ons gezin, plus aanhang...

ons gezin, plus aanhang...
vertrouwen, geloof, hoop en liefde

vrijdag 18 augustus 2017

De laatste dingen voor de bruiloft

Bijna alles is klaar voor de bruiloft. Heel veel dingen kon ik aan het begin van de week al afstrepen.
Wat overbleef was: schoenen voor Rob.
Een makkie en tegelijkertijd een uitdaging. Want, ik zal het even uitleggen: Rob wil altijd dezelfde winkel en meestal ook dezelfde soort schoenen. Maar alleen al het gaan, het wachten en het terug naar huis fietsen is een opgave.
Dat tijden veranderen en Rob dus ook, was afgelopen woensdag goed te merken.

Op de fiets. 't Ging heel aardig. Maar, oppert Rob:
-We gaan ook even kijken naar nieuwe T shirts.
Uenk... werd het fietsen míj toch bijna te veel :)
Hij wil naar andere winkels? Hij wil zelf kleren uitzoeken? Toe maar!!

In de schoenwinkel loopt hij op z'n gemakkie heen en weer.
-Welke zou je willen Rob? vraag ik en loop alvast naar 'zijn' kast.
-Rustig graag. Mag ik alsjeblieft gewoon even rondkijken??
Uenk... ja... tuurlijk, stamel ik en plof neer op één van de vele stoelen die de schoenwinkel rijk is.
Minstens twintig minuten later heeft meneertje alles gezien, maakt een keuze en vertrekt. Met mij in kielzog.

Nu shirts. We lopen winkels uit en in. Vooral in een groot warenhuis neemt hij alle tijd. Boven, beneden, voor, achter. Poeh ik word er doodmoe van! Ruim een half uur later en twee shirts rijker gaan we naar het slotstuk van de middag: de beloning. Dat is al sinds jaar en dag standaard na goed gedrag bij de schoenwinkel.
Deze keer kiest Rob voor een milk-shake. Een large.
Afbeeldingsresultaat voor milk shake- Doe jij maar een medium, zegt hij tegen me. Om even later te controleren of zijn beker wel helemaal vol zit.
-Ja, want anders was ik er mooi ingeluisd, man!
Ingeluisd of niet? Ik slurp heerlijk aan mijn koude drank. Dik verdiend vandaag. Want ook ik heb me goed gedragen.

zaterdag 12 augustus 2017

Trouwjurk halen

-Wat denk je? Zou ik morgen de kar mee kunnen nemen?
Stomverbaasd kijkt mijn man me aan.
- Euh... je hebt niet eens een trekhaak! Zegt hij nuchter.
Duhuh....

Zonder me verder druk te maken, val ik haast direct daarna in slaap.
De volgende ochtend, ik lig lekker wakker te worden en hoor op de andere kamer ook gestommel, weet ik het weer.
-Jorike!
-Mmmm
-Weet jij waar Matthias de kar heeft staan? Die hebben we nodig!

De aanhangwagen van mijn pa is momenteel in gebruik door Matthias, mijn aanstaande schoonzoon. Die is, als voorbereiding op een leven samen, druk aan het inkopen en verhuizen.

-Nee! Klinkt het opeens al veel wakkerder.
-Ik bel hem wel even.
Afbeeldingsresultaat voor aanhangwagen tractor-Ach, joh dat hoeft nou ook...
Maar daar hoor ik haar blije stem al.

-Schat, waar heb je de kar neergezet? Mijn vader en moeder hebben hem vandaag nodig.
-Nee joh, roep ik terug (en dat allemaal 's ochtends vroeg...) wíj hebben hem nodig. Jij en ik!
Heel verbaasd klinkt haar stem door de slaapkamerdeuren heen:
-Waarom dát dan?
Ik: -We gaan toch de trouwjurk halen?? 

Jazeker lieve lezers, het was groot feest deze week. Als voorbereiding op een nog groter feest. Een trouwjurk uitzoeken en passen is al heel wat. Maar op halen? Dat betekent dat het nu heeel dicht bij komt. Nog 11 nachtjes slapen...

donderdag 27 juli 2017

Nostalgie

Yes! Daar moet ik zijn. Snel en alvast blij loop ik recht op de stelling af. Hier, een istie. Of... toch niet? Er zit een snoertje aan. Dus, nee! Nu even niet. Verder loop ik, maar helaas, dit is niet wat ik zoek.
Al dwalend door de winkel zie ik opeens nog een optie. Zou het daar?? En ja hoor! Ik heb zelfs de keuze uit twee! Natuurlijk neem ik die, die het best bij de rest past. En weet je, de prijs is ook echt helemaal goed! Dus de beslissing is snel gemaakt!
Dolenthousiast loop ik door de winkel. Een oude vrouw komt me tegemoet. Ik ga iets voor haar aan de kant. Ze kijkt me aan. Ze lacht. Dan kijkt ze naar wat ik in handen heb. Ik zie haar blik.
-Leuk hè, grijns ik. Hier zocht ik naar en ziet u: het bestaat nog steeds! Ze grinnikt om mijn stralende hoofd. En ik verontschuldig me wat:
-Tja, weet u, ik heb niet zoveel stopcontacten, dus dit is veel handiger! Fijne dag!

