Weer een hartinfarct

Wat ik vandaag voor de eerste keer gedaan heb en liever nooit weer doe?

• Getwijfeld: bel ik de huisarts of 112
• Pilletje onder de tong van mijn man gelegd
• Tijdschriften in een tasje gestopt met mijn flesje water, die lekt...
• Een beheerst dollemansritje in de ambulance meegereden
• Gebeld in het ziekenhuis, wat eigenlijk niet mag
• Openlijk zitten janken, in de familiekamer van het UMC, alleen
• De natte Eva gelezen, naast het ziekenhuisbed
• In de ziekenzaal gesport, omdat mijn spieren zo zeer gingen doen van het wachten
• De snackbar gebeld voor een bestelling
• Op de fiets het eten gaan halen, omdat ik even alleen moest zijn. En buiten.
• Mijn mannetje welterusten gewenst, terwijl hij daar blijft, ik hier

En misschien nog wel meer gekke dingen. Ik weet het niet meer. Hoe kan de dag opeens anders zijn, dan je van te voren denkt.

En elke keer hoor ik weer die woorden van de cardioloog van vorig jaar: u hoeft echt niet bang te zijn voor herhaling. En nu, net een jaar later, ligt-ie er weer.

Gelukkig gaat het goed. Er zijn drie stents gezet, op twee plaatsen. Het was kantje boord of ze kozen voor een bypassoperatie, maar dat was gelukkig toch niet nodig. Waardoor het opknappen nu wel sneller zal gaan dan vorig jaar. Daar is hij toch al mee begonnen! 

Jorike was de grootste hulp ever. En Matthias natuurlijk. Samen met mijn zus. Super bedankt!!

Geert paste zijn programma superflexibel aan: hij zou vanavond een concert geven met zijn neefje, hier in huis. Maar mijn zus, ook heel flexibel, stelde haar huis ter beschikking en zo hadden de jongens toch een topavond met accordeon, djumbe, Sela, Psalmproject en anderen :)

Willeke was vooral in paniek. Wat moest ze nu dan toch? Gelukkig kon ik haar vanuit het UMC gerust stellen en advies geven. Dat was wat ze nodig had.

En dan Rob. O, o wat was hij boos (is ook paniek). Hoe kon papa dat nu toch doen? Hij zou toch vuurwerk af gaan steken met papa morgen??? Gelukkig was het een kwestie van landen  en zakte de boosheid zodra ik hem opgehaald had van de zorgboerderij. Met dank aan de begeleiding daar!

Al met al weer een pittig dagje. Met mij gaat het nu goed. Ik ben moe, maar niet meer zo erg als vanmiddag. Komt vast door de patat en het concert van Geert, waar ik na het bezoekje aan manlief met Rob, ook nog even naar toe ben gegaan.

In de natte en plakkerige Eva las ik iets heel treffends, wat me enorm troostte en bemoedigde: 

'Breng in het donker in de praktijk, wat je in het licht hebt geleerd.Weet wie je bent in Christus, voordat de duisternis inzet. Jezus Zelf is het eeuwige Licht en aan jouw duisternis komt een einde.

Kortom: Hij is er bij, want Hij kent mij, Hij kent ons. Dat troost enorm. Toen, nu en voor de toekomst. Want ooit stopt al het leed en wordt alles nieuw!

En dan stap je in de auto, de radio schiet aan en wat zingt Groot Nieuws: (of beter: wat zendt zij uit)

‘Ik ben die Ik ben’ is uw eeuwige naam.
Onnoembaar aanwezig deelt U mijn bestaan.
Hoe adembenemend, ontroerend dichtbij:
uw naam is ‘Ik ben’, en ‘Ik zal er zijn’.

Van Sela. Mijn favoriet en o zo waar!

Ik wens jullie een goede jaarwisseling en veel zegen voor 2016

Geniet van je dag en dank God er voor. Want voor je het weet is het voorbij.

Nooit meer... over kerst en autisme

- Mwa, ik weet niet hoor. Het voelt niet fijn.
Met een zucht kijk ik manlief aan. Hij staat klaar om naar de kerk te gaan. Tweede kerstdag, gewone dienst. Taak: diaken.

Rob wilde niet naar de kerk met Kerst. En gaat in discussie.
-Hallo! Het is toch geen zondag. Je weet toch wel dat ik maar één keer per week naar de kerk ga!
Hij reageert behoorlijk opgefokt, zoals een echt mens met autisme doet met kerst. Keurig volgens het boekje. Gelukkig kon ik hem een heel klein beetje om praten. Met als resultaat dat ik vrijdag thuis zat met hem, maar vandaag gaat hij mee naar de kerstzangdienst in de Oude Kerk op de Markt. Het resultaat daarvan was jammer genoeg wel dat hij vanmorgen veel te vroeg wakker was. Gestrest?

