Genieten als een kind

Dromerig staar ik voor me uit. Al luisterend naar de muziek, de cadans en het ritme, de voetstappen die er doorheen schuifelen. De stemmen, die nergens erg in lijken te hebben. Ik sta stil en luister. Leun tegen de pui van een winkel en doe mijn ogen dicht. De melodie klinkt me bekend in de oren, is het Mozart? Teleman? Misschien zelfs de vier jaargetijden van euh... kom op! Hoe heet-ie nou? Vivaldi tuurlijk ja. Maar ach, dat ik het verschil niet hoor, maakt me niet. Ik sta stil en luister.

Opeens is ze daar. Dat kleine meisje.
-Stop papa! Stop! Ik wil dit zien!!!
Ze gaat voor me staan en staart gebiologeerd naar die man in zwarte kleren. De strijkstok in zijn hand, liefkozend zijn viool onder zijn kin.
Maar papa is niet zo geduldig. Papa heeft haast. Door moeten we!
-We moeten op tijd op school staan voor je broer! En verontschuldigend kijkt hij mij even aan. Dan pakt hij zijn dochter bij de hand en trekt haar mee. Nu even niet. En volgende week weer niet. En daarna is er ook wel weer wat. Wanneer mag dit kleine meisje wel even genieten wat zij mooi vindt?
Maar! Opeens is er ze weer. Ik kijk om me heen, zie haar vader nergens. Het maakt het meisje niet uit. Ze ziet de muzikant en hoort de muziek en... geniet!

Stilletjes houd ik haar in de gaten. Zo intens zíj luistert! Zo puur zij geniet! Het maakt me jaloers. Ze luistert en kijkt en alles om haar heen vergeet ze. Terwijl ik al luisterend nadenk over wat ik allemaal nog doen moet. Boodschappen, eten koken - o ja, wát eten we eigenlijk vandaag? - , de was en op tijd thuis zijn voor Rob. En vanavond die vergadering. Morgen nog dit en dat en... o help!

De muziek stopt. De man houdt stil. Zijn ogen gesloten.
Dan weer een stem.
-Sanne!!! Waarop het meisje vol overtuiging antwoord:
-Hoi papa. Ik wist echt wel dat u me kwam halen! Waarop papa zegt:
-Tuurlijk, dat had ik toch beloofd!
Ik glimlach, deze vader heeft het begrepen en liet zijn dochter genieten!

Genieten van wat God je geeft. Genieten van de kleine dingen in het leven. Genieten zonder alle ballast die je mee sjouwt. Kan dat?
Ja! Jezus zegt ons dat we moeten worden als een kind. Dat is ook: Volop genieten van wat Hij ons geeft en afhankelijk leven met Hem. Aan Zijn hand. En dat in het volle vertrouwen dat Hij voor ons zorgt. Als je elke dag weer opnieuw je leven in Zijn handen legt en de regie overgeeft aan Hem, dan kun je genieten van het mooie wat Hij je elke dag laat zien. Dat vogeltje, die mooie kleuren blad aan de bomen, dat kind, die muzikant met zijn viool. En dan weet je: Vader zorgt voor mij! In Zijn handen ben ik veilig. Bij Hem en door Hem kan ik genieten als een kind. Aan Vaders hand.

Vader zegt: "Ik zal je nooit in de steek laten. Ik zal je nooit verlaten." Hebreeen 5:13

Fictie

-Goedemorgen. Wij hebben een afspraak met mw. Zorg.
-U allemaal?
-Ja-ah, wij allemaal. Trots blik ik naar achteren. Daar staan ze. Al degenen die mij lief zijn.
-U mag plaats nemen in de wachtkamer.
Rustig lopen we die kant op. Mijn kinderen zijn zo mak vandaag. Hoe zou dat toch komen? Hier? In het hol van de leeuw?

Niet zo heel veel later komt mw. Zorg eraan lopen.

-Dag Aline. Wij kennen elkaar al he. Welkom.

-Dag mw. Zorg. Ik heb de hele familie meegenomen. Zal ik hen even voorstellen?

Mw. Zorg knikt onzeker. Bang voor wat komen gaat?

