ons gezin, plus aanhang...

ons gezin, plus aanhang...
vertrouwen, geloof, hoop en liefde

vrijdag 21 april 2017

Afscheid nemen

Afscheid nemen. ik heb daar zo'n hekel aan!

Gisteren hadden we afscheid van de Vrij Zijn Bijbelschool. Ze maakten er een feestje van. Na 20 intensieve avonden waarin we elkaar leerden kennen en waarin we vooral God leerde kennen zoals Hij wíl dat wij Hem kennen, is het eerste jaar nu om. Het gebak stond klaar. Maar ik zag dat wat te laat en had er niet eens zo'n trek in. Gebak?? Lief bedoeld, maar ik had liever een avondje extra :)
De mensen bij wie ik regelmatig in de buurt zat, kregen een dikke knuffel. De certificaten werden uitgereikt, getuigenissen, heel indrukwekkende getuigenissen, werden gegeven. Het avondmaal gevierd. Dat was heel bijzonder. Zijn Liefde voor mij. Zijn Leven voor mij. Door Zijn dood mag ik Leven! Maar gelukkig, zoals iemand zei: Mijn Jezus is niet gedood! Hij ging Zelf de dood in. Bereidwillig en met heel Zijn hart. Voor mij. En kwam als grote Overwinnaar Levend uit het graf. Mijn Jezus Leeft! Wat rijk en heerlijk  om daarvan te getuigen en dit samen te vieren!

Maar nu is het toch wel lastig. Zal ik ze echt nooit meer zien? Gelukkig weet ik dat God blijft. En eens zullen we elkaar weerzien, als we juichend voor Hem staan!

Rob is vandaag zogenaamd vrij. Gisteren schoolreis. Nu weer naar school. Dat trok hij even niet. Juf gaf toestemming om thuis te blijven.
-Maar ach, mama, zo kwam hij net, ik wil nog wel even naar school hoor. Om afscheid te nemen van de juf en de klasgenoten. En ze een goede vakantie te wensen.
'k Dacht het even niet, zoon! Genoeg afscheid geweest. Na de vakantie zie je ze als het goed is weer. Dat kan ik dan weer niet zeggen. Misschien toch ook jaar twee van Vrij Zijn gaan doen?

donderdag 13 april 2017

In mijn Midlife crisis... :(

Daar zit ik dan. Moe, depressief en uitzichtloos. Was dit het dan? Moet het leven nu zo eindigen? Niemand heeft me meer nodig. De kinderen groeten nog wel, maar verder hebben ze genoeg aan zichzelf. Redden ze zichzelf. En ik? Wat moet ik? Al het mooie is voorbij. Wat nog gaat komen? Geen idee!?
Rusteloos prik ik in mijn veren. Maar hè bah, zelfs mijn snavel wil niet meer. Stomp, en zacht is het geworden. Mijn veren zijn oud, mijn nagels gebroken. En ik zit hier, in de schaduw van de rots, langzaam dood te gaan.
Veertig jaar ben ik. Gemiddeld gaan we zo'n zeventig jaar mee, zeggen ze. Wil ik dat? Ik schuur mijn snavel eens langs de rostwand. Mmm, lekker. Nog eens doe ik het. En weer. Maar o help, opeens breekt er een heel stuk vanaf en is mijn snavel ook niet meer wat het was. Kan ik nog meer verdragen?? Moe en mat zak ik verder in elkaar van dorre ellende. Dagen zit ik daar. Alleen en eenzaam.

Maar wacht eens! Wat voel ik? Mijn snavel! Het groeit! Hard, nieuw, sterk! Kom op joh, moedig ik mezelf aan. Het is er op of er onder. Kiezen of delen. Dood of leven. En weet je? Leven! Dat wil ik. Er is meer dan veertig jaar. Er wachten er nog dertig.
Nog wat rusteloos begin ik met mijn nieuwe, scherpe snavel mijn oude, gebroken nagels uit te trekken. En ook mijn vleugels krijgen een beurt. Al het oude eruit. Langzaam begin ik meer op een kip te lijken, een kaal geplukte kip. Maar dat geeft niet. Het kost tijd, maar dan word ik echt weer de mooiste adelaar van de hele wereld!!

