ons gezin, plus aanhang...

ons gezin, plus aanhang...

maandag 27 oktober 2014

De klok een uur...eh, ja wát eigenlijk?

Wintertijd. Heerlijk. Wat heb ik daar naar uitgekeken. Met veel plezier zette ik de klok een uurtje naar achter. 's avonds al: van tien naar negen. Mmm.. Welterusten allemaal!

Op de één of andere manier voel ik me lekkerder als ik op wintertijden eten en slapen mag. Ik zit veel beter in mijn ritme en heb veel meer energie. Tegendraads, lijkt het, want in de krant las ik dat deze periode voor veel mensen een periode van depressie en vermoeidheid is. En ja, ik heb ook graag  wat meer zonlicht dan de winter geeft. Maar de vermoeidheid is anders dan in de zomer. Nou ja, ik snap er zelf niets van, dus jullie vast ook niet. Ooit las ik, in een andere krant, dat er meer mensen zijn die last houden van een uur tekort in de zomertijd. Een social jetlag. Gelukkig maar, ben ik niet de enige en het heeft nog een naampje ook... erkenning!!J

Gisteren sprak ik na kerktijd mensen die erg alert waren op de klok dit weekend. Ik was er niet bij, maar hun verhaal ging zo:

Tuut...tuut...tuut... De wekker. Nee hè, niet nu al weer...
Maar kom op, het is tijd. Eruit. Vrouw schudt man wakker en rekt zich eens even lekker uit. Rustig wakker wordend schiet ze in haar pantoffels en gooit haar badjas om. Brr, koud zeg.
Beneden maakt ze het ontbijt klaar voor haarzelf en haar man en, terwijl hij in vol ornaat (hij is lid van de kerkenraad) aanschuift, eten ze hun lekkere, gezonde ontbijt rustig op. De rust van de zondagochtend treft hen. Zo heerlijk stil nog... Als alles op is, wordt het bijbels dagboekje gepakt.

Hé, hier staat helemaal niets over wintertijd, klok verzetten. Dat ís toch wel vandaag?
De twijfel slaat een beetje toe. Het is wel erg stil op straat. En het is nog wel erg donker. 
Nou ja, eerst maar gedaan maken en dan toch snel op de laptop kijken.

Zo gezegd, zo gedaan. Laptop open, opstarten, een nieuwsgierige blik rechts onderin...6.20 uur
Verbaasd kijken ze elkaar aan. Om dan onbedaarlijk in de lach te schieten: hadden ze de klok vooruit gezet.... Lang hebben ze genoten van de mooie, rustige zondagochtend. J

dinsdag 21 oktober 2014

Net mensen

Alweer twee maanden woont Rob nu bij Karakter. Het is heerlijk, dat geef ik zonder schroom toe. Ik geniet er van, maar tegelijkertijd gebeuren er zoveel dingen die mijn aandacht vragen en mijn energie opslokken, dat ik amper de kans krijg echt te genieten. Het loopt sneller leeg dan dat er bij komt, lijkt het wel.

Allereerst is er altijd wel wat met Geert. Hij werkt het best op een goede voorbereiding, goede huiswerkplanning, vraagt veel begeleiding bij het huiswerk en houdt erg van voorspelbaarheid. Het kost een behoorlijk denkvermogen om dat allemaal in werking te houden. De therapie die hij wekelijks kreeg bij Eleos (baas over bang) is even stopgezet, om uit te rusten. Dat scheelt heel wat tijd en energie.

Het onderzoek waar ik de vorige keer over blogde, heeft me ook veel energie gekost. Waar ik eigenlijk al een groot deel klaar was om te horen dat ik kanker zou hebben, was het een hele blije omschakeling: je bent gezond. Vooral verwondering speelde de overhand: waarom anderen wel, maar ik niet. Wat een zegen! Wat word je dan klein en nietig voor die grote God Die alles leidt!

De sociale interacties tussen verschillende mensen, van socialtherapeuten tot ouders, van vrienden tot kinderen, het kost me allemaal veel van mezelf. Misschien is het omdat mijn man thuisloopt en ik daarom geen plekje meer voor mezelf denk te hebben. Even het huis voor mij alleen, even  geen gepraat, gevraag,  geen dingen die van me worden verwacht. Het lijkt wel of het nooit meer stil is hier en alsof er altijd iemand is die me nodig heeft, of dat nu werkelijk 'nodig' is, of dat het iemand is die me gewoon even vraagt: 'lekker geslapen?'

