ons gezin, plus aanhang...

ons gezin, plus aanhang...

maandag 27 juli 2015

Stap uit de boot: Jezus houdt van jou!

-Weet je wat, ga jij maar. Ik ga wel lopen. Vriendelijk knik ik mijn mannetje toe. Rob is nogal ongeduldig en wil naar huis. Ik wil hier nog even opruimen, zodat ik pa en ma niet met de koffiezooi achterlaat.

Enne.. het is geen straf. Met de zon op mijn rug geniet ik van de heerlijke temperatuur.
Al wandelend denk ik na over alles wat in mijn hoofd op komt. En plotseling herinner ik me een zinnetje van mijn vriendin: dan loop ik langs al die flats en bid ik voor de mensen die daar wonen. Goed idee!
En al lopend bid ik, al biddend loop ik.

Tik...tik...tik...tik...
Met een zekere regelmaat hoor ik iemand lopen. Een donkere man, of is het een vrouw? loopt me aan de overkant van de straat tegemoet. Ondersteund door krukken, die ik steeds hoor tikken loopt hij/zij flink door.
Ik sla rechtsaf, de wijk in, langs de flats. De krukken blijven achter me klinken: ze zijn linksaf geslagen, dezelfde weg op, langs de flats.
Plotseling hoor ik een stem in mijn binnenste: ga naar deze man en zeg hem dat Ik van hem hou... Rustig loop ik door. Da-ag...
Maar weer die stem, die ingeving. Kom zeg, weet je hoe eng dat is. Maar weer...
Oké dan. Ik sta stil. Ik luister. Geen tik...tik...tik... Doorlopen dus maar?
Kom op Aline, vermaan ik mezelf. Durf uit de boot te stappen. Durf op het water te lopen.
Oké Heere, maar hij zal nu wel weg zijn hoor. Ik draai me om en loop een stukje terug.
De man (!) staat er nog. Staat even op adem te komen. Goed Heere, dit is Uw ding. Geef me de woorden maar dan...
En, alsof ik altijd zo doe, zonder aarzelen en hartkloppingen loop ik op de man af. Ik steek mijn duim omhoog (geen idee of-t-ie Nederlands spreekt) en moedig hem aan:
-Goed bezig joh, wijzend naar zijn krukken. Ik vertel hem waarom ik naar hem toegekomen ben.
- Jezus houdt van jou. Dat moet ik zeggen van Hem. Jezus houdt van jou!
Een kort gesprekje van nog geen minuut. En ik voel: zo is het goed. Zo is het klaar.
- Fijne dag verder! We groeten en elkaar en gaan ieder onze eigen weg.

Niet om mij schrijf ik dit neer. Ik word er juist heel klein van: dat God me hiervoor wilde gebruiken. Wie weet had deze man dat hard nodig. Ik deel het met jullie om je te bemoedigen. Stel je open voor God. Voor Zijn leiding in je leven, voor Zijn Geest. Daar hoort bij: gehoorzamen, doen wat Hij van je vraagt. Van christenen wordt lef gevraagd om zo de niet-christenen te laten zien en merken wie God is, wie Jezus voor hen wilt zijn. Als wij het niet doen, wie dan wel?
Dus...



vrijdag 24 juli 2015

Achttien jaar jong

De tweede zomervakantieweek ligt al weer achter ons. Na de dag van Rob wegbrengen naar kamp en New Wine, waren we dinsdag en woensdag ook lekker druk met van alles en nog wat. Aan huishouden kwam ik eigenlijk niet toe!

In deze weken sport ik 'alleen maar' op dinsdag en vrijdag, dus die ochtenden zijn dan al aardig gevuld. Heerlijk om dit ook in de vakantie te kunnen blijven doen, al vraagt mijn lijf om die derde keer in de week. Ik denk maar zo: wees blij dat twee keer lukt, lijf! Na de vakantie weer... Of iets eerder, wie zal het zeggen?

Dinsdagmiddag zijn we naar vrienden geweest, een eind verderop.
Woensdag was een dagje voor ons samen: Jorike werkte, Geert was op de zorgboerderij. Met een ice-koffie van Delifrance en een lekkere lunch hebben we heel wat bijgepraat. Vandaag, vrijdag, Rob weer opgehaald. Hij had een fantastische week met 'Voor Elkaar-vakantieweken'. Petje af voor al die mensen die zich daar voor inzetten: Pieter, Aline en Agnes ea, het was super!!!!

