Hittebestendig

Je zult er maar staan. Te midden van heel het volk, op uitnodiging van de koning. Samen met je vrienden ben je. Niet omdat het je leuk lijkt, maar omdat het een verplicht nummertje is. Ben je er niet, dan zwaait er wat. Je koning heeft het namelijk nogal hoog in zijn bol. Denkt dat hij god zelf is, dat hij alle macht heeft en dat iedereen, maar dan ook iedereen naar hem zal luisteren. Daarin slaat hij een beetje door. Heeft van te voren al maatregelen genomen. De brandende oven vooraan het toneel is daarvan het bewijs. Dat grote afgodsbeeld ook.
Je zult er maar staan, als verplicht nummertje, omdat de koning het zegt. Terwijl je zelf gelooft dat er Iemand anders is die alles te zeggen heeft. Een God boven alle goden. Jouw God boven alle koningen en machten en mensen.
Je zult er maar staan, als iedereen neerknielt voor het beeld, op last van de koning. Maar jij blijft staan. Met je vrienden. Dat wel. Maar al gauw word je gezien. Want daar sta je, in het open vizier. Op het grote plein. Terwijl iedereen knielt sta je en wordt gezien.

Misschien ken je het verhaal wel, van Sadrach, Mesach en Abed-Nego. Ze stonden en bleven staan. Ook toen ze bij de koning moesten komen om uit te leggen waarom ze nog stonden. Zelfs toen ze in de oven werden gegooid. Waar de dienaars van de koning door de hitte dood neervielen bleven zij staan. God was bij hen. Niet dat ze van te voren wisten dat het zo zou lopen. Niet dat ze ervoor gingen om te blijven leven. Nee, dat ze bleven staan betekende dat ze zouden sterven. Zoals veel christenen nu, die blijven staan met de belijdenis van onze God op hun lippen, wetend dat ze de dood in de ogen zien en daadwerkelijk gedood worden. Deze drie mannen worden op wonderlijke wijze van het vuur gered. Zonder dat ze dat van te voren wisten.

Ik weet niet hoor, wat ik had gedaan. Met de dreiging van zo'n hete brandende oven. Was knielen niet veel makkelijker geweest? Neerzitten en mijn God in stilte aanbidden in plaats van de koning, dat had toch niemand gemerkt? Maar dan zou ik wel ontkomen aan de brandende pijlen van de koning.
En ga ik mee in de afgod van de massa. Buig ik voor egoïsme en ontneem ik me mijn door Jezus vrijgekochte vrijheid.

Wil je staan waar je voor staat, wil je leven in het volle vertrouwen op de God in wie je gelooft, laat dan los. Laat alles los waar je aan vast zit en let alleen nog maar op Hem. We zijn nu eenmaal in deze wereld en dat lijkt soms een vuuroven. Het is soms benauwend en verstikkend als God je dan vraagt voor Hem te blijven staan. Daarom ging Jezus zelf eerst. Hij heeft de vuurproef doorstaan door te doen wat Vader Hem vroeg en redde ons daarmee van de ellendige, oneindige vuuroven. Zette ons in de vrijheid van liefde, blijdschap en vrede. En door Zijn Geest vormde Hij de gemeente. Werkend met Zijn Geest maakt Hij de gemeente vuurvast. En geeft Hij wat gereedschap. Pak je schild van geloof maar op zodat je de vurige pijlen uit kunt blussen, zorg dat je voeten geschoeid zijn met het Evangelie van vrede, zodat je stand kunt houden. Leef vanuit je verlossing, -doe je helm op-  hier en nu. Het borstharnas, het zwaard van de Geest, de gordel van de waarheid, doe het aan, neem het op en ga voor recht. Recht aan jezelf, aan je naaste en aan God. Dan ben je vuurvast, hittebestendig.

En nee, dan ga je niet zogenaamd knielen, dan blijf je staan. Houd je stand in Zijn Naam en Hij zal redden. Is het niet nu, dan wel in een heerlijke eeuwigheid. Misschien moet je dan hier pijn lijden en veel verdragen. Jezus weet er alles van. Hij zegt: IK ben met je alle dagen tot aan de voleinding der wereld. Zie je, er komt een eind aan deze vuuroven. De Zon der gerechtigheid zal je verwarmen. Tot in eeuwigheid.

Inspiratie na het lezen van hoofdstuk 5 uit Provocatie, over de zin van God en geloof,  Willem Maarten Dekker, 2012
Het verhaal over Sadrach, Mesach en Abed-Nego lees je in de Bijbel, het boek Daniël.

