diepe dalen, over grote hoogten. Daarom leg ik ook dit jaar elke dag mijn leven in Zijn handen. Daar is het veilig en daar kan niets mij scheiden van Zijn trouwe, onuitsprekelijke, onvoorwaardelijke liefde voor mij!

Kerst 2017

Stuppy's, de schoenen van de dokter

En weer maak ik een afspraak met de huisarts voor de tenen van Rob.
Ik maak me erg zorgen. Gelukkig is één voet nu al enkele maanden ontstekingsvrij, maar bij de andere doen niet alleen de grote maar nu ook twee andere tenen mee.
Echt iets om moedeloos van te worden. Uiteindelijk, tellen we, is het al zes jaar aan de gang.

Rob vraagt voor de zekerheid nog even of de dokter niet gaat snijden. Gelukkig kan ik hem gerust stellen, al ben ik bang dat hij wel voorstelt een afspraak te maken om dat te gaan doen...
Al die keren dat dit is gebeurd, hebben gezorgd voor een flinke ballast en angst bij Rob.

Dokter leunt eens achterover in zijn stoel en begint hetzelfde praatje wat we al keer op keer hoorden. Allerlei tips waar we niets mee kunnen:
- Verhuizen naar een warm land
- Op vakantie naar zee
- Veel op blote voeten lopen of nou ja, vooruit, eventueel op slippers
enzovoort...

Dan opeens springt de dokter op.
-Wacht eens, zegt hij. Jij bent ouder geworden hè. En groter. Hij pakt een vel papier, zet Robs voet er op en trekt er een lijntje om heen. Dan pakt hij de schoen en concludeert:
-Zie je wel, je voet is ook groter en breder geworden en deze schoenen zijn weer te smal. (Dus niet: te klein) ☺

Lekker hoor. We kopen toch al de meest brede schoen? Maar nee, dokter rent naar zijn woonhuis, neemt daar zijn oude afgetrapte schoenen -Stuppy's- en geeft ze aan Rob.
Het moet niet gekker worden: ga je naar de huisarts, kom je met schoenen thuis!
Maar zo erg is het niet. Rob moet alleen even passen. Hij aarzelt en zegt:
-Weet u hoe vies dat is, er zitten heel veel bacteriën in.
Ik kijk naar zijn blote voet, opper een pleister voordat hij zijn sok aandoet en dan stapt hij toch voorzichtig in de schoen. Zijn blijde hoofd overtuigt mij direct.

En als ik de volgende dag naar dokters schoenwinkel ben geweest en terug kom met dezelfde schoenen als dokter heeft, is Rob helemaal blij. Als dan een week later de tenen er absoluut beter -helaas alleen maar beter- uit zien, weet ik: soms is een zoveelste bezoekje aan de huisarts zo slecht nog niet!

Vergeven en vergeten?

Het is alweer even geleden maar onlangs las ik een stukje van onze predikant over vergeven.
Voor veel mensen een hekel onderwerp.
Nu ben ik zelf behoorlijk vergevingsgezind denk ik, lig ik niet snel wakker van iets als: zal ik wel of niet vergeven?
Vooral als ik tot me door laat dringen hoeveel God mij in Jezus zoveel vergeeft! Wie ben ik dat ik anderen niet zou vergeven.
Maar net als wie dan ook, vind ik sommige dingen toch best wel even een puntje...

Dominee maakte van vergeven Overgeven. Je pijn bij God brengen en daar laten en zo alles overgeven aan God, zodat Hij kan herstellen.