Oplettende lezers weten het: de donderdag sloeg ik even over... En dat heeft een reden! Dat was namelijk de meest bijzondere dag van de week. Op die dag werd Jorike ACHTTIEN jaar. Ja, je leest het goed: meerderjarig. Volwassen. Voor de wet. :)

Wat bijzonder is dat. Nu twee meiden van 18+.  We hebben het niet groots kunnen vieren, gewoon omdat het vakantie is. En omdat het van Jorike niet hoefde. Ze moest zelf werken en er zijn altijd vakantiegangers. Als jij in deze vakantietijd ook jarig bent, weet je wat dat betekent.
Morgen sluiten we deze week af met een gezellig feest, op de manier die bij Jorike past: lekker rustig dus. Met de mensen die bij haar horen.

En daarna? In de nieuwe week? Maandag gaan we Geert op kamp brengen. Waarheen? Jawel, naar Friesland. Dus, we gaan nog even met frisse moed er vol tegen aan.

dinsdag 21 juli 2015

New Wine 2015

Klaar? Dan gáán we!
Een lange reis ligt voor de boeg. Voor ons doen tenminste. Vandaag gaan we helemaal naar Friesland :) , om Rob naar kamp te brengen. Vijf kwartier rijden, geloof ik. Maar als die om zijn blijkt dat de routeplanner al vanaf het begin anderhalf uur heeft aangegeven. Maar goed... Rob is er gearriveerd en gebleven en wij, Geert, manlief en ik, zijn een stukje terug gegaan. Uiteindelijk bleven we hangen bij Biddinghuizen, waar een prachtig evenement werd georganiseerd. Jullie misschien wel bekend: New Wine.
Voor Rob is dit niets, dus daarom is dit zo fijn. Ik vind zoiets helemaal leuk maar voor de twee mannen die ik bij me heb is dát nog even afwachten. Al snel vinden we de tent waar we deze dag welkom zijn. Mijn schoonzusje verwelkomt ons allerhartelijkst met koffie, brood en soep. Lekker, nu het al tegen enen is.
De rest van de dag vermaken we ons prima. De seminars, één over hoe ik mijn Rijkdom kan delen met moslims en een ander over innerlijke genezing, zijn nuttig, leerzaam en goed.
We bakken pannenkoeken en hamburgers in de tent. En terwijl het buiten miezert en somber is, is het binnen heel gezellig. Super schone zus en aanhang!!!

Tot slot het hoogtepunt: de dienst. Hier kijk ik al weken naar uit.
Waar we gaan zitten? Vooraan! NEE!! Dat lijkt onze Geert maar niets. Het is vast heel hard! Hij had de muziekinstrumenten al op het podium zien staan. En met oortjes die geluiden veel te hard binnen laten, dat ziet hij niet zitten.
We besluiten tot een compromis. Maar nee, met de eerste dreun grijpt Geert naar zijn hoofd, de tranen stromen over z'n wangen en de vingers zitten in de oren. Hij duwt z'n oren haast het hoofd in. En... raakt helemaal in paniek. Gelukkig was ik er op bedacht en neem ik hem mee naar achteren. Maar nee, het is niet ver genoeg. We lopen naar buiten en daar zie ik de stiltetent. Ik loods hem er heen en samen ploffen we op een stoel. De muziek en het gezang is nog steeds erg mooi, vind ik en ook hier nog goed te verstaan. (?) We pakken wat tekeningen van tafel en kleurtjes en gaan aan de slag: de creatieve therapie lag al klaar.
Later kunnen we de dienst wel meedoen, omdat de spreker z'n woordje mag doen. We blijven achterin staan en Geert weet: als het te gek wordt, ben ik zo weg.

Direct na de dienst gaan we naar huis. Geert is erg enthousiast. Hij vond het leuk! Dat valt me dan weer mee! Manlief vond één keer in z'n leven wel genoeg. Dat was vandaag dus. Nou schat, heel erg bedankt dat je mee ging, dat je het wilde proberen! En ik? Stiekem had ik een fantastische dag!

zaterdag 11 juli 2015

Zomer

Het is al weer lang geleden dat ik hier kwam om wat te pennen. Maar wees gerust, ik heb niet de hele tijd aan de lijn gehangen met de SVB. Integendeel. dat was na één telefoontje direct voor elkaar. Eenvoudig weg omdat de lieve dame aan de telefoon het ook niet snapte.
Maar nee, geen vacature voor mij daar. Best jammer eigenlijk.