Mijn eerste vakantieweek

Het is maandag 15 juli, mijn eerste vakantiedag. Desondanks gaat toch de wekker, want Rob moet nog gewoon naar school. Tja, er zitten dus nadelen aan een weekje eerder vrij dan de rest...
Na een rustige ochtend met sport en kleine klusjes rijd ik aan het begin van de middag naar Ede. Rob ophalen. Dan door naar de huisarts om de hechtingen uit zijn teen te verwijderen. Dat gaat met veel ellende en geschreeuw gepaard, want het doet best heel zeer. Stom, na de operatie geen pijn gehad en nu! Volgende keer (!) vragen om oplosbare hechtingen. Na alle ellende die ik bij de huisarts over me heen kreeg van mijn lieve zoon, ben ik lekker naar de kapper gegaan. Aju paraplu, even rust ;) We sluiten de dag af en beginnen de vakantie met een gezellige maaltijd bij wok.

Dinsdag, mijn tweede vakantiedag. Weer vroeg op, lees half zeven. De afspraak die ik heb staan kan niet doorgaan, want Jorike heeft haar bril kapot. Ik haal haar op in Ede, rijd direct door naar de opticien en al wachtend passen we daar wat nieuwe monturen. De opticien is echter heel erg creatief (Tip: ga naar Konings Optiek) en maakt de bril met een vakkundigheid die ik niet had bedacht. En dat helemaal gratis! Het is fantastisch. Ik breng Jorike naar haar afspraak, gelukkig in Veenendaal. Anderhalf uur later ben ik weer thuis, waar ik Geert aan tref die best in de war is. Zou hij niet op tijd wakker gemaakt worden door mij? O ja... Helemaal vergeten. Hij moest tien uur op school zijn maar werd kwart voor elf wakker! Wat nu? Om het goed te maken rijd ik Geert naar school, -boeken inleveren komt niet zo precies weet ik, al is hij daar niet van overtuigd- doe ondertussen de boodschappen en samen rijden we weer terug. Chauffeur mama. Gelukkig verloopt de middag wat meer volgens vakantieplanning. Eet ik een patatje met een vriendin en lees ik mijn boek. En 's avonds natuurlijk de afspraak van de ochtend even herkansen. Sommige dingen kunnen beter maar gebeurd zijn ;)

De woensdag begint weer met vroeg opstaan en sport. Het is Robs laatste schooldag! Met ouders, man en zussen drink ik wat lekkers in het centrum. Daarna bereiden het feest voor onze Rob voor. Eenmaal geslaagd is geslaagd en dat gaan we groots vieren. Ondertussen staat ons hoofd niet stil. Er wordt wat nagedacht, want onze dochter gaat dit weekend verhuizen en dat vergt ook van ons best veel. We zijn er al heel druk mee geweest, maar nu komt het er op aan. Veel stress bij haar wordt onbewust op ons overgedragen, waardoor het feestje haast in het water lijkt te vallen, maar we kunnen het uiteindelijk allemaal in goede banen leiden. Niet leuk, maar een verhuizing is nu eenmaal slopend. Het feest was geweldig. Druk en met een stralende Rob in het middelpunt. Doodmoe het bed in, maar dat is niet zo erg.

En dan gaat het echte werk beginnen. Donderdag, vrijdag en zaterdag staat in het teken van verhuizen. Wat nou vakantie. Rob en Geert zijn vooral alleen thuis, -dat lukt tegenwoordig wat beter, gelukkig-  dus ik fiets heen en weer omdat ik er voor alle drie zijn wil. Vooral op donderdag pakken we hard aan, sjouwen we de auto vol en weer leeg, het huis leeg en weer vol. Als je het zo leest vraag je je af, waarom doe je dat dan allemaal? Maar ja, je snapt wel: we gingen van oud naar nieuw! We zijn echt een complete werkdag bezig. Om 's avonds volop te genieten van de afscheidsavond van Rob, die daarin ook zijn aandacht verdient. Hij ondertekent met vreugde zijn getuigschrift en vindt: Bewijs voor een uitkering. Haha, had je gedacht, zoon. Werken zul je!

Vrijdag  verloopt ook weer voorspoedig. In de ochtend zoveel verhuisd, dat we in de middag nog wat nieuws kunnen gaan kopen voor het nieuwe huis, gewoon omdat het kan en de rest klaar is. Nu alleen nog de grote dingen, waar veel mankracht en vooral een grotere bus voor nodig is. Dus de hele avond pakken we weer in. En uit. We halen de boel uit elkaar en zetten het even later weer in elkaar. En duiken daarna bekaf het bed weer in.

Zaterdag is het tijd om het oude huis schoon te maken. Hoewel het gesloopt wordt, is het fijn als het er voor de antikraakbende een beetje fris uit ziet. Met een zus en nicht ga ik aan de slag. 's Middags nog even wat laatste dingen helpen opruimen en leeg ruimen en dan is het, wat mij betreft klaar. Vanavond even niets. Behalve dan misschien een mooi boek en wat aandacht voor mijn mannen.

