In handen van God

Het idee dat je er niets meer bij kunt hebben

Vol zit met van alles en nog meer

Wetend dat wat je ook bedenkt, het niet zal helpen

Wetend dat je er alles aan doet, keer op keer

Maar ten diepste kan ik niets

En los ik niets op

Ten diepste ligt het leven van mijn medemens

in de handen van God

Het idee dat er geen schot in zit

Dat helemaal niets lijkt te werken

Wetend dat als ik me er teveel mee bemoei

Het alleen maar tegen gaat werken

Dus ten diepste kan ik niets

En los ik niets op

Ten diepste ligt het leven van mijn medemens

in de handen van God.

Maar o die onmacht, 

dat willen oplossen (had ik daar niet pas wat over geblogd?)

Dat zoeken naar mogelijkheden

Dat praten met woorden vol kracht

En... ik wacht

Want ten diepste kan ik niets

En los ik niets op

Ten diepste ligt het leven van mijn medemens

in de handen van God.

Schuil bij de Allerhoogste

Luister naar Zijn stem.

Hij wil je het goede graag geven

houdt van je, gaf zelfs Zijn  leven

Schuil bij de Allerhoogste

Luister naar Hem

Want ten diepste kun je niets

En los je niets op

Ten diepste ligt jouw leven

in de handen van God.

En ik? Ik wacht. 

Leg in vertrouwen in Zijn hand

Alles en iedereen

Ik schuil bij mijn Allerhoogste God

En wacht... op Zijn zegen alleen

Ik weet de oplossing!

- Kom maar, ik plak er even een pleister op, dan is het zo over.

- Ach meis toch, wil je even een glas water voor de schrik?

- Maar als je dit nu achter je laat en je kijkt vooruit, dan kun je toch het beste....


Herkenbare uitspraken? Wij mensen zijn nogal geneigd met oplossingen aan te komen. Voor elke wond een pleister, voor elk probleem de oplossing. Was het maar zo simpel!
In plaats van te luisteren, door te vragen, te beamen en begrip te tonen, mee te lachen, mee te huilen, komen we al snel met de oplossing die ons het meest logisch lijkt, het snelst werkt en het minst pijn doet. En walsen we zomaar over de gevoelens, de pijn en de zorgen van de ander heen.

Terwijl ik foto's maak voor deze blog moet ik daaraan denken. Wat zijn we toch meesterlijk goed in het bedenken van oplossingen voor de ander.
Onze Rob is ook erg goed in oplossingen bedenken. Op zijn eigen manier van denken en o zo logisch. Als ik verdrietig ben is voor hem de oplossing dat ik zijn rug aai. Want: "Daar worden we allebei weer blij van!"

Voor zichzelf had hij een probleempje. Hij heeft een mobiel en die mag hij in de klas niet bij zich houden. Maar vindt hij, ik doe er niets mee, dus ik mag dat wel. Om te voorkomen dat een leerkracht deze compacte wereld uit zijn (broek)zak haalt, heeft hij de volgende oplossing. Trots laat hij het me zien.

Met verbazing zie ik zijn spiksplinternieuwe vest, knal oranje met een kleine streep blauw. Op de zak. Die zat er niet toen ik gisteren dat vest kocht.

- Kijk. Rob legt het even uit. Ik heb aan de binnenkant van de zak een gat gemaakt. Daar past precies mijn mobiel in. De opening van de zak heb ik dicht gestikt, zodat het er niet uit valt. Stralend kijkt hij me aan.
- Tjonge, dat heb je goed opgelost, Rob. Maarre....
Rob praat alweer door. Hij is erg in zijn nopjes. Zo ziet niemand dat hij een mobiel zich heeft. Lachend in zichzelf om zijn eigen oplossing gaat hij verder met zijn schilderwerk. En ik? Ach, ik denk niet dat het helpt, maar ik vind het knap bedacht. En gebeurt is gebeurd.
Dus jongen, geniet er van!