Eenmaal thuis zet ik de kraan aan, vul mijn nieuwe aankoop met water, doe het gas aan en zet het ding er op. Dan waarschuw ik de anderen: let op hoor, want zometeen... !!
Het duurt lang, maar na een poosje begint het dan toch. Een heel lief, zacht gefluit.
Geert duikt in elkaar. Jorike zucht. Manlief lacht en Rob glimt van oor tot oor. Net als ik, want wij hebben een... FLUITKETEL!! Wat een héérlijk geluid. Zo lang geleden...

woensdag 19 juli 2017

God gaat voorop

Deze week twee boeken uitgelezen. Zowel 'Boven jezelf uit', van Beth Moore als 'Dansen in de regen' van Marianne Grandia. Het was heerlijk om deze boeken door te spitten en ik heb er veel van geleerd.
In één van de laatste hoofdstukken schrijft Marianne over Jozua. Hoe hij een monument moet bouwen als het volk Israël aan de overkant van de Jordaan is gekomen. Om te gedenken. Om te onthouden wat God in hun leven gedaan heeft. Hoe Hij er altijd was en hielp, soms voor het gevoel tegen de klippen op.
Het volk Israël gaat door de Jordaan. Het water blijft als een muur staan, zodat ze droogvoets aan de overkant komen. Dat deed hun God. Zo is Hij. Hij zorgt, want Hij beloofde het land aan de overkant. En dús zullen ze er komen!
Zo is God nog steeds, Hij blijft trouw. Doet wat Hij beloofd en is altijd bij je. Tijdens zon, tijdens regen, in alle seizoenen is Hij Dezelfde!
Jozua geeft de opdracht ouders hun kinderen te vertellen waarom dat monument in de Jordaan staat. En dan staat er in Jozua 4:6b-7 iets anders dan in de verzen 21b-24 (HSV). In het eerste zegt Jozua dat het water als een muur ging staan vanwege de ark van de Heere. In de tweede dat het was om het volk droog over te laten komen en zij God hiervan de eer zouden geven.

Hé, dacht ik, dat is mooi! Het gaat vooral en in de eerste plaats om de Heere zelf. Om Zijn ark, Zijn woning. Hij heeft het volk dit land beloofd, maar gaat Zelf mee. Hij deed dit wonder, deze muur van water rechtop staan tot eer van Zichzelf.
En terecht. Hij is de grootste, de hoogste. Onze Koning en Heere. De eeuwige die het volk, en ons, leidt! Zonder Hem kunnen we toch niets doen?
Daarna komen wij. En zorgt Hij voor ons. Zodat wij Hem de eer geven die Hem toekomt.
Maar uiteindelijk draait het om Hem.
Hier in dit verhaal gaat Hij voorop. Later, als Jezus op aarde is en sterft voor al onze schuld, zonde en het oordeel, is Hij weer degene die de eerste stap neemt. Om ons te redden en zodat wij Hem zouden eren en prijzen. Zo groot is Zijn Liefde en trouw! Ook voor jou!

Dus weet, als je eens door stormen gaat, Hij gaat mee! Hij zorgt. Als je het even niet meer ziet? Kijk maar naar wat Hij eerder in je leven deed. En schrijf het op, zodat je nooit meer vergeet.
En zeg dan maar tegen Hem en tegen jezelf: U bent goed, Hij is goed. Hoe de storm ook tekeer gaat. U bent goed. Want U bent trouw en zal mij nooit verlaten. Met U hoef ik niet bang te zijn! Aan Hem alle eer!


maandag 10 juli 2017

Flashback

Zondag kreeg ik een flashback van iets wat jaren geleden is gebeurd: Rob sloot mij op in de schuur en dreigde de sleutel weg te gooien. Ik had hier al heel lang niet meer aan gedacht. In tegenstelling tot toen raak ik nu haast in paniek. Ik bedenk hoe ik er het snelst uit kan komen. De enige mogelijkheid is door de deur: door het glas. Ik hoor het glas al rinkelen. Zo echt! Verdwaasd spring ik uit mijn tuinstoel. Wat nu God, wat moet ik hiermee?? Waarom komt dit zo echt terug? En toen die stem. Zijn stem. Vraag Me waar Ik was op dat moment. En ik vroeg. Heere! Waar was U op dat moment dat ik in de schuur stond opgesloten? Zonder sleutels. Zonder telefoon. ’s Morgens vroeg, toen er verder niemand thuis was. Waar was U? En toen liet God me het zien. Hij vertelde het me zelf.
-Ik stond naast je. Ik hield je heel stevig vast. Met een arm om je heen klemde Ik me aan jou vast. Zodat je je niet alleen zou voelen, want Ik was bij je.
Tegelijkertijd was Ik ook bij Rob. Want Ik kan overal tegelijk zijn. En Ik liet hem de sleutel vasthouden, terwijl hij hem weg wilde gooien. Ik liet hem de deur open doen, zodat jij vrij uit gaan.

Zo werkt God. Hij maakt gevangenen vrij, zet je in de vrijheid, in de ruimte en geeft je daarna de kracht om weer vol vreugde van Hem verder te gaan. Dwars door stormen heen. 

Huilend, compleet overstuur zeg maar, ben ik de schuur ingelopen gisteren. 'k Heb verteld aan God hoe het ging en waar het was. En Hem bedankt dat Hij naast me stond en me vasthield.

Op alle momenten van mijn leven, in moeite en in vreugde was Hij er. Hij laat me nooit los. Wat is dat heerlijk! Ook toen ik het even niet opmerkte was Hij er. En kennelijk had ik het gisteren nodig om dat terug te zien en terug te krijgen: Mijn  lieve kind, wees niet bang. Ik ben bij je! 

Klik hier op de blog over wat toen gebeurde. Best wel heftig, vind ik zelf. Gelukkig had ik niet alles als flashback... 


donderdag 6 juli 2017

Nog een keer struggle's

Het was diezelfde donderdag. Mensen die nu niet weten waar dit over gaat raad ik aan mijn vorige blogje te lezen. Het was diezelfde donderdag dat ik alsnog gebeld werd door de politie.
Mijn vriendin had al geappt: Ik zit nu op het politiebureau, mag ik jouw nummer doorgeven?
Toen ze allang weer thuis was, reageerde ik: ja hoor! Zo werkt dat vaak bij mij :)

Ik maak met de politie een afspraak. Het is erg goed om daar de volgende dag te zitten. Ondanks dat ik wel lekker heb geslapen, is het fijn om het verhaal te doen en om feedback en antwoorden te krijgen van een professioneel iemand.