Mijn vakantieweek is voorbij. Het was veel. Heel veel. Ergens weet je het van te voren, maar het valt ook altijd weer tegen, zoveel tegelijk. En regelmatig dacht ik: wanneer kan ik weer aan het werk? Dat is rustiger en daar krijg ik nog voor betaald ook! Toch... gelukkig nog twee weken vrij. Hopelijk wordt dat echt rust. Daarvan willen we dan echt genieten. Terwijl we ook dankbaar achterom kijken omdat we nog zoveel voor onze kinderen kunnen doen. Ze hebben allemaal één op één aandacht gehad van hun mama. Weliswaar meest ongepland maar heel waardevol!
En ach, als ik eenmaal weer werk, rust ik wel weer uit :)

Geen diploma, wel geslaagd

Rob, beoordeling laatste leerjaar VSO juli 2019
Waarom onze Rob zich geslaagd mag weten.

*Sociale interactie: Geslaagd
Je wilde niets van anderen weten en we ontdekten al snel dat dit autisme heten kan. De vooruitzichten waren enorm negatief, de slagingskans minimaal. Maar jij bent degene die ondanks alle moeilijke communicatie jezelf zover hebt gekregen dat je mooie contacten maakt met je gezinsleden, dat je probeert aan te voelen wat anderen denken en ervaren en dat je hierin nog steeds blijft leren. Dus gefeliciteerd. Ga lekker zo door. Jij bent geslaagd!

*Fietsen: Geslaagd
Eerst voorop, toen achterop, plaatsmakend voor je broertje. Later weer voorop op de duofiets. Je genoot en zag veel. Maar mee trappen, ho maar. Waarom zou je ook? Mama trapte toch wel. Maar toen je 15 werd wilde je je eigen fiets. En dus liet ik je los. Liet ik je gaan. Gefeliciteerd. Trap lekker door. Jij bent geslaagd!

*Kunst en cultuur: Geslaagd
Jij bent zo creatief! Al van jongst af aan. Je hebt overal een (niet altijd even praktische) oplossing voor. Klopte je zondag niet de melk voor in de koffie met de staafmixer? Reken maar dat het werkte! Lekker veel 'sop'. Van een tekening van jou toen je vier was, werd door Bureau Jeugdzorg een kaart gemaakt. Toen werd je dus al ontdekt! En het huis heeft vol gestaan met creatieve kunstwerken, door jou gemaakt. En nu schilder je. De hele tijd. Zo mooi! Regelmatig verkoop je er wat van, dat is dubbel genieten, maar daar gaat het je niet om. Echt knap joh! Gefeliciteerd. Ga zo door. Jij bent geslaagd!

*Gezondheid: Geslaagd
Eten is een fantastische hobby van je. Je werd groter en groter, alle kanten op. Maar tegenwoordig ken je wat beter je grens, ben je gaan sporten en doe je het wat rustiger aan. Je viel acht kilo af en won bijna de eerste prijs bij sportdag op school. Dat was vooral omdat je zo hard trainde en goed doorzette! Gefeliciteerd. Sport lekker door. Jij bent geslaagd!

*Praten als Brugman: Geslaagd
Het begon wat moeizaam, maar dankzij lieve en vooral deskundige logopedistes als Ella, Linda en Marije, begon je op je zevende te praten. Alsof je de schade in moest halen. Dus gefeliciteerd. Praat lekker door. Jij bent geslaagd!

*Dagbesteding: Geslaagd
Medisch kleuterdagverblijf, speciaal basisonderwijs, voortgezet onderwijs en voortgezet speciaal onderwijs, het kwam allemaal langs. Niet altijd even leuk maar je bleef gaan. Stage bij verschillende bedrijven. Leuk om te proberen. Nog leuker om te blijven hangen. Fantastisch. Je hebt werk! Zo leuk voor je en zo goed van je! Gefeliciteerd. Werk lekker door. Jij bent geslaagd!

*Reizen: Geslaagd
Elke dag het busje voor de deur. Van Noot, De Klomp, Willemsen De Koning en weer Noot. Vandaag voor het laatst. Vandaag neem je afscheid van school en van het leerlingenvervoer. Fijn dat het er was, beter dat het niet meer hoeft. Dankzij jouw leergierigheid en de onderwijzende rol van je zus, ga je vanaf nu met het Openbaar Vervoer naar je werk. Gefeliciteerd. Reis lekker door. Jij bent geslaagd!

