ons gezin, plus aanhang...

ons gezin, plus aanhang...

dinsdag 27 januari 2015

Van de ene instantie naar de andere

En dan opeens gaat het heel snel.
Het samenwerkingsverband gaat akkoord met onze keuze en geeft een toelaatbaarheidsverklaring af voor een VSO. Pffff
De Blink gaat in verband hiermee een afwijzingsbrief maken, omdat zij voor Rob niet de perfecte school zijn. Pffff
Gemeente Veenendaal zegt toe dat ze Rob gaan vervoeren naar De Toekomst. Pffff. Ook al hebben we het nog niet zwart op wit, toch heb ik er wel een beetje vertrouwen in.


We vullen aanmeldformulieren in voor de gemeente, dat moet weer helemaal overnieuw. We regelen busjes Ede en Veenendaal, omdat Rob ook nog een poosje bij Karakter woont, maar niet meer de hele week. We mailen over en weer met de nieuwe school, maken plannen voor een afscheid op de oude school en communiceren alles zorgvuldig met Karakter, want ja, het is handig dat hun er ook van af weten :).


Ondertussen is er ook een afscheidsdatum bekend gemaakt, want onze Rob komt weer naar huis. Op DV 18 februari gaat hij afscheid nemen bij Karakter, al komt hij wekelijks nog even op visite voor de PMT (Psycho Motorische Therapie). We maken een aftellijst, regelen weer PGB, regelen weer kinderbijslag en de tot vorig jaar geheten TOG. Bellen, mailen, inloggen bij DigiD, A4-tjes printen, enveloppen likken, postzegels plakken. En nog eens. En nog eens...


Soms weet ik even niet meer wat ik al wel of niet gedaan heb. Heb ik nou dat formulier... of was dat voor die andere instantie? Weten hun het nu wel of niet? Is dat goed aangekomen en hebben ze dat geregeld?


Vanochtend kreeg ik een bewijs van de toegekende kinderbijslag (die moest er af omdat Rob niet meer thuis woonde). Ook vanmiddag kreeg ik een bewijs van de toegekende kinderbijslag...
Gelukkig ben ik niet de enige die misschien wat dubbel doet...
Maar gelukkig is die dubbele kinderbijslag dus geregeld!

maandag 19 januari 2015

Vrouw gezocht!!

-Dus je kunt ook alleen wonen?
Vol verbazing kijkt Rob me aan.
Hoe haalt ze dat nou in dat hoofd, lijkt hij te denken.
-Dat kan ja. Dat iemand al ergens gaat wonen, voor hij of zij trouwt.
En ik noem wat voorbeelden.
-Nou, dát ga ik mooi niet doen hoor, alleen wonen.
Boos kijkt hij naar buiten, de snelweg flitst ons voorbij.
-Nee? vraag ik verder, vind je dat eenzaam?
-Nee. Het is wél heel lekker rustig. Maar ik heb toch een vrouw nodig om de badkamer schoon te maken!
Ik onderdruk een lach. Dit gaat leuk!
-Hoe zo, kun je dat zelf niet?
-Gaak ech nie doen hoor, dat vrouwenwerk.
-Ach joh, dan vraag je of iemand het komt doen. Geef je er wat geld voor...
Nu schiet Rob recht overeind. Verontwaardigd roept hij:
-Weet je wel hoe veel dat kost??
-Weet je hoeveel een bruiloft kost? Ik weer...
-Ach, ik hou toch maar een klein feestje...


Nu vraag ik je: zuinig of van de ouwe stempel, deze jonge man van 13 jaar?

zaterdag 10 januari 2015

Ik hou van jou: 20 jaar getrouwd

    Morgen is het zover: 20 jaar getrouwd. Rede tot grote dankbaarheid!!
    In opwelling bedacht ik onderstaand gedicht, gewoon voor mijn mannetje, omdat ik zoveel van hem hou en dankbaar ben dat we dit mogen vieren!


      11-01-1995 - 11-01-2015
      'Ja', zei ik, 20 jaar geleden
      Lieve schat, ik hou van jou
      Zonder dat ik wist wat komen zou...
      beloofde ik je liefde en trouw
      Dus, lieve schat, ik hou van jou...

