ons gezin, plus aanhang...

ons gezin, plus aanhang...

zaterdag 25 april 2015

Verrassing voor de jarige!

- Moet jij niet gaan koken?
- Hm, geen zin...
- Heb je eigenlijk wel die rode kool gehaald?
Met een vies gezicht benoemt mijn man wat vandaag op de planning staat: rode kool. En hij eet dat niet...
-Wat?
Verschrikt spring ik overeind. Ik ben het helemaal vergeten.Ontsteld staar ik naar de klok: kwart over vijf en geen groente in huis.
Wacht, misschien is er nog spinazie in de diepvries.

Ze zitten allemaal in het complot: Jorike, Rob en Geert.
En ze houden keurig hun mond!

Als blijkt dat de spinazie ook op is, oppert Rob heel verrassend pizza. Laten die nu genoeg in de diepvries liggen!!
-Goed plan, Rob!
Maar papa is minder blij:
- Ik lust geen pizza. En trouwens, jij toch ook niet?
Nee inderdaad, die diepvriesdingen boeien me niets.
-Ach, ik neem wel brood anders. Mijn idee. Brood met rauwkost! Mmm.
Behoorlijk geïrriteerd is mijn man als hij op de fiets stapt om voor zichzelf lasagne te halen bij de slager.
Hé hé, even ruimte om te lachen...

Als de pizza's voor Rob en Geert warm zijn en de pizza van Jorike in de over staat, ligt manlief op de bank met een Duck.
Maar het geduld raakt wat op als ook Jorike haar pizza heeft.
-Mijn lasagne is toch ook al wel bijna klaar?
-Hoelang moet-ie? roep ik vanuit de keuken
-Weet ik veel...
-Ik zie het al, nog niet gaar.

We besluiten met elkaar de maaltijd voor de kinderen af te sluiten met Bijbellezen en danken. Een beetje geërgerd en vooral hongerig zit papa er bij.
Direct als we van tafel af gaan loopt hij naar de oven om zn lasagne er uit te pakken. Trekt de deur open en ... leeg...
Zijn stomverbaasde en boze gezicht staat me nog helder voor ogen.
-Kom schat, kleed je lekker even om, doe wat leuks aan. Vanavond neem ik je mee naar een goed restaurant, omdat je morgen jarig ben...

Zo'n bijzonder verjaardag moet gevierd worden op een unieke wijze, toch?
Niet zo zeer de leeftijd: 46, als vooral het feit dát we het nog vieren kunnen na alles wat er gebeurd is de afgelopen tijd, is absoluut een verrassend etentje waard.
En.. dat is helemaal gelukt!
Gefeliciteerd, schat!







woensdag 22 april 2015

Op eigen benen

-Nou-ou hij is laat.
-Hoezo, twee uur toch?
-Ja maar meestal is hij vijf minuten te vroeg...


Manlief loopt al richting raam.
-O kijk, daar is-t-ie al.
Precies op tijd!
Rob rent naar de deur. Hij doet open, want dit bezoekje betekent maar één ding: gebak!


Even later zitten we met koffie en gebak geïnstalleerd. Bespreken we de afgelopen tijd. Bijna een half jaar thuisbegeleiding, terwijl het alweer negen maanden geleden is dat Rob bij Karakter startte. En dan nu de finish. Laatste bezoekje, laatste keer.


Mooi hoe Rob precies kan zeggen wat hij bij Karakter geleerd heeft:
Aardig zijn voor elkaar
Dingen vragen
Beleefd zijn


En dan wat wij allemaal geleerd hebben!! Echt te veel om op te noemen :) Jammer hè...
Zoveel dingen geleerd die goed waren voor onszelf en voor elkaar.


En dan wil mentor zelf ook nog wat leren natuurlijk.
Maar echt, wij weten niets te noemen wat hij anders had moeten doen. Wij zijn dik tevreden.


Met een klein cadeautje waarin we de warmte en lichtpuntjes van Karakter en zijn aanwezigheid nog eens benadrukken en een bedankkaartje, loopt Martien weg. Lachend zwaaien Rob en ik hem uit.


Ja! Wij gaan het weer zelf redden. We staan weer op eigen benen en we gaan er voor!


