ons gezin, plus aanhang...

ons gezin, plus aanhang...

donderdag 26 februari 2015

Loslaten

Het was nog maar zo kort geleden, die intake bij het begeleid wonen op weg naar zelfstandigheid. Maar dan opeens dat telefoontje: er is plaats. En na een korte bedenktijd zei ze: ja, ik ga...

Dat het deze week vakantie is, daar hebben we tot nog toe dus nog niet veel van gemerkt.
Kreeg Willeke maandag de sleutel, het was direct knallen met alles wat nodig was.
Maar... ze zit er. Het is gelukt. En daar is ze heel trots op en blij mee. En wij met haar.

Die grote linnenkast, die in delen nog niet eens helemaal in de auto paste, is in elkaar geklust door Willeke zelf. En oké vooruit, papa hielp haar vooral...
En ál dat andere wat je nodig hebt om op kamers te gaan, alles moest nog gekocht worden, al had ze ook al wel wat dingen gekregen. Mens nog an toe, zei mijn oma vroeger. Nou inderdaad: mens nog an toe. Wat een spullen, wat een gedoe, wat een denkwerk, wat ontzettend gezellig!!

En dan haar kamer leeg. De stofwolken vlogen ons om de oren. En Willeke weet het: dit moet ik leren. Niet dat ik niets heb geprobeerd hoor, maar ja...

Nu ze echt helemaal geïnstalleerd is, gaan mijn gedachten wel even die kant op.
Loslaten begint bij elke leeftijd, maar dit is wel behoorlijk definitief.
Heb ik het goed gedaan? Gaat ze het redden? Er is zoveel níet gelukt... Zou ze me dat kwalijk nemen? Al die dingen die fout gingen, die anders gingen dan ik had gehoopt? Zoveel woorden teveel gezegd. Te weinig gezegd. Verkeerd gezegd. Zoveel blikken die niet zeiden wat ik wilde, zoveel...

Ik moet haar loslaten. Nee. Fout. Ik mag haar overgeven. Want waar ik fouten maakte, daar maakt Jezus het goed. Waar ik dingen niet zei, zegt Hij het haar wel. Heeft ze het moeilijk, voelt ze zich alleen? We mogen weten dat Hij bij haar is. Hij draagt haar, Hij beschermt haar. Veel beter dan ik kon, kan en ooit zal kunnen.
Wat is het heerlijk om te weten dat ze vast ligt in de handen van onze Redder. Alleen bij Hem is ze veilig.

Willeke, ik wens je Zijn liefde, Zijn aanwezigheid en Zijn bescherming.
En toch, je weet me altijd te vinden hè. Maar meer is: Jezus zal er, nog meer dan ik, altijd voor je zijn.



woensdag 18 februari 2015

Welkom thuis van Karakter!!!

Opeens vliegt het me aan. In de auto: zal het inderdaad wel goed blijven gaan? Kunnen we het redden, hebben we genoeg handvatten, lukt het Rob zo lief te blijven als hij nu is???
Kom op Aline, vertrouwen alsjeblieft! Weg die gedachten, nu is het zover en nu dus genieten!

Zomaar opeens kwam die onzekere gedachte in me op. Toch heb ik er juist wel veel vertrouwen in. We hebben veel geleerd, we kunnen het gewoon en Rob lijft zich echt wel gedragen
En anders niet, dan pakken we dat gewoon weer op, zoals we altijd al wilden doen.

Weet je, ik ben gewoon een beetje zenuwachtig, zo in de auto op weg naar het afscheid. Want ik haat afscheid nemen. En natuurlijk is dit leuk, want het is zoals we hoopten dat het zou gaan, maar toch...
Je bouwt wat op, ook met de mensen daar. Je geeft ze je vertrouwen, sterker nog, je geeft ze jouw kind. Je deelt de meest ellendige dingen: ik kan het niet, ik red het niet, ik wil niet meer en je lacht met ze om de leuke dingen. Die zijn er ook!