*Overig: Geslaagd
Wat kan ik nog meer over je zeggen? Je humor, je liefde voor anderen, je trouw aan je werk, je zorg voor je huisdier, het zorgvuldig omgaan met het milieu, je grappen en grollen die mensen aan het lachen maakt. Doorzettingsvermogen en grens aangeven, omgaan met tegenslag en reageren op onverwachte dingen.
Ach, dit diploma is te klein om alles te benoemen.
Al die jaren school en thuis hebben je gevormd tot wie je nu bent. En we weten dat je blijft leren, een leven lang. Maar voor nu kunnen we alleen maar zeggen: Gefeliciteerd. Ga zo door. Geen diploma maar: Jij bent bijzonder GESLAAGD!

Op recept

Terwijl Rob me opgelucht aankijkt, liggend op de bank met zijn voeten omhoog, is zijn zus Willeke zich aan het voorbereiden op de meest stressvolle stap  die je kunt nemen, aldus onze statistieken. Zij gaat verhuizen. Het is dus een wat volle week. Enerzijds kan ik geen kant op, nou ja, bijna niet dan, omdat Rob helemaal geen kant op kan. Anderzijds zijn anderen heel druk met schilderen, opknappen, opruimen en inpakken. Enerzijds vind ik dat wel lekker, gewoon een beetje thuis bezig zijn, de dingen doen die de afgelopen tijd zijn blijven liggen. Anderzijds had ik beloofd te helpen met klussen, waar Rob nu een voetje voor steekt.
Wetend dat ik vast nog heel erg veel kan gaan doen in het huis van onze dochter, kan ik ook heerlijk ontspannen in het thuis moeten zijn voor Rob.

Het is maandagmiddag 1 juli, een uur of vier. Oma komt even kijken bij de patiënt, drinkt koffie mee en overhandigt Rob een lekker cadeautje. Nu is onze zoon geen mannetje wat de hele dag kan stil liggen, dus ik had hem een bak vol schroeven gegeven.
-Hier, ga die maar even sorteren.
Per slot van rekening had hij ze zelf bij elkaar op één grote hoop gegooid, dus een koekje van eigen deeg zeg maar. Leerde hij direct dat sorteren minder snel gaat dan bij elkaar gooien ;)

Opeens begint het: Pijn. Oei, de verdoving uitgewerkt, zo denken we. Toch ben ik verbaasd. Rob heeft nog nooit napijn gehad van een behandeling. Het recept met veertig paracetamol en 15 diclofenac heb ik dus gewoon recept gelaten. Een klein beetje voorraad heb ik zelf nog wel.
Omdat de gekregen paracetamol van het ziekenhuis nog werkt geef ik hem nu toch maar zo'n andere, sterkere pil. Hij heeft echt enorm veel pijn!
-Weet je, opper ik, misschien ook even die huissokken uit doen. Dat zit zo warm om al dat verband. Twee prachtige roze voeten komen te voorschijn, met ontsmettingsmiddel doen ze niet zo zuinig. Veel wit verband ontneemt het zicht op de tenen.
-Waar doet het pijn, Rob? Rob wijst naar zijn kleine teen. Verbaasd kijk ik naar zijn voet. Raar. Die teen is helemaal niet geopereerd, ze hebben er niet eens aangezeten. Opeens zie ik het. Voorzichtig wip ik een stukje verband iets omhoog, van de teen af. Een fikse deuk in het teentje laat zien wat ik vermoedde: veel te strak. Helemaal bekneld.

Helaas, de diclofenac uitspugen is geen optie meer, maar of hij ooit de weg naar de pijn heeft kunnen vinden?
In elk geval is Rob degene die helemaal dubbel ligt. Ik moet het de hele week nog horen: Wat heb ik toch een domme mama! Ja duhuh...
Toch maar klussen.

Too much

-Dat is één! Wie volgt?
De standaardzin van mijn moeder. Elke avond weer. Zeven uur nummer 1 (lees 5), kwart over zeven nummer twee (4). Ma was dan net klaar met voorlezen en al het andere wat er komt kijken bij een kind naar bed brengen. Kwam beneden en zei: Dat is twee, wie volgt?

Ik denk dat tegenwoordig ook nogal eens. Niet dat ik mijn kinderen nog naar bed breng met het complete avondritueel, -zouden ze wel willen hoor, maar ze zijn toch echt te groot- maar in het leven zelf.

