ons gezin, plus aanhang...

ons gezin, plus aanhang...

dinsdag 19 mei 2015

Alles op z'n kop. Over de mislukte huisvrouw die de beste Dochter mag zijn

Hè? Gooi ik nu voor de tweede keer echt die groenten in de pan? Terwijl ze niet in de pan horen? Ik weet niet hoor, maarre...  Ergens ben ik er niet helemaal bij. Al heel veel gaat mis en ik voel me zelf steeds meer wegzakken. Nog ff en ik val etenkokend in slaap.

Nou oké, pan weer leeg, groenten weer terug in hun bakkie, waar ze horen. Eitjes breken. Tuurlijjk... Van de eerste de beste landt vooral de schil in de pan... Met het restant schil vis ik het er weer uit.
Saus bij kip. Arg, klets, over de panrand heen. En ja hoor. Precies op mijn nieuwe shirt. Juist op die ene witte streep... Lekker béee-zig.
Schoonmaken, water in de gaten houden voor de rijst: kookt het al? O wacht, het ei omdraaien. Durf ik??
Maar pff, dat gaat in één keer goed. Misschien ben ik vandaag gewoon beter in alles op z'n kop keren dan de perfecte huismoeder spelen, die ik toch niet ben en worden wil.

Het zet me trouwens wel aan het zingen: in het Koninkrijk van God zet Hij alles op zn kop!
Opeens is dat liedje in mn hoofd. En maakt het me even niets meer uit dat alles wat anders gaat vandaag. Misschien is dit juist wel even de bedoeling: alles op zn kop.
Met twee indringende begrafenissen deze week, mag je gewoon even verstrooid zijn.
En na het lezen van een boek over ploetermoeders, ga je vanzelf wel ploeteren. En bedankt Laura. kijk, hiervan kan ik dan de verantwoordelijkheid even wegschuiven. Als jij me het boek niet had gegeven, dan... :)
Fout! As ik het niet had willen lezen, dan was het me ook nooit gegeven. Als ... dan...
Had de dominee laatst een mooie preek over. De hoop van een niet-christen: als... dan... Als ik morgen weer beter ben, dan...
De hoop van de christen heeft meer te maken met het Koninkrijk van God. Alles op zn kop: de verliezer wordt een winnaar. De mislukte huisvrouw de beste Dochter. Gelukkig maar...

Zo, het eten is klaar. Voorzichtig zet ik de pannen op tafel. Gaat in één keer goed. De anderen even roepen: ze komen direct! Nu nog kijken of het lekker is. Als laatste zak ik aan tafel neer. Maar ach, dat geeft niet. Daar ben je moeder voor.
En... Jezus zegt, en dát geeft hoop:
Wie achter is mag voorgaan!


Witte zwanen zwarte zwanen
Wie gaat er mee naar engel-land varen
Engel-land is weer open
En iedereen mag komen
Jezus is de timmerman
Die elke sleutel maken kan
Laat doorgaan laat doorgaan
Wie achter is mag voorgaan
Laat doorgaan...

In het koninkrijk van God
Zet Hij alles op z'n kop
De koning is een dienaar
De verliezer wordt een winnaar
De laagste wordt de hoogste
De kleinste wordt de grootste
Laat doorgaan laat doorgaan
Wie achter is mag voorgaan
Laat doorgaan...


Elly en Rikkert

vrijdag 15 mei 2015

Ministry (bediening)

Op zoek naar een andere cursus, omdat PPT bijna afgelopen is,       :(  begint iemand tegen mij over ministry-gebed.
Als later in de week nog iemand daarover begint én er een mailtje binnenkomt met een uitnodiging, is de aanmelding in no time verstuurd.

Woensdagavond was het zover. Samen met nog twee anderen liep ik de kerkzaal in. Een beetje het-heen-en-weer had ik wel! Wat zou er gaan gebeuren? Het is natuurlijk niet zomaar een cursus...
Het gaat ook om praktijk. Oefenen...
En wat is het druk! Negentig aanmeldingen, horen we later!

