ons gezin, plus aanhang...

ons gezin, plus aanhang...
vertrouwen, geloof, hoop en liefde

vrijdag 25 november 2016

Op bezoek bij moslims

-Goedemorgen, kom maar binnen!
Hartelijk kijkt de vrouw bij de deur ons aan. Haar hoofddoekje omlijst perfect haar gezicht, haar lange jurk maakt haar tot een mooie vrouw.
-Tjonge, wat zie je er mooi uit!
Ze glimlacht verlegen. Tja we zien elkaar altijd alleen maar in sportkleren, dus dit is wel even anders,
-Zullen we onze schoenen uit doen?
Dat wordt zeer op prijs gesteld. Dat wisten we wel, stiekem hadden we wat navraag gedaan: hoe doen we dat: op bezoek bij moslims??
Met dat de schoenen uit zijn, komt ook de echtgenoot van deze vriendin de gang in lopen. Lange witte jurk, blote voeten.

Het is een bijzonder verhaal. Sommigen van jullie weten wel dat ik probeer juist in de sportschool de liefde van Jezus uit te stralen. Deze dame vertelt me regelmatig iets over haar moeilijke omstandigheden thuis. Vluchteling, man depressief, geen werk, allebei niet nee. Niet meer terug te kunnen naar het thuisland, terwijl er nog wel familieleden wonen die dagelijks in gevaar zijn. Hoe spannend is dat!

Na één van die momenten besloot ik haar een boekje te geven. Lastig, het liefst wilde ik iets geven waar de liefde van Jezus voor haar beschreven wordt, maar daarvoor is het nog een beetje te vroeg. Ik kies een boekje van Max Lucado, Niemand is zoals jij. Gods liefde wordt er beschreven, maar niet zozeer uitgelegd. Soort gelijkenis zeg maar :)

Naar aanleiding van dit cadeautje komt de uitnodiging voor koffie drinken. Samen. Mijn man en ik. Met haar en haar man. Het is een bijzondere ochtend. We krijgen thee na thee, koek na koek. En ondertussen kletst vriendin over van alles en nog wat. Ik kom er achter dat ze zeer intelligent is en ontzettend betrokken is op de mensen om haar heen. Ze doet haar uiterste best goed te integreren maar heeft niet de middelen. Triest verhaal eigenlijk. Maar toch, elke keer krijgen we een stralende lach.

Na anderhalf uur, veel thee en nog meer koeken later, stappen we op. Het is etenstijd.
- Komen jullie nog eens terug? vraag ik.
Zij knikt enthousiast. Hij is te moe om er blij mee te zijn. Ach, we zien wel. Ik blijf maar veel voor ze bidden. God is de beste plaats waar ik ze kan brengen.

dinsdag 1 november 2016

Witte was, bonte was, hoe was ik?

Afbeeldingsresultaat voor wasmachine kleurplaat-Wilt u mij leren hoe de wasmachine werkt?
Vragend kijkt Rob me aan.
-Later, ja, als je bijna zelfstandig gaat wonen, dan vertel ik het je.
-Maar... Rob is nooit direct klaar met een onderwerp... Maar, welke was hebt u allemaal dan?
-Witte was, bonte was, donkere was.

Omstandig legt Rob uit hoe dat dan in zijn werk gaat. Zijn prachtige nieuwe, zwarte vest , dat gaat bij zwarte was. De witte strepen die er op staan, die gaan bij de witte was.
Ik kijk hem aan. Zie zijn ogen glinsteren van plezier. En ik speel het spelletje mee...

Zondag, op de koffie bij vrienden, speelt vriend het spelletje ook mee. Dat wordt wat, want hij heeft een blouse aan met wel duizend vierkantjes van allerlei kleuren.
-Dus, zegt vriend stomverbaasd, dus jij gaat al die vierkantjes van elkaar afhalen en jij wast een oranje was. Een paarse was. Een witte was. Een zwarte was. Daarna alle vierkantjes te drogen hangen en dan alles weer aan elkaar naaien???
Rob giert het uit. Wat een dommerd. Dat hij daar nou in trapt!