Vanochtend schoot dat zo door me heen. Ik lag wakker te worden -geloof me, dat is een dingetje- en dacht na over alles wat er is gebeurd in het leven, vooral dat van mijn kinderen. Ik had ze zó graag een wat ontspannen leven gegund. Ik had zó graag gewild dat ze niet mee hoefden te maken wat ze wel mee maken en mee maakten! Herkenbaar? Als ik daar over na denk? Het is te veel voor een kind. Natuurlijk kan het nog zat gekker maar toch... We zitten zo in de 'Wie volgt'-fase. Of meer: wat volgt? Iemand zei me laatst: je bent sceptisch geworden over het leven. Ja, dat is wel waar denk ik. Het is allemaal zó veel en soms zó pittig! En echt, er was een tijd dat ik meende dat alles weer over zou gaan, maar tegenwoordig denk ik vooral: wat volgt? Waarom zou ik dromen dromen, verwachtingen hebben als het leven zo spannend is en het elk moment weer anders kan zijn? Waarom zou ik hoop hebben op rust, als dat al zo vaak door een situatie afgebroken is?

Als ik nadenk over wat we allemaal mee hebben gemaakt, de kinderen incluis, dan kan ik alleen maar denken aan vandaag.En dan is dat genoeg. Morgen zien we wel weer. Misschien komt er dan wel weer wat anders. Kan maar zo, we weten er alles van. Hartinfarct -daar blijf ik toch echt best bang voor-, gezondheid, instorten, ziekenhuis, verhuizen, diagnose dit of dat, geaardheid, keuzes die we maken en die er in hakken alsof de bijl de boom laat vallen, gedoe met allerlei regelwetgevingen over onze kinderen, zonder dat we daar zelf wat mee kunnen, dealen met van alles en nog wat, enzovoort, enzovoort, enzovoort...

Twee dingen weet ik: in de vroege morgen moet je hier niet over na gaan denken :(
En: God droeg ons. Dag na dag, seconde na seconde. Steeds weer, elke keer en overal. En omdat ik dat vooral heb ervaren in ons leven, mag ik zeker weten dat de toekomst veilig is in Zijn Hand. Ben ik soms best eens bang voor de toekomst, ik kijk reikhalzend uit naar De Toekomst. Want dit staat vast: Hij is Koning, Hij is Overwinnaar, Hij komt terug. In Hem ben ik meer dan overwinnaar. Hoef ik niet vast te lopen in wat er gebeurd is, gebeurt of gaat gebeuren, kan ik maar beter mijn en ons leven in Zijn hand leggen. Het leven leven met Hem, vanuit Zijn rust, veilig bij Hem. En af en toe in Zijn kracht een steentje weg slingeren om zo mijn reuzen te verslaan, vooral als ze brutaal en lastig worden. Neerslaan, kop eraf en verder gaan. Niet dat ik dat red, maar omdat Híj het redt kan ik verder. Met de dag, dat wel, maar toch. Met het oog op de grote Toekomst. En ik bid dat ik daarvan iets door mag geven aan de kinderen. En zij, door de Geest, ook zo in het leven mogen staan.

Onder narcose

-Ik kan beter nú doodgaan. Als ik thuis kom ga ik naar de flat en spring ik er af.
Dat doetie niet weet ik, maar de glimlach in mijn binnenste bevriest als hij verder praat.
- Ik kan natuurlijk ook hier uitstappen.
Met Goddelijke kracht lukt het me goed te reageren. Rijdend op de A12 middelste autobaan is zijn optie de absoluut onmogelijke. Nee ik klik de deur niet op slot. Dat zou hem alleen maar enorm triggeren.
-Weet je, zeg ik, ik merk dat je enorm zenuwachtig wordt. De dokter zegt dat jij mag kiezen. Plaatselijke verdoving of narcose. Als je zó gespannen wordt van het idee van plaatselijke verdoving ga je voor narcose. Zeg maar tegen mij en tegen jezelf: ik ga voor narcose.
Braaf zegt Rob me na, er valt een last van hem af en ik zie de spanning wegglijden. Blij komt hij thuis, terwijl ik even naar boven loop om me te laten gaan. Stel je voor: even uitstappen op de A12....

Al zeven jaren lang tobt Rob met ontstoken tenen. Tien keer door de huisarts verholpen, één keer in het ziekenhuis. Altijd onder plaatselijke verdoving. De teen die nu het ergst ontstoken was, was al maanden, zo niet een jaar, ziek, maar naar de huisarts wil Rob niet meer. Want prikken in een zere teen doet dubbelzeer. Voorzichtig opperde ik de narcose. Rob reageerde enthousiast. Dat is nog eens wat. Ga je slapen en wordt je geopereerd en wel wakker. Béter!

De huisarts stemde in, nadat hij wat moeilijk had gekeken en waarschuwde voor de gevaren van de narcose. De arts-assistent in het ziekenhuis legde alles nog eens goed uit. De voor- en nadelen van beide mogelijkheden. Waardoor Rob dacht dat hij niet meer te kiezen had en het alleen onder plaatselijke verdoving kon. Dat is het einde, zo dacht hij... En reageerde met de laatste optie, wat geen optie is.