Geduldig wacht ik in de schaduw van de rots op mijn nieuwe nagels. Mijn nieuwe veren. Sterk, glanzend en stralend. Maar op een dag voel ik het, weet ik het. Het wordt weer tijd om uit te vliegen. De afgelopen honderdvijftig dagen heb ik in rust geleefd. Nieuwe energie gekregen. Nieuw geworden, weer jong en sterk. Nu is het de tijd. Ik maak de sprong, sla ik mijn vleugels uit en ga. Richting de hemel, door het wolkendek vlieg ik mijn vrijheid tegemoet. Ik groet mijn kinderen, ik zweef op de wind, boven stormen uit. Ik heb gekozen voor het leven! En geef mijn Schepper alle eer!!

Herkenbaar? Soms zit je in de wachtkamer van het leven. Weet je het even niet meer. Is al het oude voorbij, weet je nog niet wat het nieuwe gaat brengen. Wees dan niet passief. Maar wacht vol passie op wat God je geven gaat. Dan is het geen wachtkamer, maar een verwachtkamer. En richt je je ogen alleen op Hem. Hij heeft een plan met je leven. Ook ná je veertigste :) Maar op Zijn tijd!





maandag 3 april 2017

Ben je kip? Of adelaar? Weet wie je bent!

In rustige pas loopt hij daar. De boer. Op zijn land. Fluitend. Petje op. Klompen aan. Zie je hem gaan? Maar hé, hij staat stil. Hij kijkt. Hij bukt. En raapt wat op. Zo zeg!Is dat een ei? Zo'n grote? Verbaasd draait de boer zich om. Wat moet hij dáár nu mee? Langzaam loopt hij terug naar zijn oude, statige boerderij. Langs de koeien, langs de varkens, langs de kippen. Kippen? Ja! Dat is het. Snel opent hij het deurtje van het ren en legt het grote ei bij de anderen. Je weet nooit!

De boer let goed op z'n beesten. Kijk, de kippen broeden ook op het gróte ei! En niet lange tijd later barst ook dat ei open. Het kuiken wat er uit tevoorschijn hipt, is wat groot. Zijn kromme snaveltje vindt het lastig te pikken van het voer. Maar al gauw went het. Boer is helemaal in zijn element. Prachtig toch, zo'n kip! 

De bioloog, die de boerderij een bezoekje brengt ziet de kip ook. Tjoh boer, dat is geen kip! Het is een adelaar. Wel nee, zegt de boer. Je ziet toch dat hij een kip is. Hij eet mee, hij kakelt mee en hij is heel tevree. Maar de bioloog is niet zomaar uit het veld geslagen. Mag ik het bewijzen? vraagt hij gretig. Boer vindt het best. De bioloog neemt de kip mee naar het dak. Daar scharrelt de kip rustig verder rond. Zelfs op het puntje van het dak. En dan weer terug . Scharrelen is zijn leven, toch? Waarom zou hij anders doen?
De boer geeft de bioloog nog een kans. Die neemt de kip op zijn hand, gooit hem de lucht in en zegt: Vlieg! Je bent geen kip, je bent een adelaar. Je bent geboren om te vliegen.
Het beestje voelt de wind, spreidt zijn vleugels en voelt: Ik ben geen kip! Ik ben een adelaar en ik vlieg op de vleugels van de wind!

Weet jij wie je bent? Je bent geboren om te leven voor God. Als je gelooft in Zijn Zoon, in Zijn Verlossing, weet je dat er een Hemelse Toekomst voor je is. Binnen het Koninkrijk van Jezus, wat nu al zichtbaar wordt op aarde door Hem, die door jou heen werkt! Je bent geen wereldburger, maar een hemelburger. En zo mag je leven. Met je oog gericht op Hem, gedragen door Zijn Geest. Zwevend op de wind!
Afbeeldingsresultaat voor adelaar

woensdag 1 maart 2017

Gods Liefde ontvangen

Mijn vorige blogje ging over de volmaakte liefde tussen God, Jezus en Geest. Deze God deelt graag uit van die volmaakte liefde. Eens zal alles perfect worden!