Ik neem een slokje uit het bekertje water (mmm) terwijl ik de kerkbank in schuif. We beginnen met gebed en lofprijzing. Heerlijk even zingen tot eer van God!
Daarna volgt uitleg over deze cursus vanuit Bijbels perspectief, terwijl nog weer later uitleg komt over ministry zelf.
Heel praktisch ook. Denk aan frisse adem, nette kleding (geen diep decollecté...) mannen bidden met mannen, vrouwen met vrouwen.
Nou, daar sta ik dan, ondanks het tandenpoetsen de knoflooksmaak nog in mijn mond. Mij kleding? Ah, die zijn oké! (pff).
Mooi trouwens, dat ministry vooral is: samen bidden met degene die gebed vraagt, in plaats van 'alleen maar' voor iemand bidden. En.. het is geen vervangend model, maar iets wat je ook kunt inzetten.

We stomen in één keer door. Er is geen ruimte voor een pauze, maar die plaspauze neem ik dan maar gewoon. Van kwart voor 8 tot ruim tien uur in één keer... da's een beetje té enthousiast.

Maar dan is het tijd om te oefenen. We oefenen  het model, de gang van zaken, we bidden oprecht en gemeend. Bidden is geen spelletje. Goed om even neer te zetten!

Ik heb me voorgenomen eerst eens even alles te bekijken. Zo'n kat uit de boom, weet je wel. Maar eenmaal in het groepje met bijna allemaal onbekende mensen en de trainer, voel ik me vrij genoeg om voor iemand te bidden. En later nog eens. Het is heel erg goed om dit te doen. We zijn doordrongen van de aanwezigheid van God en Zijn Geest!
Blij loop ik naar huis. Nog vijf avonden. Ik kijk er nu alweer naar uit. Dit is echt heel bijzonder!!

Voor meer info: http://www.new-wine.nl/ministry/   

vrijdag 8 mei 2015

Wat eten we vandaag?

Zomaar opeens, aan het einde van deze vakantieweek, heb ik zin om wat leuks te doen. We zijn met ons vieren thuis: man, Rob, Geert en ik.
Wat leuks... eh... hoe gaat dat ook al weer?
Lang geleden zijn we met 'wat leuks doen' maar gestopt: alles liep uit op drama.
Spannend dus. We besluiten met elkaar naar de Mac te lopen, daar een Flurry te eten en dan via de Hoogvliet terug.
Klein beginnen maar weer...
Die Hoogvliet is niet mijn idee, maar die van de jongens. Ze hadden plannen gesmeed om samen naar de Hoogvliet te gaan, voor iets ... Dus... Beter om dan maar even mee te gaan...

De wandeling gaat prima, het ijs is, zoals altijd verrukkelijk, de zon schijnt. Helemaal top!
Maar dan de Hoogvliet...
Wat mis ging weet ik nog steeds niet. Ondanks al onze compromissen. Geert wil geen bloemkool, dus kiezen we voor vis met een pot doperwten en wortels. En Rob besluit icetea met prik te kopen (en suiker). Nu is suiker geen probleem, maar in de icetea zit wel heel veel. Ik koop het altijd zonder prik en zonder suiker. En als we nu niets hadden staan, met prik en suiker... Maar nee, Rob blijft bij zijn besluit. Ik ook... Handig in de drukte van vrijdagmiddag... Manlief bemoeit zich er niet mee, maar kijkt me zo nu en dan even aan met een blik van: waar gaat dit over?? Nou ja, dan ga ik steigeren én vechten!
Uiteindelijk verloor ik. Want ja, om nu voor heel Veenendaal zo'n circus op te voeren ging me wat te ver.
Lopend weer naar huis. Twee hele boze jongens voor ons uit. En ik mopper: zo meteen ga ik bloemkool halen!
-Wat kun jij provoceren zeg. Manlief kijkt me strak aan.
Nee, ik ga de discussie over wat provoceren is niet aan. Maar ik noem het meer confronteren, laten we het daar op houden.

Als ik even later naar de bakker fiets, rijd ik snel even langs de andere super. Ha. Bloemkool in de aanbieding. Komt dat even goed uit.