Al denkend daarover kwam ik tot nog een ander woord, twee woorden eigenlijk: verder geven.
En ik liet dat tot me doordringen. Hoewel verder geven eigenlijk geen normaal Nederlands is, dat moet je me maar vergeven :)
Maar het is wel een heel diepe term. De ander een stapje verder , de ander een stapje meer geven dan hij of zij 'verdient'. Dan waar hij of zij om vraagt. Verder geven dan wat je zou willen. Verder geven dan normaal is.
Ik ken Iemand die verder geeft. Meer geeft dan ik verdien. Omdat Hij zijn leven gaf. Niet dat ik daarop zat te wachten. Ik had immers gekozen voor mezelf en daarmee tegen God? En nog ben ik zo vaak geneigd te denken aan wat ik fijn en leuk vind. En dan weet ik dat vergeven daar niet bij hoort. Laat staan meer dan dat.
Maar Jezus gaf meer dan wij konden vragen, wensen of wilden. God gaf Zijn Zoon. Jezus gaf Zichzelf. God gaf God. Hij gaf Zijn leven en ging de dood in en deed zo meer dan wat wij ook maar konden bedenken.

Dezelfde Heere vraagt ons om te leven zoals Hij deed. Vraagt ons te vergeven. Voor jezelf heel helend en reinigend. Want zonder vergeven ga je leven in bitterheid, wat wrok geeft, wat je een wrak maakt.
Maar Hij vraagt je zelfs boven jezelf uit te gaan en verder te geven dan wat wordt gevraagd of gezegd. Je kent  het wel: die ene mijl extra meelopen met iemand.
Zo werkt het ook met vergeven denk ik. Verder geven kan zelfs doen vergeten. Omdat God in Christus vergeet wat je zonde was, Hij gooit het in de zee van vergetelheid, zo mag je van Hem vragen en verwachten dat Hij je helpt te vergeven en je moed geeft om de ander meer te geven dan hij of zij vraagt.
Lastig? Ja! Maar in Zijn kracht zal het lukken. Het resultaat zal een diepe blijdschap zijn. Bij jou en de ander. Dus... aan de slag! Begin ermee voor de ander te bidden :)

Autisme en Sint, het blijft een dingetje

Pffff...met een moe gebaar wrijf ik over mijn nekspieren. Alle mensen zeg, kan het dan nooit eens leuk gaan hier?

Terwijl ik mij de hele dag al verheug op vanavond, 5 december, feestje met alle kinderen thuis en elkaar blij maken met cadeautjes, is het voor Geert een totaal ander verhaal.
Moe uit school, dan naar de ortho, tussen door en na die tijd huiswerk. En ik mopper:
-Waarom geven ze dan huiswerk op voor 6 december!
Hij terug
-Wie bedenkt er nu zoiets stoms als Sinterklaas!
En mijn vreugde ebt weg...

Als Geert gestrest is lijkt het of hij niets meer kan. En door de drie toetsen die hij morgen heeft in combinatie met de spanning die Sint toch echt weer geeft, komt er totaal geen werk uit handen. Ik moedig hem aan toch te beginnen, maar het lukt hem niet. Uiteindelijk schuif ik een stoel bij en gaan we samen aan de slag. Niet dat Geert dat wilt, maar hij duldt me en uiteindelijk is hij zelfs opgelucht dat dat ene vak nu eindelijk klaar is. Nog twee te gaan. En het is bijna 18:00 uur...

Ik heb inmiddels een hard hoofd in vanavond. Het zal niet de eerste keer zijn dat humeur de avond verpest. Puur door stres, dat wel. Maar toch... Geert wil niet eens meer meedoen met Sinterklaas. En dat terwijl hij precies weet wat hij krijgt. Wát maakt het nu zo spannend, vraag ik me af?? Ik weet het wel: de drukte en dat er van hem verwacht wordt dat hij er bij is. En stiekem toch die stress of het cadeautje wel echt zo leuk is als hij denkt.
Dan opeens, gaat de deur open en komt Willeke binnen. Niet lang daarna komen Matthias en Jorike er ook aan. We schuiven aan tafel rond de grote pan erwtensoep. Ook Geert schuift aan. Hij mag voor deze keer aan het hoofd van de tafel, dat is rustiger dan wanneer hij tussen iedereen in zit.
We beginnen de maaltijd zoals gebruikelijk met gebed. En met klem vraag ik, naast een zegen over het eten, ook voor geduld, verdraagzaamheid en liefde in ons huis. Dat had ik deze middag al tig keer gedaan, maar nu, zo met elkaar, vind ik dat ook heel belangrijk. Zodat we weten van wie we afhankelijk zijn, zelfs in ons humeur :)