Nog steeds verbaast het me hoe beheerst de jongeman bleef. Ik heb diep respect voor hem. En ik schreef op een kaart die de politie hem heeft gegeven het volgende: Ik ben christen. ik geloof in Jezus als mijn Redder en Verlosser. In jou zag ik iets van Hem. Hij zou net zo gedaan hebben.

Hij schold niet terug. Hij sloeg niet terug. En toen hij in het meest benauwde moment een uitweg zag, liep hij beheerst om de verdachte heen en ging weg.
Ken je dat verhaal van Jezus in Nazareth? Dat ze Hem van de steilte af wilden gooien? Hij liep ook rustig tussen de menigte door en ging weg.
Het was zo mooi om het iemand anders ook te zien doen!
Ik weet verder niets van deze man. Is hij gezegend met 'gewoon' een fikse dosis zelfbeheersing? Of heeft hij dat geleerd tijdens zijn studie? Of was het van God?
Wat ik wel weet is dat ik er naar jaag ook zo te worden. En ik weet wie me dat geven kan, namelijk de Heilige Geest van God. Vrucht van Zijn werk is Liefde, met als onderdeel daarvan zelfbeheersing.
Beheerst leven vanuit de vrede en liefde van God, dat is wat ik zag. Dat is wat ik wil. Kom Heilige Geest! Kom en vul mijn hart steeds weer opnieuw!!

donderdag 29 juni 2017

Struggle 's in de bieb

-Moeder! Ben jij een spekkie? Kom dan nu naar speknek.nl
Geert brengt me met zijn vraag weer terug in het hier en nu. En ik moet lachen. Maf joch!

Ik lig lekker op de bank en sluit mijn ogen. En wéér komt de film langs. Van die jonge dappere man. Donker. Surinamer? Molukker? En die ouwe kerel, met zijn witte haar en felle ogen. Hoe ze vlak naast ons zaten aan een tafeltje, tegenover elkaar. Zonder geschreeuw of gescheld was het er opeens. Ruzie. Gevecht. De ouwe trekt aan de laptop van de man. Het lijkt of hij hem pakken wil. Of hij de ander er een mep mee wil verkopen.
Huh? We zitten hier toch rustig in de bieb? Koffie drinken. Gezellig bijkletsen. Rust en ruimte om ons heen? De ouwe staat op, de man ook. Een stomp tegen de zijkant van zijn hoofd, en nog een stomp, en weer. Stomverbaasd kijken we toe. Daar staan ze. Tegenover elkaar. De man afwerend en uiterst beheerst. De ouwe boos, woedend en vol venijn. Klaar om het gevecht aan te gaan, klaar om de ander keer op keer te lijf te gaan.

Wahhh! Waarom doet niemand wat! Ik ken mijn lijf, ik weet: dat is hier niet tegen bestand. Maar die mannen daar, in de stoel met hun krantje. Kom op, doe eens wat! Nou ja, tot meer dan denken ben ik even niet in staat. Gelukkig staat één man op, bemoeid zich er wat mee. En verder op zie ik al iemand zijn mobiel grijpen. Maar dat alles helpt niet. Die ouwe is door de dolle heen. Opeens valt hij, maar snel krabbelt hij weer overeind.
Nu snappen wij het: die ouwe is dronken!! De man loopt naar achteren, nog steeds rustig en beheerst. Zo knap! Ik zou gillend weg rennen!! Met een bonzend hart kijk ik toe. Tot niets in staat. Zo vervelend!
De ouwe legt een arm om de nek van de man. Heft zijn vuist en knalt in zijn nek. Nog één stap en hij zit bij mij op schoot. Maar zover komt het niet. De stem van de man klinkt:
- Moet ik nu echt een ópa gaan slaan?
En dan kiest hij ervoor naar buiten te gaan. Rustig loopt hij weg.
- Ik ga, zegt hij, wij kunnen niet samenwerken. Zoiets.
De ouwe erachteraan. Maar gelukkig komen nu de mensen van de bieb in actie en zorgen ervoor dat alles met een sisser afloopt.

Gelukkig. Niemand gewond. Niets aan de hand. Relativeer, Aline. Liggend op de bank kom ik tot rust.
Misschien moeten we nog getuigen. Mijn vriendin is naar de man gegaan toen alles weer rustig was. Heeft respect naar hem toe uitgesproken en gezegd dat we, als het moet, willen getuigen. Aangemoedigd ook om aangifte te doen. We dachten even dat de politie getuigen kwam ondervragen, toen ze een half uurtje later op toneel verschenen. Maar nee, toen ze hoorden dat de mensen weg waren, gingen zij er ook snel weer vandoor. Dat was jammer, want iedereen die er bij was, zat er nog.

Mijn vriendin en ik praten nog wat na over wat er gebeurde. Telkens weer komen we er weer op, hoe vaak we ook naar een ander onderwerp toegaan.
Nou ja, verzuchten we: wel weer wat te bloggen... en te bidden.

woensdag 7 juni 2017

Meer dan je vraagt, geeft Hij

Het is alweer even geleden dat ik hoorde over 'gaan naar De Bron'. Daarmee wordt Jezus bedoeld en de samenvatting van wat ik hoorde kwam hier op neer: Je mag altijd naar Hem toe gaan, je mag alles bij Hem brengen en laten. Maar je moet wel gaan!
Je kunt de rivier instappen, je voorzichtig laten zakken en je stevig aan de oever vastklampen, maar daarmee kom je niet bij de bron. Soms is het nodig dat je iets meer doet dan je durft, meer dan je ooit gedaan hebt, meer dan je zou willen. Maar eenmaal op plaats van bestemming aangekomen, zul je overwinning en rust vinden maar vooral Jezus zelf!!