En dan nu dit moment. Naar toe geleefd. Afspraken over gemaakt. Dingen doorgesproken, Cadeautjes gekocht voor de groep, de kinderen en de therapeuten. Ingepakt en bij ieder een persoonlijk woordje. Een dankmail gestuurd voor alle socio's, gewoon omdat ze er vandaag nu eenmaal niet allemaal bij kunnen zijn. Een mail die recht uit mijn hart kwam en me blijdschap gaf omdat ik heb kunnen zeggen wat ik wilde zeggen. Heerlijk!

Na een uurtje rijden we weer terug. Tassen vol in de auto. Cadeautjes en gebak uitgedeeld of neergezet. Afscheid genomen. Met een hand, zonder tranen. Gelukkig maar. Opgelucht rijden we de straat in. Rob ziet het al: de vlag hangt uit, de vlaggetjes wapperen in de tuin. En in de koelkast staat een grote echt koffietaart. Zijn favoriet, mijn specialiteit. Rob: WELKOM THUIS!


zaterdag 14 februari 2015

Loverboy

- Nou, dan ga ik echt nooit met haar winkelen hoor.
Rob is behoorlijk in de war. Want hoe zit het nou eigenlijk?
Als je een meisje hebt en je wilt haar wat geven?  Je wilt uit eten of je koopt wat leuks voor haar?
Dat is absoluut not done, volgens Rob.
-Want dan ben je een loverboy...


De nieuwe school waar Rob nu sinds twee weken heen gaat, heeft een mooie les over loverboys gehouden.
Heel goed vind ik dat. Deze kinderen zijn al extra kwetsbaar (geloven alles, zeggen moeilijk 'nee' of kunnen niet op tegen degene die tegenover hen staat), dus het is goed dat ze op gevaren als deze gewezen worden.
Maar het is ook erg ingewikkeld.
Want Rob wil op een keer een vriendinnetje, verkering.
Maar hóe weet nu dat meisje dat hij het oprecht meent en geen loverboy is?
Niet uit eten gaan dus en helemaal niets voor haar kopen, is zijn zwart/witconclusie.
Ja, het leven is bar ingewikkeld...


Dan tegen Matthias, de vriend van onze Jorike:
-Wát? Ga jij met haar uit eten? En heb jij die rozen voor haar gekocht? Geef je haar cadeautjes?
Zo zeg, jij bent echt een grote loverboy...

donderdag 12 februari 2015

Omzetformulier PGB

Nu onze Rob volgende week weer naar huis komt (Ja!!! Je leest het goed, weer helemaal naar huis!!!!) moeten er dus weer allerlei dingen geregeld worden, teruggezet worden. Daarover had ik al geblogd.
De PGB is een lastige. Niet alleen voor ons, ook voor iedereen die er mee betrokken was, is en zal zijn. Dat weet men namelijk zelf niet...


De SVB verwijst me door naar het Zorgkantoor. Het zorgkantoor verwijst me door naar de gemeente en... nee, gelukkig verwijst de gemeente me niet door naar de SVB, al was ik daar bang voor.
Volgens het zorgkantoor moet ik een omzetformulier invullen: van uitwonend naar inwonend. Stom woord, wat meneer drie keer moest herhalen door de telefoon, voor ik hem verstond. Nog nooit van gehoord. Klopt, zegt hij vrolijk, is nieuw... Maar goed, de gemeente heeft zoiets, vertelt hij me.


De gemeente, waar ik maar naar toe ga ivm dat nieuwe woord, belt en belt en belt... WMO-collega's sturen hem door en vragen maar één ding: omzetformulier???
Dan komt er één met een goed plan: ga naar de CJG. Centrum voor Jeugd en Gezin.
En daar weten ze het antwoord: het omzetformulier bestaat nog niet....
Gelukkig weten ze ook de oplossing en zo lijkt alles toch nog op tijd goed te komen.
Want, ze belooft, ik word zo snel mogelijk gebeld.
En daar wachten we nu al 8 dagen op...

donderdag 5 februari 2015

Veertien of veertig?