De Parelduiker

Een sprong. Een plons. Wat belletjes. En dan istie weg. Op naar de diepte, het donkere, warme oceaanwater in, op zoek naar parels. De parelduiker zelf is zich niet bewust van zijn verdwijning in de diepte. Hij gaat als een speer, recht op zijn doel af, op zoek naar oesters. Zoekend denkt hij aan wat hij vinden zal, hopend op de allermooiste parel. Hij gaat voor de hoogste opbrengst. En dus gaat hij door! Er is niet veel tijd. Voor je het weet is het tijd om terug te gaan. Frisse lucht, zuurstof en een open blauwe hemel, lang kan hij niet zonder...
Kijk daar! Een oester. En daar nog één. De man raapt bij elkaar wat hij vindt, doet het in zijn net en gaat terug naar boven. Vol verwachting kijkt hij uit naar wát hij vinden zal in zijn vangst.

Eenmaal terug op het strand, maakt hij de oesters open. Te midden van hun 'drab' vindt hij de parels. Fantastisch, wat zijn ze mooi. Blij en verwonderd over wat hij vindt neemt hij de parels in zijn hand, koestert ze een moment en bewondert ze. Deze zijn voor hem, zelf gezocht, zelf gevonden. Zoveel moeite gedaan, voor een handvol parels. Alles gegeven, risico's genomen en met gevaar voor eigen leven ging hij. En nu? De beloning in zijn hand doet hem alles vergeten!

Bijzonder, zo'n parel. Begonnen als een vuiltje in de oester, wat hem irritant irriteert, maakt hij zelf de parelmoer er om heen. En maakt zo een vies klein vuiligheidje tot iets prachtig moois, met grote waarde!

In de Bijbel staat hierover een gelijkenis. Het koninkrijk van God is als een koopman, op zoek naar parels. Jezus is de Koopman. Jezus is de Parelduiker. Vanuit de hoge hemel dook Hij de diepte in, tot in het alleruiterste en meest slechte van ons bestaan hier op aarde. Hij ging op zoek naar parels. En vond... Hij vond vooral vuil. Mensen vol zonden en slechte eigenschappen. Mensen die vanuit zichzelf niets goeds meer konden. En Hij nam ze in Zijn hand, gaf Zijn leven voor hen en maakte hen van binnen en van buiten mooi, als een parel. Kostbaar, Schitterend en Bijzonder. Hij gaf alles, want Hij wilde het allerbeste!

Weet je dat geen enkele parel hetzelfde is? Weet je dat ook jij uniek en speciaal bent? De Heere Jezus gaf Zijn leven voor jou, om van jou een parel te maken. Niet zomaar één, maar van heel grote waarde. Genoeg om Zijn leven te geven en jou voor altijd bij zich te nemen in de eeuwige heerlijkheid van Zijn aanwezigheid. Door Zijn bloed ziet Hij jou niet meer als vuil, maar als kostbaar en waardevol. Zeker weten, je bent Zijn parel in Gods hand! Het allerbeste wat Hij vinden kon!
Ben jij al een gevonden parel? Hij gaf alles. Weet dat je alleen veel geeft voor iets of iemand, als je daar de waarde van in ziet. En dat ziet Hij. In jou!

Recht voor ogen - Week van gebed 2019

https://www.missienederland.nl/weekvangebed2019

-Wanneer ga jij naar Week van gebed? vraagt mijn zus via de app.
Alleen vrijdag niet, antwoord ik terug. Komt mooi uit. Zij alleen donderdag niet. Kunnen we lekker vaak samen gaan. Dat zorgt ervoor dat ik niet afhaak, snap je.

We gaan van kerk naar kerk. Door wind en sneeuw, op de fiets of lopend, warm ingepakt met sjaal, muts, handschoenen en snowboots. Naast het genieten van de www, zoals mijn zus dat noemt: wondermooie witte wereld, is het samen bidden het hoogtepunt van de week. Hoe vaker we gaan, hoe meer ik er naar uit kijk. Zoiets als: Yes, vanavond mag ik weer.