Dag Martien, je bent een geweldige fantastische sociale therapeut!!!

donderdag 9 april 2015

Nieuw modem

Die dag, woensdag 1 april, lukt het me mijn man heel snel uit bed te krijgen... Nee, het grapje vertel ik niet, maar hij trapte er goed in.
Maar toen kwam de harde werkelijkheid: toen moest ik er zelf uit.
Ai... dat voelt niet zo best vandaag. M'n benen en armen voelen nog zo moe...
Puffend hijs ik me in m'n sportkleren, want ja, het is woensdag... De jongens op weg naar school helpen, Rob stapt in de bus, met Geert fiets ik een eindje op. Hij wil heel vroeg op school zijn in verband met het voorbereiden van een 1 aprilgrap voor de meester. Zo moeder, zo zoon... :)


Het sporten helpt niet veel en behoorlijk saggerijnig kom ik thuis. Mmm, dat kan beter. Na het douchen en leren pak ik de volgende taak op: modem verwisselen.
KPN had het aangeboden: een nieuw modem voor een sneller internet. Nu maakt dat snellere internet mij geen klap uit, maar ons modem is al behoorlijk bejaard. Nu een nieuwe geeft wat meer zekerheid tegen een onverwachte uitval van die ander. En omdat manlief twee linker handen heeft als het om computers gaat, is dat mijn ding.


En.. het is zo gepiept. Kijk, daar word ik blij van. Stekketje er uit, stekkertje er in. En nog eens en weer. Zo simpel! Ik trek de overgebleven oude snoertjes weg en zie daar, dat ruimt direct wat meer op.
Computer aan en ja hoor, al snel heb ik weer verbinding.


Tot we er een uur of wat later achter komen dat de telefoon het niet doet. We hebben bellen -en internetpakket, dus er moet toch iets fout gegaan zijn. Ik kijk nog eens, zitten echt al de stekkertjes goed? Manlief buigt zich er ook eens over en concludeert hetzelfde: alles ok. Inmiddels ben ik niet meer zo blij. Ik besluit KPN te bellen, met mobiel. En na twintig minuten, maar niets wijzer, is mijn beltegoed wel drastisch gedaald... De man is schappelijk: ik bel zo wel even terug. Maar ook dat volgende half uur bereiken we alles, maar geen telefoonverbinding.


Volgende stap: mailtje sturen naar een hele slimme ICT-er. Maar die reageert niet. Woensdag niet en donderdag ook niet.
Tja, zegt mijn man, de telefoon geeft aan dat er geen netwerkverbinding is.
Duhduh... snuif ik. Wat denk je zelf?
Toch duik ik nog eens bij al die snoertjes neer. En o help! Dan zie ik het. De adapter van het basisstation van de telefoon zit niet helemaal in de stekkerdoos. Hij rust op een andere stekker.
Niet heel veel later hebben we... tringggg... jawel. Telefoon!!



zondag 5 april 2015

Paaszondag: de stilte voorbij

De hemel wacht op Gods tijd. Die tijd nadert snel. Op de vroege Paasmorgen gaat de hemel open. Kijk twee engelen, in blinkende kleren komen naar de aarde toe. Ze weten waar ze heen moeten: God wijst hen de weg. De tuin van Jozef van Arimathea is het doel. De grafsteen weghalen, daar komen ze voor. Hun Schepper zien, dat is waar ze naar verlangen.
De soldaten vluchten weg van het blinkende licht. De steen wordt weggerold. Vader spreekt en wekt Zijn Zoon. De Zoon gehoorzaamt. Hij laat de doodskleden achter in het graf en verlaat de dood als Overwinnaar van satan.
HIJ IS OPGESTAAN!!!

Gejuich in de hemel. Ik denk dat de hemelbewoners niets anders konden dan zingen: Heilig, heilig, heilig is de Heere God, de Almachtige, Die was, Die is en Die komt! (openb. 4: 8b)

In de tuin is het nog stil. Maar dat zal snel veranderen. De Heere maakt aan hen, die het moeten weten, bekend dat Hij is opgestaan.
Verbazing bij Maria. Ontzag bij Johannes. Enthousiasme bij Petrus. Ongeloof bij Thomas. Een heerlijk besef bij de Emmausgangers. Verbijstering bij de kerkleiders van Jeruzalem.

Wat een verschillende reacties bij één en dezelfde gebeurtenis.
De vraag komt naar ons toe: wat doet de opstanding van de Heere met ons? Ben je verbaasd of verbijsterd? Verheugd of enthousiast? Kniel je dankend voor Hem neer en geef je Hem alle eer die Hij waard is? Of sta je nog wat afwachtend toe te kijken, omdat je niet weet of het waar is?
Schaam je je net als Petrus voor je verloochening? Kruip je weg vanwege je ongeloof, net als Thomas?
De Heere weet er van. Hij roept je dichterbij. Kom hier met uw vinger en bekijk Mijn handen, en kom hier met uw hand en steek die in Mijn zij; en wees niet ongelovig, maar gelovig.
De Heere weet er van als Hij je vraagt: Heb je mij lief? Wat is hierop jouw antwoord voor Hem?