Maar, wat als het té zwaar is? Als je het niet meer redt naar Jezus te gaan? Bij de Bron te komen?
Gisteren las ik in mijn Bijbelstudieboek van Beth Moore, Boven jezelf uit, over de vrucht van de Geest. Zij zegt dat God, de Bron ook wel naar jou toe wil komen. In de Bijbel staat het verhaal van een vrouw die bij de Bron komt, waar Jezus zit (Johannes 4). De vrouw komt naar de bron toe, niets vermoedend treft ze Jezus daar.
Al vele jaren eerder is God in gesprek met een vrouw en brengt Hij een Bron bij haar (Genesis 21).
Hagar ziet het leven niet meer zitten. Weggestuurd door haar man zit ze in de woestijn. Verderop ligt Ismael, hun zoon, dood te gaan van dorst. En dan is God daar. En zegt dat Hij de vaderrol over gaat nemen voor Ismael. Dat Hagar de moed niet moet verliezen, maar op moet staan, haar zoon bij de hand moet nemen en water moet geven. En zie daar, vlak naast Hagar is de bron waaruit ze verfrissend water kan scheppen voor haar zelf en haar zoon. Die had ze niet eerder gezien! Wat een zorg en liefde van God de Vader!
Waar Abraham geen vader meer kan zijn voor Ismael, zal God dat doen. Hij zal de zorg voor de Ismael niet laten, want Hij heeft Abraham belooft dat Hij voor zijn nageslacht zou zorgen. Ook al is Ismael dan niet de zoon van de belofte, God doet wat Hij belooft!

Zo is God. Ook al maken wij mensen er een zooitje van, Hij blijft trouw aan Zijn Woord. Doet wat Hij beloofd. Gaat zelfs verder dan dat. Geeft ons meer dan we vragen. Hij geeft ons zelfs de Bron binnen handbereik, als we er zelf niet kunnen komen, wat de reden dan ook is.
Dat doet me al schrijvend denken aan Pinksteren. God kwam heel dicht bij de mensen toen Jezus Mens werd. Maar met Zijn Geest wil Hij zelfs in ons wonen. Zo dichtbij is Hij. Kom maar, zegt Hij en maak plaats voor Mij Ik wil heel graag dicht bij je zijn.


vrijdag 2 juni 2017

Onrust en Oxepam

En dan opeens zit je, op een doodgewone vrijdagavond, thuis.
Al wekenlang het idee dat je steeds minder kunt hebben.
Steeds sneller in tranen bent.
Steeds meer lijkt te piekeren.

En het stapelt zich maar op. En op. En op.
En je snapt jezelf niet. Juist nu het met iedereen goed gaat??

Manlief heeft weer werk.
Willeke een eigen huisje
Jorike en Matthias zijn druk bezig met trouwplannen
Rob doet het fantastisch goed en is super lief
Geert evenzo, al maakt de beslissing na de zomervakantie naar de VMBO te gaan het leven voor hem stukken dragelijker.
Ik heb mijn gezin, mijn werk, hobby's, sport...

En dan: WHAM!
Zeggen ze op het werk: ga jij maar lekker naar huis. Slapen. Arg... het laatste wat ik wil is dat!
Daar word ik juist zo onrustig van. En die onrust in mijn geest maakt me zó moe...

De huisarts geeft op mijn eigen verzoek medicatie. Even een cirkel doorbreken. Gelijk maar even alles eruit gegooid. En ach, zo zegt ze: het is eigenlijk helemaal niet raar. Al die veranderingen zijn voor een mama best wel erg ingrijpend.
Het praten lucht me enorm op. En na de Bijbelstudie die ik net deed, gaat het alweer wat beter.
Zometeen neem ik dat pilletje, als hulpmiddeltje nu het even niet meer gaat. Wetend dat God in al Zijn geduld over me waakt, vol genade en barmhartigheid.
Welterusten!

donderdag 18 mei 2017

God is er!! Zeker weten!

Soms is het leven zwaar. Vind ik.
Als ik mensen zie worstelen
Met pijn
Met verlies
Met afscheid nemen
Met rouw

Soms is het leven zwaar. Vind ik.
Als je wacht op de zomer
Als je uitkijkt naar een baan
Als je je vreugde weer wil vinden
Maar alles verkeerd lijkt te gaan

Soms is het leven zwaar. Vind ik.
Als mensen kapot maken
Als vrienden hun eigen wegen gaan
Als het regent in het donker
Als je je alleen voelt staan

Nooit is het leven te zwaar
Als je na de regen
de zon ziet glinsteren door de druppels heen
Als je door de pijn
Gods armen voelt om je heen
Door iemand die Hij op je pad brengt
Een hug, een schaterlach, een lied
Dan, al voelt het zwaar, dan weet ik:
Hij is De Enige die mij ziet

In mijn pijn en in mijn strijd
In mijn moeite en verdriet
weet ik: God, U vergeet mij niet.
Uw hand is groter dan wat dan ook.
Draag mij, houdt me heel goed vast.
Zonder U kan ik niet leven, niet geven,
Zonder U geen vrede, geen vreugde,
Zonder U voel ik de last
van heel de wereld op me drukken.