Ik ben ook gespannen. Achteraf gezien een goed voorgevoel. Maar ja...

Eenmaal aangekomen bij de kerk komt de muziek ons al tegemoet. Iemand staat te zingen, piano, gitaar, orgel en panfluit overstemmen het geroezemoes en maakt dat we de vingers in de oren willen stoppen. Langzaam lopen we de kerk binnen. Ik schrik van het volume. Zo hé, die zijn echt niet wijs... Dát kan nog wat worden!

-Zie je wel. Waarom neem je me mee naar de kerk. Moet je horen hoe hard! Ik ga naar huis hoor! Dat is Rob.
-Ma, ik word hier helemaal gek van! Dat is Geert
-Pfff... een beetje paniekerig kijkt Jorike me aan. Echt joh, dit is niet leuk!

Daar zit ik dan. Ik kan heel goed tegen harde muziek, maar ik vind het ook een beetje tè. Moet dat nu zo? Ik sein naar mijn broer, die voorin de kerk met de andere kosters staat te praten. Maar hij merkt me niet op tussen al die mensen. Tijd voor actie.

-Oké Geert, Jorike. Hebben jullie je oordopjes bij je? Ja!!! In doen dan. Desnoods zet je ook je capuchon op. Als het echt niet gaat, ga je er gewoon uit.
-Rob, zet je capuchon op. En zodra die dame gaat zingen tijdens de dienst, ga ik je rug aaien.
Dat is iets wat hij heel lekker vind en ik hoop dat het een prikkel is, die de andere prikkel overstijgt.
De mensen achter me moeten dat maar even voor lief nemen.

En ja hoor! We zitten de hele dienst uit! Applausje voor m'n kinderen!
Eenmaal thuis stort ik echter helemaal in. Ik ben de hele dienst zó alert geweest op alle drie dat ik me echt dood-en doodmoe voel. En dan is het pas 11 uur. Hoe ga ik deze zo heel prikkelrijke Kerstdag nog volbrengen met iedereen?

Ik vlucht naar de slaapkamer en zak op bed. Dan laat ik me gaan. Zakdoekjes, bril af (stom ding) en janken maar. Niemand die het ziet, even alleen.
Maar al naar een minuut...
Een zacht klopje op de deur. Dan de deur op een kier. Jorike zakt naast me neer. Een arm om me heen. Zachte ogen, een troostende stem.
-Stil maar mam. U bent gewoon wat overprikkeld door onze overprikkeling.
Een lach door de tranen heen. Maar ze heeft wel gelijk. Nog even droogwrijven en zo, dan kan ik er weer tegen.
-Dank je wel meis. Glimlachend kijk ik haar aan.
-Kom op, we gaan er een gezellige dag van maken.
En zo'n kerstzangdienst? Daar gaan we noooooit meer heen! Geen discussie mogelijk!

Jullie allemaal wens ik...

Vuurwerk, pas op, brandgevaarlijk!

-We-esp, ik kan niet slapen.
Klagend staat Rob bij m'n bed.
Nou, denk ik, ik wel. Maar ja, daar heeft meneer natuurlijk geen boodschap aan.

Dit is nu al de derde avond dat hij niet kan slapen. Heel beroerd vindt hij dat.
Terwijl ik gerust nog een half uur wakker ligt, is hij gewend direct in slaap te vallen zodra ik de deur dicht trek.
Maar ja, als dat dan niet lukt... meneertje ongeduld.
Moeizaam draai ik op de andere zij.
Hoelang heb je het al geprobeerd, Rob?
-Tien minuten, wesp.
Ga het nog maar eens proberen dan. Je mag gerust een poosje wakker liggen. dat doet iedereen. (Toch?)

Het was zaterdag topdag in de winkel waar ik werk, maar ik heb zo genoten dat ik bomvol energie thuis kwam. Arme man en kinderen... Maar nu ik eenmaal lig, wil ik slapen ook. Dus draai ik me weer op de favoriete kant en slaap...