Wij zitten inmiddels met z'n allen thuis. Gezellig!, zul je denken. Ja best wel eens. Soms. Soms ook niet. Vooral nu de vakantie is aangebroken, is het wat normaler dan toen de kinderen nog naar school gingen. Maar evengoed blijft het raar. Met mijn mannetje gaat het wel goed. Hij heeft zelfs de afgelopen weken de ochtendkrant voor Willeke gedaan, die er even geen gat in zag. Dat was erg goed voor zijn conditie: spierpijn! :)
Maar sollliciteren zit er nog niet in. Het UWV heeft hem nog niet opgeroepen voor een hoe-gaat-het-nu-gesprek. Dus daar wachten we maar op. En dan zien we wel weer verder.

Rob is erg knuffelig de laatste tijd. Op mij gericht, heel vervelend. Elke vijf minuten wil hij knuffelen of een zoen. En dan zegt-ie: ik wil een meisje!
Ja duh.. ik ben z'n meisje niet en voor verkering is hij nog veel te jong met z'n 13 jaren. Maar ondertussen wil hij dus even lekker kroelen met z'n oude mama. Ik rem dat behoorlijk af. Geef mijn grenzen goed aan en stel hierover regels. Voor je het weet is de volgende obsessie geboren, ik in hoogsteigen persoon. En daar heb ik dus echt geen zin in.

Jorike heeft haar propedeuse logopedie gehaald en werkt verdiend lekker bij, bij een geliefd bedrijf in Ede, als telefoniste. Het gaat erg goed met haar, waar we heel blij mee zijn.

Willeke heeft een roerige tijd achter de rug, met stage in Roemenië en direct er achter aan een stage in Utrecht stad. Wat was het zwaar voor haar. Maar wat heeft ze het goed gedaan. Nu nog even drie ziek-zijn-dagen in halen bij de stage en dan ... vakantie!

Geert is over naar groep 8. Tjonge, dat wordt wat: jongste kind in laatste jaar basisonderwijs. Kijk, dan ben ik echt oud he... Maar nu geniet hij vooral van even geen huiswerk en school. Als tie nu ook even lekker zou gaan uitslapen...

Dat is wat ik het lekkerst vind van de hele vakantie: uitslapen. Kijk uit, wek me niet voor half negen, negen uur. Als het moet ben ik er gerust uit dan, maar liever niet... Da's dan weer het voordeel van wat oudere kinderen: die kun je zoiets wijs maken. Ze redden zichzelf wel eventjes. In die zin vind ik het prima oud te zijn. En verder... ach, we leven met de dag. Voor nu betekent dat: vakantie! Ik wens jullie allemaal een mooie, zonnige en warme zomer toe! En tot snel!


dinsdag 23 juni 2015

SVB/PGB

De post. Daar op de grond in de hal. Ik raap het op en bekijk het vluchtig. O... Een dikke enveloppe van de SVB. Niet alweer. Laat me raden: een zorgovereenkomst is fout. Of: ze weten niet dat... Of: zorgbulletin met informatie die ik al in de krant las. Nee. Dat laatste niet. Dan had ik twee identieke enveloppe gevonden. Een 'aan de ouders van Rob'. En een 'aan de ouders van Geert'. Zo jammer van het geld...


Deze keer moet ik echt even gaan zitten. Wat lees ik nu? Hè???
Niet te geloven hoe dit kan!


Weet je, al een poosje krijgt de zorgverlener van Rob geen geld uitbetaald van de SVB, omdat volgens hen de PGB tot 31 maart liep. Niets is minder waar. Onze gemeente heeft zich te houden aan het overbruggingsjaar en dus loopt de PGB tot 1 januari 2016. (We zouden het officieel tot 26 januari 2016 krijgen). Maar nee, ik kan niets meer declareren en een telefoontje zegt genoeg: druk mevrouw, heel druk. Mailtje sturen met bijlages. En dat doe ik nu al twee maanden.
En om deze lieve hardwerkende mensen wat te helpen heb ik bij de laatste mail als bewijs de indicatiestelling van BJZ meegestuurd. (Eerst helemaal naar boven om het op te zoeken, scannen, mailen... je kent het  wel). Doel: zie je wel dat we nog PGB krijgen!! Zo. Zwart op wit.


En nu...nee maar... hoe dom kun je zijn...
Nu krijg ik in die dikke enveloppe de indicatiestelling retour (ze hebben hem dus voor mij uitgeprint...) en daarbij de vraag of ik de bijgevoegde Zorgovereenkomst compleet wil maken 'met de juiste vergoedingen, ingangsdatum, werkrooster en handtekeningen'.