Heere, U weet alle dingen. U weet dat ik U liefheb. Zeg het Petrus maar na en geloof: Hij is opgestaan. Jezus leeft!

zaterdag 4 april 2015

Stille zaterdag


Het is stil. Heel stil. De heuvel Golgotha ligt er verlaten bij. De kruizen zijn leeg, de mensen weg.
Hoofdschuddend ging de hoofdman naar zijn huis: deze Mens was Gods Zoon. Verdrietig gingen de discipelen terug. Radeloos in het gemis van hun Meester. Jozef en Nicodemus hebben samen met wat vrouwen, de zorg voor het lichaam van hun Meester op zich genomen. Het lichaam in het graf gelegd. Hun Heere de laatste eer bewezen. En zijn bedroefd weggegaan. De kerkleiders waren opgelucht. Zij zijn blij de heuvel afgelopen: eindelijk is Hij dood! Opgeruimd staat netjes.
En dan wordt het stil. Heel stil op de heuvel Golgotha. Drie lege kruizen getuigen van het leed wat is geschied.

Het is stil. Heel stil. De soldaten die op wacht staan bij het graf, wachten ongeduldig de aflossing af.
Waken bij het graf? Ja! Je weet immers nooit?

In de zaal waar de discipelen bij elkaar zijn gekomen, is het ook stil. Beklemmend stil. Verdriet voert de boventoon. Ze begrijpen het niet. Ze snappen er niets van. Hun Meester, hun Rabbi, dood? Hun Heere, die ze Koning wilden maken? Hij die de vijanden zou verjagen? Hij is er niet meer. Hij vocht niet, Hij zei niets, Hij liet ze gewoon hun gang gaan. En ja, daar hing Hij dan, aan het kruis.  En nu is Hij die vreselijke kruisdood gestorven. Wat moeten ze nu? Waar moeten ze heen?

In Jeruzalem is het niet stil. De kerkleiders zijn onrustig. Want ja, de discipelen van Jezus, die zijn nu eenmaal niet te vertrouwen. En trouwens, heeft Hij zelf ook niet iets gezegd over opstaan na drie dagen? Heeft Hijzelf niet laten merken dat Hij Koning is?
Daarom staan die wachters bij het graf van die Oproerling, in de tuin van Jozef van Arimathea.

Het is niet stil in Jeruzalem. De mensen gaan door met hun eigen plannen. Ze vieren sabbath, als of er niets bijzonders is gebeurd. Ze denken niet meer aan gisteren. Er staan belangrijkere dingen op de agenda.

Maar in de hemel? Ik denk dat het daar heel stil is. God wacht tot het Zijn tijd is. Tijd om Zijn Zoon wakker te roepen. De engelen wachten ademloos op de fantastische dingen die komen gaan. Ze zijn stil. Alles willen ze meemaken, niets willen ze missen. Daarom wachten ze zwijgend, maar geduldig op hun God die Zijn Zoon wakker roept. Verwachtend kijken ze hier naar uit!  Morgen zal God twee van hen naar beneden sturen om hun meest waardevolle taak op aarde te mogen gaan doen.
Stil, verlangend en vol blijdschap kijken ze uit naar hét moment.


Nu is het nog stil. De aarde wacht, de hemel wacht. Nog één nachtje slapen…


Mattheus 27: 57-66
Uit: Hoop voor onderweg, uitgave van de Hoeksteengemeente Veenendaal geschreven door ondertekende

vrijdag 3 april 2015

Goede Vrijdag

Pilatus zit in een moeilijk parket. Wat moet hij nu doen? Jezus loslaten of het volk hun zin geven en Hem aan hen overgeven? Voor of tegen Jezus kiezen? Voor Jezus kiezen betekent het volk tegen je. Dat wil je niet, dat kan gevaarlijk zijn. Dan staat je eigen leven op het spel. Maar voor het volk kiezen, dat betekent een onschuldige ter dood veroordelen. Lastig voor Pilatus. Lastig voor ons? Staan wij ook wel eens voor zo’n keuze? Wereld of God, vrienden of Jezus?

Pilatus laat zich uiteindelijk leiden door zijn angst. En hoewel hij niets verkeerds van Jezus kon zeggen, geeft hij Hem toch over aan het volk. Wat aarzelend vraagt hij het nog: moet ik uw Koning kruisigen?
Het volk is eenstemmig: wij hebben geen koning dan de keizer.