Het is opvallend hoe goed het gaat met onze Rob momenteel. Hij is zo vrolijk, heeft zoveel lol. Vooral moppen doen het erg goed. Dat past dan weer bij zijn sociale leeftijd van 6, 7 jaar. Leuk, want laatst was dat nog 4 à 5 jaar.
En als we ergens zijn waar hij mensen ontmoet, kan hij ook heerlijk zitten kletsen en is dan opeens heel sociaal bezig. Op zijn manier, met zijn humor die dan over het algemeen ook erg gewaardeerd wordt.
Ik geniet enorm van hem. Erg gezellig is dit zo. Ik hoop dat het doorzet, deze vooruitgang.
Daar kan ik niets aan doen, dat moet gegeven worden. Maar daar bid ik wel elke avond voor. Samen met Rob. En na dat gebed geef ik hem Gods zegen mee. Want ik weet dat alleen dan Rob staande blijft. Met God.

donderdag 20 oktober 2016

Het eerste voorbeeld

Drie avonden Vrijzijn Bijbelschool, maar voor jullie pas twee voorbeelden over het 'in Christus-zijn', dat klopt niet helemaal. Maar al sinds de eerste avond loop ik na te denken hoe ik dat eerste voorbeeld nu zo kan beschrijven, dat jullie het ook snappen.
En ik denk dat ik er klaar voor ben om dat nu te doen.

Vanuit de cursisten zoekt Wilkin van de Kamp twee mannen: de één wat langer dan de ander, dat is het mooist. De man naast me zakt wat laag op z'n stoel en ik snap dat wel: blij dat ik geen man ben ;) 
De kortere man staat voor de zondaar, de langere voor Jezus.
Zo wil Wilkin ons laten zien wat Jezus voor zondaren deed.

Hij werd, nadat Hij in Gethsemané tot zonde was gemaakt (denk aan de drinkbeker), gekruisigd. Terwijl Wilkin één arm van  Jezus horizontaal zet, legt hij uit dat Jezus voor onze zonden stierf. En, de andere arm gaat horizontaal, deze beeldt het oordeel over de zonde uit.
De zondaar wordt voor Jezus gezet, want als hij zijn zonden erkent (zijn rechterarm gaat horizontaal), zijn schuld belijdt (linkerarm ook), wordt hij met Jezus gekruisigd. De mannen staan tegen elkaar, ieder met het gezicht naar ons toe, de armen gespreid. Het is nu zoals God het ziet: de zondaar is met Jezus gekruisigd. Als God nu naar het kruis kijkt, ziet Hij de zondaar hangen, terwijl Jezus zijn plek heeft ingenomen.

Maar Jezus stierf, werd begraven en stond op uit de dood. Wilkin neemt Jezus achter de zondaar vandaan en zet hem voor de zondaar neer. De zondaar is met Jezus gekruisigd, gestorven en begraven, maar ook opgestaan. Dat staat onder andere in Efeze 2. De Geest van Jezus woont nu in de zondaar en zo is de zondaar in Christus. Of, nee, ik moet zeggen: de heilige die zondigt, die is in Christus.
De arm van de zondaar legt hij op de borst van Jezus: zo geeft Hij je een nieuw hart. De andere arm om Hem heen wijst op de nieuwe Geest.

Nu ik zo naar die twee mannen op het podium kijk, zie ik dat Jezus in die zondaar is. En, omdat Jezus langer is dan de zondaar, zie je alleen Jezus. De zondaar valt volkomen weg.
Zo kijkt God naar mij en jou: als je in Christus bent, ziet Hij niet jou, maar Jezus in jou.

En wat gebeurt er als Jezus nu gaat wandelen? Dan neemt Hij mij in Zijn wandeling mee. En als ik in Hem blijft, neem ik ook Jezus mee waar ik ook ben, wat ik ook doe. Altijd Hij in mij, ik in Hem. Daar ben ik me maar weinig van bewust!

Ik hoop dat het duidelijk is. Reacties zijn welkom! Ergens moet er een filmpje van zijn, maar ik kan het niet vinden. Jullie?
Eigenlijk zou je de blog er eens bij moeten pakken en stap voor stap uitbeelden wat ik beschrijf. Dan ga je het wel zien en nog veel meer beseffen hoe bijzonder het is wat Hij voor ons deed!


zaterdag 15 oktober 2016

Koningskind

Er was eens.... een meisje.