Maar, misschien vraag je je af: hoe kan ik die liefde nu ontvangen?
Daarvoor is het nodig om jezelf te 'onderzoeken'. Ga eens na bij jezelf wat er in je hart is. Waar je voor leeft, waar je mee worstelt.

De leerkracht op de Bijbelschool maakt het zichtbaar met een levend voorbeeld. Op het podium staat een vrijwilliger (nee! Ik niet!!). De vrouw mag haar handen openen en krijgt een doosje. Daarop staat: prestaties. Een ander doosje komt er bij: zonde. En nog één: schuld. Schaamte. Boosheid. Wrok. Haat. Egoïsme.

Bomvol met dozen in haar handen staat de vrouw daar. Euh...  Waar is de liefde van God? Wat zeg je? Geen plaats? Kun je dit al bijna niet meer sjouwen? Wordt het je te veel?

De doos met 'Liefde van God" is heel groot. Groot genoeg om beide handen mee te vullen en dan ook gelijk helemaal vol te zijn. Maar... het past niet! Haar handen zijn te vol met andere dingen.
De vrouw kan maar één ding doen. Haar handen leeg maken. Ruimte maken voor Gods liefde, zodat Hij haar kan overweldigen met alles wat Hij geven wil. Eén voor één brengt ze haar zooi en haar sores bij God. De doosjes gaan uit haar handen. Die direct gevuld worden met de doos van Gods Liefde!
Lege handen betekent VRIJ!! Vrij om je tot God te richten, vrij om vergeving te ontvangen en daarmee Zijn liefde. Niet te vatten, zo veel liefde Hij heeft. En dat Hij dat uit delen wil aan iedereen die zijn handen leeg heeft en ze vol verwachting opheft naar Hem.

Snap je? Ga met alles wat in je hart is naar God. Belijdt Hem wat in de weg staat om Zijn liefde aan te nemen. Laat alles los en laat het bij Hem. Simpel? Nee! En het moet dagelijks weer opnieuw. Maar altijd weer wacht Hij op je. Dus hef je lege, geopende handen naar Hem. Accepteer Zijn geschenk van Liefde. Eeuwige Liefde. Volmaakte Liefde. Want jij bent geliefd! Dank zij Jezus!!

maandag 20 februari 2017

Volmaakte Liefde

Het is haast niet mogelijk! Maar stel je eens voor... De eeuwigheid.
God was er al voor er iets was. Hij was er altijd al. Eeuwig. Hij zal er dus ook altijd zijn.
God was er, met Jezus en de Geest. Een Drie-eenheid. Samen intens gelukkig. Volmaakt geliefd. Eén en al Liefde. Want Hij is Liefde.
Zo'n volmaakte, intense Liefde wil God gaan delen. Hij wil Zijn liefde bekronen. Hij wil vanuit die liefde mensen maken en Vader worden van hen.

Wat bijzonder, vind je niet? Dat God Vader wilde worden. En daarom alles schiep: de hemel, de aarde en alles wat daarin en omheen is. De planten, dieren en mens. En die laatste? Die mocht Hem Vader gaan noemen! Wat een heerlijkheid! Maar de liefde werd niet beantwoord. De mens koos voor de tegenstander van God. Wat moet dat zwaar geweest zijn voor Hem, die juist aan ons al Zijn Liefde wilde geven!

Toch wist God al vooraf dat dit ging gebeuren. Hij had Zijn reddingsplan klaar: Jezus, Zijn Zoon, zou naar de aarde gaan. Om de mensen te redden. Om ze vrij te spreken van de schuld. En om ons de Vader te laten zien! In Johannes 14:7 zegt Jezus dat Zelf: "Als u Mij gekend had, zou u ook Mijn Vader gekend hebben; en van nu af aan kent u Hem en hebt u Hem gezien."

God verandert niet. God is Liefde. Hij wil Zijn Liefde aan ons kwijt. Alleen, wij zijn zo veranderd. Wij kozen en kiezen zo vaak verkeerd. Niet voor Hem, maar voor onszelf!