De volgende morgen is Rob druk in de weer met vuurwerk. Stt, rustig maar, het zit nog verpakt :). Alles wordt uit z'n kast gehaald en in een doos in de schuur gezet. Dat was al eerder de bedoeling, maar ja. Rob vertrouwt niet heel veel mensen, en zijn broertje al helemaal niet. Dus moest het veilig worden opgeborgen.
Maar opeens is hij om. Terwijl hij had gezegd dit 30 december te gaan doen! Pff, soms snap ik niets van mijn mannetje...
Maar goed, ik was er blij mee.
Netjes in een enveloppe gingen ook de aanstekers. Hij borg ze op in een keukenla. Grote letters er op: Afblijven!! Van Rob.
De pc werd opgestart en even later hing er aan zijn deur een mooi A4-tje. Verbaasd haal ik mijn schouders op. Het vuurwerk is nu toch weg, Rob? Maar dat lijkt even niet te landen.

En jawel, die avond valt mijn zoon met een gerust hart in slaap. En heel snel.
En hij geeft later toe: het was toch wel heel spannend. Slapen met vuurwerk op de kamer.
-Gelukkig heb ik geen Cobra 8 (wat dat dan ook maar wezen mag), anders zou de hele kamer ontploffen. Vijf minuten later stop ik hem. Genoeg erover. Ik wil het niet weten. Hij doet niet anders dan over vuurwerk praten. Al sinds 6 december. En ik zeg maar steeds:
-Volgens mij vergeet je wat, jochie. Wel eens van kerst gehoord?
En dan blijft het even stil. Tot hij weer over vuurwerk begint...

Ik vind vuurwerk maar niets, al is het het zogenaamde babyvuurwerk. Gewoon verkrijgbaar bij Aldi en Action en zo. Nee, ik haal weer opgelucht adem als op 1 januari alle ledematen nog aan elkaar verbonden zijn.Wat zal ik slapen!

Wat vind jij van vuurwerk voor die ukkies van 14 jaar??

Wespenfobie

Erg he! Ik beken. Ik heb het. Een wespenfobie. Niet alleen van de zomer, maar ook nu heb ik er last van. Geen wesp te bekennen, maar zo fobisch als wat. Brrr...

Het is van de zomer begonnen. Net als veel mensen is Rob bang voor wespen. Maar dat is natuurlijk een beetje kinderachtig, zo leek hij te denken. Een wesp is maar een klein beestje en ik, ik ben een grote, sterke jongeman! Dus bedacht Rob een alternatief voor zijn angst: hij ging de wespen lokken met een wespenvanger. Hij maakte er een stuk of wat te veel  en zo werd onze tuin omgetoverd tot een ware wespenloknatuurtuin. Uren kon Rob er naar kijken, als weer een wesp in zijn val trapte . Hoe die beestjes zwommen en zwommen en zwommen. Maar uiteindelijk het loodje legden en verdronken in de diepte van de ranja.

Toen gebeurde het. Hij was er zo door geobsedeerd dat hij mij een koosnaampje gaf. Je raadt het al: wesp.

Inmiddels ben ik er een beetje allergisch voor geworden. En een beetje fobisch.
-Wesp! Mag ik wat drinken?
-Wesp! Kom je zo voorlezen?
-Wesp! Gaan we
-Wesp! Mag ik
-Wesp!
-Wesp!
-Wesp!

Of:
-Wesp zakt in de ranja he.
-Wesp gaat in de wijn zwemmen (dat krijg je als je buiten wijn drinkt, tezamen met de wespen...)
-Ga eens lekker zoemen, wesp?
En erger:
-Heeft wesp een angel?
-Ga je me ermee prikken?
En hij kijkt me dan zo stralend en lief aan... boos worden valt dan niet mee hoor!

Het toppunt is bereikt.
Bij mij dan.
Bij Rob nog niet. Dat is pas als hij er zelf last van krijgt. En dan is het ook zo over, weten we uit ervaring van eerdere obsessies.
Nu afleren kost megaveel energie en ik bereik waarschijnlijk niets.

Nog even geduld. Nog even een rondje zwemmen maar dan.
Zou dat lekker zijn, in de ranja?
Echt waar, ik weet het echt niet.
Kom zeg, ik ben geen wesp!

Een jaar na operatie

- Heb je nu nog niets gehoord?

Met een gespannen blik loopt mijn zus de kamer binnen. Terwijl ik de jongelui help die voor ons de folders willen doen, kijk ik op mijn horloge. Oei, kwart over vier al. Het zou zo langzamerhand tijd worden.

Dan gaat de telefoon. Alles laat ik los en grijp dat ding, duw het tegen mijn oor en zeg mijn naam.

