Oefenen voor Vaderdag

Je hebt van die dagen, dan gaat het gewoon een beetje anders dan anders.
Zo ook gisteren, maandag. Al schrijvend bedenk ik me nu: de maandag voor Vaderdag. Misschien was dat het.

In elk geval, mijn man moest deze maandag extra werken en zou pas om een uur of drie thuis zijn. Normaal is hij er kwart over twaalf, terwijl ik dan om kwart voor één naar mijn werk vertrek. En omdat ik pas weer na zessen thuis ben, is hij vandaag de kok. Maar ja, na het werken douchen, rusten, boodschappen doen en eten koken, dat is een beetje veel. Dus ik besluit hem een handje te helpen. Ik haal de boodschappen en zorg dat de was opgevouwen is en in de kast ligt voor ik ga. Mooi toch?

De boodschappen halen lukt. En daar, bij de supermarkt bedenk ik opeens dat er brood voor ons apart ligt bij de bakker. Gelijk maar even halen. Eenmaal thuis ruim ik alles netjes op, vouw de was en leg ook die weer lekker schoon in de kasten. Ik stel de wasmachine vast zo in dat de volgende was klaar is als ik thuis kom uit het werk. Dat is over zo'n vier uur. Mijn man heeft er geen omkijken naar en ik hoef het dan alleen nog maar in de droger te gooien. Klaar terwijl ik eet, zeg maar.

En daar gaat het mis. Ik doe dat allemaal, maar communiceer dat niet. Niet beseffend dat mijn man ook na een vermoeide rit richting Amsterdam en Alkmaar nog gewoon na kan denken.
Ook hij denkt aan het brood, stapt op zijn fiets maar wordt linea recta teruggestuurd door de bakkersvrouw met het advies eens te leren praten 😜

Iets minder enthousiast als anders komt hij thuis. De droger draait gelukkig al en als dat ding begint te piepen vouwt hij netjes alles op en legt het in de kasten. Waar vind je nog zo'n huisman???

Je ziet mijn verbaasde gezicht misschien wel voor je als je weet hoe ik, toen ik thuis kwam, de wasmachine en de droger leeg vond. Omdat ze bij ons in de schuur staan en ik direct mijn fiets in diezelfde schuur neerzette, kon ik mijn verbazing niet direct uiten, maar eenmaal binnen vraag ik mijn man:
-Waar is de wa-as?
Nu is het zijn beurt verbaasd te kijken.
- Gewoon, de wasmachine was klaar toen ik thuis kwam, ik heb het allang in de kasten.
En hij kijkt zowaar een beetje trots.

Ik graaf in mijn geheugen. Heb ik dan toch de machine aangezet? Ik voel aan een vest wat over de stoel hangt. Droog. Ik ruik. Dát had ik beter niet kunnen doen. Mijn conclusie is snel getrokken.
Samen halen we de kasten weer leeg, de handdoeken, de washandjes, de onderbroeken en het vest.

Op naar een lekkere geur en een schone was. Want om me nu nog een keer te wassen met dat ene washandje. 😷😤 Maar o wat is het heerlijk te weten dat mijn man zo enthousiast zijn taken doet. Stiekem denk ik dat hij alvast oefent voor Vaderdag. 😊

Autisme en het virus

-En, heb je Geert nog gezien?
Rob kijkt me even kort aan, alsof hij zeggen wil, waar bemoei jij je nou weer mee.
-Ja, zegtie uiteindelijk traag, maar ik heb niets gezegd.

Geert vindt dat een beetje lastig. Hij is aan het werk bij z'n vakantiebaantje. Komt zijn big brother daar wat boodschappen halen, zegtie niets.

Op mijn vragende blik verduidelijkt Rob enigszins wat onzeker.
-Dat kan toch niet, hij is toch aan het werk, dan mag ik hem niet storen.