      'Ja', zeg ik nu in het heden
      Lieve schat ik hou van jou
      Niet wetend wat er komen gaat
      weet dat je er nooit alleen voor staat
      God is ons een Toeverlaat
      en staat ons bij met wijze Raad
      zegt: "Mijn kind, ik hou van jou
      Ik blijf altijd trouw".



woensdag 7 januari 2015

Is er passend onderwijs?

Het is  vast alweer in de prullenbak van de gedachten gezonken, maar kort voor de operatie van mijn man, schreef ik dat we op zoek zijn naar een nieuwe school voor onze Rob.
Ondanks dat Gert-Jan niet mee kon, heb ik wel twee scholen bezocht. Ik ben eens gaan kijken op een, vroeger genoemde REC 3-school. Een school voor kinderen met een verstandelijke beperking. Her en der ook eens nagevraagd bij anderen, of zij daar Rob zouden zien lopen. En ja hoor, er was niemand die hem er niet vond passen.


Met het verlangen om hem maar één ding te geven en dat is: een plekje waar hij zich gelukkig en veilig voelt én waar hij toe kan werken naar een plaatsje in de maatschappij, ging ik op bezoek bij twee scholen: De Blink en De Toekomst. De eerste in onze eigen woonplaats, de ander net een dorpje verder.


Natuurlijk heeft de eerste de voorkeur, al was het maar vanwege het vervoer, wat ook geregeld moet worden. Ervaring met een minder makkelijke gemeente, geeft de doorslag eerst in onze woonplaats te gaan kijken.


Hm, dat is het wel een beetje ja. Ik zie Rob daar wel lopen, maar heb ook heel erg het idee dat we hem tekort doen. Heeft hij niet meer in zijn mars? En ja, dat wordt ook eerlijk gezegd. Met zijn IQ (85)... Maar ja, sociaal...


Op advies van Karakter én van de school die ik bezocht, ga ik een plaatsje verderop, naar De Toekomst.
Na een gesprek volgt de rondleiding en ja, ik weet het: dit is het.
Nog eens terug met Rob, spannend!! Hoe zal hij het vinden? Hij is vooral opgelucht dat hij van de school van nu weg mag. De gastheer van De Toekomst ziet hem ook wel zitten.
Ze bieden hem net iets meer, zijn meer toegespitst op wat hij vraagt en gaan zich er helemaal voor inzetten dat hij ook voldoende uitdaging krijgt. Wat overigens De Blink ook zei, al was het met een vraagteken.


Wat mij betreft is het duidelijk. Ik ervaar de rust op deze genomen beslissing ook echt van God: ik heb Hem in onze keuze betrokken en Hij beschaamt niet.
Wat wel lastig blijft is dat we vanaf nu afhankelijk zijn van de samenwerkingsverbanden: gaan hun toestemming geven??

zaterdag 27 december 2014

Ochtendkrant in de kou...

-Ah, daar is ze eindelijk.
Moeizaam richt ik me wat op en zie het: 8.15 uur. Zo zeg, ze is een vol uur later...

Plotseling richt ik me verder op. Wat hoor ik toch? Willeke, Jorike, lachen ze nou, of is het huilen?
In mijn verbeelding zie ik Willeke als heuse sneeuwpop binnen komen, echt lachwekkend ja.
Maar wacht eens...
Opeens ben ik helemaal wakker. Ze huilt, ze krijst!!
Snel trek ik m'n sokken en sloffen aan en spurt naar beneden.
Daar is ze. Haar armen stijf vooruit, haar handen zijn felrood en niet meer te bewegen.

Snel help ik haar uit de kleren: de snowboots, de regenbroek, broek, thermolegging, alles is drijfnat.
Trui uit, die ook helemaal nat is, de jas heeft Jorike al netjes te drogen gehangen. Al snel is er een vijvertje van vuil sneeuwwater ontstaan onder dat natte ding.