Maar met U kan ik bergen verzetten
Ben ik een licht op de kandelaar
Leef ik vol vrede en vreugde, vol liefde het meest
Deel ik uit aan wie U op mijn pad brengt
En geef ik van wat U mij geeft.
Dank U voor Uw liefde,
Voor Uw altijd omringende trouw
Dank U dat U zegt: Mijn lieve kind, geen zorgen
Blijf in Mij, Ik hou van jou!




dinsdag 2 mei 2017

Voor koffie ga je naar... Ups & Downies

-Kijk Rob, hier gaan we zo wat drinken.
Ik had een plan voor Rob, maar ik wist het niet meer. Onderweg naar dorp, naar Rob's grote favoriet de Big Bazar, wist ik het opeens. Hier zou ik wat met hem gaan drinken.

-Maar niet nu! Ik wil eerst naar de Big Bazar.
Uiteraard. Afspraak is afspraak. We gaan eerst jouw boodschappen doen.

Afbeeldingsresultaat voor ups & downiesMaar even later lopen we dan toch één van mijn favorieten binnen: Ups & Downies. Een koffie- en lunchroom in Veenendaal.
Ik  vertel Rob over de vacature die ik zag. En ik zeg:
-We gaan gewoon eens even vragen en rondkijken.

Bij de spoelkeuken beginnen zijn ogen te glimmen. Bij het zien van de kassa en de koffiemachine wordt zijn blik wat duisterder.
-Dit kan ik echt niet hoor!

Afbeeldingsresultaat voor ups & downiesWe gaan lekker zitten. Genieten van het drinken wat we hebben besteld. Kijken eens hoe het allemaal werkt.
-Zo'n koffiemachine wil ik voor mijn verjaardag, moedertje. En ook nu glinsteren zijn ogen toch ook weer van plezier.
We maken een afspraak voor een sollicitatiegesprek. Volgende week. En niet veel later begint Rob aan zijn eerste job. Drie zaterdagen in de maand zorgt hij voor de lekkerste koffie en de beste broodjes. Samen met zijn collega's en begeleiders staat hij voor jullie klaar. Kom gerust eens binnenlopen! Van harte welkom! :)




 



vrijdag 21 april 2017

Afscheid nemen

Afscheid nemen. ik heb daar zo'n hekel aan!

Gisteren hadden we afscheid van de Vrij Zijn Bijbelschool. Ze maakten er een feestje van. Na 20 intensieve avonden waarin we elkaar leerden kennen en waarin we vooral God leerde kennen zoals Hij wíl dat wij Hem kennen, is het eerste jaar nu om. Het gebak stond klaar. Maar ik zag dat wat te laat en had er niet eens zo'n trek in. Gebak?? Lief bedoeld, maar ik had liever een avondje extra :)
De mensen bij wie ik regelmatig in de buurt zat, kregen een dikke knuffel. De certificaten werden uitgereikt, getuigenissen, heel indrukwekkende getuigenissen, werden gegeven. Het avondmaal gevierd. Dat was heel bijzonder. Zijn Liefde voor mij. Zijn Leven voor mij. Door Zijn dood mag ik Leven! Maar gelukkig, zoals iemand zei: Mijn Jezus is niet gedood! Hij ging Zelf de dood in. Bereidwillig en met heel Zijn hart. Voor mij. En kwam als grote Overwinnaar Levend uit het graf. Mijn Jezus Leeft! Wat rijk en heerlijk  om daarvan te getuigen en dit samen te vieren!

Maar nu is het toch wel lastig. Zal ik ze echt nooit meer zien? Gelukkig weet ik dat God blijft. En eens zullen we elkaar weerzien, als we juichend voor Hem staan!

Rob is vandaag zogenaamd vrij. Gisteren schoolreis. Nu weer naar school. Dat trok hij even niet. Juf gaf toestemming om thuis te blijven.
-Maar ach, mama, zo kwam hij net, ik wil nog wel even naar school hoor. Om afscheid te nemen van de juf en de klasgenoten. En ze een goede vakantie te wensen.
'k Dacht het even niet, zoon! Genoeg afscheid geweest. Na de vakantie zie je ze als het goed is weer. Dat kan ik dan weer niet zeggen. Misschien toch ook jaar twee van Vrij Zijn gaan doen?

donderdag 13 april 2017

In mijn Midlife crisis... :(

Daar zit ik dan. Moe, depressief en uitzichtloos. Was dit het dan? Moet het leven nu zo eindigen? Niemand heeft me meer nodig. De kinderen groeten nog wel, maar verder hebben ze genoeg aan zichzelf. Redden ze zichzelf. En ik? Wat moet ik? Al het mooie is voorbij. Wat nog gaat komen? Geen idee!?
Rusteloos prik ik in mijn veren. Maar hè bah, zelfs mijn snavel wil niet meer. Stomp, en zacht is het geworden. Mijn veren zijn oud, mijn nagels gebroken. En ik zit hier, in de schaduw van de rots, langzaam dood te gaan.
Veertig jaar ben ik. Gemiddeld gaan we zo'n zeventig jaar mee, zeggen ze. Wil ik dat? Ik schuur mijn snavel eens langs de rostwand. Mmm, lekker. Nog eens doe ik het. En weer. Maar o help, opeens breekt er een heel stuk vanaf en is mijn snavel ook niet meer wat het was. Kan ik nog meer verdragen?? Moe en mat zak ik verder in elkaar van dorre ellende. Dagen zit ik daar. Alleen en eenzaam.