Ik vind het zó gaaf om samen te bidden. Dit jaar heel speciaal voor Indonesië. We bidden voor recht, tegen onrecht, voor vrede en veiligheid. We bidden voor onze broers en zussen in het geloof die vervolgd worden, waar dan ook. Voor mensen die lijden onder verdrukking, misbruik of corruptie. We bidden voor wereldleiders en kleinere leiders. We bidden voor de Kerk en de gemeenten wereldwijd, in Nederland, in Veenendaal. We bidden voor de wereld om ons heen. En weer: wereldwijd, in Nederland, in Veenendaal en voor onszelf.  De kring wordt van groot naar klein en andersom. We leggen alles in Gods hand en danken Hem voor wat Hij doet. Zo kunnen we het nieuwe jaar blijmoedig in, wetend dat Hij alles in Zijn hand houdt. Niets, maar dan ook helemaal niets zal Hem uit de hand lopen!

Ben je deze week nog niet geweest? Ik raad je aan te gaan. Het is zo fijn en zo goed. Durf je niet hardop te bidden? Geen nood, dat hoeft helemaal niet. Veel bijeenkomsten zijn daar zelfs niet op ingericht en dan bid je gewoon met de voorganger mee, zachtjes, in je hart en geest. Ik roep je op te gaan! Want waar veel christenen zijn, daar is veel van Gods Geest. En ik weet niet hoe jij denkt? In aantallen? Blijf dan maar weg. Het groepje is zo klein! Ik denk dat er bij ons in de stad maximaal 50 zijn. En veel dezelfde mensen. Voor Veenendaal met z'n megakerken best verdrietig. Ook hier geldt: wie het kleine niet eert...

Toch vind ik het heel jammer. Waarom niet een uurtje vrijmaken om te gaan? Al weet ik natuurlijk niet hoe jouw gebedsleven eruit ziet. Misschien bid je wel meer dan ik doe, misschien vind je het fijner om dit alleen te doen. Misschien is je agenda bomvol. Dat weet ik niet. Ik heb daar geen oordeel over. Maar na zo'n moment doe je overdag meer dan je ooit deed, geloof mij! Weet dat als je er over nadenkt , misschien pas door het lezen van dit stukje, weet dan dat je van harte welkom bent. Zowel bij God als in Zijn gemeente. Vanavond in de Petrakerk, morgen in de Sionskerk, zaterdag in de Bethelkerk. En dan is het alweer klaar. 't Is maar één week in het jaar. Genoeg momenten dus om daarna en daarnaast weer 'alleen' te bidden. Hoewel? De Geest van God bidt met ons mee. Of je nu samen bent of alleen, Hij is bij je! Maar samen schept verbondenheid binnen het gezin van Christus. Dwars door kerkmuren heen. Dat is precies wat God wil, denk ik. Dus daarom: van harte welkom!

Over storm en een lege fietstas...

Hèhè, hijgend en puffend zet ik de fiets in de schuur. Wát een wind! Bibberend, met heel koude handen open ik de fietstas en pak... WAT! Ik pak helemaal niets. Leeg is de tas. Helemaal leeg. Hoe kan dát nou?

Het was een gezellige ochtend bij mijn vriendin. Op het allerlaatste moment had ik het groene plastic zakje nog meegegrist. Dat is misschien wel even leuk om samen te doen, zo dacht ik. Het zakje had een simpele inhoud: drie blaadjes bladmuziek, twee kartonnen bekertjes, twee belletjes en een touw. Want volgens de leidster van onze vrouwenmorgen had ik toch echt heel veel leukst gemist. Ik kreeg het zakje in handen geduwd en ze zei: -Hier, kun jij het ook maken. Wat lief!
Maarre... wat het zou moeten worden weet ik niet. En ze weet ook niet niet hoe a-creatief ik op sommige vlakken ben. Dus de plastic zak lag nog net zo in de kast als voor de kerstdagen. Zó 2018...