Geert moppert maar iets. Ze binden allebei erg in zodra ze de bloemkool zien. Toch wel met een overwinningsgevoel eet ik m'n bordje leeg. En Rob. En man. Ja... zelfs Geert.
Altijd nog beter hè, dan suikerbieten en tulpenbollen, glimlach ik liefjes.
Over provoceren gesproken ....


woensdag 6 mei 2015

Te koop aangeboden!

Een lange vakantie ligt voor ons, vooral voor Rob. Waar Geert maar een weekje vrij heeft (kort, maar lekker) heeft Rob er twee.
Ik kwam daar de vorige maand pas achter, dus ai, dat was wel even slikken. Want vrije tijd, dát blijft moeilijk voor Rob.

Maar inmiddels zijn we drie dagen verder en lijken we onze tijd best door te komen. Want Rob heeft z'n oude hobby weer opgepakt: wubbies maken. Vroeger noemden we het 'pompoenen'.
Je weet wel: kartonnetjes, wol er om heen wikkelen, open knippen, draadje er om en klaar!
Ik mag het niet stap voor stap voordoen of laten zien op foto's, want het is geheim, volgens Rob.
Hij heeft namelijk bedacht dat hij er wel een bedrijfje van kan maken.
En dus staan de wubbies vanaf vandaag op facebook en nu ook op mijn blog.

TE KOOP AANGEBODEN: WUBBIES!
Voorwaarde is wel dat we ze in Veenendaal bezorgen, of dat je ze zelf op komt halen.
Duur? Nee hoor, een bol wol is duurder...
Eén euro per stuk of ... hier de aanbieding... drie voor € 2,50!!!!
Dat laat je toch niet gaan!!!!?????
Als extra service geldt dat je ook een bestelling kunt plaatsen met je eigen kleuren.
Is dat leuk of niet?

Rob heeft momenteel alle tijd: vakantie én hij zit met z'n been omhoog. Vandaag zijn we alweer bij de huisarts geweest om, voor de zevende keer, geholpen te worden aan een ontstoken teen.
Dus... help Rob de tijd door nu hij 24 uur met z'n voet omhoog moet en bestel HIER en NU! :)


zaterdag 2 mei 2015

Saai hier!

-Zo hé, jij bent geconcentreerd bezig!
Met een schok open ik mijn ogen.
-Man, ik schrik me wild!
De man naast me lacht.
-Lang geleden dat ik je sprak. Hoe is het thuis?

Ja-ah, daar vraagt-ie wat. Hoe is het thuis?
Deze man kent zo'n beetje alle vaste sportvrouwen (!) op de sportschool en maakt makkelijk contact. Hij weet van de ziekte van mijn man, zijn vraag zie ik dus alleen maar als meelevend.
En dus antwoord ik:
-Saai.

En zo is het.

Later vertelt mijn vriendin dat ik vast lijd aan PTSS.
Huh??
-Posttraumatisch stressstoornis.
O ja hoor... vast. En samen lachen we er om.

Maar 't is natuurlijk wel zo dat we hier al een hele, hele, hele lange periode altijd maar bezig zijn met zorgen, zorgen, zorgen. En dan bedoel ik niet eens zorgen voor. Maar gewoon: zorgen.
En nu zitten we in rustig vaarwater.
Manlief knapt goed op en doet het rustig aan. Hierin heb ik mijn balans wel weer gevonden, maar dat kostte erg veel tijd.
Willeke is het huis uit, dat gaf rust, maar ik begin haar nu steeds meer te missen: ze zorgde voor een stuk beweging in ons gezin, voor lachen en gek doen, voor enthousiasme en geklier.
Dat Rob weer thuis is, daar zijn we ook al weer aan gewend. En ook hij doet het heel erg goed, al blijven we voorlopig nog even opvoeden.. :)

-Dus ja, saai is het thuis. Rustig. Heel rustig...
-Nou geniet er van, zegt hij
-Ja, dat ga ik proberen, dat moet ik leren, denk ik. Ach, komt vast goed. Veel sportplezier verder.
-Jij ook!

Ik doe mijn ogen weer dicht en... adem in... adem uit...

zaterdag 25 april 2015

Verrassing voor de jarige!