Zien deze lieve hardwerkende mensen dan niet het verschil tussen een indicatiestelling en een  zorgovereenkomst? Niet via het schermpje en zelfs niet als het uitgeprint wordt?


Nou ja, zucht. Morgen maar weer bellen. Je zult zien: half uur wachtrij en dan door  --  door  --  door  --  doorverbindennnnnnn...
Gelukkig heb ik morgen de tijd. Als nietsdoende huisvrouw kan ik lekker op de bank met een kop koffie aan de telefoon hangen. Dat scheelt dan weer. Jammer alleen dat ik er niet voor betaald word...  zij wel...

woensdag 10 juni 2015

PPT, Psycho Pastorale Toerusting

Twee jaren, 18 zaterdagen en dus 108 les-en trainingsuren zijn voorbij...
Wat inhoud dat afgelopen zaterdag reden tot een feestje was. En nog meer reden tot afscheid nemen. Dubbel dus. En eigenlijk helemaal niet leuk!
Wat mij betreft komen er nog minstens 108 uren bij ;)

Ik heb het over mijn cursus: PPT.
Of wel: Psycho Pastorale Toerusting.
Intensief. Leerzaam. Boeiend. Gezellig. Heftig. Verrijkend.
Zomaar wat woorden die me nu te binnen schieten als ik terug kijk op deze periode.
Veel geleerd. En dat in combinatie met de opname van Rob, de ziekte van mijn man en het uit huis gaan van Willeke, drie heftige dingen waardoor ik direct 'gedwongen' werd het geleerde in de praktijk te brengen.

Dan heb ik het over emoties parkeren. Grenzen stellen. Luisteren. Zonder oordeel. Praten vanuit mijn mening. (Ik vind...)  Nee! Die is niet gelijk aan de waarheid! Dat wist ik wel hoor, geloof ik, maar nu heb ik geleerd hoe dat te uiten.:)

Het mooiste wat ik geleerd heb is Wie God is.
Zoveel groter
Zoveel veelkleuriger
Zoveel majestueuzer
Zoveel genadiger... dan ik al wist!
Wow, dan duizelt het gewoon. We hadden dan ook wel een prachtige leraar die ons het Bijbelonderwijs gaf en we merkten echt dat hij geleid werd door de Geest van God. Wat hij ons meegaf was echt fantastisch en veel daarvan nemen we mee de toekomst in.

Naast Bijbelonderwijs en hoe je dat kunt meenemen in je pastorale gesprekken, leerde ik dus ook veel over mezelf, gesprekstechnieken en lastige gesprekken. We oefenden dat in rollenspellen. Eerst vond ik dat verschrikkelijk, later alleen maar leuk!
En dan alle problematiek die je kunt tegenkomen.
Van borderline tot seksueel misbruik. Van moeilijke mensen tot verslavingen. Rouwgesprekken. Gesprekken met één persoon of met echtparen. Reuze interessant allemaal, al hoop ik niet alles tegen te komen. Want pff, het was ook best wel eens heel pittig!

Tegelijk wél absoluut de moeite waard. Ik ben zo gegroeid op allerlei gebied. daarvoor ben ik PPT en iedereen die daarbij betrokken is, heel dankbaar!