Het is maar een gewoon meisje, een burgermeisje met een klein beetje een bekende vader. Over wie overigens veel te zeggen valt.
Het kleine meisje wordt groot, volwassen en groeit op tot een mooie vrouw.
En dat blijft niet ongezien...
Die gewone vrouw krijgt een vriend. En ja, hij blijkt de Kroonprins der Nederlanden.
En zo komt het dat deze vrouw prinses wordt. En later zelfs koningin.
Koningin der Nederlanden.

Ze verandert. Haar taal wordt anders. Haar manieren worden anders. Ze kleedt zich anders. Ze doet anders. Ze gaat zich gedragen als koningin, iets wat men ook van haar verwacht. Gewoon, maar vorstelijk en dus bijzonder. Heel haar identiteit verandert.
Misschien voelt ze zich niet altijd zo. Misschien valt ze wel eens terug in haar oude gewoonten. Leeft ze als een burgermeisje. Misschien moet hij het haar wel eens zeggen: je bent mijn vrouw, je bent koningin. Want je bent met mij getrouwd. En in mij ben je wie je bent. Zonder mij ben je een gewone vrouw. In mij ben je koningin. En zo mag je je ook gedragen. Zo mag je leven.

-En dus, zo zegt de man op het podium, hij laat zich Wilkin noemen, zo is het met jou en Christus. Als je in Hem gelooft als je Verlosser en Redder ben je in Hem Koningskind. Is je identiteit gelijk aan de Zijne, ga je anders praten, leven, denken en doen. En niemand kan je die identiteit afpakken, als je maar blijft in Hem. En zo vaak als je wilt zegt Hij het, vooral als je het zelf even niet meer weet: -weet je nog, zegt Hij dan, je bent in Mij. Je bent Mijn Koningskind. Hij zegt het in een fluistering, of in een lied. Of als je leest in Zijn Woord, de Bijbel. Vergeet het niet: je hoort bij Mij en in Mij ben je wie Ik ben. Want als Ik jou zie, dan zie Ik Jezus, als Ik Jezus zie, dan zie ik jou.

Het was een heel leerzame en gezegende avond op de Bijbelschool. Heel bijzonder dat ik hier heen kan en mag en er zoveel leer. En dat ik dit jullie door kan geven via deze blog en op andere manieren. Daar ben ik dankbaar voor. Want ik leer niet alleen voor mezelf, ik leef niet alleen voor mezelf. Ik leef voor Hem en in Hem. En wil uitdelen van Zijn liefde aan jullie allemaal.

Heb je tijd en ben je leergierig of nieuwsgierig, ga dan naar: https://www.vrijzijn.nl/vrij-zijn-tv/
Goede zondag allemaal!

zaterdag 8 oktober 2016

Yoshi, adoptie en God

- En zo is het nu ook bij God. God ruikt je als het ware en je ruikt naar Zijn Zoon. Omdat je in Hem bent.

Met een stralende lach houdt de man op het podium -lang, smal en een grote bos krullen-  het lammetje in zijn armen.
Yoshi, zo heet het lammetje. Een wees, 't heeft geen mamaschaap meer. Overleden bij de geboorte van Yoshi. Eenzaam en alleen. Verdrietig kijkt Yoshi ons aan, zachtjes schudt hij zijn kopje en dan kijkt hij triest naar beneden. Ach, zo alleen. Niemand meer.
Gelukkig weet de herder raad. Was er niet onlangs een lammetje overleden bij dat andere schaap?
De oplossing is niet zo moeilijk, toch? Yoshi wordt bij buurvrouwschaap neergelegd en ... nee! Dat gaat niet. Buurvrouw ruikt eens en denkt: Mwa, niet echt mijn kind.
Maar gelukkig heeft de herder nog een ander idee. Het dode schaapje van de buurvrouw neemt hij op, slacht het en voorzichtig wikkelt hij Yoshi in de huid van het dode lammetje.
Nu nog eens proberen. En ja. De buurvrouwschaap ruikt. En weet dan: dit is mijn lammetje. Dit is mijn kind. Deze wil ik hebben. Hier wil ik voor zorgen. Ik adopteer Yoshi tot mijn eigen kind en zal hem alles geven wat hij nog heeft.

Blij kijkt Yoshi ons vanaf het podium aan. Gewikkeld in een andere huid, wordt hij geadopteerd door zijn buurvrouwschaap en vindt zo een liefdevolle moeder die voor hem zorgt. Vol vertrouwen gaat hij bij haar liggen, rust  en vrede overweldigen hem en zachtjes blaat hij van vreugde. Als hij zingen kon, deed hij het direct!