Klopt. Helemaal mee eens en ik glimlach om het autistische denken dat mijn oudste zoon me weer laat zien. Het is ook ingewikkeld. En erg druk in je hoofd. Je ziet je broer, tenminste, thuis is hij je broer. In die winkel is hij medewerker. Je ziet pijlen in het gangpad, bordjes dat je verplicht afstand moet houden, je moet je spullen zoeken terwijl je je verplichte karretje netjes moet besturen, je moet goed op de anderhalve meter letten als je een medemens tegenkomt en dan zie je opeens je broertje. Tussen al die prikkels door ook nog even filteren hoe dat ook alweer kan. Puzzelen, puzzelen, puzzelen. En stel dat je dan in gesprek raakt en broertje krijgt van zijn werkgever te horen dat ie z'n klep moet houden en door moet werken, nou-ou, dan zwaait er thuis wat. Dus zoals heel vaak kiest mijn Rob voor het zekere, het duidelijke, het veilige: niets zeggen, afstand houden en door!

-Hoe zit dat nu met die mondkapjes ma? Rob switcht altijd vrij makkelijk van het één naar het ander. Want in de bus kan ik geen afstand houden van mijn medemens. En dat is echt heel vreemd.

Waar het een week of 12 geleden nog gewoon was, is hij momentele nogal gewend aan een bus van het openbaar vervoer met twee personen: de buschauffeur en Rob zelf. Een privéritje. Hij geniet er van. Geen drukte, geen gedoe. Rust en doorrijden maar.
Gelukkig kan ik Rob geruststellen. De mondkapjes zijn klaar. Gemaakt door onze hele grote vriendin van Sfeercadeau. (klik) Top! Heel fijn!
Ik merk met de dag dat de spanning toeneemt bij Rob. Hij is al zeker een week bezig met kijken hoe laat de bussen vanaf 2 juni weer rijden. En wat alstie vol is, wat alstie daarom doorrijdt? Wat als er iemand zonder mondkapje binnen komt? Wat als....

Autisme is een leven lang puzzelen, nog meer dan in een leven zonder autisme. Een virus maakt het er niet beter op, al zijn de regels duidelijk. En die houden gaat hem erg goed af. Hoewel...

Laatst gaf hij opa automatisch een hand. Hij schrok ervan, trok niet terug maar keek naar buiten en zei:
-Even kijken hoor, of niemand het ziet."
Opgelucht haalde hij adem. Niets te zien.
-Ha opa!

Hoe overleef ik...

Echt waar, ik hou ontzettend veel van mijn werk. Het is zo heerlijk om daar te zijn en alles op alles te zetten voor de klant. De klant is Koning, dat. Maar dan moeten ze wel komen...
Zomervakantie. Zaterdag. Regen. Nog meer ideeën? Waarom is het zo rustig?
Gelukkig heb ik genoeg te doen. Ik maak wat leuke banners voor op onze site en ga verder om ons eigen magazine in elkaar te zetten.

Verheugd kijk ik op: een webshoporder. Toch een klant, al is hij niet zichtbaar.
En yes, het boek hebben we ook nog op voorraad. Geweldig. Direct klaar maken, klant laten weten dat zijn bestelling is afgerond, want wie weet komt er vandaag dan toch iemand :)

Mijn collega haalt het boekje, pakt er een leuk kaartje bij en schrijft wat de klant aangeeft:
'Voor mijn liefste. Hopelijk heb je hier wat aan. Van je drie mannen.'
Genoeg om de slappe lach te krijgen. Niet zozeer om het kaartje zelf als wel om wie ons zo deze opdracht geeft. Ik bedoel, best wel privé toch? En dan de titel van het boek: Hoe overleef ik mezelf?, geschreven door Jorg Berger. Een duidelijke knipoog of steek onder water?

Inpakken? Ja, doe dat maar. Doe maar hartjespapier, gezien de tekst op het kaartje.
Als alles klaar is laat ik de webshop de automatisch gegenereerde mail verzenden: 'Geachte klant, uw bestelling staat klaar.' Niet zo persoonlijk, wel zo makkelijk.

Later op de middag, als ik een klant help (ja, je leest het goed, er kwamen toch nog klanten!) komt de man van de webshoporder. Mijn collega en ik schieten direct allebei weer in de lach. Waarop mijn klant me vragend aankijkt. Ik fluister haar wat het geval is, ze grijnst breed en knipoogt naar de klant. Die inmiddels koffie heeft gepakt en lekker is gaan zitten, het hartjespapier naast hem op onze koffietafel.