dinsdag 2 juni 2015

Over klep, stok en IKEA

-Ach kijk daar nou eens, volgens mij heeft die vrouw hulp nodig.
Mevrouw, moeten wij even helpen?
Mijn vriendin stuurt doelbewust de kinderwagen naar de vrouw toe.
Ze staat daar met een grote doos. Die moet in de auto, een Renault Scenic. Maar de achterklep blijft niet open staan. Eén hand doos, één hand klep. Mwa...
-Graag! reageert ze opgelucht.
En zo sta ik even later met één hand in de lucht de klep open te houden, terwijl de vrouw moeizaam de doos er in schuift.
-Ya! Het past net! moedig ik aan. Maar het past niet... En de doos moet per sé plat.
-Op de achterbank dan, oppert mijn vriendin. Wacht, ik help wel.
Nu let ik niet alleen meer op de achterklep: vasthouden en vooral niet dichtklappen nu!, maar ook op de kinderwagen. De tas met IKEAzooi is namelijk erg zwaar. Wat moet ik doen als de wagen kiept? Ik kan er net niet bij.. Pfff... Stil blijven staan maar.
Wat? Stil blijven staan? De meiden hebben de doos al op de achterbank en ik sta hier nog?? Ha! Die klep kan allang dicht. Voorzichtig laat ik hem vallen.
De klep klikt dicht. Op dat moment schrik ik me helemaal te woepes. Kijk nou! Er lag nog een stok! Zo'n stok van een raamtrekker. En o, nee he, hij is geknikt. Zit tussen de hoedenplank en deur.
Met m'n handen voor mijn mond staar ik van deur naar vrouw. En weer terug. Ahhhh, die deur moet open. NU!
Maar ik weet even niet hoe dat moet.
-Mevrouw... aarzelend open ik mijn mond. Uw stok... De klep moet weer open.
Ohh, als-t-ie kapot is koop ik wel een nieuwe voor u hoor!
En ik krijg het aardig benauwd!
Lachend opent de vrouw de klep.
- Ah, zegt ze en haalt de dubbel gevouwen stok van de plank. Die was toch al oud.
Vriendelijk bedankt hoor, voor jullie hulp. En blij knikt ze ons toe.
Gierend van de lach leggen wij onze koopwaar in de auto en gaan nog even terug. Tijd voor zo'n lekkere IKEA lunch.
-En zij heeft nu direct een fijne stok om haar plintjes goed mee schoon te maken.
Kijk, mijn vriendin maakt van alle foutjes iets positiefs.
Dus.. zoek je nog zoiets? Naar IKEA, stok in auto en.. klep dicht! Komt goed.

dinsdag 26 mei 2015

Vroeger, toen we nog loomden

Behoorlijk gespannen kijkt hij me aan. Zijn mond vertrekt, zijn ogen groot.
-Wanneer ook al weer?

Ja, binnenkort gaan we er een paar daagjes tussenuit. En Geert moet mij dan missen.
Hoe erg is dat!
En toch gaan! Kan hij direct leren dat hier alles blijft lopen, dat het heus wel goed komt (en dan ga ik even niet van enge scenario's uit... En al helemaal niet hem mee vermoeien!).

Hoe deden we zoiets vorig jaar ook al weer? Ik zie Geert denken...
- O ja! Vroeger maakte ik een loombandje.
Met veel kabaal schuift hij de stoel naar achteren, rukt de kast open, grijpt de vakjesdoos met nog honderden overgebleven stiekjes en gaat aan de slag.
Veel zin heeft hij niet. Veel tijd neemt hij niet. Dus binnen heel snel heb ik een loombandje om mijn pols. Blauw/wit en zo simpel mogelijk.
- Om houden hoor! Tot je terug bent.
Ik beloof.

- Ohh... zucht hij. Nu moet ik er ook één voor mezelf maken. Anders kunnen we niet aan elkaar denken!!

Wat een opgave. Na vorig jaar tig bandjes op één dag, nu er nog  één te moeten maken....
- Zal ik het anders even voor je doen? zing ik.
Opgelucht kijkt hij me aan.
- Doei, ik ben voetballen!

Zie, hij redt het wel. Een loombandje is genoeg om je mama heel dicht bij je te houden, ook al is ze ver weg... :)

dinsdag 19 mei 2015

Alles op z'n kop. Over de mislukte huisvrouw die de beste Dochter mag zijn

Hè? Gooi ik nu voor de tweede keer echt die groenten in de pan? Terwijl ze niet in de pan horen? Ik weet niet hoor, maarre...  Ergens ben ik er niet helemaal bij. Al heel veel gaat mis en ik voel me zelf steeds meer wegzakken. Nog ff en ik val etenkokend in slaap.

Nou oké, pan weer leeg, groenten weer terug in hun bakkie, waar ze horen. Eitjes breken. Tuurlijjk... Van de eerste de beste landt vooral de schil in de pan... Met het restant schil vis ik het er weer uit.
Saus bij kip. Arg, klets, over de panrand heen. En ja hoor. Precies op mijn nieuwe shirt. Juist op die ene witte streep... Lekker béee-zig.
Schoonmaken, water in de gaten houden voor de rijst: kookt het al? O wacht, het ei omdraaien. Durf ik??
Maar pff, dat gaat in één keer goed. Misschien ben ik vandaag gewoon beter in alles op z'n kop keren dan de perfecte huismoeder spelen, die ik toch niet ben en worden wil.