Even later laat ik de hoorn vallen, omhels mijn zus en juich: 

-De operatie is geslaagd!

Dat was vandaag een jaar geleden. Een week van terugkijken ligt achter ons.

Woensdagavond, want toen was de dag, zijn we samen uit eten geweest bij ons favoriete restaurant Attica, hier in Veenendaal. 

Donderdagavond, want toen was de datum, kwamen de oma's en opa, de kinderen en aanhang allemaal om lekker te genieten van elkaar met koffie en gebak.

Vandaag niets. Maar ondertussen gaan mijn gedachten steeds terug. Zoveel dingen die op mijn netvlies geschreven zijn.

• De storm en megalange file die donderdag, waar mijn schoonmoeder me door het verkeer heen praatte en we bijna twee uur langer onderweg waren om thuis te komen.
• Elke avond het eten wat werd gebracht door gemeenteleden of familie
• En die zaterdag na de operatie dan! We liepen met een grote Pietenzak rond te sjouwen, op weg naar papa in het ziekenhuis, gewoon omdat het 6 december was en we volgens Rob dan toch echt Sinterklaasfeest zouden hebben. Ik voelde me lopen, maar tegelijk wist ik: het is goed zo.
• Zondags manlief ophalen, zijn verwondering over de doodse natuur, de drukte, het lawaai, maar ook de vogeltjes, de bloempjes, zon, regen en sneeuwvlokjes.

En zo zijn er nog tig dingen te noemen, die bij me langskomen, die opkomen in mijn herinnering als was het gisteren gebeurd. Vooral de dag zelf: het krijgen van het hartinfarct, het stilstaan van de ambulance in verband met het hartstilstand, de opname, het wachten in het ziekenhuis, het naar huis gaan, de avond bij Rob bij Karakter en de goede opvang daar voor ons, de lange nacht die volgde...

Nu heerst allen maar dankbaarheid. Zo goed als manlief is opgeknapt. Zo veel hij alweer doen kan. Zelfs weer voor 100% goedgekeurd en dus is hij weer aan het solliciteren geslagen. En dan alle andere zegeningen die dit jaar kwamen: Willeke en haar eigen huisje, de allermooiste job die ik me maar wensen kon, gezondheid en gezelligheid in huis. En bovenal, de aanwezigheid van onze God. Dat staat als een Banier in ons hart, in ons gezin, in de wereld. Dwars door alle moeilijkheden heen leidt Hij ons op Zijn weg, om zo te komen tot Zijn doel met ons. Dat geloof ik vast. Daarom mogen we, terugziend en vooruitkijkend, vast weten dat Hij die in ons een goed werk begonnen is, dat zal volmaken tot de dag van Zijn wederkomst! 

Gezond of frisdrank??

Ik ben er klaar mee!
De verstopte colablikjes, de stiekeme ritjes van Rob naar de supermarkt, de compromissen, de ruzies.

Gestreden heb ik wel. Alles, álles eruit. Wat betreft frisdrank dan en vooral wat betreft suiker.
Alleen Holy Soda en Dubbelfris Free kwam er nog in.

Maar hoe meer we het verbieden, hoe meer Rob stiekem ging doen. Want hij is mans genoeg om naar de supermarkt te lopen en daar te kopen wat hij lekker vindt.
En hoe meer ik hem op het hart drukte dat het slecht is voor z'n gezondheid, z'n gewicht, z'n hart, des te harder verzette hij  zich.

Manlief dacht dat je beter maar niet kon verbieden, om stiekem gedrag te voorkomen. Dus daarin zaten we niet op één lijn.

En nu, na de zoveelste ruzie wat er uit ziet als 'ik tegen de mannen' en die ging over de zelf gekochte cola van Rob die Geert aan het drinken was... we moesten tien cent aan hem betalen want dat koste het gemiddeld als je rekent dat er zes glazen uit een fles gaan, maar wat we natuurlijk niet deden...
na die zoveelste ruzie gaf ik het op.
En geloof me, dat gebeurd bijna nooit... eigenwijs standvastig als ik ben.

Vanmorgen ben ik Cola gaan kopen. En Spa citroen. Dubbelfris gewoon, ook een Dubbelfris Free voor de niet domme mensen anderen. En ik heb gezegd: vanaf nu is het toegestaan te drinken wat je wilt. Met de volgende voorwaarden:
* als je er druk van wordt en zo de gezelligheid verknalt, ga je direct naar je kamer
en
* als je ziek wordt kom ik je wel opzoeken, maar weet ik dat ik er niet verantwoordelijk voor ben. Je bent door mij genoeg gewaarschuwd. En hierbij leg ik de verantwoordelijkheid bij jullie zelf neer.