Vanmiddag maar eens naar ons stadsmuseum geweest, Klein Veenlo, in de bieb gevestigd, naast de muziekschool van ons dorp. Ik was er nog nooit geweest, omdat het me niet zo boeit. Maar een goede presentatie van een vriend en dorpsgenoot, eerder deze week, maakte me nieuwsgierig en ik wilde graag meer weten over 'Het Kruis Op De Berg'.


Eerst maar eens een kaartje kopen. In de stadswinkel... ??? O wacht, daar zie ik iets. Een kleine balie, twee oudere dames, of wat jonger, ik durf het niet zo te zeggen. Het ziet er een beetje suf uit, maar wie weet komt dat omdat ik niet echt een toerist ben...
-Dag, ik wil graag een toegangskaartje voor het museum. Ondertussen bekijk ik de prijzen: MK gratis. Euhh.. o wacht, da's natuurlijk een museumjaarkaart... tot 12 jaar gratis, van 12-17 twee euro, volwassenen vier. Nou ja, vooruit maar.


De dames lijken een beetje gespannen en ietwat giebelend kijken ze naar hun computer.
Zij: Wat is je leeftijd?
Ik: Nou, in elk geval boven de zeventien, dus reken maar een volwassene. Ik lach er een beetje om... domme vraag!
Zij: Toch moet ik even je leeftijd weten.
- Ik, zeg ik een beetje vooroverbuigend, ben veertig jaar.
De dames lachen, alsof ik de beste grap van de dag maak. Dan kijken ze elkaar vragend aan en de één zegt tegen de ander: zei ze nu 14 of 40?
Ik word het een beetje zat. Zo is Geert klaar met z'n muziekles en ben ik nog nergens geweest...
Ik: Wilt u mijn IDkaart zien?
Samen staren ze naar de kleine cijfertjes die aangeven dat ik 40 ben: 1974.
Tjonge, zegt er één, mijn dochter ziet er veel ouder uit en is nog geen 40...


Van schrik toetst ze 'contant ' in, terwijl ik met mijn pinpas in de aanslag sta.
Maar uiteindelijk is het gelukt: wandel ik het museum en bekijk nog eens goed, wat ik dinsdag snel voorbij zag gaan. Twintig minuutjes later is mijn tijd om. Met lichte tred huppel ik de bieb uit. Veertien, zei ze. VEERTIEN!!! Maarre... ik sta even stil.
 Wil ik dat eigenlijk wel??

dinsdag 27 januari 2015

Van de ene instantie naar de andere

En dan opeens gaat het heel snel.
Het samenwerkingsverband gaat akkoord met onze keuze en geeft een toelaatbaarheidsverklaring af voor een VSO. Pffff
De Blink gaat in verband hiermee een afwijzingsbrief maken, omdat zij voor Rob niet de perfecte school zijn. Pffff
Gemeente Veenendaal zegt toe dat ze Rob gaan vervoeren naar De Toekomst. Pffff. Ook al hebben we het nog niet zwart op wit, toch heb ik er wel een beetje vertrouwen in.


We vullen aanmeldformulieren in voor de gemeente, dat moet weer helemaal overnieuw. We regelen busjes Ede en Veenendaal, omdat Rob ook nog een poosje bij Karakter woont, maar niet meer de hele week. We mailen over en weer met de nieuwe school, maken plannen voor een afscheid op de oude school en communiceren alles zorgvuldig met Karakter, want ja, het is handig dat hun er ook van af weten :).


Ondertussen is er ook een afscheidsdatum bekend gemaakt, want onze Rob komt weer naar huis. Op DV 18 februari gaat hij afscheid nemen bij Karakter, al komt hij wekelijks nog even op visite voor de PMT (Psycho Motorische Therapie). We maken een aftellijst, regelen weer PGB, regelen weer kinderbijslag en de tot vorig jaar geheten TOG. Bellen, mailen, inloggen bij DigiD, A4-tjes printen, enveloppen likken, postzegels plakken. En nog eens. En nog eens...