- Moet jij niet gaan koken?
- Hm, geen zin...
- Heb je eigenlijk wel die rode kool gehaald?
Met een vies gezicht benoemt mijn man wat vandaag op de planning staat: rode kool. En hij eet dat niet...
-Wat?
Verschrikt spring ik overeind. Ik ben het helemaal vergeten.Ontsteld staar ik naar de klok: kwart over vijf en geen groente in huis.
Wacht, misschien is er nog spinazie in de diepvries.

Ze zitten allemaal in het complot: Jorike, Rob en Geert.
En ze houden keurig hun mond!

Als blijkt dat de spinazie ook op is, oppert Rob heel verrassend pizza. Laten die nu genoeg in de diepvries liggen!!
-Goed plan, Rob!
Maar papa is minder blij:
- Ik lust geen pizza. En trouwens, jij toch ook niet?
Nee inderdaad, die diepvriesdingen boeien me niets.
-Ach, ik neem wel brood anders. Mijn idee. Brood met rauwkost! Mmm.
Behoorlijk geïrriteerd is mijn man als hij op de fiets stapt om voor zichzelf lasagne te halen bij de slager.
Hé hé, even ruimte om te lachen...

Als de pizza's voor Rob en Geert warm zijn en de pizza van Jorike in de over staat, ligt manlief op de bank met een Duck.
Maar het geduld raakt wat op als ook Jorike haar pizza heeft.
-Mijn lasagne is toch ook al wel bijna klaar?
-Hoelang moet-ie? roep ik vanuit de keuken
-Weet ik veel...
-Ik zie het al, nog niet gaar.

We besluiten met elkaar de maaltijd voor de kinderen af te sluiten met Bijbellezen en danken. Een beetje geërgerd en vooral hongerig zit papa er bij.
Direct als we van tafel af gaan loopt hij naar de oven om zn lasagne er uit te pakken. Trekt de deur open en ... leeg...
Zijn stomverbaasde en boze gezicht staat me nog helder voor ogen.
-Kom schat, kleed je lekker even om, doe wat leuks aan. Vanavond neem ik je mee naar een goed restaurant, omdat je morgen jarig ben...

Zo'n bijzonder verjaardag moet gevierd worden op een unieke wijze, toch?
Niet zo zeer de leeftijd: 46, als vooral het feit dát we het nog vieren kunnen na alles wat er gebeurd is de afgelopen tijd, is absoluut een verrassend etentje waard.
En.. dat is helemaal gelukt!
Gefeliciteerd, schat!







woensdag 22 april 2015

Op eigen benen

-Nou-ou hij is laat.
-Hoezo, twee uur toch?
-Ja maar meestal is hij vijf minuten te vroeg...


Manlief loopt al richting raam.
-O kijk, daar is-t-ie al.
Precies op tijd!
Rob rent naar de deur. Hij doet open, want dit bezoekje betekent maar één ding: gebak!


Even later zitten we met koffie en gebak geïnstalleerd. Bespreken we de afgelopen tijd. Bijna een half jaar thuisbegeleiding, terwijl het alweer negen maanden geleden is dat Rob bij Karakter startte. En dan nu de finish. Laatste bezoekje, laatste keer.


Mooi hoe Rob precies kan zeggen wat hij bij Karakter geleerd heeft:
Aardig zijn voor elkaar
Dingen vragen
Beleefd zijn


En dan wat wij allemaal geleerd hebben!! Echt te veel om op te noemen :) Jammer hè...
Zoveel dingen geleerd die goed waren voor onszelf en voor elkaar.


En dan wil mentor zelf ook nog wat leren natuurlijk.
Maar echt, wij weten niets te noemen wat hij anders had moeten doen. Wij zijn dik tevreden.


Met een klein cadeautje waarin we de warmte en lichtpuntjes van Karakter en zijn aanwezigheid nog eens benadrukken en een bedankkaartje, loopt Martien weg. Lachend zwaaien Rob en ik hem uit.


Ja! Wij gaan het weer zelf redden. We staan weer op eigen benen en we gaan er voor!