Ik maak even een praatje met hem, als er weer niets te doen is. En als de koffie op is, groet hij me.
-Dag schat, groet ik terug. Mijn man grijnst van oor tot oor.
Nu maar afwachten hoe dat gaat, jezelf overleven...

Van der Valk, Octopus, Reyna Be en het Mondriaanhuis, een 24 uursvakantie

Overnachten bij Van der Valk? Dat had ik nog nooit gedaan. Fletcher wel, dat was niet zo heel prettig. Nu dan maar wat anders. In verband met zijn steengoede ontbijten, hier in Veenendaal, kozen we nu voor Van der Valk, maar wel wat verder weg. Een half uurtje rijden wilde Rob. En hij mocht het zeggen, het is zijn feestje. Hij is geslaagd.

Het werd Leusden-Amersfoort. De simpelste kamer kozen we. Maar omdat het schoonmaken nog niet klaar was, kregen we de iets duurdere. Dat betekent: thee en koffie op de kamer. Enne... over de kamer gesproken, wat een plaatje. Lekker huiselijk,compleet en ruim. We zijn deze dagen niets te kort gekomen.

De controle doorstond de kamer goed. Alles was schoon en fris en zelfs de geur sprak Rob aan.
-Hier kan ik wel slapen denk ik, zo zei hij. Gelukkig maar.

Rob wilde graag zwemmen. Dat kan in Leusden heel goed, bij Octopus. Het koelde lekker af, eventjes, want de auto gaf 47 graden Celcius aan. Dat is niet niks, zeker niet als je daar niet goed tegen kan, zoals onze Rob. Even lekker zwemmen is dan een welkome afleiding. Maar met drie kwartier had Rob het wel gezien. Misschien was het toch een beetje te druk voor hem. In elk geval wilde hij graag terug naar het hotel. Daar lekker relaxen op het bed, spelen met de afstandsbediening en ondertussen kijken wat er allemaal op dat grote breedbeeldscherm gebeurd. Onder het genot van de airco las ik ondertussen lekker mijn boek.

En dan uit eten. We kozen voor Reyna Be, een wereldgerechten/tapasrestaurant wat eerder ook in Veenendaal zat en waar we echt fan van waren met z'n allen. Gelukkig heeft Amersfoort hem nog wel en we genieten voluit van de sfeer, het eten en drinken en de warmte. Weinig airco maakte het voor Rob soms best lastig, maar hij zorgde goed voor zichzelf en at enorm veel. Hij dronk ook goed maar toen ik later samen met hem urenlang wakker lag, bedacht ik dat het misschien niet alleen het nieuwe, andere, de muggen en de warmte was... Volgende keer beter nadenken. Aan het einde van een lange, pittige nacht, hij viel om half vijf in slaap, concludeerden we dat we de volgende keer oordopjes meenemen en het eigen kussen. Dat zou het slapen eventueel wat kunnen vergemakkelijken. En niet meer zo veel icetea drinken graag, zucht ik er achteraan...

Na een stevig ontbijt eindigen we ons uitje bij het Mondriaanhuis in Amersfoort binnenstad. Het is maar een kwartiertje rijden. We parkeren in de Koestraat, overdekt! Dat scheelt een hoop zon op de auto en even later lopen we, gewapend met geopende paraplu, tien minuutjes door deze mooie stad. Het Mondriaanhuis zelf, daar doen we wat langer over. Rob is nog erg moe en sleept zichzelf van kamer naar kamer. Toch geniet hij ook enorm en is best geïnteresseerd. Normaal is een museum het laatste waar ik aan denk met hem, maar omdat hij graag hokjes en vakjes schildert, leek me dit wel wat. En dat klopt.
Als ik hem tenslotte nog vraag of hij zin heeft in koffie, beaamt hij dit vol enthousiasme. Kan ik me wel indenken ja, na zo'n wakkere nacht. Het stuk appeltaart gaat er ook nog wel in en de dame die ons helpt (vrijwilliger van het Mondriaanhuis) verwend hem met lekker veel slagroom.
Geïnteresseerd bekijkt ze de foto's van zijn schilderijen op zijn mobiel. Wat een leuk moment!