En ik denk bij mezelf: poe hé, hoe zal dat gaan als Rob weer thuis is? Nog meer vragen, gepraat, en verwachtingen. En ja, die tijd komt. Want hij doet het zo goed bij Karakter, dat we alweer gaan afbouwen. (lees: dat hij meer thuis komt.) Fijn? Hm, beetje dubbel hoor. Enerzijds heel erg welkom, aan de andere kant vind ik februari ook wel vroeg genoeg.
Nou ja, we zien het wel. En dat zeg ik niet vanuit een stuk onverschilligheid, maar meer vanuit een stukje onzekerheid. Laten we maar rustig aan, stap voor stap vooruit gaan. Niet te snel, maar ook geen getreuzel. En, zo zei onze sociotherapeut Martien: het hoeft niet altijd goed te gaan. O, nee, da's waar ook. Fouten mogen. Van onze kant. Van Robs kant. Want ja, autisten zijn ... net mensen. :), toch Martien?? Beter nog: prachtmensen!!!
                                                          

maandag 29 september 2014

Mijn borst, mijn vijand?

Poeh hé! Zuchtend stap ik van de stoel. Zo, even het plafond van de badkamer gedaan. Maar o, wat een pijn.
Mijn hele rechterborst voelt gekneusd. De pijn trekt door naar mijn arm, onder mijn oksel door. Het voelt heel beroerd en een beetje eng.
Alweer! Het is nu de zoveelste keer dat die borst pijn doet.
Met dat de dag vordert, wordt het beroerder en ik stel het niet langer uit. Ik bel de huisarts en maak een afspraak.
Vrijdagochtend ben ik aan de beurt, gewoon omdat ik het dagje uit donderdag niet wil laten schieten.
Donderdag is de pijn weer helemaal weg, maar dat is de laatste maanden steeds zo.
De arts, een vrouw! voelt, voelt nog eens en concludeert dan, mij tegensprekend:
-ik voel wel wat. Ik stuur je door.

Het wordt een vreselijk zenuwslopend weekend. Want hoewel ik lees op internet dat tumoren geen pijn doen, gaan de gedachten wel die kant op. Dat de arts op de verwijsbrief heeft staan dat ik een 'niet-urgent-geval' ben, vergeet ik helemaal als de emoties de overhand nemen.
De spanning vreet aan me, maar ik wil het niet laten merken. Wat heeft het voor nut om mensen onrustig te maken, terwijl je zelf nog niets weet?

Wel ben ik continue in contact met God, mijn Vader, mijn Schepper. Hij heeft me immers gemaakt. Ik ben van Hem. En regelmatig geef ik deze dagen mijn leven, mijn lichaam en ook heel bewust mijn borsten terug aan Hem, Die het Leven is.
-Wat is Uw plan met mijn leven, Vader? vraag ik Hem.
- Mijn plan met jou staat vast, Mijn kind, Ik zal je een hoopvolle toekomst geven.
En 's nachts opeens de woorden van Hem: Ik ben je Heelmeester, vrees niet.

Voor mezelf maakt het me eigenlijk niet eens zo veel uit. Als dit is wat ik nodig heb, dan zal het wel goed zijn, kan ik denken. Maar voor man en kinderen, met name voor Geert...
Tjonge, die jongen krijgt momenteel begeleiding van Eleos omdat hij niet zonder mij kan. Ik moet er niet aan denken hem te moeten vertellen dat ik kanker zou hebben. Dat is mijn grootste angst, waar ik af en toe helemaal door in de stress en emoties schiet...

Dan is het maandagmorgen. Exact half negen mogen we de kamer in van de radiologie. Direct er achter aan naar een andere kamer voor de echo. Dan doorlopen naar de afdeling oncologie. Wat vreemd om daar te zitten! Voor één keer? Of wordt dit onze thuisbasis?
Tien minuten later weten we het: niets wat afwijkt gevonden. Wat een vreugdevolle diagnose!!
De klachten komen van de hormonen. Overgang?? Ze noemt het voorzichtig en ik lach: ja hoor, zou best kunnen!
En als we blij naar huis rijden en ik in stilte Vader dank, gaan mijn gedachten uit naar hen, die een andere diagnose horen en wél het traject in moeten van ziekte en pijn. Ik wens jullie allemaal Gods troost en sterkte toe en heel veel liefde van de mensen om je heen!



vrijdag 12 september 2014

Waar is onze passie voor Jezus??