Tijdens mij zondagse wandeling denk ik hier nog eens goed over na. Wát moet het leeg geweest zijn in de hemel, zonder Jezus. Geen volmaakte liefde meer. Geen volkomen eenheid meer. En dat alles door mijn zonden. Wát zal het een feest zijn geweest in de hemel, toen Jezus, nadat Hij Zijn taak had volbracht, terug ging naar Vader en Geest. Eindelijk weer samen, weer helemaal volmaakte Liefde.
Maar wacht eens. En nu dan?, zo peins ik. Nu is de Geest op de aarde. Alweer geen complete Liefde in de hemel. Alweer een lege plek!
Maar gelukkig, ik bedenk opeens dat de Geest van de Vader en de Zoon in mij woont. En dat ze niet alleen drie personen zijn, maar vooral een Eenheid. Dat ze samen met mij oplopen. En dat de Geest overal tegelijk kan zijn. Bij jou, bij mij en bij de Vader zelf. Niet te vatten toch? Hoe bijzonder en groots is dat? Nu al. In het hier en nu.

Moet je nagaan wat het worden gaat. Als eens alles weer Nieuw is. Gemaakt door God Zelf. In volmaakte Liefde. Alles perfect. Wat zal dat heerlijk zijn! Liefde. Een eeuwigheid lang!!
Heb je daar niet al heel veel zin in??


dinsdag 7 februari 2017

Eftelingsprookjes

-Ach kom zeg, hoe heet die andere nou???
Vol ongeduld staart Willeke me aan, maar bij geen van ons allen valt het kwartje.

We hadden vier sprookjes:
Kwakkelientje (de gekroonde eend)
Boudewijn, de marskramer (de oude marskramer)
De muziek van de klok (de magische klok)
En.... ????

Ruim een dag later, maandagavond, als ik lekker lui op de bank lig  is het er op eens:
"Daar istie dan! De kip met het gouden ei"

Dus ik app Willeke: Heintje Gein!!! En ja, ze snapt hem direct.
De volgende ochtend vind ik op mijn app vier sprookjes, via You tube aangeleverd. Eftelingsprookjes. Ik luister er één en ben verbaasd: wow! Exact hetzelfde als vroeger.

Vroeger. Toen we die LP van de bieb hadden geleend. En mijn vader ze voor ons op nam met zijn weetikveelwatvoorrecorder. Hoe we uren op de bank lagen, of op de stoel. Zelfs op de grond voor de open haard. En luisterden. Vier sprookjes. Hele leuke sprookjes, die ik nu nog steeds uit mijn hoofd ken. En allerlei leuke liedjes er om heen. Gewoon simpel, Hollands en neutraal. En goed.
"Zeg maar dag met je handje", bijvoorbeeld! En van die opzegversjes als: "dit is opa, kort en dik". Sorry pa!!! Ik bedoel er niets mee :)

Het was een fantastische keuze van mijn ouders dat we een jaar of 15 geleden allemaal een CD kregen. Met daarop... juist. Je raad het al. Overgenomen van dat weetikveelwatvoorrecorder.
Dat was genieten!! Zelfs onze Rob vond het oké dat deze muziek aan bleef. En noemde zijn knuffeleendje Kwakkelientje :)

Soms heb je dat. Dan denk je terug en komt juist zoiets als dit in je op. Grappig dat het niet alleen mij overkomt, maar ook mijn dochters al. En nee, dat zegt niets over mijn leeftijd!
Vertel eens, heb jij ook zo'n jeugdsentiment??

Nieuwsgierig? Zoek op You tube naar Eftelingsprookjes


donderdag 19 januari 2017

Een must voor elke christen. En moslim!

Mijn boek is uit... Het voelt nu wat leeg, want het was intensief en geweldig fijn om te kunnen lezen. 
Hieronder een beschrijving. Ik hoop dat jullie er allemaal voor kiezen het boek te lezen, of nog beter, te kopen!   http://www.derankveenendaal.nl/product/9789043526845/ik-zocht-allah-en-vond-jezus 