Dag Martien, je bent een geweldige fantastische sociale therapeut!!!

donderdag 9 april 2015

Nieuw modem

Die dag, woensdag 1 april, lukt het me mijn man heel snel uit bed te krijgen... Nee, het grapje vertel ik niet, maar hij trapte er goed in.
Maar toen kwam de harde werkelijkheid: toen moest ik er zelf uit.
Ai... dat voelt niet zo best vandaag. M'n benen en armen voelen nog zo moe...
Puffend hijs ik me in m'n sportkleren, want ja, het is woensdag... De jongens op weg naar school helpen, Rob stapt in de bus, met Geert fiets ik een eindje op. Hij wil heel vroeg op school zijn in verband met het voorbereiden van een 1 aprilgrap voor de meester. Zo moeder, zo zoon... :)


Het sporten helpt niet veel en behoorlijk saggerijnig kom ik thuis. Mmm, dat kan beter. Na het douchen en leren pak ik de volgende taak op: modem verwisselen.
KPN had het aangeboden: een nieuw modem voor een sneller internet. Nu maakt dat snellere internet mij geen klap uit, maar ons modem is al behoorlijk bejaard. Nu een nieuwe geeft wat meer zekerheid tegen een onverwachte uitval van die ander. En omdat manlief twee linker handen heeft als het om computers gaat, is dat mijn ding.


En.. het is zo gepiept. Kijk, daar word ik blij van. Stekketje er uit, stekkertje er in. En nog eens en weer. Zo simpel! Ik trek de overgebleven oude snoertjes weg en zie daar, dat ruimt direct wat meer op.
Computer aan en ja hoor, al snel heb ik weer verbinding.


Tot we er een uur of wat later achter komen dat de telefoon het niet doet. We hebben bellen -en internetpakket, dus er moet toch iets fout gegaan zijn. Ik kijk nog eens, zitten echt al de stekkertjes goed? Manlief buigt zich er ook eens over en concludeert hetzelfde: alles ok. Inmiddels ben ik niet meer zo blij. Ik besluit KPN te bellen, met mobiel. En na twintig minuten, maar niets wijzer, is mijn beltegoed wel drastisch gedaald... De man is schappelijk: ik bel zo wel even terug. Maar ook dat volgende half uur bereiken we alles, maar geen telefoonverbinding.


Volgende stap: mailtje sturen naar een hele slimme ICT-er. Maar die reageert niet. Woensdag niet en donderdag ook niet.
Tja, zegt mijn man, de telefoon geeft aan dat er geen netwerkverbinding is.
Duhduh... snuif ik. Wat denk je zelf?
Toch duik ik nog eens bij al die snoertjes neer. En o help! Dan zie ik het. De adapter van het basisstation van de telefoon zit niet helemaal in de stekkerdoos. Hij rust op een andere stekker.
Niet heel veel later hebben we... tringggg... jawel. Telefoon!!



zondag 5 april 2015

Paaszondag: de stilte voorbij

De hemel wacht op Gods tijd. Die tijd nadert snel. Op de vroege Paasmorgen gaat de hemel open. Kijk twee engelen, in blinkende kleren komen naar de aarde toe. Ze weten waar ze heen moeten: God wijst hen de weg. De tuin van Jozef van Arimathea is het doel. De grafsteen weghalen, daar komen ze voor. Hun Schepper zien, dat is waar ze naar verlangen.
De soldaten vluchten weg van het blinkende licht. De steen wordt weggerold. Vader spreekt en wekt Zijn Zoon. De Zoon gehoorzaamt. Hij laat de doodskleden achter in het graf en verlaat de dood als Overwinnaar van satan.
HIJ IS OPGESTAAN!!!

Gejuich in de hemel. Ik denk dat de hemelbewoners niets anders konden dan zingen: Heilig, heilig, heilig is de Heere God, de Almachtige, Die was, Die is en Die komt! (openb. 4: 8b)

In de tuin is het nog stil. Maar dat zal snel veranderen. De Heere maakt aan hen, die het moeten weten, bekend dat Hij is opgestaan.
Verbazing bij Maria. Ontzag bij Johannes. Enthousiasme bij Petrus. Ongeloof bij Thomas. Een heerlijk besef bij de Emmausgangers. Verbijstering bij de kerkleiders van Jeruzalem.