Mijn vriendin echter is supercreatief (op Facebook vind je haar onder Sfeercadeau: https://www.facebook.com/SfeerCadeau/). Ze maakt haar eigen ontwerpen en is heel blij met opdrachtjes.
Dus rijdt ze haar rolstoel aan de tafel en samen knutselen we heel wat af. Gelukkig heeft ze het geduld van een lieve, wijze juf en kan ze deze a-creatieve leerling heel goed begeleiden. Ik opper zelfs dat ik wel PGB aan kan vragen, als een soort van creatieve therapie. Maar dat wijst ze lachend van de hand. Ze doet het omdat we het samen leuk vinden!
Toch best wel blij met het leuke resultaat fiets ik de storm weer in. Met als resultaat zonder zakje thuis te komen! En echt, ik vind het serieus jammer. Vooral omdat we het samen hebben gemaakt. Had ik ze maar aan haar cadeau gegeven, denk ik nog.

Het is weer dinsdag. Een week later. Even een kaartje door de bus gooien bij iemand uit de kerk. En weer fiets ik dezelfde weg. Nu met minder, maar nog steeds veel wind. En dan opeens zie ik het, een groen plastic zakje. Tegen de muur van de brug aangewaaid. Nat van alle regen, bedekt onder wat kleine blaadjes. Ik spring van mijn fiets, ren naar het zakje. En nog voor ik het voorzichtig tussen mijn vingers wil nemen, zie ik het: muzieknootjes... Yes!!! Eenmaal thuis maak ik de zak voorzichtig open. Tot mijn verwondering is alles nog helemaal intact. Niets is nat, niets gekreukt, geen inkt doorlopen. Blij hang ik de kerstklokjes op. Maakt het uit, al is het er de tijd niet voor. Dit is zo bijzonder. Te mooi om waar te zijn. Zal heel 2019 er zo uit gaan zien, zo vol kleine verrassingen? Ik kijk er naar uit!

En Nicolette, heel erg bedankt voor je gezelligheid, je geduld en je creatieve brein! Zo waardevol!

Zou Jezus de Nashvilleverklaring ondertekend hebben?

Wij Nederlanders slaan zó door hè. Vrijheid van meningsuiting, dus mag je alles zegen. En het liefst alles breeduit bekend maken via elke social media die je tegenkomt. Reageren, meningen doordrukken en knallen maar!
Ik ben er zo trots op dat ik Nederlander ben. En dan nog wel een kerkelijke. Wow, dat is fantastisch! Beter kan niet, toch. Ik heb de waarheid in pacht, het blauwe bloed stroomt door mijn aderen en elke dag dank ik God dat ik ben zoals ik ben. Hetero, vrouw en rasechte Nederlandse.

Niet dus....

Door alle perikelen en heftige discussies rond de Nashvilleverklaring voel ik zoveel pijn. Pijn voor alle mensen die pijn wordt gedaan. Pijn om alle reacties die, of je het nu wilt of niet, de revue passeren. Pijn over de tweespalt die het brengt in kerken en daarbuiten. Pijn omdat het ons gezin raakt. Pijn omdat het mijn meisje raakt.

En ik vraag me vertwijfelt af: Waar zijn we mee bezig?? Waar is de liefde die Jezus ons leert? Ik mis dat zo in de vele felle discussie's. Ik vroeg het thuis: Zou Jezus de Nashvilleverklaring ondertekend hebben? Daar moesten we even goed over nadenken. Het irritante van deze tijd is de snelheid waarmee alles de wereld in wordt gebracht. Het is makkelijk maar ook hoogst onpersoonlijk. Bij Jezus was er niemand die zoiets schreef en dat in den lande smeet alsof het een statement is waar iedereen voor moet knielen. Geen social media, geen kranten, geen ikgerichte, eigengereide Nederlanders die hun mening weten en dat ook doorgeven. Desnoods over lijken...

Zou Jezus de Nashvilleverklaring ondertekend hebben? Wij denken van niet. Hij zou mensen zeggen dat Hij hoe dan ook van ze houdt, dat Hij zonden vergeeft en vrij wil maken. Of je nu Hetero bent, LHBT-er of wat dan ook. (Ik heb ook behoorlijk wat zonden en strijd waardoor ik Hem nodig hebt en jij ook denk ik zomaar) Hij zou wijzen op de liefde van God die iedereen in vrijheid zet en vooral, Hij zou er voor je zijn!