Soms weet ik even niet meer wat ik al wel of niet gedaan heb. Heb ik nou dat formulier... of was dat voor die andere instantie? Weten hun het nu wel of niet? Is dat goed aangekomen en hebben ze dat geregeld?


Vanochtend kreeg ik een bewijs van de toegekende kinderbijslag (die moest er af omdat Rob niet meer thuis woonde). Ook vanmiddag kreeg ik een bewijs van de toegekende kinderbijslag...
Gelukkig ben ik niet de enige die misschien wat dubbel doet...
Maar gelukkig is die dubbele kinderbijslag dus geregeld!

maandag 19 januari 2015

Vrouw gezocht!!

-Dus je kunt ook alleen wonen?
Vol verbazing kijkt Rob me aan.
Hoe haalt ze dat nou in dat hoofd, lijkt hij te denken.
-Dat kan ja. Dat iemand al ergens gaat wonen, voor hij of zij trouwt.
En ik noem wat voorbeelden.
-Nou, dát ga ik mooi niet doen hoor, alleen wonen.
Boos kijkt hij naar buiten, de snelweg flitst ons voorbij.
-Nee? vraag ik verder, vind je dat eenzaam?
-Nee. Het is wél heel lekker rustig. Maar ik heb toch een vrouw nodig om de badkamer schoon te maken!
Ik onderdruk een lach. Dit gaat leuk!
-Hoe zo, kun je dat zelf niet?
-Gaak ech nie doen hoor, dat vrouwenwerk.
-Ach joh, dan vraag je of iemand het komt doen. Geef je er wat geld voor...
Nu schiet Rob recht overeind. Verontwaardigd roept hij:
-Weet je wel hoe veel dat kost??
-Weet je hoeveel een bruiloft kost? Ik weer...
-Ach, ik hou toch maar een klein feestje...


Nu vraag ik je: zuinig of van de ouwe stempel, deze jonge man van 13 jaar?

zaterdag 10 januari 2015

Ik hou van jou: 20 jaar getrouwd

    Morgen is het zover: 20 jaar getrouwd. Rede tot grote dankbaarheid!!
    In opwelling bedacht ik onderstaand gedicht, gewoon voor mijn mannetje, omdat ik zoveel van hem hou en dankbaar ben dat we dit mogen vieren!


      11-01-1995 - 11-01-2015
      'Ja', zei ik, 20 jaar geleden
      Lieve schat, ik hou van jou
      Zonder dat ik wist wat komen zou...
      beloofde ik je liefde en trouw
      Dus, lieve schat, ik hou van jou...

      'Ja', zeg ik nu in het heden
      Lieve schat ik hou van jou
      Niet wetend wat er komen gaat
      weet dat je er nooit alleen voor staat
      God is ons een Toeverlaat
      en staat ons bij met wijze Raad
      zegt: "Mijn kind, ik hou van jou
      Ik blijf altijd trouw".



woensdag 7 januari 2015

Is er passend onderwijs?

Het is  vast alweer in de prullenbak van de gedachten gezonken, maar kort voor de operatie van mijn man, schreef ik dat we op zoek zijn naar een nieuwe school voor onze Rob.
Ondanks dat Gert-Jan niet mee kon, heb ik wel twee scholen bezocht. Ik ben eens gaan kijken op een, vroeger genoemde REC 3-school. Een school voor kinderen met een verstandelijke beperking. Her en der ook eens nagevraagd bij anderen, of zij daar Rob zouden zien lopen. En ja hoor, er was niemand die hem er niet vond passen.