Wat een verschillende reacties bij één en dezelfde gebeurtenis.
De vraag komt naar ons toe: wat doet de opstanding van de Heere met ons? Ben je verbaasd of verbijsterd? Verheugd of enthousiast? Kniel je dankend voor Hem neer en geef je Hem alle eer die Hij waard is? Of sta je nog wat afwachtend toe te kijken, omdat je niet weet of het waar is?
Schaam je je net als Petrus voor je verloochening? Kruip je weg vanwege je ongeloof, net als Thomas?
De Heere weet er van. Hij roept je dichterbij. Kom hier met uw vinger en bekijk Mijn handen, en kom hier met uw hand en steek die in Mijn zij; en wees niet ongelovig, maar gelovig.
De Heere weet er van als Hij je vraagt: Heb je mij lief? Wat is hierop jouw antwoord voor Hem?

Heere, U weet alle dingen. U weet dat ik U liefheb. Zeg het Petrus maar na en geloof: Hij is opgestaan. Jezus leeft!

zaterdag 4 april 2015

Stille zaterdag


Het is stil. Heel stil. De heuvel Golgotha ligt er verlaten bij. De kruizen zijn leeg, de mensen weg.
Hoofdschuddend ging de hoofdman naar zijn huis: deze Mens was Gods Zoon. Verdrietig gingen de discipelen terug. Radeloos in het gemis van hun Meester. Jozef en Nicodemus hebben samen met wat vrouwen, de zorg voor het lichaam van hun Meester op zich genomen. Het lichaam in het graf gelegd. Hun Heere de laatste eer bewezen. En zijn bedroefd weggegaan. De kerkleiders waren opgelucht. Zij zijn blij de heuvel afgelopen: eindelijk is Hij dood! Opgeruimd staat netjes.
En dan wordt het stil. Heel stil op de heuvel Golgotha. Drie lege kruizen getuigen van het leed wat is geschied.

Het is stil. Heel stil. De soldaten die op wacht staan bij het graf, wachten ongeduldig de aflossing af.
Waken bij het graf? Ja! Je weet immers nooit?

In de zaal waar de discipelen bij elkaar zijn gekomen, is het ook stil. Beklemmend stil. Verdriet voert de boventoon. Ze begrijpen het niet. Ze snappen er niets van. Hun Meester, hun Rabbi, dood? Hun Heere, die ze Koning wilden maken? Hij die de vijanden zou verjagen? Hij is er niet meer. Hij vocht niet, Hij zei niets, Hij liet ze gewoon hun gang gaan. En ja, daar hing Hij dan, aan het kruis.  En nu is Hij die vreselijke kruisdood gestorven. Wat moeten ze nu? Waar moeten ze heen?

In Jeruzalem is het niet stil. De kerkleiders zijn onrustig. Want ja, de discipelen van Jezus, die zijn nu eenmaal niet te vertrouwen. En trouwens, heeft Hij zelf ook niet iets gezegd over opstaan na drie dagen? Heeft Hijzelf niet laten merken dat Hij Koning is?
Daarom staan die wachters bij het graf van die Oproerling, in de tuin van Jozef van Arimathea.

Het is niet stil in Jeruzalem. De mensen gaan door met hun eigen plannen. Ze vieren sabbath, als of er niets bijzonders is gebeurd. Ze denken niet meer aan gisteren. Er staan belangrijkere dingen op de agenda.

Maar in de hemel? Ik denk dat het daar heel stil is. God wacht tot het Zijn tijd is. Tijd om Zijn Zoon wakker te roepen. De engelen wachten ademloos op de fantastische dingen die komen gaan. Ze zijn stil. Alles willen ze meemaken, niets willen ze missen. Daarom wachten ze zwijgend, maar geduldig op hun God die Zijn Zoon wakker roept. Verwachtend kijken ze hier naar uit!  Morgen zal God twee van hen naar beneden sturen om hun meest waardevolle taak op aarde te mogen gaan doen.
Stil, verlangend en vol blijdschap kijken ze uit naar hét moment.


Nu is het nog stil. De aarde wacht, de hemel wacht. Nog één nachtje slapen…


Mattheus 27: 57-66
Uit: Hoop voor onderweg, uitgave van de Hoeksteengemeente Veenendaal geschreven door ondertekende