En als we dan eindelijk allemaal om een zak met cadeaus heen zitten zie ik het. Geert straalt en geniet. Eindelijk, dít is het moment der waarheid. Hij leest met enorm veel talent zijn gedicht voor.  Geniet van zijn cadeautjes. Laat ons meegenieten met een stukje uit zijn nieuw gekregen Bijbel in Gewone Taal. Let wel: Efeze 5:24, dat begint met: "en gij vrouwen... ". Uiteindelijk stuitert hij met veel plezier door de kamer en hangt de clown uit in de meest hilarische zin van het woord. De anderen zuchten eens. Waarom is hij zo druk?
-Spanning, zeg ik, dat moet er even uit :)
Met veel dankbaarheid, en ook wel trots op ons gezin, kijk ik terug op een heel geslaagd avondje. Het kostte wat, maar dan heb je ook wat. Maar poeh, dat was niet in eigen kracht. Daarom dank ik die avond God voor zoveel zegen en genade. Zelfs, of is het: juist, op een avond als die van Sinterklaas.

Even lekker lachen!

Het was echt een heel goede en vooral troostrijke preek over psalm negen. En ik voelde me een gezegend mens toen de dienst was afgelopen. Niet in de laatste plaats omdat ik tussen beide dochters in in de kerk zat. Hoe vaak komt dat nu nog voor! Direct na de dienst Jorike gedag gezegd en Willeke even voorgesteld aan een verschrikkelijk mooi mens, waarvan ik zo blij ben dat ze in onze nieuwe gemeente zit! En al lopend naar de uitgang - trap af, stukje lopen, weer trap af- praten we zomaar over van alles en nog wat. Zo kan het gaan...

Eenmaal buiten ril ik. Brr, wat is het koud. En donker. Het overgrote deel van de gemeente is al huiswaarts. Slechts twee mannen staan vlakbij de uitgang te praten. Ik ken ze wel. De één woonde vroeger vlak naast me. De ander komt af en toe hier. Kerkte vroeger daar waar wij ook gingen. Een jonge man. Single. Terwijl ik links wil gaan, daar staat de fiets, begint Willeke naast me opeens wild te zwaaien en ze schreeuwt:
-Da-ag lieverd!!!!!
De mannen kijken op. De één lacht, de ander kijkt verbaasd. En ik? Ik schrik. O help! Een Willeke-actie! En ik grinnik tegelijk. Ik kijk naar Willeke. Naar die ene, naar die andere man. Dan weer naar Willeke. En vraag stomverbaasd:
-Tegen wie zeg jij dat nou??
De interesse is inmiddels gewekt, als Willeke doodleuk zegt:
-Kijk, daar gaat Jorike, ze fietst naar huis. En ik zwaai haar gedag.

En inderdaad, daar in de verte zie ik Jorike, ze kijkt nog eens om en ik zwaai snel heel hard terug. Helemaal niet gezien! Ik dacht dat ze allang weg was.
Maar ondertussen kriebelt er iets diep in mij omhoog en ik kan niet anders dan in lachen uitbarsten.
Vooral het gezicht van die mannen, zo stomverbaasd! Omdat zij Jorike ook niet hadden gezien. Omdat ze dachten dat Willeke hen aansprak! Net als ik even dacht trouwens... ! We zeggen ze snel gedag. Maar o help, ik kan bijna niet lopen van de lach. Tot grote verbazing van toch nog elders pratende gemeenteleden, die alles even hadden gemist, struikel ik zo'n beetje naar mijn fiets.
Gierend van de lach fietsen we naar huis. Hè, wat doet me dat goed. Dat was te lang geleden eigenlijk. In die zin mis ik mijn meiden thuis best. Maar deze avond maakt veel goed. Een goede preek en even heerlijk gelachen.
Dus als we elkaar nu zien, weet je wel wat we zeggen hè. Da-ag lieverd! Hahahaha

Als het niet meer gaat...