Ik loop met Willeke naar de badkamer, zet de kraan aan en laat haar voorzichtig onder de douche staan. Niet te warm: 20 graden lijkt me wel zat. Maar ook dan schreeuwt ze dat het te heet is... Zó koud!
Ik durf haar niet alleen te laten. Ze staat te schudden van de kou en is misselijk. Maar met een minuut of tien zakt dat af. Loop ik even naar haar kamer om de CV wat hoger te zetten, een warm kussentje in haar bed. Ik maak warme chocomelk, die ze onder de douche opdrinkt.
En dan, na ruim een half uur, droog ik haar lekker af. Haar handen zijn rood en erg dik, vooral de vingers. Komen er nu blaren?

Uiteindelijk valt alles erg mee. Een uur ben ik bezig geweest met onze stoere meid, maar ze is weer warm en vrolijk, al bibbert ze af en toe nog wat. Ze is nu zelfs alweer nieuwjaar zeggen bij al haar krantadresjes. Maar of dat verstandig is?
Weet je wat, ik zet het warmhoudkussentje vast aan. Heeft ze zo een lekker warm bed...

maandag 22 december 2014

Hoe het nu gaat

Inmiddels is het vandaag drie weken geleden dat mijn man werd geopereerd nav een hartinfarct. Hij is nu twee weken thuis en het gaat best wel heel goed met hem. Door de borstwond mag hij niets intensiefs doen, als tillen en bukken en zo. Hij wandelt veel en probeert zo in beweging te blijven en conditie op te bouwen.

We hebben inmiddels allemaal een inkakmoment gehad en zijn erg moe. Gelukkig is het nu vakantie, lekker uitgeslapen net...
Het valt mij zwaar dat alles op me neer komt, van openhaardhout sjouwen en kliko aan de weg zetten tot het begeleiden van de kinderen in emotioneel opzicht en alles lopend houden. Dat kost heel veel energie, terwijl ik ook nog aan het verwerken ben. Vandaar dat jullie nog niets hadden gehoord.

We zien de afgelopen tijd als een schokkende maar ook heel gezegende en dankbare tijd. Een tijd met de Heere: Hij liet ons geen van allen los en ook in de toekomst van morgen en volgend jaar is Hij bij ons. Dat weten is ons enige houvast, waardoor we ook met vertrouwen het nieuwe jaar in gaan.

Vanaf hier wens ik jullie heel goede dagen en, in welke situatie je ook bent: ga 2015 in met God. Hij is trouw!!


woensdag 3 december 2014

Bypassoperatie gelukt!

Nadat de operatie diverse keren was uitgesteld, ging het uiteindelijk maandagmorgen toch door. Weliswaar niet om 8 uur, maar om 11.30 uur. Maar toch...
Die dag was ik bewust alleen. Er waren mensen die wilden komen, om samen af te wachten. Er waren mensen die met me naar het ziekenhuis wilden om daar te wachten, maar ik koos er voor alleen te blijven. Dat past wel bij me. Ik kan heerlijk genieten van rust en stilte. Eigenlijk heb ik nooit een radio of cd aan, tenzij ik heel saai werk moet doen (lees badkamer soppen of zo iets...). En dan nog is het een uitzondering.
Het bleef stil. Telefoontjes waren er opeens niet meer en mailtjes kwamen er ook niet binnen.
Des te beter. Ik bad en las uit de Bijbel. Ik kreeg heel veel rust: een zeker weten dat God alles goed ging maken, hoe dan ook. (Goed maken kan voor een christen ook sterven zijn...) Dus ik had geen zekerheid dat Gert-Jan de operatie zou overleven, maar wel dat God er bij was. En dat was me alles waard.
En terwijl ik me op de keuken wierp en die eens stevig schrobde, stroomde mijn mond over van Gods trouw en goedheid. Psalm 118, psalm 27 en andere liederen waar ik God mee prijzen kon, kwamen er zomaar uit. Heerlijk! En...Goddank!