Dan opeens zegt Rob:
- Mevrouw, u mag de rest van deze appeltaart wel aan iemand anders geven. Ik zit zo vol, ik kan het echt niet meer op. Niet weggooien hoor, dat is zonde, geef het maar aan de volgende klant.
Ik kijk naar het afgegeten stuk taart en de slagroom die al aan het smelten is. Ik geef de dame een glimlach en laat de rest aan haar over. Ze lost het mooi op - het komt wel goed met dit gebak, laat dat maar aan mij over - en tevreden gaan Rob en ik in de auto richting Veenendaal.

- En, pols ik als we bijna thuis zijn, vond je het leuk? Ja! Rob heeft genoten. Alleen die nacht hè, "dat was echt voor mijn verdriet". 

Op recept

Terwijl Rob me opgelucht aankijkt, liggend op de bank met zijn voeten omhoog, is zijn zus Willeke zich aan het voorbereiden op de meest stressvolle stap  die je kunt nemen, aldus onze statistieken. Zij gaat verhuizen. Het is dus een wat volle week. Enerzijds kan ik geen kant op, nou ja, bijna niet dan, omdat Rob helemaal geen kant op kan. Anderzijds zijn anderen heel druk met schilderen, opknappen, opruimen en inpakken. Enerzijds vind ik dat wel lekker, gewoon een beetje thuis bezig zijn, de dingen doen die de afgelopen tijd zijn blijven liggen. Anderzijds had ik beloofd te helpen met klussen, waar Rob nu een voetje voor steekt.
Wetend dat ik vast nog heel erg veel kan gaan doen in het huis van onze dochter, kan ik ook heerlijk ontspannen in het thuis moeten zijn voor Rob.

Het is maandagmiddag 1 juli, een uur of vier. Oma komt even kijken bij de patiënt, drinkt koffie mee en overhandigt Rob een lekker cadeautje. Nu is onze zoon geen mannetje wat de hele dag kan stil liggen, dus ik had hem een bak vol schroeven gegeven.
-Hier, ga die maar even sorteren.
Per slot van rekening had hij ze zelf bij elkaar op één grote hoop gegooid, dus een koekje van eigen deeg zeg maar. Leerde hij direct dat sorteren minder snel gaat dan bij elkaar gooien ;)

Opeens begint het: Pijn. Oei, de verdoving uitgewerkt, zo denken we. Toch ben ik verbaasd. Rob heeft nog nooit napijn gehad van een behandeling. Het recept met veertig paracetamol en 15 diclofenac heb ik dus gewoon recept gelaten. Een klein beetje voorraad heb ik zelf nog wel.
Omdat de gekregen paracetamol van het ziekenhuis nog werkt geef ik hem nu toch maar zo'n andere, sterkere pil. Hij heeft echt enorm veel pijn!
-Weet je, opper ik, misschien ook even die huissokken uit doen. Dat zit zo warm om al dat verband. Twee prachtige roze voeten komen te voorschijn, met ontsmettingsmiddel doen ze niet zo zuinig. Veel wit verband ontneemt het zicht op de tenen.
-Waar doet het pijn, Rob? Rob wijst naar zijn kleine teen. Verbaasd kijk ik naar zijn voet. Raar. Die teen is helemaal niet geopereerd, ze hebben er niet eens aangezeten. Opeens zie ik het. Voorzichtig wip ik een stukje verband iets omhoog, van de teen af. Een fikse deuk in het teentje laat zien wat ik vermoedde: veel te strak. Helemaal bekneld.

Helaas, de diclofenac uitspugen is geen optie meer, maar of hij ooit de weg naar de pijn heeft kunnen vinden?
In elk geval is Rob degene die helemaal dubbel ligt. Ik moet het de hele week nog horen: Wat heb ik toch een domme mama! Ja duhuh...
Toch maar klussen.

Mag ik rijden met de motorkap open?