-Dit is mijn man, GJ. Beleefd schudden ze elkaar de hand.

-En, ga ik verder, dit is mijn andere man, GJ
Ook zij geven elkaar de hand.
-En dit zijn mijn kinderen: Aagje, Bas, Chantal, Dirk, Evelien, Fokke.
Inmiddels zijn de ogen van mw. Zorg groot van verbazing en haar wangen lijken vuur, zo rood.
-Eh, oké, kom u allemaal maar verder.
Braaf lopen we allemaal achter haar aan, de lange gangen door van dit zorggebouw.
Trap op, gang door, deur door en dan haar kamertje in. Kamertje ja. O jongens, hoe gaat dat allemaal passen?
Mijn mannen en ik nemen plaats op de stoelen. De kinderen nemen plaats rondom ons, op de grond.
-Kan ik soms een kopje koffie voor u inschenken?
-Graag, cappuchino alstublieft.
Mijn mannen knikken instemmend.
-En voor de kinderen ook graag. Dat zijn ze zo gewend, begrijpt u. Met veel suiker graag!
Alweer verbazing. Ergenis lees ik ook. 'Wat moet ik hier mee!' Mw. Zorg is duidelijk in de war.
Als we allemaal zitten en de geur van de heerlijke koffie opsnuiven begint  mw Zorg.
-En Aline, waarmee kan ik je helpen?
-U ziet het he, steek ik van wal. Ik heb een probleem. Een mannen probleem.
Sinds ik bij u loop, in deze instelling, heb ik plotseling 2 mannen en zes kinderen.
HOE IS DAT MOGELIJK??
Na een lange tijd mijn beleefdheid vooropgesteld te hebben, ben ik het nu zat.
-Verklaart u eens nader, Aline.
De kalmte van mw Zorg, die ze veinst natuurlijk, geeft me een boosaardig gevoel.
-Mw. Zorg. Onlangs belde ik u. En u melde me dat de dossiers door elkaar waren gegooid. Dat er twee mannen zijn die GJ heten, die op de zelfde dag jarig zijn en misschien zelfs tegelijk geboren zijn! U hebt nu zomaar het dossier van die man en zijn kinderen aan mijn dossier gevoegd. Mijn man en kinderen vinden dit niet leuk en we willen weer snel van de anderen af! Daarom zijn we hier. U moet dit oplossen. Dus mw. Zorg, WAT GAAT U HIERAAN DOEN???
Mw. Zorg slikt. Ze schraapt haar keel en opent haar mond. Zonder reslutaat overigens. Dan duikt ze in de computer. Na een lange stilte, die oorverdovend lijkt, komt er wat.
-Eh. Ja! ik zie het. Weer een diepe stilte. De kinderen zitten mak, maar beginnen wel wat te schuifelen.
-Eh...ik ga dit zo snel mogelijk herstellen, Aline. Dit is echt een heel slordige fout. Ik zal er voor zorgen dat dit alles zo snel mogelijk opgehelderd wordt.
Juist. Dat hoop ik dan maar. Want dit is echt te gek. Te veel. Te druk. Te duur. Te..ja, gewoon té. Twee mannen. Zes kinderen. Poeh!
Eenmaal weer buiten rennen de twee dossierkinderen naar de auto. Daarin wacht immers hun echte moeder. GJ neemt afscheid van me, met een stevige handdruk.Ik zwaai nog een keer en stap in de auto bij mijn enige, echte, eigen man, GJ. En mijn vier eigen kinderen. En ik neem tegelijkertijd afscheid van mijn dossierman. En dossierkinderen. Ik zucht eens diep. Eigenlijk was het best wel leuk. En grappig. Die mw. Zorg kromp haast in elkaar van ellende. Maar ja. Het voelde ook wel even rijk: twee mannen  en zes kinderen. Met allemaal een dossier. Ja. Eventjes was het wel leuk. Maar ook erg vermoeiend. Eigenlijk moet ik een schadeclaim aanvragen bij de instelling. Want dit kostte echt al mijn energie. Maar ja, stel dat ze nog een man over hebben? Laat maar zitten.

Fictie, met een waargebeurde kern, die van het dossier...