Geert bleef die middag thuis uit school: de chirurg kon tussen half vier en half vijf bellen en hij nam het risico niet dat hij er niet zou zijn.
Rond die tijd werd het ook wel een beetjes spannend. Zo belt de chirurg en.. wat dan? Welk nieuws heeft hij? Opeens ging de deurbel: een vriendje voor Geert. En nog eens: mijn zus met boodschappen. En weer: jongelui die voor ons de folders kwamen rondbrengen. En ik was opeens heel druk met van alles en nog wat tegelijk: krantentassen aangeven, folders losmaken, fietskarretje naar buiten rijden en toen opeens:
-Ma-a! Telefoon!
Ik ren naar binnen, neem op en luister aandachtig.
Ondertussen steek ik mijn duim op naar mij  zus, die stil zit te wachten op haar boodschappengeld :)
De chirurg is erg tevreden over de operatie. Hij kon alles doen wat nodig was, hoefde niet alles te doen wat hij had verwacht en wenste me nog veel sterkte.
Een knuffel, een rondedans en een heel blije mail. En dank naar God, voor een geslaagde operatie, voor rust én voor afleiding.


zaterdag 29 november 2014

Wachten op een bypassoperatie

Zo. Lekker naar de kapper geweest en een uur in de boekhandel rondgestruind. Nu met fietstassen vol en veel minder bankbudget op weg naar huis. Zal ik nog even naar de super gaan? Nee, toch maar niet. Komt vanmiddag wel.


Eenmaal thuis valt er 1 ding op: de auto staat erg raar geparkeerd, pal voor de voordeur...
Eenmaal binnen valt er nog meer op: m'n pa loopt nerveus heen en weer, mijn man zit bibberend op de bank en de stoel er naast is bezet door... de huisarts.
Ik laat de gekochte boeken voorzichtig op de bank glijden en zoek bloed. Maar nee, niemand lijkt gewond.
- Mevrouw, uw man is niet erg lekker. ik denk aan een naderde hartinfarct. Ik bel nu de ambulance.
En terwijl hij daad bij woord voegt, ik wat spullen  in pak en mijn vader bezorgd naar huis loopt, krimpt mijn mannetje pijnlijk ineen.
Het hartinfarct komt en de ambulance ook. Aangesloten op AED (eerst aansluiten dan in de ambulance, gebied de huisarts) en wegwezen maar.
Mijn  pa komt terug met mijn zus en samen regelen we alles voor Geert en bellen we afspraken voor vanmiddag af.


Pas later hoor ik dat de ambulance een paar honderd meter verder op heeft stilgestaan. Dat Gert-Jan een hartstilstand kreeg en ze het AED-apparaat hebben moeten gebruiken. Dat het paniek was in de ambulance en voor het leven van mijn man is gevochten.


Toen wij aan kwamen in het UMC werd er volop gedotterd, maar zonder echt resultaat. Nu wachten op de bypassoperatie. De halsslagader gaat de linker kransslagader vervangen, gedeeltelijk in elk geval. Ik weet het niet precies..
Mijn man voelt zich momenteel prima en dat is goed: hoe betere hartconditie, hoe beter de operatie lukt.
En verder? Wij leggen ons leven in Gods hand. Voelen ons gedragen door het gebed van heel veel mensen. Gedragen door God zelf, kunnen we verder. Weliswaar met de dag, maar toch. Hulp van anderen doet goed. Mailtjes, bezoekjes, telefoontjes, kaartjes, berichtjes, het houdt niet op.
Daar worden we stil van.
De kracht die ik krijg om er te zijn voor de kinderen is heel wonderlijk. Zo van Boven gegeven. En ik dank God voor Zijn liefde, troost en ontferming over ons. Dat Hij woensdag Gert-Jan ternauwernood spaarde, geeft vertrouwen voor de toekomst. Maandag de operatie. Ook daardoorheen zal God ons helpen. Hoe het ook gaat, dat geloof ik vast en zeker!

maandag 24 november 2014

Grenzen aangeven

'Niet doen David. Weet je hoe vies dat is: je voet tegen mijn broek!'
Vol afgrijzen haalt Rob zijn been iets aan de kant.

We zijn op bezoek bij twee lieve, wat oudere mensen. Vrienden, waar we een goede band mee hebben. Vooral Rob en David hebben een klik.

Maar na een ingewikkeld gesprek vanochtend en dit koffiemoment erachteraan, is Rob een beetje klaar met David. Die is dol op aandacht en wil dat graag geven én krijgen, ondanks zijn bijna 70 jaren.

Dus nu is David bij Robs grens aangekomen...

'Vraag het maar even netjes, Rob', stuur ik.
'David, wil je alsjeblieft met je voet van mijn been afgaan?'
Ik ben enigszins verbaasd als David nu na deze mooie vraag, nog eens even 'lekker' met zijn voet over Robs been aait. Nou ja zeg!