Natuurlijk hoop ik stiekem dat de flessen en pakken dicht blijven. Nu het mag. Dan heeft manlief gelijk. Maar dat geeft dan niet.
Wat ik met al die frisdrank ga doen dan?
Twee mogelijkheden: de voedselbank blij maken of toch maar door het toilet spoelen.
Eerst maar eens even wat drinken aanbieden nu...
Rob, wat zal het zijn?

Antwoord van Corien Oranje

Al de volgende dag kreeg ik een reactie van Corien Oranje op mijn mail. Heb je hem gemist? Ik heb het in mij vorige blogje gepost.
En, eerlijk is eerlijk, hier nu ook het antwoord.


Dag Aline,

Dank je wel voor je reactie. Ik waardeer het dat je het boek gelezen hebt en mij je mening laat weten.
Ik begrijp de moeite die je ermee hebt.

Zonder op al je vragen in te gaan wil ik toch even wat verduidelijken.

Net als jij geloof ik dat God de schepper is van hemel en aarde, en geloof ik van harte dat de Bijbel Gods Woord is.

Ik denk dat we Gods schepping mogen onderzoeken, en dat we dat onbevangen mogen doen, zonder angst voor wat we kunnen ontdekken. De bewijzen voor 'oerknal' en evolutionaire schepping zijn overweldigend, en ik weet dat mijn vier kinderen daar óók mee in aanraking komen. In feite gebeurde dat bij hen al vanaf groep 6.
Ik vind het vreselijk als jongeren hun geloof verliezen wanneer ze op latere leeftijd komen met de evolutietheorie en dat niet meer kunnen rijmen met hun geloof, en ik denk dat dat niet nodig is. Cees Dekker en ik hebben dit boek geschreven om dat te voorkomen: om te laten zien dat geloof in God als schepper én serieus nemen van de wetenschap op punt van de evolutietheorie prima samen kunnen gaan.

Als theoloog geloof ik dat we vooral verschillen in de manier waarop we Genesis 1-2 lezen, en dat de letterlijke lezing niet bij voorbaat de enig mogelijke of zelfs juiste is.

Met vriendelijke groet,

Corien Oranje


Een hele discussie wil ik er niet over doen oplaaien hier op de blog of op Facebook, maar ik ben met onze kinderen nog nooit al in groep zes geconfronteerd met evolutie en dergelijke. Maar goed, ik ben me er van bewust dat dat kan komen door de streek waar je opgroeit, de school waar ze les krijgen en de vrienden waar ze mee om gaan. Hoe is hierin jullie ervaring?

Topnerd Tycho, over evolutie en God

'Het geheime logboek van Topnerd Tycho' heeft al veel stof op doen waaien. Geschreven door Cees Dekker en Corien Oranje. De laatste een heel bekende, fantastische, christelijke auteur van kinderboeken. Genoemde auteurs willen dat kinderen bekend worden met de evolutietheorie. Handig voor later, zo denken de schrijvers. Zelf geloven ze in de evolutietheorie, door God bedacht en mogelijk gemaakt. Dus God zorgde voor de evolutie, zodat de aarde en alles wat er op is, tot stand kwam. En ze beschrijven dat op een erg overtuigende en leuke manier. 

Maar ik ben daar niet mee eens, vind het niet Bijbels.

Dus las ik het boek en als reactie schreef ik Corien Oranje een mail:

Dag Corien,

Dit zal niet de eerste reactie zijn op je boek die je schreef over evolutie en schepping voor kinderen.

Met verbazing las ik een artikel in het ND over de presentatie van je boek, zag ik het boek in de boekhandel en las ik het. Ik vond het erg heftig om te lezen. Wat ontzettend verwarrend!!! Voor mij, heel eventjes gaf ik er aan toe te bedenken dat jou verhaal waar zou zijn. Laat staan, dacht ik, voor kinderen. Hoe kun je zoiets geloven? vraag ik me af. En dat dan ook aan kinderen vertellen.

De opbouw van het verhaal en het verhaal zelf was, zoals gewoonlijk bij jouw boeken, erg goed. Maar omdat het nu vooral gaat om een geloof, nl het geloof in evolutie en tegelijkertijd ook in God, daarom is dit boek niet de moeite waard om te kopen. Ik zou mijn kinderen absoluut niet willen vermoeien met dit soort geloof. Ze komen daar inderdaad mee in aanraking, maar de leeftijd van dit boek vind ik echt te jong.