Hebben wij ook niet vaak onze eigen ik op de troon geplaatst? Kiezen voor jezelf lijkt vaak zoveel makkelijker dan kiezen voor Jezus. We willen zelf onze koning zijn, we regelen onze eigen zaakjes wel, wat hebben we nog met God te doen?

Pilatus laat Jezus gaan. Geeft Hem over in de handen van het volk, van de kerkleiders van die dagen.
Toen leverde hij Hem dan aan hen over om gekruisigd te worden. En zij namen Jezus mee en leidden Hem weg.
Voor hem was het makkelijker te gaan voor onrecht en bedrog, z’n eigen ik stond op het spel. Voor Jezus was het zo de bedoeling. Gods leiding. Zijn plan. Zijn Eigen Ik stond op het spel. De belofte aan Vader moest worden volbracht. De straf moest worden betaald. Ik ga Vader, om Uw wil te doen.

En Hij ging. Gewillig, als een offerlam ging Hij de zware weg van Jeruzalem naar Golgotha. In gedachten de liefde van zijn Vader, de liefde voor Zijn kinderen. En Hij ging door. Toen de spijkers door Zijn handen werden geslagen, Zijn lichaam verschrikkelijke pijn leed en het donker werd. Daar werd Hij tot zonde gemaakt en door God verlaten. Daar aan het kruis. Gewillig ging Hij door. Hij maakte de keuze van Zijn leven. De keuze van Het Leven. De keuze voor ons Leven. Beantwoorden wij Hem hierin? Kiezen voor deze Zaligmaker is de beste keuze die je maken kunt.

Johannes 19: 8-16
Uit: Hoop voor onderweg, uitgave van de Hoeksteengemeente Veenendaal geschreven door ondertekende



maandag 30 maart 2015

Mijn man wil weer wil een kindje....

Nog steeds is het een vrolijke boel hier, als ik de telefoon pak om voor Geert een muziekboek te bestellen. Geconcentreerd druk ik de cijfers in en net als ik op het groene haakje druk, zegt mijn man:
-Ik wil best nog een kindje hoor, maar dan wil ik het zelf uitzoeken.


Serieus kijkt hij me aan. Ik staar terug. Mijn wenkbrauwen schieten omhoog, ogen worden groot en mijn mond valt open.
WAT????????


Dan, net als het kwartje valt en ik een lachkriebel omhoog voel komen, wordt de telefoon opgenomen. Slik, slik, slik...
Ja goedemiddag... slik...


Snel bestel ik wat ik moet hebben, druk op de rode haak en proest het uit.


-Zeg eh... kun je de volgende keer even een beter moment verzinnen om zulke dingen door te geven??


Eerder die dag kregen we een brief over ons sponsorkindje. Ze is klaar met school en we worden hartelijk bedankt voor het jarenlange sponsorgeld. En nu, een paar uur later, kwam dus het antwoord op de grote vraag: gaan we dit nog eens doen?




Mijn man is duidelijk: hij wil een kindje, maar zoekt em zelf uit. Prima schat, nu dat kan moet je dat zeker doen!

donderdag 26 maart 2015

Over speklappen en kiloknallers

Vandaag ben ik een beetje vervelend voor de mensen om me heen.
-Haal die ondeugende grijns nu eens van je hoofd, ma.
Jorike giert van de lach om me, maar ja... Zo'n grijns er af halen gaat niet zomaar, meis...


Ik heb zo van die dagen... dan is er geen land met me te bezeilen. Ondertussen is het dan over het algemeen wél heel gezellig in huis en dus doe ik er ook maar niets aan. Beter allemaal lachen om me, dan huilen, toch...
Sowieso wel een van mijn hobby's: mensen aan het lachen maken. Wat is er heerlijker dan die big smile van een (on)bekende in de supermarkt of sportzaal? Zodat zijn dag weer goed is? Goedemorgen tegen iemand zeggen, waar hij of zij van op kijkt. Misschien was ik die dag wel de eerste. Iemand ZIEN gewoon. Er zijn zoveel mensen die niet gezien worden, die nooit begroet worden, die nooit meer lachen... Als ik m'n steentje daaraan kan bijdragen, nou, graag!