Maar wacht eens! Wat voel ik? Mijn snavel! Het groeit! Hard, nieuw, sterk! Kom op joh, moedig ik mezelf aan. Het is er op of er onder. Kiezen of delen. Dood of leven. En weet je? Leven! Dat wil ik. Er is meer dan veertig jaar. Er wachten er nog dertig.
Nog wat rusteloos begin ik met mijn nieuwe, scherpe snavel mijn oude, gebroken nagels uit te trekken. En ook mijn vleugels krijgen een beurt. Al het oude eruit. Langzaam begin ik meer op een kip te lijken, een kaal geplukte kip. Maar dat geeft niet. Het kost tijd, maar dan word ik echt weer de mooiste adelaar van de hele wereld!!

Geduldig wacht ik in de schaduw van de rots op mijn nieuwe nagels. Mijn nieuwe veren. Sterk, glanzend en stralend. Maar op een dag voel ik het, weet ik het. Het wordt weer tijd om uit te vliegen. De afgelopen honderdvijftig dagen heb ik in rust geleefd. Nieuwe energie gekregen. Nieuw geworden, weer jong en sterk. Nu is het de tijd. Ik maak de sprong, sla ik mijn vleugels uit en ga. Richting de hemel, door het wolkendek vlieg ik mijn vrijheid tegemoet. Ik groet mijn kinderen, ik zweef op de wind, boven stormen uit. Ik heb gekozen voor het leven! En geef mijn Schepper alle eer!!

Herkenbaar? Soms zit je in de wachtkamer van het leven. Weet je het even niet meer. Is al het oude voorbij, weet je nog niet wat het nieuwe gaat brengen. Wees dan niet passief. Maar wacht vol passie op wat God je geven gaat. Dan is het geen wachtkamer, maar een verwachtkamer. En richt je je ogen alleen op Hem. Hij heeft een plan met je leven. Ook ná je veertigste :) Maar op Zijn tijd!





maandag 3 april 2017

Ben je kip? Of adelaar? Weet wie je bent!

In rustige pas loopt hij daar. De boer. Op zijn land. Fluitend. Petje op. Klompen aan. Zie je hem gaan? Maar hé, hij staat stil. Hij kijkt. Hij bukt. En raapt wat op. Zo zeg!Is dat een ei? Zo'n grote? Verbaasd draait de boer zich om. Wat moet hij dáár nu mee? Langzaam loopt hij terug naar zijn oude, statige boerderij. Langs de koeien, langs de varkens, langs de kippen. Kippen? Ja! Dat is het. Snel opent hij het deurtje van het ren en legt het grote ei bij de anderen. Je weet nooit!

De boer let goed op z'n beesten. Kijk, de kippen broeden ook op het gróte ei! En niet lange tijd later barst ook dat ei open. Het kuiken wat er uit tevoorschijn hipt, is wat groot. Zijn kromme snaveltje vindt het lastig te pikken van het voer. Maar al gauw went het. Boer is helemaal in zijn element. Prachtig toch, zo'n kip! 

De bioloog, die de boerderij een bezoekje brengt ziet de kip ook. Tjoh boer, dat is geen kip! Het is een adelaar. Wel nee, zegt de boer. Je ziet toch dat hij een kip is. Hij eet mee, hij kakelt mee en hij is heel tevree. Maar de bioloog is niet zomaar uit het veld geslagen. Mag ik het bewijzen? vraagt hij gretig. Boer vindt het best. De bioloog neemt de kip mee naar het dak. Daar scharrelt de kip rustig verder rond. Zelfs op het puntje van het dak. En dan weer terug . Scharrelen is zijn leven, toch? Waarom zou hij anders doen?
De boer geeft de bioloog nog een kans. Die neemt de kip op zijn hand, gooit hem de lucht in en zegt: Vlieg! Je bent geen kip, je bent een adelaar. Je bent geboren om te vliegen.
Het beestje voelt de wind, spreidt zijn vleugels en voelt: Ik ben geen kip! Ik ben een adelaar en ik vlieg op de vleugels van de wind!

Weet jij wie je bent? Je bent geboren om te leven voor God. Als je gelooft in Zijn Zoon, in Zijn Verlossing, weet je dat er een Hemelse Toekomst voor je is. Binnen het Koninkrijk van Jezus, wat nu al zichtbaar wordt op aarde door Hem, die door jou heen werkt! Je bent geen wereldburger, maar een hemelburger. En zo mag je leven. Met je oog gericht op Hem, gedragen door Zijn Geest. Zwevend op de wind!
Afbeeldingsresultaat voor adelaar

woensdag 1 maart 2017

Gods Liefde ontvangen

Mijn vorige blogje ging over de volmaakte liefde tussen God, Jezus en Geest. Deze God deelt graag uit van die volmaakte liefde. Eens zal alles perfect worden!

Maar, misschien vraag je je af: hoe kan ik die liefde nu ontvangen?
Daarvoor is het nodig om jezelf te 'onderzoeken'. Ga eens na bij jezelf wat er in je hart is. Waar je voor leeft, waar je mee worstelt.

De leerkracht op de Bijbelschool maakt het zichtbaar met een levend voorbeeld. Op het podium staat een vrijwilliger (nee! Ik niet!!). De vrouw mag haar handen openen en krijgt een doosje. Daarop staat: prestaties. Een ander doosje komt er bij: zonde. En nog één: schuld. Schaamte. Boosheid. Wrok. Haat. Egoïsme.

Bomvol met dozen in haar handen staat de vrouw daar. Euh...  Waar is de liefde van God? Wat zeg je? Geen plaats? Kun je dit al bijna niet meer sjouwen? Wordt het je te veel?