Het kan je zo maar gebeuren. Dat je midden op een warme zomerdag, samen met een wildvreemde man aan je autostoelen staat te rukken alsof je leven er van af hangt. Als of die stoelen er uit moesten. Nu ja, dat was het niet helemaal, maar iets meer beweging dan wat wij er in kregen was leuk geweest.

Het is dinsdagmiddag. De zon schijnt, maar het dreigt ook. Ik kruip achter de pc voor mijn werk. Tijd voor een mooie recensie over een nog mooier boek. Nieuwsgierig? Dan klik je hier. :)
Dan gaat de telefoon. Geert. Hij was al een uur aan het prutsen met een lekke band, maar wat hij ook deed en wie hem ook hielpen, de band was er klaar mee. En hij inmiddels ook.
Ik gebruik de stilte om te vragen of hij het fijn vind als ik hem even op kom halen. En ja, dat was precies het doel van deze ouderwetse manier van contacten: per telefoon op ons vaste nummer.

Eenmaal op de parkeerplaats zeg ik manhaftig: kom op, we laden die fiets er even in. Dat had je gedacht! Met geen mogelijkheid krijg ik de banken plat. Onze prachtige en het nog nooit aflatende Captur is totaal niet in beweging te krijgen. De banken lijken vastgeroest. Hoe dat kan? Ik pak het boekje er bij, hoewel ik zeker weet dat ik goed bezig ben, en zie inderdaad dat ik gelijk heb.
Ik glimlach eens naar de oudere man die langsloopt. Hulpvragen blijft een dingetje hè, en pruts weer verder, bijgestaan door Geert, wiens geduld al een eindje op is.
Dan opeens is de man weer terug.
-Hulp nodig, mevrouw?
-Graag! zucht ik.

En zo zit ik op een mooie warme zomermiddag met een wildvreemde man in mijn auto aan onze stoelen te rukken alsof het leven er van afhangt. En ergens is dat zo. Ja, schrik maar niet, het is waar. Het idee dat ik nu terug rijd, de fiets op school laat staan, morgen Geert weer moet brengen terwijl manlief thuis de stoelen gewoon even neerlegt. De fiets de auto in moet, de band daarna geplakt moet worden of misschien zelfs naar de fietsenmaker moet worden gebracht én weer moet worden opgehaald terwijl Geert ook weer moet worden opgehaald van school terwijl we 's avonds de avondvierdaagse moeten lopen en ik 's middags moet werken ...en...en... zie je, alsof het leven er van af hangt. Het prettige leven van rust, genieten en ontspannen bezig zijn. Waar ik zo naar verlang, snap je. Dát leven hangt er van af.

Oké... de banken liggen, (het kostte hem en ons heel veel moeite, dus het lag niet aan mij alleen...) de fiets gaat er in, dankzij dezelfde man en de kofferbak... die blijft open.
- Mag dat wel, vraag ik onzeker, met de motorkap open rijden?
- Die motorkap kan wel dicht hoor, mevrouw. De grijns van oor tot oor ontgaat me niet.
Snel herstel ik me. En lach mee.

De achterklep blijft open. We rijden terwijl Geert de fiets vasthoudt. Die direct bij de fietsenmaker wordt gedumpt. Eenmaal thuis ga ik weer door met mijn werk. Ik schrijf een recensie over een boek: Leven vanuit rust. Supergoed boek. Ik heb hem al uit. Vandaar mijn keuzes vanmiddag. Het was wat gedoe, maar het is nu heerlijk rustig. Morgen alleen nog maar de fiets  halen, Geert heen en weer rijden, werken en de avondvierdaagse lopen. Dussss....
Straks misschien toch weer even de tips uit dat boekje lezen. Maar nu eerst op de bank. Rust.

Over de fotoshop en ambtenaren

-Ah nee hè.... Zucht
-Zie je nu wel, ik zei het toch?
-Dat hebben wij weer!

Mijn hersenpan slaat haast op hol, wat nu?
Dacht ik alles zó mooi voor elkaar te hebben... en het ging echt goed. Maar helaas...