Hier thuis voert humor de boventoon. Mede door autisme. Dat is soms echt heel erg grappig. Rob bijvoorbeeld, verzint allerlei woorden voor me, die echt nergens op slaan. Dat laatste zeg ik met nadruk: ik snap niet hoe hij er aan komt...
 Kiloknaller noemde hij me pas... En zoals hij het zegt, ja dan kan ik alleen maar lachen... En zijn konijn ligt dagelijks 'lekker lui en vet' in zijn hok. Maar als ik dan eens op de bank zit, zegt hij evengoed: mama is lekker lui en vet. En dan op zo'n manier, met een bijzondere intonatie, niet voor te doen. Hoewel we het allemaal hebben overgenomen. Vooral in de tijd dat hij niet bij ons woonde gaf dat hilarisch veel gemis... Die combinatie. Dubbel dus.
Bij Karakter is hij daarom ook vooral bijgebleven denk ik. Door zijn bijzondere woordjes en humor die hij daarin laat horen.


Geert echter noemt mij al jaren speklap. Stiekem twijfel ik er aan of hij er ooit van af komt. Mocht ik later nog eens bij hem op bezoek gaan, strompelend met mijn rollator en vooral oud, dan weet ik nu al hoe hij me begroet: Hay! Speklap! Nou ja, om dat vast te gaan oefenen, rol ik nu af en toe al in de modder. Want dat zal later niet meer gaan, als ik oud ben. En lui. En vet...

woensdag 18 maart 2015

Ik had twee zussen

Hèhè, daar is ze dan. Na lang wachten komt exact op de afgesproken tijd het bezoek aangereden. Mijn vriendin én zijn vriendin... :)
En terwijl ik met de mijne op de bank zak en in heel interessant gesprek verwikkel, pakken hun monopoly. Zo, glimlachend kijken wij elkaar aan: daar hebben we voorlopig geen kind meer aan.

Hoe leuk is dat. Dat je vriendin een dochter heeft die bij je zoon in de klas zit, daardoor kennen we elkaar en zijn we vriendinnen. Gaan ze elk naar een andere school, VO, lopen ze allebei vast, zitten ze nu weer op dezelfde school. :)
En dus ook samen vrij op een studiedag.

Halverwege de ochtend wordt er een pauze ingelast: even tijd voor wat drinken en wat snoepen, na al dat dobbelen, geld uitgeven en geld inzamelen.

Dan volgt er een leuk gesprekje:
Zij: Hoeveel zussen heb jij wel niet?
Hij: Ehh... ik had er twee
Nu heb ik er nog maar één, want die ander woont hier niet meer...

Hilarisch? Eerst wel even ja. Maar nu ik er aan terug denk, weet ik dat ik er wel even met hem over moet praten.
Per slot van rekening klonk het wel grappig, best een beetje autistisch, maar waar is anders! Eenmaal zus, blijf je zus, waar je ook woont. Nou Rob, ons wacht dus weer een mooi gesprekje!

donderdag 12 maart 2015

Groot Nieuws!!

Feestweek hier in Veenendaal. Zomaar opeens een actie vlakbij de deur.
Woensdag morgen kar ik met Geert op ons fietsie naar De Baseliek. Tien minuutjes verderop.
Wat zijn we verwend. Eenmaal binnen in dit grote gebouw, vinden we al snel onze weg. Groot Nieuws Radio zit bovenin.

Al snel is geert helemaal in de ban van Trinity en duik ik bij mijn schoonzusje op een bankje neer.
Wat boffen we hè. Zo dichtbij zo'n concert. Inmiddels verschijnt Matthijn Buwalda ook op toneel en samen met Elbert Smelt zingt hij een fantastisch mooi lied: Echte helden.

Mooi, dat Groot Nieuws Radio, nu ze zo in financiële nood zitten, er zo'n geweldige feestweek van maakt. Om daarmee geld op te halen, want ja, Grot Nieuws moet wel in de lucht blijven.

Voorin, bij de band, staat de gitaarkoffer wijd open. Regelmatig loopt iemand er naar toe en gooit, net als winkelend publiek, er wat geld in. Maar ondertussen zijn er ook heel veel luisteraars, want ze zijn rechtstreeks op 1008.

En als extra actie dat ene lied. Wat gaat het opbrengen? We hopen met elkaar op 1000 euro of meer.
Maar... binnen een paar minuten staat de teller over de 3000 en liggen de lijnen haast plat van alle bellers. Wat is dit gaaf!!

Wil je Groot nieuws ook steunen? Ze kunnen nog wel wat gebruiken en er zijn allemaal leuke acties. Daarvoor verwijs ik naar de site: www.grootnieuwsradio.nl

Wij hadden een toffe ochtend. En nu ga ik me klaar maken voor een avondje met mijn zus. Nog eens naar Groot Nieuws Radio. Nog eens naar Matthijn Buwalda. Op de fiets. heerlijk!!

wel beetje oude video, maar dit is het dan!