Mijn mening over dit alles? Vind je het erg als ik dat niet weet? Jaren geleden al losgelaten. Wij zijn tot de slotsom gekomen dat we onze dochter met liefde omringen. In haar strijd, in haar eenzaamheid. Omdat alleen de Heilige Geest overtuigt, God oordeelt en Jezus liefheeft. We hoeven niet als God te zijn, het is WWJD: Wat zou Jezus doen. We mogen Jezus' Liefde uitstralen. Alleen dat is onze opdracht. En daarin wil ik er zijn voor mensen die strijd hebben, in welk opzicht dan ook. Tegen onze dochter ook gezegd: jouw identiteit is niet je geaardheid, jouw identiteit is in Christus. Richt je op God en laat de rest maar kletsen. Hij zal je geven wat je nodig hebt.

Kom maar mijn dochter, ik sta naast je. Ik omhels je, ik heb je lief en weet je, God ook!

Wij deden, onbewust, mee aan de Oliebollenwedstrijd :)

Het was compleet onverwachts, die oliebollenwedstrijd die mijn neefje organiseerde. Sterker nog, ik had mijn oliebollen al klaar. En werd daar flink op afgestraft...

Het is maandag, oudejaarsdag anno 2018. Voor mij betekent dat de hele dag werken. Van 9-17 uur. Dus oliebollen bakken zat er vorig jaar niet in. Hoewel? Na kort overleg besluiten we dat ik ze zondags bak. En dat werd mijn troostprijs in de wedstrijd.

Diezelfde maandagmorgen bedenkt mijn neefje, net voor ze op de fiets springen om oliebollen te gaan proeven bij familie, dat hij er wel een wedstrijd van kan maken. Zo gezegd, zo gedaan
Manlief laat de jury binnen en jawel, mijn oliebol kreeg een 8. Maar dat was ook pas de eerste. Ze moesten nog naar 2 ooms, 1 tante en oma! Nou, win daar maar eens van. Met oliebollen op zondag gebakken.

Nieuwjaarsdag komt met rasse schreden dichterbij en ik kon niets meer doen aan de oude en koude bollen. Dus, moe en met de poedersuiker nog op mijn kin, leg ik me er bij neer. Ik zal wel niet winnen!

Om half vijf, op de eerste dag van het nieuwe jaar 2019, is het zover. Neefje vraagt stilte -poeh! dat duurt altijd even bij ons- en met heldere stem leest hij voor: 'Op de vijfde plek is geëindigd Aline met 27,5 punten.' Juichend ren ik op neefje af -ik kan heel goed tegen mijn verlies, al streef ik naar de hoofdprijs- en neem de troostprijs in ontvangst.
De rest heeft het nakijken.☺Voor hen is er niets, haha.


Maar dan komt de hoofdprijs. Uiteraard, voor degene met de meeste ervaring: Oma! Stralend neemt oma de prijs in ontvangst. Een mooie medaille én een wisseloliebol. Jawel! Dat geeft de burger moed. Eind dit jaar werk ik bij leven en welzijn niet op oudejaarsdag, bak ik speciaal voor neefje een hele grote oliebol -wij hebben altijd lekkere kleintjes- en zal ik hem warm opdienen! Nu al zin in! Want ik streef naar de hoofdprijs, hoe dan ook.

Neefje komt nog even naar me toe. Tante Aline, bij u was de kleur echt het beste! Ja hè zeg ik, een soort goud was het hè. Hij knikt enthousiast. Als ik ze niet op zondag bak, helpt dat? Ja, zegtie , nu waren ze oud en koud. 
Altijd al geweten, zondagswerk is niet sterk.

2018-2019

- Goedemorgen schat, hoe voel je je vandaag?

Ik hang wat op de bank, met mijn ontbijtbordje in mijn hand en zoek naar woorden.

Hoe voel ik me vandaag?