We staan voor de winkel voor pasfoto's. En over een kwartier moeten we naar het gemeentehuis voor een nieuwe ID voor zowel Rob als Geert. Dat kan alleen nog maar op afspraak aangevraagd worden, dus er is tijdsdruk.
Van te voren vroeg Geert of ik wel een afspraak had gemaakt bij de fotoshop.
Maar nee, dat is niet nodig. Ze zijn altijd open als het gemeentehuis ook open is. En pasfoto's zijn zo gemaakt. Verder ben ik goed voorbereid. Ik ben zelfs langs de shop gefietst om te kijken of ze er nog zijn. En ja hoor, hun bestaan is gegarandeerd...

Het bordje hangt op 'Gesloten'. Een briefje eronder waarom en wanneer ze wel open zijn. Vandaag niet meer. En ik kan niet anders dan met mijn man mee zuchten: Dat hebben wij weer. Zó goed voorbereid, maar toch...

Gelukkig is deze winkel niet de enige dus we grijpen onze fiets, sjezen door het centrum en maken de verplichte foto's. We betalen het dubbele, of eigenlijk krijgen we de helft van wat we anders hadden gekregen, en racen terug. Gelukkig houdt het gemeentehuis rekening met telaatkomers: na twintig minuten gaan ze er van uit dat je niet meer komt. Maar die deur voor ons sluiten, was niet nodig!

Daar zitten we dan, met z'n vieren. ID-kaart Rob, ID-kaart Geert. Pasfoto Rob, pasfoto Geert. Handtekening Rob, handtekening Geert.We maken grapjes over en weer en zijn ondanks alle poespas er om heen zijn we weer helemaal blij met elkaar. Tot ik me opeens iets bedenk:

-Wil je onze ID kaart niet zien?
- Nee hoor, zegt de baliemedewerkster, ze zijn boven de 12... En ze kijkt een beetje nukkig.
Manlief rolt met zijn oogjes en lacht lief naar me. 'Sorry', fluister ik hem toe, niet goed gelezen...
Ik dacht toch echt dat we allebei mee moesten.

Eenmaal weer buiten vraagt Geert:
-Leren ambtenaren ook dat ze niet om mogen gaan met humor of zo? Net als voetballers leren hoe om te gaan met interviews?

Wat zal ik zeggen? Ze was jong? Einde van de dag? Geen gevoel voor humor? Of gewoon ongesteld? (zou Rob zeggen).

Blij dat wij in elk geval de humor van alles inzagen. Dat helpt in het echte leven. In het leven van pijn en moeite, van afscheid en verandering.

-Kom jongens, we halen nog even een broodje kebab!
Ook daar moeten ze om lachen. En zeggen geen nee!
Eetsmakelijk boys, jullie deden het fantastisch!

Ik weet de oplossing!

- Kom maar, ik plak er even een pleister op, dan is het zo over.

- Ach meis toch, wil je even een glas water voor de schrik?

- Maar als je dit nu achter je laat en je kijkt vooruit, dan kun je toch het beste....


Herkenbare uitspraken? Wij mensen zijn nogal geneigd met oplossingen aan te komen. Voor elke wond een pleister, voor elk probleem de oplossing. Was het maar zo simpel!
In plaats van te luisteren, door te vragen, te beamen en begrip te tonen, mee te lachen, mee te huilen, komen we al snel met de oplossing die ons het meest logisch lijkt, het snelst werkt en het minst pijn doet. En walsen we zomaar over de gevoelens, de pijn en de zorgen van de ander heen.

Terwijl ik foto's maak voor deze blog moet ik daaraan denken. Wat zijn we toch meesterlijk goed in het bedenken van oplossingen voor de ander.
Onze Rob is ook erg goed in oplossingen bedenken. Op zijn eigen manier van denken en o zo logisch. Als ik verdrietig ben is voor hem de oplossing dat ik zijn rug aai. Want: "Daar worden we allebei weer blij van!"

Voor zichzelf had hij een probleempje. Hij heeft een mobiel en die mag hij in de klas niet bij zich houden. Maar vindt hij, ik doe er niets mee, dus ik mag dat wel. Om te voorkomen dat een leerkracht deze compacte wereld uit zijn (broek)zak haalt, heeft hij de volgende oplossing. Trots laat hij het me zien.