Vandaag was het zover. Na lang wachten, zowel op de afdeling als op de voorbereidingskamer, ging Rob om half negen de OK in. Huilend reed hij de afdeling op, maar dankzij een pilletje tegen stress, gebed en een mooi lied wat ik voor hem zong - laat mij  nog zingen als de avond valt. Loof de Heer', oh mijn ziel- kwam hij relaxed op de OK, zakte in een heerlijke slaap en sliep daarna nog even lekker uit. Met veel meer dan we kwamen gingen we weer. De crocs waren niet nodig, die pasten niet meer. Het verband om zijn voeten hield alles goed bij elkaar. Twee voeten. Drie tenen. Nu opknappen, bijkomen en relaxen. Dankbaar dat het voorbij is. En wie weet, misschien was dit echt de laatste keer. Dát gaat de tijd leren! In elk geval istie best blij geloof ik, dat hij het er levend afbracht. De risico van de narcose was één, maar de risico van denken en paniek telde dubbel. God zij dank, we kwamen samen thuis!

Dagje Amsterdam

Hij gaf me een waardebon. Voor een dagje uit. Had vrij gevraagd. En 'oppas' geregeld voor onze zoons. De topper! Mijn man!!

Wát een dag hè. Wat hebben we veel gedaan en gezien! Moe, maar voldaan zitten we in de trein. Op weg naar huis. Vroeg in de morgen waren we ingestapt. Bij Amsterdam Centraal er uit. Lekker koffie gedronken bij Illy en toen op zoek gegaan naar de fietsen. We waren goed voorbereid op weg gegaan, wetend uit ervaring dat een goede voorbereiding het halve werk is. Dus wandelden we naar Yellow Bike, namen twee fietsen mee en daar gingen we. De ANWB heeft een leuke fietsroute uitgezet. En hij was perfect. De omleidingen daargelaten, daar kan niemand wat aan doen. We fietsen rondom Nemo en klommen even helemaal naar boven. Wat een uitzicht!
De route gaat langs allerlei grachten, gebouwen en door allerlei stegen. Uiteindelijk komen we uit in het Vondelpark. Daar waan je je buiten stad Amsterdam. De rust, de ruimte, het groen en water, het is fantastisch! Wij zijn namelijk meer plattelandsmensen voor een dagje uit, maar Amsterdam hadden we nog nooit gezien! We eten ontzettend lekker in het Vondelpark, genieten van wat we zien en van elkaar. Maar eenmaal weer uit het park, fiets je zo de drukte weer in. De PC Hooftstraat komt voorbij, de Jordaan en dan op de pont. Amsterdam Noord. Via een andere pont weer terug en zo eindigen we bij Amsterdam Centraal. Nadat we de fietsen terug hebben gebracht, -wat een gezellige mensen daar!- stappen we op de rondvaartboot. Van rederij Lovers.  Zo zien we veel dezelfde dingen, maar dan vanaf het water. Zo leuk! We genieten enorm!
Na dit alles hebben we nog wel wat op het verlanglijstje. De Dam, de Kalverstraat, de Bijenkorf en de Primark. Alles was nieuw, leuk en gezellig. We lenen een paraplu bij de rondvaartbootkapitein, zodat we een beetje droog blijven. En dat lukt. Lekker eten bij de Bijenkorf (5 hoog!) en uiteindelijk weer terug naar het station. En o ja, de plu teruggebracht. Uiteraard.

Thuis is alles goed gegaan. Dankzij de medewerking van Rob, Geert en vooral Jorike. Samen lopen Jorike en ik even naar de bus. Zij om in te stappen, ik om uit te zwaaien. Bedankt meis, zeg ik haar keer op keer. Het was top. Dán opeens valt er regen. Met bakken uit de lucht. De bliksem zet alles in helder licht. We zetten het op een rennen, maar het helpt niets. Drijfnat kom ik thuis. Nee, deze chauffeur had geen paraplu. Hij is immers geen kapitein? Heeft geen rondvaartboot. En al helemaal niet in Amsterdam.

Amsterdam, wat een stad! We komen terug, reken maar. Of dat nu is met regen of zon, we weten de plu toch wel te vinden!

Mag ik rijden met de motorkap open?

Het kan je zo maar gebeuren. Dat je midden op een warme zomerdag, samen met een wildvreemde man aan je autostoelen staat te rukken alsof je leven er van af hangt. Als of die stoelen er uit moesten. Nu ja, dat was het niet helemaal, maar iets meer beweging dan wat wij er in kregen was leuk geweest.