De doos met 'Liefde van God" is heel groot. Groot genoeg om beide handen mee te vullen en dan ook gelijk helemaal vol te zijn. Maar... het past niet! Haar handen zijn te vol met andere dingen.
De vrouw kan maar één ding doen. Haar handen leeg maken. Ruimte maken voor Gods liefde, zodat Hij haar kan overweldigen met alles wat Hij geven wil. Eén voor één brengt ze haar zooi en haar sores bij God. De doosjes gaan uit haar handen. Die direct gevuld worden met de doos van Gods Liefde!
Lege handen betekent VRIJ!! Vrij om je tot God te richten, vrij om vergeving te ontvangen en daarmee Zijn liefde. Niet te vatten, zo veel liefde Hij heeft. En dat Hij dat uit delen wil aan iedereen die zijn handen leeg heeft en ze vol verwachting opheft naar Hem.

Snap je? Ga met alles wat in je hart is naar God. Belijdt Hem wat in de weg staat om Zijn liefde aan te nemen. Laat alles los en laat het bij Hem. Simpel? Nee! En het moet dagelijks weer opnieuw. Maar altijd weer wacht Hij op je. Dus hef je lege, geopende handen naar Hem. Accepteer Zijn geschenk van Liefde. Eeuwige Liefde. Volmaakte Liefde. Want jij bent geliefd! Dank zij Jezus!!

maandag 20 februari 2017

Volmaakte Liefde

Het is haast niet mogelijk! Maar stel je eens voor... De eeuwigheid.
God was er al voor er iets was. Hij was er altijd al. Eeuwig. Hij zal er dus ook altijd zijn.
God was er, met Jezus en de Geest. Een Drie-eenheid. Samen intens gelukkig. Volmaakt geliefd. Eén en al Liefde. Want Hij is Liefde.
Zo'n volmaakte, intense Liefde wil God gaan delen. Hij wil Zijn liefde bekronen. Hij wil vanuit die liefde mensen maken en Vader worden van hen.

Wat bijzonder, vind je niet? Dat God Vader wilde worden. En daarom alles schiep: de hemel, de aarde en alles wat daarin en omheen is. De planten, dieren en mens. En die laatste? Die mocht Hem Vader gaan noemen! Wat een heerlijkheid! Maar de liefde werd niet beantwoord. De mens koos voor de tegenstander van God. Wat moet dat zwaar geweest zijn voor Hem, die juist aan ons al Zijn Liefde wilde geven!

Toch wist God al vooraf dat dit ging gebeuren. Hij had Zijn reddingsplan klaar: Jezus, Zijn Zoon, zou naar de aarde gaan. Om de mensen te redden. Om ze vrij te spreken van de schuld. En om ons de Vader te laten zien! In Johannes 14:7 zegt Jezus dat Zelf: "Als u Mij gekend had, zou u ook Mijn Vader gekend hebben; en van nu af aan kent u Hem en hebt u Hem gezien."

God verandert niet. God is Liefde. Hij wil Zijn Liefde aan ons kwijt. Alleen, wij zijn zo veranderd. Wij kozen en kiezen zo vaak verkeerd. Niet voor Hem, maar voor onszelf!

Tijdens mij zondagse wandeling denk ik hier nog eens goed over na. Wát moet het leeg geweest zijn in de hemel, zonder Jezus. Geen volmaakte liefde meer. Geen volkomen eenheid meer. En dat alles door mijn zonden. Wát zal het een feest zijn geweest in de hemel, toen Jezus, nadat Hij Zijn taak had volbracht, terug ging naar Vader en Geest. Eindelijk weer samen, weer helemaal volmaakte Liefde.
Maar wacht eens. En nu dan?, zo peins ik. Nu is de Geest op de aarde. Alweer geen complete Liefde in de hemel. Alweer een lege plek!
Maar gelukkig, ik bedenk opeens dat de Geest van de Vader en de Zoon in mij woont. En dat ze niet alleen drie personen zijn, maar vooral een Eenheid. Dat ze samen met mij oplopen. En dat de Geest overal tegelijk kan zijn. Bij jou, bij mij en bij de Vader zelf. Niet te vatten toch? Hoe bijzonder en groots is dat? Nu al. In het hier en nu.

Moet je nagaan wat het worden gaat. Als eens alles weer Nieuw is. Gemaakt door God Zelf. In volmaakte Liefde. Alles perfect. Wat zal dat heerlijk zijn! Liefde. Een eeuwigheid lang!!
Heb je daar niet al heel veel zin in??


dinsdag 7 februari 2017

Eftelingsprookjes

-Ach kom zeg, hoe heet die andere nou???
Vol ongeduld staart Willeke me aan, maar bij geen van ons allen valt het kwartje.

We hadden vier sprookjes:
Kwakkelientje (de gekroonde eend)
Boudewijn, de marskramer (de oude marskramer)
De muziek van de klok (de magische klok)
En.... ????

Ruim een dag later, maandagavond, als ik lekker lui op de bank lig  is het er op eens:
"Daar istie dan! De kip met het gouden ei"

Dus ik app Willeke: Heintje Gein!!! En ja, ze snapt hem direct.
De volgende ochtend vind ik op mijn app vier sprookjes, via You tube aangeleverd. Eftelingsprookjes. Ik luister er één en ben verbaasd: wow! Exact hetzelfde als vroeger.

Vroeger. Toen we die LP van de bieb hadden geleend. En mijn vader ze voor ons op nam met zijn weetikveelwatvoorrecorder. Hoe we uren op de bank lagen, of op de stoel. Zelfs op de grond voor de open haard. En luisterden. Vier sprookjes. Hele leuke sprookjes, die ik nu nog steeds uit mijn hoofd ken. En allerlei leuke liedjes er om heen. Gewoon simpel, Hollands en neutraal. En goed.
"Zeg maar dag met je handje", bijvoorbeeld! En van die opzegversjes als: "dit is opa, kort en dik". Sorry pa!!! Ik bedoel er niets mee :)

Het was een fantastische keuze van mijn ouders dat we een jaar of 15 geleden allemaal een CD kregen. Met daarop... juist. Je raad het al. Overgenomen van dat weetikveelwatvoorrecorder.
Dat was genieten!! Zelfs onze Rob vond het oké dat deze muziek aan bleef. En noemde zijn knuffeleendje Kwakkelientje :)

Soms heb je dat. Dan denk je terug en komt juist zoiets als dit in je op. Grappig dat het niet alleen mij overkomt, maar ook mijn dochters al. En nee, dat zegt niets over mijn leeftijd!
Vertel eens, heb jij ook zo'n jeugdsentiment??