Het zet me trouwens wel aan het zingen: in het Koninkrijk van God zet Hij alles op zn kop!
Opeens is dat liedje in mn hoofd. En maakt het me even niets meer uit dat alles wat anders gaat vandaag. Misschien is dit juist wel even de bedoeling: alles op zn kop.
Met twee indringende begrafenissen deze week, mag je gewoon even verstrooid zijn.
En na het lezen van een boek over ploetermoeders, ga je vanzelf wel ploeteren. En bedankt Laura. kijk, hiervan kan ik dan de verantwoordelijkheid even wegschuiven. Als jij me het boek niet had gegeven, dan... :)
Fout! As ik het niet had willen lezen, dan was het me ook nooit gegeven. Als ... dan...
Had de dominee laatst een mooie preek over. De hoop van een niet-christen: als... dan... Als ik morgen weer beter ben, dan...
De hoop van de christen heeft meer te maken met het Koninkrijk van God. Alles op zn kop: de verliezer wordt een winnaar. De mislukte huisvrouw de beste Dochter. Gelukkig maar...

Zo, het eten is klaar. Voorzichtig zet ik de pannen op tafel. Gaat in één keer goed. De anderen even roepen: ze komen direct! Nu nog kijken of het lekker is. Als laatste zak ik aan tafel neer. Maar ach, dat geeft niet. Daar ben je moeder voor.
En... Jezus zegt, en dát geeft hoop:
Wie achter is mag voorgaan!


Witte zwanen zwarte zwanen
Wie gaat er mee naar engel-land varen
Engel-land is weer open
En iedereen mag komen
Jezus is de timmerman
Die elke sleutel maken kan
Laat doorgaan laat doorgaan
Wie achter is mag voorgaan
Laat doorgaan...

In het koninkrijk van God
Zet Hij alles op z'n kop
De koning is een dienaar
De verliezer wordt een winnaar
De laagste wordt de hoogste
De kleinste wordt de grootste
Laat doorgaan laat doorgaan
Wie achter is mag voorgaan
Laat doorgaan...


Elly en Rikkert

vrijdag 15 mei 2015

Ministry (bediening)

Op zoek naar een andere cursus, omdat PPT bijna afgelopen is,       :(  begint iemand tegen mij over ministry-gebed.
Als later in de week nog iemand daarover begint én er een mailtje binnenkomt met een uitnodiging, is de aanmelding in no time verstuurd.

Woensdagavond was het zover. Samen met nog twee anderen liep ik de kerkzaal in. Een beetje het-heen-en-weer had ik wel! Wat zou er gaan gebeuren? Het is natuurlijk niet zomaar een cursus...
Het gaat ook om praktijk. Oefenen...
En wat is het druk! Negentig aanmeldingen, horen we later!

Ik neem een slokje uit het bekertje water (mmm) terwijl ik de kerkbank in schuif. We beginnen met gebed en lofprijzing. Heerlijk even zingen tot eer van God!
Daarna volgt uitleg over deze cursus vanuit Bijbels perspectief, terwijl nog weer later uitleg komt over ministry zelf.
Heel praktisch ook. Denk aan frisse adem, nette kleding (geen diep decollecté...) mannen bidden met mannen, vrouwen met vrouwen.
Nou, daar sta ik dan, ondanks het tandenpoetsen de knoflooksmaak nog in mijn mond. Mij kleding? Ah, die zijn oké! (pff).
Mooi trouwens, dat ministry vooral is: samen bidden met degene die gebed vraagt, in plaats van 'alleen maar' voor iemand bidden. En.. het is geen vervangend model, maar iets wat je ook kunt inzetten.

We stomen in één keer door. Er is geen ruimte voor een pauze, maar die plaspauze neem ik dan maar gewoon. Van kwart voor 8 tot ruim tien uur in één keer... da's een beetje té enthousiast.

Maar dan is het tijd om te oefenen. We oefenen  het model, de gang van zaken, we bidden oprecht en gemeend. Bidden is geen spelletje. Goed om even neer te zetten!

Ik heb me voorgenomen eerst eens even alles te bekijken. Zo'n kat uit de boom, weet je wel. Maar eenmaal in het groepje met bijna allemaal onbekende mensen en de trainer, voel ik me vrij genoeg om voor iemand te bidden. En later nog eens. Het is heel erg goed om dit te doen. We zijn doordrongen van de aanwezigheid van God en Zijn Geest!
Blij loop ik naar huis. Nog vijf avonden. Ik kijk er nu alweer naar uit. Dit is echt heel bijzonder!!

Voor meer info: http://www.new-wine.nl/ministry/