Met het verlangen om hem maar één ding te geven en dat is: een plekje waar hij zich gelukkig en veilig voelt én waar hij toe kan werken naar een plaatsje in de maatschappij, ging ik op bezoek bij twee scholen: De Blink en De Toekomst. De eerste in onze eigen woonplaats, de ander net een dorpje verder.


Natuurlijk heeft de eerste de voorkeur, al was het maar vanwege het vervoer, wat ook geregeld moet worden. Ervaring met een minder makkelijke gemeente, geeft de doorslag eerst in onze woonplaats te gaan kijken.


Hm, dat is het wel een beetje ja. Ik zie Rob daar wel lopen, maar heb ook heel erg het idee dat we hem tekort doen. Heeft hij niet meer in zijn mars? En ja, dat wordt ook eerlijk gezegd. Met zijn IQ (85)... Maar ja, sociaal...


Op advies van Karakter én van de school die ik bezocht, ga ik een plaatsje verderop, naar De Toekomst.
Na een gesprek volgt de rondleiding en ja, ik weet het: dit is het.
Nog eens terug met Rob, spannend!! Hoe zal hij het vinden? Hij is vooral opgelucht dat hij van de school van nu weg mag. De gastheer van De Toekomst ziet hem ook wel zitten.
Ze bieden hem net iets meer, zijn meer toegespitst op wat hij vraagt en gaan zich er helemaal voor inzetten dat hij ook voldoende uitdaging krijgt. Wat overigens De Blink ook zei, al was het met een vraagteken.


Wat mij betreft is het duidelijk. Ik ervaar de rust op deze genomen beslissing ook echt van God: ik heb Hem in onze keuze betrokken en Hij beschaamt niet.
Wat wel lastig blijft is dat we vanaf nu afhankelijk zijn van de samenwerkingsverbanden: gaan hun toestemming geven??

zaterdag 27 december 2014

Ochtendkrant in de kou...

-Ah, daar is ze eindelijk.
Moeizaam richt ik me wat op en zie het: 8.15 uur. Zo zeg, ze is een vol uur later...

Plotseling richt ik me verder op. Wat hoor ik toch? Willeke, Jorike, lachen ze nou, of is het huilen?
In mijn verbeelding zie ik Willeke als heuse sneeuwpop binnen komen, echt lachwekkend ja.
Maar wacht eens...
Opeens ben ik helemaal wakker. Ze huilt, ze krijst!!
Snel trek ik m'n sokken en sloffen aan en spurt naar beneden.
Daar is ze. Haar armen stijf vooruit, haar handen zijn felrood en niet meer te bewegen.

Snel help ik haar uit de kleren: de snowboots, de regenbroek, broek, thermolegging, alles is drijfnat.
Trui uit, die ook helemaal nat is, de jas heeft Jorike al netjes te drogen gehangen. Al snel is er een vijvertje van vuil sneeuwwater ontstaan onder dat natte ding.

Ik loop met Willeke naar de badkamer, zet de kraan aan en laat haar voorzichtig onder de douche staan. Niet te warm: 20 graden lijkt me wel zat. Maar ook dan schreeuwt ze dat het te heet is... Zó koud!
Ik durf haar niet alleen te laten. Ze staat te schudden van de kou en is misselijk. Maar met een minuut of tien zakt dat af. Loop ik even naar haar kamer om de CV wat hoger te zetten, een warm kussentje in haar bed. Ik maak warme chocomelk, die ze onder de douche opdrinkt.
En dan, na ruim een half uur, droog ik haar lekker af. Haar handen zijn rood en erg dik, vooral de vingers. Komen er nu blaren?

Uiteindelijk valt alles erg mee. Een uur ben ik bezig geweest met onze stoere meid, maar ze is weer warm en vrolijk, al bibbert ze af en toe nog wat. Ze is nu zelfs alweer nieuwjaar zeggen bij al haar krantadresjes. Maar of dat verstandig is?
Weet je wat, ik zet het warmhoudkussentje vast aan. Heeft ze zo een lekker warm bed...