En zo is het nu ook bij God. God ruikt je als het ware en je ruikt naar Zijn Zoon. Omdat je, als je Hem als je Verlosser kent, in Hem bent. Dan zal vrede en rust je overweldigen. Zul je je weg gaan vol vreugde, soms dwars door tranen heen. Wil je zingen van blijdschap, dankbaar dat je dat kan!

Het staat in de Bijbel, in Galaten 4:4-7:

'Maar toen de volheid van de tijd gekomen was, zond God Zijn Zoon uit, 
geboren uit een vrouw, geboren onder de wet, om hen die onder de 
wet waren, vrij te kopen, opdat wij de aanneming tot kinderen zouden 
ontvangen. Nu, omdat u kinderen bent, heeft God de Geest van Zijn Zoon 
uitgezonden in uw harten, Die roept: Abba, Vader! Dus nu bent u geen 
slaaf meer, maar een zoon; en als u een zoon bent, dan bent u ook 
erfgenaam van God door Christus.' 


  

donderdag 29 september 2016

Wil je dit nooit meer doen, mam?

Het getetter van mijn wekker doet me stijf van schrik omhoog schieten. Snel druk ik hem uit en val weer neer. Maar negen minuten later is er geen houwen meer aan.
Zacht sluip ik de zoldertrap op:
- Geert, wakker worden. half zeven! 't Arme joch ligt nog te zwijmelen in zijn prachtige droom, maar helaas. Moeders hebben soms echt geen medelijden.
Brr, 't is koud en ik voel me nog zo slaperig. En stijf. Nou ja, eerst de verplichte oefeningen van de houdingstherapeut maar. De ervaring leert dat ik daar wakkerder van word. Ietsjes tenminste...

Ruim een kwartier later roep ik onder de aan de zoldertrap nog eens naar Geert. Een zwak, niet te verstaan antwoord volgt en gerustgesteld loop ik naar beneden. Wasmand onder de arm, tas over mijn schouder, in badjas gehuld. Moedertje kan er weer tegen vandaag.

De vaste dingen van de ochtend zijn van start gegaan. De wasmachine staat aan. Het brood uit de vriezer begint te ontdooien en ik buk me om de waterkoker te pakken voor het dagelijkse kopje thee van Geert.

Ah, daar is-t-ie al.
- Mam? Aangekleed en wel staat hij voor me. Zijn ogen nog moe en flets.
- Mam, het is vijf voor zes.
- Haha, lachend draai ik me om naar de ovenklok. Wat een grapjas, denk ik. Ik kijk. En... hè? Ik kijk nog eens. Dan loop ik resoluut naar de woonkamer, naar de 'echte' klok. Vijf voor zes...

Opeens weet ik het weer: gisteren, de wekker gezet en ondertussen een gesprek gaande gehouden met Jorike. En ik dacht nog: oeps, de gewone tijd verspringt ook. Zo even goed doen. Maar dat ben ik dus vergeten.

Even later lig ik weer lekker in bed. Hèhè, even lekker wakker worden. Geert blijft beneden. Die kan niet meer slapen, zeker niet met de repetitie in het vooruitzicht.

Niet eens boos, maar heel vriendelijk vraagt hij me een uurtje later:
-Wil je dit nooit meer doen, mam?
- Nee schat. Nooit meer...

maandag 19 september 2016

Wanneer is de eindtijd?

Tijd voor een nieuw blogje. Maar waar zal ik het over hebben? Het is niet de vraag of ik wat te schrijven heb, maar meer wat ik schrijven zal. Je hebt van die dagen dat er zoveel gebeurd!

Toch pik ik even Rob's verjaardag er uit. En dan niet al die bijzondere momenten waarin we zagen dat hij zo gegroeid is de afgelopen tijd. Cadeautjes in inpakpapier was mogelijk, in plaats van folie waar hij het cadeau doorheen kon zien. Hij ervoer geen tot weinig spanning, hielp enthousiast mee met het versieren van de kamer door middel van zijn zelfgemaakte slingers (zie foto's). En hij was een super gezellige jongen de hele dag! Heel bijzonder, maar nee, daarover nu even niet.