Na woensdagavond een indrukwekkende avond in de gemeente over de geestelijke strijd, vanmorgen een gesprek met een broeder van de gemeente. En al pratend kwamen we op de jongelui. Hun keuzes, hun zoektocht binnen de gemeente.
Wat is dat toch, zo vroegen we ons af, dat geïnteresseerde jongelui wél graag naar conferenties als Heartcry gaan, naar avonden van 'Jij daar' en zo, maar dat ze bij de kerk zo snel afhaken?

Om maar niet te spreken van al die andere jongelui in de kerk dan, ik bedoel die in de kerk waren. Bij ons zijn ze zo goed als weg. Er zitten nog een aantal tieners, maar de club wordt steeds kleiner.
Hoe hou je ze erbij? En waarom wel een heel weekend naar een conferentie, waar ze urenlang meeschrijven met de spreker? Is dat dan echt alleen de muziek en sfeer??

Al pratend komen we op twee dingen: duidelijkheid en verdieping. Verdieping lijkt me duidelijk, vooral de praktische kant er van. Ja ik geloof, maar hoe morgen op het werk, op school waar ik de enige ben?
Duidelijkheid is een wat lastiger begrip in dit geval. En terwijl ik vanmiddag tijdens het sporten daarover nadacht, kwam er een ander woord in me op. Een dieper woord: passie.
Dat ontbreekt. En dan blijf ik maar heel dicht bij mezelf. Ik kan ergens helemaal voor gaan, voor meer dan 100% . Maar al snel slaat de vermoeidheid toe. Of ik word tegengewerkt door anderen en denk dan: ach, laat ook maar. En, heb ik gemerkt, hoe meer ik voor de gemeente doe, hoe meer ik tegen zulk soort dingen aan loopt. En dan ruilt de passie zich in voor moedeloosheid en denk ik: waar doe ik het eigenlijk voor?? En zo zakt het beeld weg voor Wie ik het deed...

Juist dat is denk ik wat jongeren trekt: een zichtbaar doel voor ogen, een passie waar ze voor kunnen gaan.
Zo leven ze toch ook? Passie voor zichzelf, voor vrienden, voor sociale netwerken, voor uitgaan, voor gezelligheid en lol hebben. Vaak zien ze dat nog als enige passie, al zijn er uitzonderingen.
Ach, net volwassenen...

Wij, ouder(s)en, zijn niet meer enthousiast over God, Jezus en de Heilige Geest. We geloven wel, zeker, maar wie ziet het nog? Wie merkt het op? We zijn zo verwend met alles wat we hebben dat afhankelijkheid niet nodig lijkt. We zijn zo gewoon naar de kerk te kunnen, dat we aan die vrijheid niet denken. En als we uit de kerk komen, gaan we snel tot de orde van de dag over en ziet niemand aan ons dat we blij zijn gered te zijn. Er is geen verwondering meer over dat Jezus voor ons stierf, want ach, dat horen we elke zondag.

En zo kom ik weer uit bij de geestelijke strijd, waar het woensdagavond over ging. Satan doet zijn werk goed! Hij gebruikt vermoeidheid, moedeloosheid en lacht als we zachtjes in slaap zakken. Aan ons geen kwade, wij geen probleem. Tegenwerking? Ach kom nou, niet nodig bij dit soort christenen.. De jongelui prikken er dwars door heen. Wat nep, wat onzinnig zijn die oudjes bezig. En zo worden zij speelbal van satan.

Schuld! Dat drukt. Waar is mijn passie? Waar is mijn strijdwapen tegen Gods tegenstander?
We mogen leven vanuit het 'meer dan overwinnaar', maar... weten we dat eigenlijk (nog) wel??
                                                   
Wordt vervolgd...