Ik zocht Allah en vond Jezus, een aangrijpend levensverhaal, Nabeel Qureshi

Een boek met zo’n prikkelende titel nodigt mij erg uit om gelezen te worden. Dus deze keer kocht ik zomaar een boek voor mezelf en dook op de bank.
De dikke pil van bijna 400 pagina’s voelt zwaar in mijn handen, maar dat gevoel is al heel snel niet meer zwaarwegend.
Het verhaal van Nabeel krijgt mijn volle aandacht. Op eerlijke en nuchtere, vaak ook indringende wijze vertelt hij over zijn zoektocht naar de ware God. Als oprechte en gehoorzame jongen groeit hij op in een Islamitisch gezin, waar de ‘ware leer’ hem vanuit de oprechtheid van zijn ouders behoorlijk wordt ingescherpt.
Maar vriend David prikkelt hem tot zelf nadenken. Samen hebben ze eindeloze gesprekken over wat wel en niet bewezen kan worden als het gaat over religie. En dan vooral dat van David, die christen is, en dat van hem.
Nabeel laat zich niet zomaar wat zeggen en zet alles op alles om te onderzoeken wat waar is en wat niet. Schokkende dingen komt hij tegen als hij onderzoekt of bewezen kan worden dat Jezus God is. Dat Hij opgestaan is, na gestorven te zijn geweest. Dat Hij met God en Geest drie-enig. Maar misschien is het nog wel schokkender als hij er achter komt hoe het werkelijk zit met Mohammed, met Allah, de Koran en de hadith (overleveringen en verhalen van Mohammed).
Nabeel neemt je op een meeslepende manier in zijn zoektocht, zijn intense strijd. Ondertussen leer je enorm veel over de Islam en over het Christendom.  Het is erg interessant om te lezen wat mensen met een moslimachtergrond zoal  weten over Jezus. Dat heeft mij erg verbaasd. En door te leren wat zij geloven, kan ik nu in een gesprekje met hen hierop inhaken.  Natuurlijk is er nog veel meer te zeggen over dit schitterende boek. Ik heb er zoveel van geleerd! Want Nabeel gaat ook in op de tijd nadat hij de keuze voor Jezus maakte. Wat een heftige tijd is dat voor elke moslim die afstand doet van de Islam.

Dit alles maakt het boek naast leerzaam en boeiend ook heel aangrijpend en indrukwekkend. Voor elke christen (en moslim!) een must om te lezen! 

dinsdag 10 januari 2017

Moppen tappen

Ik zocht Allah maar vond Jezus. ('Seeking Allah, finding Jesus')
Een geweldig boek! Ik ben al een heel eind. Het is wat info betreft haast een studieboek, maar het leest heel makkelijk weg. En...  ik heb er al wat uit kunnen gebruiken in een gesprek met. Door dit boek leer ik echt veel beter de beweegredenen en gedachtegangen van moslims. Waardoor een gesprek makkelijker is aan te gaan en te sturen. Erg prettig. Van harte aanbevolen!!

Inmiddels is de overstap van 2016 naar 2017 al weer geruime tijd voorbij. Zit iedereen weer een beetje in het ritme van elke dag: school, werk, sport enzovoort. Vroeg opstaan... Pfff, dat went gewoon niet. Maar de rest gaat wel weer aardig z'n gangetje. 
Vanaf hier wens ik iedereen een fijn, gezellig, gezond en vooral gezegend 2017! 

Vanmorgen weer een telefoontje van de school van Rob. Nu met de uitslag van het sociaal-emotionele. De kloof tussen het IQ en dat is behoorlijk. Soms komt hij aan de leeftijdscategorie van 7-12, maar soms valt hij ook echt nog in die van 3-7 jaar.  Het verbaasde ons natuurlijk niet. Ik bedoel: we wisten heus dat hij laag uit zou komen. Neem nu zijn fase van moppen tappen. De meeste kinderen van 6, 7 jaar zijn daar een kei in. Hij ook. Nu. Ook al is hij 15. Een leuke groei en erg gezellig is dat, zo'n moppentapper in de familie.

Het is wit en ontploft... Een boemkool... HAHAHAHAHA
Vandaag ben ik niet schoolziek hoor. Ik ben klasziek. Nou, da's niet heel modern kerel! 
Hoe heet een wc op een berg? Geduldig wacht hij de stilte dan af, maar je zíet hem genieten...
Een hogedrukgebied! HAHAHAHAHAHA. Had je niet gedacht hè! 

Ach wat is nou leuker dan dit? Eén ding: het moment dat hij rustig in zijn bed ligt en ik mijn boek op pak. In gedachten nog lachend om onze fantastische zoon!