Met verbazing zie ik zijn spiksplinternieuwe vest, knal oranje met een kleine streep blauw. Op de zak. Die zat er niet toen ik gisteren dat vest kocht.

- Kijk. Rob legt het even uit. Ik heb aan de binnenkant van de zak een gat gemaakt. Daar past precies mijn mobiel in. De opening van de zak heb ik dicht gestikt, zodat het er niet uit valt. Stralend kijkt hij me aan.
- Tjonge, dat heb je goed opgelost, Rob. Maarre....
Rob praat alweer door. Hij is erg in zijn nopjes. Zo ziet niemand dat hij een mobiel zich heeft. Lachend in zichzelf om zijn eigen oplossing gaat hij verder met zijn schilderwerk. En ik? Ach, ik denk niet dat het helpt, maar ik vind het knap bedacht. En gebeurt is gebeurd.
Dus jongen, geniet er van!

Party!!

Sinterklaas is een heel dingetje. Niet alleen vanwege zijn roetzwarte Piet. Niet alleen in heel Nederland. Niet alleen in ons gezin. Sinterklaas is verrassend, onoverzichtelijk, spannend, ontoerekeningsvatbaar en stressvol.
Zeker weten dat veel ouders weer opgelucht adem halen nu het 6 december is. Want bovenstaande woorden gelden niet alleen ons gezin, maar heel veel kinderen, vooral als autisme ook een rol speelt. Of DE rol. Of overheersend is. Die tijd hebben wij ook gehad.
Gehad. Dat klinkt goed, niet dan? Dus onthoud, als je er nu midden in zit: het wordt beter!

Woensdagavond zaten we er helemaal klaar voor. Het duurde even, maar dan heb je ook wat. Voor het eerst hadden we lootjes getrokken. Dat geeft rust voor mama. Dan hoef je maar voor één gezinslid stad en land af te reizen voor het meest pakkende cadeau.

Rob had mij. En wát had hij zijn best gedaan! Ik had een megamooie suprise in de vorm van een gun. Dat is, voor de ouderen onder ons, een geweer wat gebruikt wordt tijdens gamen.
Daar moest ik natuurlijk even mee op de foto. Rob kreeg een groot applaus. leverde zijn cadeau persoonlijk af bij mij en genoot van het feit dat ik het kapot moest maken, wilde ik wat cadeautjes hebben.

Op mijn lootje stond het volgende: *een boek van ds H van der Belt: Goudkoorts, *notitieboekje met ringband en mooie tekst, *sokken of *bedenk zelf wat leuks.
En dát deed Rob.

Het eerste wat ik uitpakte was een notitieboekje. Ik zou het als prekenboekje gaan gebruiken. Wat een hilariteit! Waar Rob haast een Eenhoorn won tijdens de bingo in Cochem afgelopen zomer, vond hij dit zeer toepasselijk: mooie tekst en toch een Eenhoorn. I believe Unicorns, staat er op. Dusss... hier komen de beste preken ooit in, geloof ik! ;)

Het tweede was een ander notitieboekje, met een soort van spiegel op de voorkant. Zodat ik weet dat mijn haar goed zit. Ook tijdens de kerkdienst! :)

De gun zat verder vol met feestdingetjes. Parapluutjes voor op ijsjes en taart, een tafelkleed (Rob dacht dat het vlaggetjes waren) wat we lekker gaan gebruiken met Kerst. Slingers en fluitjes. Van die dingen die afrollen als je er op blaast, weet je wel.

Je begrijpt, ik was blij verrast. De prachtige cadeautjes bewaar ik tot geschikte momenten en het beeld van een Rob die dansend en springend zichzelf in stond te houden  om mij  te helpen met uitpakken, blijft me altijd bij. Zijn stralende hoofd evengoed. En dan te beseffen dat hij alles zelfstandig heeft ingekocht, ingepakt en heeft gemaakt, dát is zo bijzonder. Dank je wel Rob, voor alle cadeautjes, te tijd en voor wie je bent! Proud of you!

Even lekker lachen!