- Lastig te benoemen, beetje melancholisch denk ik. Beetje last van alles. Gewoon wat was en niet meer terug komt. Wat gaat er komen er hoe gaan we daarmee om? Dát, weet je? Vertwijfeld kijk ik mijn man aan. Er is in 2018 weer zoveel gebeurd. Wat brengt 2019? Onzekerheid steekt de kop op. Hoe kan ik dit jaar in gaan, verder gaan? Terwijl alles hetzelfde blijft? Gewoon weer in het ritme van alle dag: opstaan, eten en drinken, werken, naar bed, repeat. Ik ben het doel een beetje kwijt geloof ik. En voel me leeg en moe. Tweeduizendnegentien. Het klinkt zó vreselijk ver weg van... ja van wat? Van Kerst? Van het jaar nul? Van mijn geboortejaar? Zo ver weg de geschiedenis in. Het voelt een beetje als of ik ronddool in een geschiedenis van zesduizend jaar en nog is het einde niet. Nog komt Jezus niet. En ook dat voelt weer dubbel, want er zijn nog zoveel mensen die Jezus nog niet kennen. Die Hem niet zien als hun Verlosser en Zaligmaker? Dus, gelukkig, nog is het einde niet. Maar Hij komt! 

Gisterenavond zongen we in de kerk: 'De toekomst is zeker, ja eindeloos goed. Als ik U mag kennen, als ik U ontmoet.' Vanmorgen klonk het: 'Onze hulp is in de Naam van de Heere, Die hemel en aarde gemaakt heeft, Die trouw houdt en eeuwig leeft en niet laat varen wat Zijn hand begon'. 

Dat geeft me moed om door te gaan. Met Gods liefde, Zijn trouw en hulp gaan we het nieuwe jaar in. Nog steeds kans om te getuigen van Hem! Nog steeds tijd om liefde uit te delen aan mijn man, gezin en alle anderen. Nog steeds gelegenheid om tijd met elkaar door te brengen en een licht te zijn in deze donkere wereld. Niet in eigen kracht. Vanuit mijzelf is er niets goeds. Maar omdat onze hulp is in de Naam van de Heere, die Hemel en aarde gemaakt heeft. Zo'n machtig God, Hij gaat door. Ook met mij. Met ons. Ook in 2019, al is dat heel ver weg van de kribbe en het kruis. Het is toch heel dicht bij. Hij is in mij. Immanuel, God met ons.

Door dik en dun

Of het net zo relaxed ging als ik me voorstel? In elk geval deden we het vaak: met het hele gezin naar het bos. Het Leersumse veld was erg leuk, want daar werkte mijn pa en dus kende hij de weg op zijn duimpje. Ik herinner me nog de keren dat we met z'n allen, in regenpakjes en regenlaarsjes liepen te stampen door de modder. Enthousiast. Vuil en kletsnat. Ze deden het, mijn ouders!
Ondertussen leerden we heel veel. Pa legde uit wat het verschil was tussen de Nederlandse en de Amerikaanse Eik, hoe je de Berk kon herkennen en wat de beuk voor vruchtjes had. Hij wees ons de paddenstoelen en liet ons genieten van de geluiden. Herkende de Specht, de Merel en de Kraai. Leerde ons dat je niet in mierenhopen moest stampen en liet ons zien waar de nestjes van de vogeltjes zaten.

Nog even terug naar de bomen. Een afgezaagde boom was voor pa reden genoeg tot onderwijs.
Spelenderwijs, dat wel. We deden alles spelenderwijs en luisteren was niet verplicht. Wie weet weten mijn broers en zussen hier dus niets meer van! Maar ik weet dat het mij enorm interesseerde. Die boomstammen hè, die hebben ringen. Iedere geslaagde voor de basisschool weet dat. Pa legde me uit wat die groeiringen betekenden: jaren. Hoe meer ringen, hoe ouder de boom. Samen stonden we rond die stammen, luisterend naar en pratend over wat we zagen.

Dat beeld kwam heel sterk naar boven toen ik in een boek daarover las. Een simpele roman, lekker ontspannen maar toch boeiend genoeg, wees mij op een mooie symboliek:

"Ik heb iets voor je'. In zijn hand hield hij een kleine houten schijf, die hij haar voorhield. Het was de doorsnede van een boomstam, geschuurd en gebeitst, zodat de natuurlijke kleuren van de ringen erdoorheen kwamen.