maandag 8 september 2014

Familiewapen, de betekenis



Leuk, de reacties op ons familiewapen. Niet alleen hier, ook op facebook kwamen er verschillende aspecten terug die inderdaad wel kloppen ten opzichte van wat wij kwijt wilden op papier.
  • De leeuw bovenaan wijst naar kracht en sterkte. De Kracht en Sterkte die we van Jezus, de Leeuw van Juda krijgen. Met Hem staan we samen sterk!
  • Geloof, hoop en liefde, dat spreekt voor zich geloof ik (of hoop ik) 
  • Het kruis staat voor geloof: zeker weten dat Jezus ons vergeving van zonden heeft gegeven en voor ons in staat bij God deVader.
  • Konijnen, vissen, liefde voor dieren is genoeg aanwezig
  • Wij zessen horen bij elkaar, zes poppetjes in een cirkel. Betekent ook een beetje: blijf van ons af! ... en: zit je aan één, dan aan allemaal...
  • De letters ASS, dat is een groot ding binnen ons gezin (Autisme Spectrum Stoornis)
  • Achter de wolken schijnt de Z (z)on of: na regen komt zonneschijn. Met die gedachte proberen we steeds weer door te gaan
  • De zwaarden staan ook voor sterk, doorgaan en vechten, vooral niet opgeven
  • Muziek staat hoog in het vaandel: zowel Willeke, Jorike als Geert spelen een muziekinstrument, terwijl ik graag naar ze luister :)
  • Een poppetje rechtsonder de leeuw doet aan sport: Willeke, Jorike en ik maken regelmatig de sportschool onveilig
  • En dan dat gezichtje, onder die zwaarden, ik weet het niet meer zeker, maar ik geloof dat daarmee onze humor wordt aangeduid. Dat is zo belangrijk: vaak gek doen, veel lachen . geloof en humor, die twee houden mij/ons op de been!

Ons gezin, I love it 

donderdag 28 augustus 2014

Familiewapen van den Brink

Alleen maar goede berichten horen we vanuit Karakter. En daar zijn we heel blij mee!

Vóór de plaatsing gingen met z'n allen naar een gezinstherapeut.
Vanmorgen hadden wij als ouders over dat onderzoek een terugkoppeling.
Mooi: we werden omschreven als een warm en open gezin. Dat doet een moeder goed!!!

Hieronder zie je het gezinswapen, wat we ontworpen hebben tijdens het onderzoek. Opdracht:wat is belangrijk in jullie gezin, wat is fijn, wat is niet fijn...
We smeten al onze creativiteit er op, vandaar dat er van mij niet zoveel op staat: of mijn ideeën werden al door anderen getekend, of de inspiratie was er niet om te tekenen. Woorden, daar kan ik meer mee, maar dat dat ook kon, daar kwam ik dus te laat achter...Domdomdom.

Al met al een wapen om trots op te zijn. Iedereen had een inbreng(etje), behalve Rob. Hij was totaal niet gemotiveerd en zag alleen maar koffie...

Ik ben benieuwd wat jullie hier zien en wat je denkt dat het betekent. Reacties zijn dus van harte welkom!! Ben benieuwd...


maandag 18 augustus 2014

Dag Rob

Bons, bons...
Mijn hart gaat te keer.
Een steen in mijn hart
Koud en warm tegelijk
Een zwaard door mijn ziel
Zo meteen met ons drieën naar Karakter
Met z'n tweeën terug

Dag Rob,
Wat moet ik zeggen?
Veel plezier?
Ja, ik wens je veel plezier
En ik zegen je
in Jezus naam:
Hij blijft bij jou!!!
Dag
Ik hou van je
Je mama

woensdag 13 augustus 2014

Ingegroeide teennagel

Rob heeft ook echt wel pech hoor.
Voor de vierde keer werd hij gisteren geholpen aan zijn ingegroeide teennagel. Vierde keer, vierde plek. En jawel, de andere teen begint nu toch ook weer.
De huisarts knipt een stukje nagel van de zieke teen weg, inclusief wortel.

Vervelend is het dat Rob al exact weet wat er gaat gebeuren en vooral: hoeveel pijn het doet.
Maar deze keer is het nog erger.
De teen is zo ontzettend ziek (uitstel leek een andere huisarts en Rob beter dan overgaan tot actie...) dat de verdoving niet meer op de zieke plek kan komen.
Arm kind. Ondanks zijn megahoge pijngrens schreeuwt hij de hele praktijk bij elkaar. En de dokter maar doorgaan, stug volhouden. Het moet gewoon gebeuren.
Huilend ligt Rob op de tafel. Zijn armen omklemmen de mijne. Hij maakt gretig gebruik van het feit dat hij me mag knijpen. Ik omhels hem, ga voor hem staan zodat hij niets ziet en troost hem, leidt hem af.
Dan, eindelijk is het gebeurd. Rob zucht.
-Jezus had aan het kruis nog veel meer pijn, hè moedertje..."
Hij haalt eens diep adem en ontspant helemaal.
Wat is dat mooi! Ik zie zo dat God ook hier aanwezig is.