'Zeg nu maar: stop houd op, ik vind het niet meer leuk', moedig ik Rob aan. Rob zegt me na, de zin die hij al lang geleden op de basisschool leerde.
Maar helaas, David is er niet vatbaar voor. Kent eigen grens niet, luistert niet naar die van Rob.
Zo komt er een eind aan een gezellig moment van samenzijn.
Op mijn aanwijzing gaat Rob toch maar ergens anders zitten. En na de opmerking van mijn man:'Rob zou nu thuis even naar zijn kamer gaan', zegt David boos:'Oké joh, ik ga al.'

Stomverbaasd kijken we hem na.
'Duh-uh, dit is nu autisme! Overprikkeld!' roep ik David nog na.

Rob doet zijn best het goed te maken, voelt zich niet zo fijn. Wij trouwens ook niet. Wat moeten we hier nu mee? Zoveel onbegrip, zoveel verwarring opeens. Maar David is niet voor rede vatbaar. Ook niet als hij zich toch weer bij ons voegt. Gedag zeggen, het gaat hem nog net af, maar uitzwaaien zoals hij anders altijd doet, is er nu niet bij. Als een mokkig klein kind zit hij op de bank, met de rug naar het raam toe. Koppig, eigenwijs en slachtoffer. Afgewezen voelt hij zich. En volkomen in de slachtofferrol zittend, laat hij ons gaan. Alsof we niet belangrijk voor hem zijn...

Ik heb de naam gefingeerd. Eerst dacht ik aan Nabal, maar zo dwaas wilde ik niet zijn. David, man naar Gods hart, ging ook regelmatig de fout in. De man uit dit verhaal, ook een man naar Gods hart, doet dat ook. Net als wij allemaal trouwens.  Het doet pijn, zoveel gedoe om zoiets kleins. Maar ik kijk uit naar een bezoekje van deze David, om het zo weer in orde te krijgen. David, je bent welkom!

maandag 17 november 2014

Cluster 4 of cluster 3??

Terwijl we druk zijn met de contacten tussen meester en IB-er van Geert, geeft de school van Rob ook één en ander aan.
Hij doet het cognitief heel goed, aldus meneer. Volgens ons is dat wat minder dan vorig jaar, maar goed, er wordt ook zoveel aan hem gewerkt. In ieder geval staat hij gemiddeld nog een voldoende.
Maar sociaal is het een ander verhaal. Na een kort gesprek, wat op Karakter plaats vond, reserveer ik nu wat tijd om met leerkrachten en zorg coördinator te praten. Want we hebben wel een andere school voor hem in gedachten, maar de REC4 indicatie is niet meer geldig, in verband met passend onderwijs.
Het gesprek geeft een totaal andere wending aan onze gedachten. Het is zelfs heel lastig.
Want meneer oppert een cluster 3 school. Dat is in de volksmond zeg maar de school voor gehandicapten.


Dus staan wij nu voor een keuze, een belangrijke, want we willen nu graag in één keer goed kiezen.
Kiezen we voor cognitief, waardoor Rob misschien (?) aan een diploma komt, maar blijft aanlopen tegen sociaal sterkere mensen?
Kiezen we voor sociaal, waar hij minder leert, maar wel beter begrepen wordt en dus (?) gelukkiger is?


Ergens lijkt die keuze niet heel moeilijk. Maar Rob houdt ook van uitdaging. Dus, de combi van het totaalplaatje is wel een lastige. En...isd hij welkom op een cluster 3 met zijn IQ van 85?
Komt daar bij, en dat zeg ik maar eerlijk, dat we Rob wel als autist zien en accepteren, maar gehandicapt? Dat is even een knop om. En dan zien wat het beste is voor onze zoon. Waar is hij het gelukkigst mee?

Gelukkig hoeven we de keuze niet helemaal alleen te maken en staan er veel mensen om ons heen die ons daarmee helpen en die ook een beetje nuchter naar deze situatie kunnen kijken.
En natuurlijk gaan we weer scholen langs om te zíen waar hij het beste passen zal...


Als jullie ideeën of ervaring hierin hebben, welkom!