Bovendien vind ik dat je erg veel geloof nodig hebt om zoiets als 'een steen die de aarde in tweeën slaat en dat wordt dan de maan en de aarde' te geloven. Ik heb zoveel geloof niet.

Je zegt dat God de aarde maakte door middel van evolutie, maar volgens Genesis 1 schiep Hij de aarde dmv het Woord. Hij sprak en het was er. Hij knalde niet, maar sprak.

'Genesis 1 moet je niet letterlijk nemen, die zes dagen kunnen gerust miljarden jaren zijn geweest.' Ook zoiets. Waarom Genesis 2 dan wel letterlijk nemen? Eerst de mens, toen de hof en de rest? Niet erg consequent lijkt me? Naar mijn mening beschrijft Mozes eerst de chronologische manier van scheppen, terwijl in hoofdstuk twee de volgorde van hoogtepunten beschreven wordt. God vond de mens de kroon op Zijn schepping, is dat niet heel logisch om dan nog een keer het verhaal te vertellen, vol trots op hoe het was bedoeld?

Ik ga hier niet met je over in discussie, dat is echt niet mijn bedoeling. Jij gelooft dit, ik de Bijbel. Ik ga daar niets van weghalen, gewoon omdat het Gods Woord is. Al vind ik het prima als je op deze mail reageert, ik weet zeker dat we het niet eens zullen worden.

Maar één ding wil ik je nog vragen: onze God is zo groot en zo machtig, waarom moeten we alles willen begrijpen en verklaren? Waarom daar kinderen mee vermoeien en discussies opwerpen?

               Dat snap ik gewoon niet. 

               Maar goed... misschien moet ik niet alles willen begrijpen, ook niet van andere mensen...

               Aline

Meester of dictator?

Tjonge zeg! Verbaasd kijk ik naar de datum, boven mijn  vorige blog. Dus ja... ik ben lang weggeweest. Maar ik had het niet door. De tijd gaat snel, ondanks dat we niet heel druk zijn.

Dus tijd om jullie weer op de hoogte te houden van de ontwikkelingen hier.

Inmiddels zit ik al volop in mijn werk. Klinkt goed hè :) Ik heb het er geweldig naar mijn zin en ook mijn lijf houdt zich prima. Dat was wel even spannend. Bijzonder hoe snel je weer in het vak zit, de oude dingen opgepakt (sommige dingen zijn echt nog hetzelfde als 25 jaar terug) en nieuwe dingen bij leert. Wat te denken van een geautomatiseerd kassasysteem... pfff...
Maar goed, te midden van fijne collega's, gezellige klanten en dus een prima sfeer houd ik het hier nog wel 25 jaar vol!

Manlief heeft bedankt voor het aangeboden werk. Hij had eigenlijk geen keus, want de verplichting om ook zondagen te gaan werken stuitte hem tegen de borst. Gezien ons principe, de rust van één dag in de week die daarbij hoort en waar we erg van genieten, een logisch verhaal. Dus die baan ging niet door. Wel heeft hij sinds afgelopen maandag weer een sollicitatieplicht. Dat betekent dat hij uit de ziektewet is en nu weer in de ww zit. Maar ook hierin vertrouwen we op Gods leiding. Hij zorgt voor ons!

Wat betreft de kinderen: met allemaal gaat het goed.
Willeke werkt keihard aan haar doelen, horend bij het zelfstandig-wonen-project. Ze doet het super! Jorike had onlangs de uitreiking van haar propedeuse en loopt met veel plezier stage bij een verpleeghuis, als student logopedie.
Rob heeft zo zijn momenten. Van eigenwijsheid, boosheid en knuffeltijd. Hij doet super zijn best, maar we moeten hem regelmatig wijzen op wat bij Karakter is geleerd. Maar verder denk ik dat zijn gedrag vrij normaal is, voor een grote puber van 14 jaar.
Geert werkt aan de toekomst :). Denkt na over geschikt VO. Zegt dat hij nog niet precies weet wat hij wil worden. Misschien wel meester. Of wie weet toch dictator.
Toen ik voorzichtig vroeg wat het verschil is, gaf hij dat duidelijk te kennen: een meester staat voor de klas en onderwijst zijn leerlingen. Een dictator is iemand die op de radio/tv/computer verslag doet van de voetbalwedstrijd.
Opgelucht haal ik adem: zeker weten dat meester hem op het lijf geschreven is, net als commentator trouwens.