Eén momentje van die verjaardag pik ik er uit. Een klein en waardevol gesprekje tussen Rob, Broer en mij.
Met z'n drieën zitten we in de tuin. Het is rond kwart over negen en dus al donker. Glaasjes drinken en bakjes nootjes voor ons, een tafel vol zooi van de visite die al weg is.
Broer informeert me enthousiast over studie-avonden, over de eindtijd. De data wordt genoemd en verrast veert Rob op:
-Zo-o, dus dan is de eindtijd?
Het begin van een goed gesprek.
Ik leg Rob uit dat niemand weet wanneer Jezus terug komt.
Heel frustrerend voor hem, want hij weet graag alles een beetje van te voren. En dit weet hij niet, ik niet en zelfs Jezus niet. Hoe kan hij daar wat mee dan? Waarom zegt God dat niet gewoon even?
Ik leg uit dat dát lekker makkelijk zou zijn. Dat we ons allemaal zouden bekeren op de dag voordat Hij terug komt en we nu maar raak zouden kunnen leven. Dat het zo niet werkt, want God wil geen gehoorzaamheid uit angst maar uit liefde.
-Aha, vat Rob samen, daarom moet je dus elke dag weer bekeerd worden. Enne, daarom heb ik nu nog steeds last van ontstoken tenen, doordat Eva een vrucht plukte van de boom. Als ze dat niet had gedaan!
Verontwaardiging ten top!

Kort vertel ik Broer dat we naar Wonderlijke zondag zijn geweest. Dat er gebeden is voor Rob's tenen, maar vooral voor geloof en bekering en vertrouwen. En dat Rob de zondag er na zomaar opeens zelf mee wilde naar de kerk! Wat een zegen! De tenen zijn nog niet genezen, maar in Rob's hart merk ik een stukje van God op, een stukje liefde voor Hem en een beetje meer liefde, zachtheid en vriendelijkheid. Iets wat heel ver weg was, wat nu opeens weer komt. God werkt in hem.
-Jaaa, zegt Rob op langgerekte toon, ik wil best wel bij Jezus horen hoor. Is nu ongeveer 30%.
Blij knik ik Jan toe.
-Dat is alweer 10% meer dan vorige week!








zaterdag 10 september 2016

Van sportfles naar babyflesje

- En? Bevalt je nieuwe flesje een beetje?
Met een grijns kijkt mijn vriendin vanaf de crosstrainer achterom, waar ik klaar sta om de sportschool weer te verlaten.
-Nee! Hij zuigt vacuüm en zo, weet je wel. Maar ja...
-Haha, ik kon er echt niets aan doen!
We kijken elkaar grijnzend aan.
-Nee, bevestig ik, dat klopt. Want ik deed het.

Het was twee dagen eerder dat ik haar mijn flesje liet ruiken. Met de vraag:
-Wat hieraan te doen?
Ik bedoel: zij is ouder, dus wijzer :)
Ze kijkt ruikt, kijkt een keer flink smerig en adviseert dan:
-Uitkoken, net als een babyflesje.

Eenmaal thuis leg ik, na te hebben gedoucht natuurlijk, mijn sportfles in een pan vol met kokend water. Zo, gas er onder op half en dan nu even lekker ramen zemen.
Intens tevreden ben ik drie kwartier later: de ramen zijn weer blinkend schoon.
Ik pak de deksel van de pan en wil mijn flesje uit het hete water vissen.
Maar wat ik nu toch zie?
Een babyflesje, de helft kleiner dan een uur geleden.
Gelukkig ben ik er niet aan gehecht en kan ik er smakelijk om lachen.
Ik app mijn vriendin:
Bedankt voor de tip: flesje stinkt niet meer .... maar is enorm gekrompen.

Vervelend is het, dat mijn nu felgele (nee mama, het is groe-oen!) fles
dus nog niet echt went. Mocht dat nou helemaal niet gebeuren, vraag ik mijn vriendin wel hoe ik daar van af kan komen...

Afbeeldingsresultaat voor smiley


zaterdag 3 september 2016

Willeke, een heel goede dierenartsassistent!