"Als je ooit bereid bent met me te trouwen, Joy, weet dan dat ik mijn best zal doen om tijdens de smalle ringen van je te houden, net als tijdens de brede ringen. Door dik en dun." Waarop Joy antwoord: "Net als een boom, zullen we moeilijke jaren en overvloedige jaren tegemoet gaan. En daar kunnen we doorheen komen als we aan elkaar toegewijd zijn."

Mooi hè! Trouw zoals een boom staande blijft in weer en wind, door dik en dun.
Bij dat gezegde dacht ik nooit aan de ringen van een boomstam. Maar ik vind het een prachtig beeld.
Bijzonder eigenlijk dat God in de schepping, in bomen die wij soms niet eens goed op hun waarde schatten, zulke symboliek heeft gebracht, waar wij als mensen weer wat van kunnen opsteken! De wind waait.


Citaat uit: Van naald tot draad, serie Eigen taart is goud waard deel 3, Tricia Goyer & Sherry Gore, pag. 338

Party!!

Sinterklaas is een heel dingetje. Niet alleen vanwege zijn roetzwarte Piet. Niet alleen in heel Nederland. Niet alleen in ons gezin. Sinterklaas is verrassend, onoverzichtelijk, spannend, ontoerekeningsvatbaar en stressvol.
Zeker weten dat veel ouders weer opgelucht adem halen nu het 6 december is. Want bovenstaande woorden gelden niet alleen ons gezin, maar heel veel kinderen, vooral als autisme ook een rol speelt. Of DE rol. Of overheersend is. Die tijd hebben wij ook gehad.
Gehad. Dat klinkt goed, niet dan? Dus onthoud, als je er nu midden in zit: het wordt beter!

Woensdagavond zaten we er helemaal klaar voor. Het duurde even, maar dan heb je ook wat. Voor het eerst hadden we lootjes getrokken. Dat geeft rust voor mama. Dan hoef je maar voor één gezinslid stad en land af te reizen voor het meest pakkende cadeau.

Rob had mij. En wát had hij zijn best gedaan! Ik had een megamooie suprise in de vorm van een gun. Dat is, voor de ouderen onder ons, een geweer wat gebruikt wordt tijdens gamen.
Daar moest ik natuurlijk even mee op de foto. Rob kreeg een groot applaus. leverde zijn cadeau persoonlijk af bij mij en genoot van het feit dat ik het kapot moest maken, wilde ik wat cadeautjes hebben.

Op mijn lootje stond het volgende: *een boek van ds H van der Belt: Goudkoorts, *notitieboekje met ringband en mooie tekst, *sokken of *bedenk zelf wat leuks.
En dát deed Rob.

Het eerste wat ik uitpakte was een notitieboekje. Ik zou het als prekenboekje gaan gebruiken. Wat een hilariteit! Waar Rob haast een Eenhoorn won tijdens de bingo in Cochem afgelopen zomer, vond hij dit zeer toepasselijk: mooie tekst en toch een Eenhoorn. I believe Unicorns, staat er op. Dusss... hier komen de beste preken ooit in, geloof ik! ;)

Het tweede was een ander notitieboekje, met een soort van spiegel op de voorkant. Zodat ik weet dat mijn haar goed zit. Ook tijdens de kerkdienst! :)

De gun zat verder vol met feestdingetjes. Parapluutjes voor op ijsjes en taart, een tafelkleed (Rob dacht dat het vlaggetjes waren) wat we lekker gaan gebruiken met Kerst. Slingers en fluitjes. Van die dingen die afrollen als je er op blaast, weet je wel.

Je begrijpt, ik was blij verrast. De prachtige cadeautjes bewaar ik tot geschikte momenten en het beeld van een Rob die dansend en springend zichzelf in stond te houden  om mij  te helpen met uitpakken, blijft me altijd bij. Zijn stralende hoofd evengoed. En dan te beseffen dat hij alles zelfstandig heeft ingekocht, ingepakt en heeft gemaakt, dát is zo bijzonder. Dank je wel Rob, voor alle cadeautjes, te tijd en voor wie je bent! Proud of you!