En al schrijvend realiseer ik me nu weer: Hij gaat mee, dwars door pijn heen.
Nu van die grote, zieke teen, straks als Rob bij Karakter is. We weten allebei zeker dat de Heere hem troost en bij hem is. Dan hoef ik mijn kind niet los te laten, maar mag ik hem overgeven in de handen van onze Vader!

maandag 4 augustus 2014

Tranen

Nou zeg, wat er nu toch met me gebeurde!
Zondagmorgen. We zitten in de kerk. Beetje verspreid allemaal: manlief heeft dienst als diaken, Rob zit vooraan, in z'n uppie en ik met met Jorike en Geert ergens halverwege.
Het orgel houdt stil. De dominee en kerkenraad komen binnen. De afkondigingen worden voorgelezen en we beginnen met de eerste psalm.
En dan opeens...
Ik schiet vol. Nog voor ik mee kan gaan zingen rollen totaal onverwacht de tranen uit mijn ogen. Knipperen, nog eens en weer. Slikken, poetsen, vegen het helpt allemaal geen klap. Het komt alsof ik nooit anders doe en nooit meer ophoud.
Ik snap echt niets van mezelf. Wat is dit? Ik voelde me niet moe, niet gespannen, nou ja, een beetje misschien. Ik zat lekker in m'n vel en had goed geslapen. En dan opeens dit...

De hele dienst blijft het nat. Al poetsend over ogen en wangen kan ik gelukkig toch de dienst goed volgen. meezingen lukt niet, zodra ik het probeer gaat het weer terug naar af. De pakjes zakdoeken komen vandaag prima van pas! Het is zo raar, want hoewel ik huil, voel ik haast geen emotie. Het lijkt helemaal buiten mij om te gaan. Herkent iemand dat?

Tijdens de preek kan ik me redelijk concentreren, al blijft het nat. De preek is wonderlijk genoeg voor mij bedoelt: Jezus zegt: In de wereld zult u verdrukking hebben, maar hebt goed moed, Ik heb de wereld overwonnen. (Johannes 16:33) Net wat ik nodig heb.
Verdrukking? De dominee legt het mooi uit. Niet alleen  geloofsvervolging hoort daar bij, maar ook de ziekte, de zonde, de dingen die je overkomen of je daar nu wel of niet iets aan kunt doen. Het hoort er bij, maar zegt hij: je mag er gerust om huilen. Nou ja, daar was ik al mee bezig....

Later vraagt Jorike me: komt het door Karakter? Nou, ik was me er niet van bewust, ik werd overvallen door eigen tranen, zomaar, plotseling. Het was iets waar ik totaal geen controle meer over had. Maar nu ze het zo zegt: ja, daar zou het wel eens van kunnen komen.
We gaan maandag Rob vertellen dat hij naar Karakter gaat voor een lange periode. Spannend genoeg om in huilen uit te barsten, wat ik dan ook maar deed...

donderdag 31 juli 2014

Over kriebels, vlinders en een schoondochter...

-Hé, ouwe moeder! Je weet wel hè, van wie ik het meest hou.
Afwachtend en intens kijkt Rob me aan.
Tuurlijk weet ik dat:
-Van Sproety, je konijn.
-Nee!
-Eh... van mij?
-Nee!
-Van de Heere? We komen net uit de kerk, dus misschien zit er iets moois hoog...
-Nee!
O, opeens weet ik het:
-Van ... en zachtjes fluister ik haar naam in zijn oor.

-Je hebt het goed! En niet doorvertellen hoor!

-Hé, Rob, luister eens. Als je aan haar denkt, heb je dan ook kriebels in je buik?
Kriebels? Huh? Rob kijkt me niet begrijpend aan.
En ik weet genoeg.

Weet je die kriebels noemen ze: vlinders in de buik.

Een schaterlach galmt door zijn kamer.
-Vlinders in je buik? grijnst hij breeduit, die zijn dan dus hartstikke dood hoor. Weet je hoe vies dat is?

Oké, geen kriebels, geen schoondochter en al helemaal geen vlinders....