- Leuk hoor, zo'n blog, maarre... ik dan?
De vraag kwam via facebook, uiteraard van Willeke. En gelijk had ze.
- Over jou, mijn meis, maak ik een speciaal blogje, oké?
Een stralend hoofd en big smile was het gevolg.
Dus nou, daar komtie dan, Willeke, pas op meis!:)

Na een zeer succesvolle periode op de beste groene MBO van Nederland, heeft Willeke haar diploma begin juli in ontvangst genomen, dat weten jullie al wel hè. Daarna is Willeke druk aan het solliciteren geslagen, maar dat heeft tot nog toe geen succes. Dat is erg jammer.
Gelukkig heeft zij in de vakantie niet stilgezeten. Ik vraag me af of ze dat überhaupt wel kan, maar dat is een ander verhaal.
Willeke heeft al sinds ruim drie jaar, geloof ik, de ochtendkrant. Dat betekent elke morgen vier uur uit bed. Wat is het heerlijk voor haar dat ze nu niet direct door hoeft naar stage, maar terug het bed in kan als ze klaar is. En nog fijner: ze kreeg er een wijkje voor de middag bij. Reden genoeg om weer uit d'r nestje te stappen om haar 'bij'baantje te starten.

Gelukkig heeft ze ook enkele weken niets gedaan. dat wil zeggen: geen kranten. Toen zat ze op De Sikkenberg. Wel eens van gehoord? Topcamping in het Groningerland, waar Willeke in het team zat om zo de campinggasten bezig te houden en diepgaande gesprekken met ze te voeren.

En nu? Willeke gaat stug door. Met de krantenwijk, met het onderhouden van haar contacten en met haar taken, zoals huisje schoonmaken, leren zelfstandig te kunnen wonen en haar zaakjes op orde te houden. En ondertussen wordt er gesolliciteerd. Als je nog wat weet, beste lezer? Ze is één van de beste dierenartsassistentes, dat kan ik je verzekeren.

Willeke, ik ben dankbaar dat jij onze dochter bent. Dankbaar voor wie je bent. En ik ben heel trots op je. Hoe je je door het leven heen slaat, met welke vastberadenheid jij je weg gaat en hoe je door alles heen vastklampt aan God, daar ben ik heel verwonderd over.
Ik hou van jou, maar volgens mij had ik dat vanmorgen nog gezegd :)



woensdag 24 augustus 2016

Zelfstandig worden

En dan opeens is de zomervakantie voorbij.
Nadat eerst Geert en later Rob nog een midweekje op kamp zijn geweest, is het nu toch echt voorbij.
Jammer. Ik had graag nog wat langer willen blijven slapen 's morgens ;)
Nu gaat de wekker al weer om kwart voor zeven, maak ik de jongens wakker, doe braaf mijn sportoefeningen, wassen, aankleden en ja, dan ben ik wel een beetje wakker.

Jorike heeft nog even vrij, tot 1 september, maar ze is druk met haar vakantiebaantje. Daarna logopedie leerjaar 3.
Rob is naar de vierde klas van het VSO gegaan. Zelfde klas, zelfde leerkracht, weinig problemen dus.
En dan Geert. Geert gaat voor het eerst naar het Voortgezet. Brugklas HAVO/VWO. En dát is reuze spannend.
Gelukkig heeft hij al kennis gemaakt met de zorgmentor, maar de eigenlijke start is alsnog spannend genoeg.
En wat valt het hem mee!
Trouwens, topklasse begeleiding daar! De introductiedagen worden gevuld met veel gezelligheid en rondleidingen door de school, proeflessen in lokalen waarvan hij vooraf het bestaan niet wist en kennismaken met leerlingen en leerkrachten. Tot op heden is hij reuze enthousiast.

Vanmiddag was hij alweer een beetje op tijd thuis. Tijd om de tas in te pakken voor morgen.
Na wat rommelen en heen en weer lopen komt Geert naar me toe met de passer in zijn hand. In het doosje, zoals we het kochten.
-Euhhh, hoe werkt dit, ma? Het doosje lukt niet open.
Ik wil het doosje aanpakken, maar
-Nee-ee! Ik kan het zelf wel, ik moet zelfstandig worden toch?
Prima! En ik kijk nieuwsgierig toe.
Dan opeens ziet hij het: een plakbandje.
-Ach man! Had dat dan gezegd!! Je mag me nog wel een tip geven hoor, ook al moet ik zelfstandig worden....
Gelukkig weet ik dat dat stapsgewijs gaat en niet in twee dagen :)
En ach, dat leert Geert vanzelf wel.