Nieuwsgierig? Zoek op You tube naar Eftelingsprookjes


donderdag 19 januari 2017

Een must voor elke christen. En moslim!

Mijn boek is uit... Het voelt nu wat leeg, want het was intensief en geweldig fijn om te kunnen lezen. 
Hieronder een beschrijving. Ik hoop dat jullie er allemaal voor kiezen het boek te lezen, of nog beter, te kopen!   http://www.derankveenendaal.nl/product/9789043526845/ik-zocht-allah-en-vond-jezus 

Ik zocht Allah en vond Jezus, een aangrijpend levensverhaal, Nabeel Qureshi

Een boek met zo’n prikkelende titel nodigt mij erg uit om gelezen te worden. Dus deze keer kocht ik zomaar een boek voor mezelf en dook op de bank.
De dikke pil van bijna 400 pagina’s voelt zwaar in mijn handen, maar dat gevoel is al heel snel niet meer zwaarwegend.
Het verhaal van Nabeel krijgt mijn volle aandacht. Op eerlijke en nuchtere, vaak ook indringende wijze vertelt hij over zijn zoektocht naar de ware God. Als oprechte en gehoorzame jongen groeit hij op in een Islamitisch gezin, waar de ‘ware leer’ hem vanuit de oprechtheid van zijn ouders behoorlijk wordt ingescherpt.
Maar vriend David prikkelt hem tot zelf nadenken. Samen hebben ze eindeloze gesprekken over wat wel en niet bewezen kan worden als het gaat over religie. En dan vooral dat van David, die christen is, en dat van hem.
Nabeel laat zich niet zomaar wat zeggen en zet alles op alles om te onderzoeken wat waar is en wat niet. Schokkende dingen komt hij tegen als hij onderzoekt of bewezen kan worden dat Jezus God is. Dat Hij opgestaan is, na gestorven te zijn geweest. Dat Hij met God en Geest drie-enig. Maar misschien is het nog wel schokkender als hij er achter komt hoe het werkelijk zit met Mohammed, met Allah, de Koran en de hadith (overleveringen en verhalen van Mohammed).
Nabeel neemt je op een meeslepende manier in zijn zoektocht, zijn intense strijd. Ondertussen leer je enorm veel over de Islam en over het Christendom.  Het is erg interessant om te lezen wat mensen met een moslimachtergrond zoal  weten over Jezus. Dat heeft mij erg verbaasd. En door te leren wat zij geloven, kan ik nu in een gesprekje met hen hierop inhaken.  Natuurlijk is er nog veel meer te zeggen over dit schitterende boek. Ik heb er zoveel van geleerd! Want Nabeel gaat ook in op de tijd nadat hij de keuze voor Jezus maakte. Wat een heftige tijd is dat voor elke moslim die afstand doet van de Islam.

Dit alles maakt het boek naast leerzaam en boeiend ook heel aangrijpend en indrukwekkend. Voor elke christen (en moslim!) een must om te lezen! 

dinsdag 10 januari 2017

Moppen tappen

Ik zocht Allah maar vond Jezus. ('Seeking Allah, finding Jesus')
Een geweldig boek! Ik ben al een heel eind. Het is wat info betreft haast een studieboek, maar het leest heel makkelijk weg. En...  ik heb er al wat uit kunnen gebruiken in een gesprek met. Door dit boek leer ik echt veel beter de beweegredenen en gedachtegangen van moslims. Waardoor een gesprek makkelijker is aan te gaan en te sturen. Erg prettig. Van harte aanbevolen!!

Inmiddels is de overstap van 2016 naar 2017 al weer geruime tijd voorbij. Zit iedereen weer een beetje in het ritme van elke dag: school, werk, sport enzovoort. Vroeg opstaan... Pfff, dat went gewoon niet. Maar de rest gaat wel weer aardig z'n gangetje. 
Vanaf hier wens ik iedereen een fijn, gezellig, gezond en vooral gezegend 2017! 

Vanmorgen weer een telefoontje van de school van Rob. Nu met de uitslag van het sociaal-emotionele. De kloof tussen het IQ en dat is behoorlijk. Soms komt hij aan de leeftijdscategorie van 7-12, maar soms valt hij ook echt nog in die van 3-7 jaar.  Het verbaasde ons natuurlijk niet. Ik bedoel: we wisten heus dat hij laag uit zou komen. Neem nu zijn fase van moppen tappen. De meeste kinderen van 6, 7 jaar zijn daar een kei in. Hij ook. Nu. Ook al is hij 15. Een leuke groei en erg gezellig is dat, zo'n moppentapper in de familie.

Het is wit en ontploft... Een boemkool... HAHAHAHAHA
Vandaag ben ik niet schoolziek hoor. Ik ben klasziek. Nou, da's niet heel modern kerel! 
Hoe heet een wc op een berg? Geduldig wacht hij de stilte dan af, maar je zíet hem genieten...
Een hogedrukgebied! HAHAHAHAHAHA. Had je niet gedacht hè! 

Ach wat is nou leuker dan dit? Eén ding: het moment dat hij rustig in zijn bed ligt en ik mijn boek op pak. In gedachten nog lachend om onze fantastische zoon!