Het is dinsdagmiddag. De zon schijnt, maar het dreigt ook. Ik kruip achter de pc voor mijn werk. Tijd voor een mooie recensie over een nog mooier boek. Nieuwsgierig? Dan klik je hier. :)
Dan gaat de telefoon. Geert. Hij was al een uur aan het prutsen met een lekke band, maar wat hij ook deed en wie hem ook hielpen, de band was er klaar mee. En hij inmiddels ook.
Ik gebruik de stilte om te vragen of hij het fijn vind als ik hem even op kom halen. En ja, dat was precies het doel van deze ouderwetse manier van contacten: per telefoon op ons vaste nummer.

Eenmaal op de parkeerplaats zeg ik manhaftig: kom op, we laden die fiets er even in. Dat had je gedacht! Met geen mogelijkheid krijg ik de banken plat. Onze prachtige en het nog nooit aflatende Captur is totaal niet in beweging te krijgen. De banken lijken vastgeroest. Hoe dat kan? Ik pak het boekje er bij, hoewel ik zeker weet dat ik goed bezig ben, en zie inderdaad dat ik gelijk heb.
Ik glimlach eens naar de oudere man die langsloopt. Hulpvragen blijft een dingetje hè, en pruts weer verder, bijgestaan door Geert, wiens geduld al een eindje op is.
Dan opeens is de man weer terug.
-Hulp nodig, mevrouw?
-Graag! zucht ik.

En zo zit ik op een mooie warme zomermiddag met een wildvreemde man in mijn auto aan onze stoelen te rukken alsof het leven er van afhangt. En ergens is dat zo. Ja, schrik maar niet, het is waar. Het idee dat ik nu terug rijd, de fiets op school laat staan, morgen Geert weer moet brengen terwijl manlief thuis de stoelen gewoon even neerlegt. De fiets de auto in moet, de band daarna geplakt moet worden of misschien zelfs naar de fietsenmaker moet worden gebracht én weer moet worden opgehaald terwijl Geert ook weer moet worden opgehaald van school terwijl we 's avonds de avondvierdaagse moeten lopen en ik 's middags moet werken ...en...en... zie je, alsof het leven er van af hangt. Het prettige leven van rust, genieten en ontspannen bezig zijn. Waar ik zo naar verlang, snap je. Dát leven hangt er van af.

Oké... de banken liggen, (het kostte hem en ons heel veel moeite, dus het lag niet aan mij alleen...) de fiets gaat er in, dankzij dezelfde man en de kofferbak... die blijft open.
- Mag dat wel, vraag ik onzeker, met de motorkap open rijden?
- Die motorkap kan wel dicht hoor, mevrouw. De grijns van oor tot oor ontgaat me niet.
Snel herstel ik me. En lach mee.

De achterklep blijft open. We rijden terwijl Geert de fiets vasthoudt. Die direct bij de fietsenmaker wordt gedumpt. Eenmaal thuis ga ik weer door met mijn werk. Ik schrijf een recensie over een boek: Leven vanuit rust. Supergoed boek. Ik heb hem al uit. Vandaar mijn keuzes vanmiddag. Het was wat gedoe, maar het is nu heerlijk rustig. Morgen alleen nog maar de fiets  halen, Geert heen en weer rijden, werken en de avondvierdaagse lopen. Dussss....
Straks misschien toch weer even de tips uit dat boekje lezen. Maar nu eerst op de bank. Rust.

Over houthakkers en watersjouwers

Heb jij dat ook wel eens? Dat als je kijkt naar jezelf, dat je dan echt niet snapt waarom God nog zoveel geduld met je heeft? En genade. En liefde. Liefde! Hij houdt van me, ondanks alles waarin ik te kort schiet, wat ik laat gaan en wat ik niet doe houdt Hij van me. Onvoorstelbaar toch!

Vanmorgen las ik Jozua 9. Gewoon omdat het aan de beurt was.
Het ging over het volk van Gibeon, die erg bang waren voor het volk Israël. Zij kwamen vanuit Egypte gereisd en zouden het hele gebied in beslag gaan nemen. Niet gek dat de Gibeonieten bang waren en vanuit hun angst een slimme list bedachten. Ze gingen als reizigers onderweg naar Jozua, de leider van Israël en deden vóórkomen dat ze van heel ver kwamen! Ze vroegen om genade en na een poosje praten sloten ze een verbond. Jozua namens het hele volk Israël en de Gibeonieten. Samen zouden ze gaan voor vrede.

De Israëlieten zijn er in geluisd! De Gibeonieten kwamen niet van ver, ze waren één van de volken die uitgeroeid moesten worden. Maar dankzij dat verbond van vrede bleven ze bestaan.