-Ik kan echt niet meer hier wonen! Ik wilde tot 25, maar ik moet echt met 18 uit huis!
Snikkend als een klein kind ligt Rob op mijn bed. Helemaal overstuur en total loss.
Dan opeens staat hij op en loopt weg.
-Wáár ga je heen? vraag ik achterdochtig.
-Naar mijn kamer.
Oké dat mag. Maar toch...

Een gesprek waarin Rob zijn frustraties uitte tegenover Geert, liep behoorlijk uit de hand. Zittend tussen beide jongens in, de één naast me, de ander in de meest verre hoek van het huis, ging het even hard tegen hard. En oké, dat mag. En door veel te vragen, ieder zijn beurt te geven en te luisteren kwamen we een heel eind. Waar het uiteindelijk voor Geert klaar was en waar ik dacht dat het oké was, bleef het bij Rob nog na sudderen.
En omdat Rob vaak de enige oplossing ziet door weg te lopen, hield ik hem nauwlettend in de gaten. Maar gelukkig, hij gaat nu dus naar zijn kamer. Op zich een hele geruststelling als je weet dat hij zojuist als enige optie 'springen in de surfvijver' of 'springen van een flat' zag. En je begrijpt dat ik na al deze woorden aangehoord te hebben, gesust en gepraat als Brugman, nu helemaal doodop ben.

Direct nadat Rob de deur van zijn slaapkamer dichttrekt schiet ik stijf van angst. O help! Er liggen daar stanleymesjes en scharen, want hij knutselt graag. Maar is dat handig in de donkere bui van nu?
Ik voel de onrust, de spanning, de stress en de angst. Wat moet ik?? Ik voel paniek! O God, mijn kind! Maar dan een zachte fluistering: Míjn kind! En opeens weet ik wat ik doen moet.
Daar in de hal voor zijn slaapkamerdeur hef ik mijn handen zegenend naar Rob toe en bid voor hem, wetend dat God Zijn Vader is en dat Hij als Enige nog bij machte is om voor hem te zorgen. Ik leg Rob in Zijn handen en stamel, fluister en prevel sniffend tot God om redding van deze donkere macht in hem. Ik zegen Rob in de Naam van de Drie-enige God Die hem ziet, hem kent en bij hem is, ook nu op dit moment.

De spanning ebt weg, de onrust blijft. Ik besluit te gaan doen wat ik elke avond doe. Ik pak mijn gitaar,ga op mijn bed zitten en zoek een lied. Moet ik stoppen met God lofprijzen nu deze sfeer in huis hangt? Nee! Moet ik Hem juist nu niet eren om Wie Hij is? Ik ga zingen, het ene lied na het andere. Ik zing tot ik eindelijk boven me zelf uitgetild word en me getroost voel. Daarna lees ik een stukje uit de Bijbel en uit het boekje waar ik in bezig ben. Ik wordt getroost door de woorden van God, door Zijn aanwezigheid. Dan haal ik eens diep adem, sta op van het bed en loop naar de slaapkamer van Rob. Ik klop op de deur en doe hem open. Dat kan! Terwijl ik dacht dat hij zichzelf had binnen gesloten!! Rob ligt op bed. Met zijn mobiel. Hij kijkt op en blikt in mijn ogen. Dat is op zich al heel bijzonder!
-Wat ben je toch een legendarische moeder! zo zegt hij zijn 'ik-ben-in-een-goeie-bui' standaard zin. In stilte en diepe verwondering dank ik God voor zoveel genade! Wie ben ik dat Hij zo naar ons omkijkt?? De boze bui is voorbij, de time/out is goed gegaan en heeft goed gedaan! Samen lopen we naar beneden. Even lekker wat drinken!

We laten het hier niet bij tuurlijk. De jongens bieden elkaar hun excuses aan. En ik stel de volgende dag een contract op en laat die ondertekenen. Door ons, links en rechts, door de jongens, in het midden. En ik leg uit dat ze zo kunnen zien en onthouden dat wij er voor hen zijn en hun zullen helpen om goed met elkaar om te gaan!