Uiteraard was Jozua boos. Waarschijnlijk ook op zichzelf. Per slot van rekening had hij de beslissing genomen en was hij totaal vergeten te vragen wat God hiervan vond. Maar Jozua is ook een man van zijn woord. Hij kon het verbond met deze 'vijanden' niet verbreken en liet hen in leven. Wel moesten ze werken voor hun vrijheid. Houthakkers en watersjouwers konden ze zijn, meer rechten hadden ze niet.

Het verhaal gaat steeds door mijn hoofd. Het lijntje doortrekken naar nu is snel gedaan. Hoe bijzonder dat het voor ons anders is. Hoe vaak doe ik me niet anders voor dan ik ben? Hoe vaak sluit ik geen verbondjes met iets wat niet kan? Wat Gods goedkeuring niet heeft? Hoe vaak kies ik niet mijn eigen weg, mijn eigen zin? En lijkt het me nog wel een goede keuze ook?
God heeft een verbond met me gesloten, met alle mensen wil Hij dat doen, terwijl Hij weet dat ik me daar niet aan ga houden. Niet aan kán houden zelfs. En toch blijft Hij bij me, houdt Hij me vast en mag ik steeds weer terug komen.

Word ik dan als houthakkertje door Hem aan het werk gezet? Zo van: daar heb je haar weer, wat kunnen we haar laten doen zodat ze haar plaats weet? Nee, Hij gaf Zijn Zoon, die mijn straf betaalde. En door Jezus bood Hij mij vergeving van mijn misstappen en tekortkomingen aan. Door Jezus biedt Hij mij Zijn Vriendschap aan. Door Hem geeft Hij mij het kindschap. In Hem ben ik veilig, vrij en rijk, een Koningskind. Want Hij is mijn Koning en Vader.

Word ik dan als watersjouwer gebruikt om zo mijn vrijheid te verdienen? Nee, want Zijn Zoon Jezus, die mij vrijheid gaf, zegt: Ik ben het Levende Water. Kom maar naar Mij, dan zul je nooit geen dorst meer hebben. Aan Hem heb je genoeg, dat is wat Hij zeggen wil.

In tegenstelling tot die Gibeonieten hoef ik niets, maar dan ook helemaal niets toe te voegen aan mijn vrijheid. Ik hoef er niet voor te werken, ik mag er uit leven. Dat is een blijde boodschap! Vanuit Zijn vrede en vrijheid leven tot eer van Hem. Voor iedereen beschikbaar. Waarom zou je dat niet eens proberen? Hij wacht op je. Vol liefde. Want Hij ís liefde. Kom!

Neem de tijd!

-Hoe ist? Vragend kijkt de fysio me aan.
-Ik ben zó moe. Met de daarbij behorende trouwe klachten van hoofd, schouders, nek en rug. Je weet wel.
-Mooi, zegtie.
En bedankt. Ik zucht.
-Ja, legt hij uit, als je zo moe bent betekent het dat het thuis weer wat rustiger is. En dat is mooi toch?

Het is maar hoe je het bekijkt. Zijn kant bevalt me wel. En ik vertel van ons tweedaagse uitje. Naar zee. Hoe we op het strand liepen. Heen ging wel, terug was moeilijker. En dan omhoog, weg van zee, de duinen in.
-Men, we hijgden als Friese peerden. Zó slecht, onze conditie. En eenmaal daarboven zijn we neergeploft en echt alles deed me zeer en voelde zwaar.

Het hoort er bij. Neem de tijd. Een rouwproces, daar moet je doorheen.
En jongste zei: rust heb ik nodig. Iets waar ik alleen kan zijn en kan lopen zonder dat iemand me wat vraagt. En dus gingen we naar zee. En wát viel dat tegen! Er kwam zoveel vermoeidheid uit in die twee dagen dat we daar voorlopig nog niet van af zijn. Het voelt een beetje zoals deze foto, die manlief maakte terwijl ik het niet wist:

Het donkere van de zee, grauw en grijs

De eenzame voeten gaan langzaam door

Het schreeuwt om rust, om een 'laat me gaan'

Alsjeblieft, mag ik even alleen zijn?

Even met niets anders dan de zee?

Geen zorgen, geen vragen, geen pijn en verdriet

Geen vermoeidheid en tranen, gewoon allemaal even niet!

Ik wist, ik was niet alleen, mijn man kwam achter me aan.

Maar kijkend naar mezelf lijkt het zo niet te gaan.

Dan lijkt het zo eenzaam, zo nietig en klein.

Soms is dat goed. Even alleen zijn.

Maar hé, ik zie nu pas: mijn schaduw gaat mee.

Het doet me denken aan Jezus mijn Heere, 

Ook als ik Hem niet zie,weet ik dat Hij er is.

Als een schaduw met me meegaat

Stil, roerloos, haast niet merkbaar.

Maar Hij is! En zal zijn.