Het was echt een heel goede en vooral troostrijke preek over psalm negen. En ik voelde me een gezegend mens toen de dienst was afgelopen. Niet in de laatste plaats omdat ik tussen beide dochters in in de kerk zat. Hoe vaak komt dat nu nog voor! Direct na de dienst Jorike gedag gezegd en Willeke even voorgesteld aan een verschrikkelijk mooi mens, waarvan ik zo blij ben dat ze in onze nieuwe gemeente zit! En al lopend naar de uitgang - trap af, stukje lopen, weer trap af- praten we zomaar over van alles en nog wat. Zo kan het gaan...

Eenmaal buiten ril ik. Brr, wat is het koud. En donker. Het overgrote deel van de gemeente is al huiswaarts. Slechts twee mannen staan vlakbij de uitgang te praten. Ik ken ze wel. De één woonde vroeger vlak naast me. De ander komt af en toe hier. Kerkte vroeger daar waar wij ook gingen. Een jonge man. Single. Terwijl ik links wil gaan, daar staat de fiets, begint Willeke naast me opeens wild te zwaaien en ze schreeuwt:
-Da-ag lieverd!!!!!
De mannen kijken op. De één lacht, de ander kijkt verbaasd. En ik? Ik schrik. O help! Een Willeke-actie! En ik grinnik tegelijk. Ik kijk naar Willeke. Naar die ene, naar die andere man. Dan weer naar Willeke. En vraag stomverbaasd:
-Tegen wie zeg jij dat nou??
De interesse is inmiddels gewekt, als Willeke doodleuk zegt:
-Kijk, daar gaat Jorike, ze fietst naar huis. En ik zwaai haar gedag.

En inderdaad, daar in de verte zie ik Jorike, ze kijkt nog eens om en ik zwaai snel heel hard terug. Helemaal niet gezien! Ik dacht dat ze allang weg was.
Maar ondertussen kriebelt er iets diep in mij omhoog en ik kan niet anders dan in lachen uitbarsten.
Vooral het gezicht van die mannen, zo stomverbaasd! Omdat zij Jorike ook niet hadden gezien. Omdat ze dachten dat Willeke hen aansprak! Net als ik even dacht trouwens... ! We zeggen ze snel gedag. Maar o help, ik kan bijna niet lopen van de lach. Tot grote verbazing van toch nog elders pratende gemeenteleden, die alles even hadden gemist, struikel ik zo'n beetje naar mijn fiets.
Gierend van de lach fietsen we naar huis. Hè, wat doet me dat goed. Dat was te lang geleden eigenlijk. In die zin mis ik mijn meiden thuis best. Maar deze avond maakt veel goed. Een goede preek en even heerlijk gelachen.
Dus als we elkaar nu zien, weet je wel wat we zeggen hè. Da-ag lieverd! Hahahaha

Trouwjurk halen

-Wat denk je? Zou ik morgen de kar mee kunnen nemen?
Stomverbaasd kijkt mijn man me aan.
- Euh... je hebt niet eens een trekhaak! Zegt hij nuchter.
Duhuh....

Zonder me verder druk te maken, val ik haast direct daarna in slaap.
De volgende ochtend, ik lig lekker wakker te worden en hoor op de andere kamer ook gestommel, weet ik het weer.
-Jorike!
-Mmmm
-Weet jij waar Matthias de kar heeft staan? Die hebben we nodig!

De aanhangwagen van mijn pa is momenteel in gebruik door Matthias, mijn aanstaande schoonzoon. Die is, als voorbereiding op een leven samen, druk aan het inkopen en verhuizen.

-Nee! Klinkt het opeens al veel wakkerder.
-Ik bel hem wel even.
-Ach, joh dat hoeft nou ook...
Maar daar hoor ik haar blije stem al.

-Schat, waar heb je de kar neergezet? Mijn vader en moeder hebben hem vandaag nodig.
-Nee joh, roep ik terug (en dat allemaal 's ochtends vroeg...) wíj hebben hem nodig. Jij en ik!
Heel verbaasd klinkt haar stem door de slaapkamerdeuren heen:
-Waarom dát dan?
Ik: -We gaan toch de trouwjurk halen?? ☺

Jazeker lieve lezers, het was groot feest deze week. Als voorbereiding op een nog groter feest. Een trouwjurk uitzoeken en passen is al heel wat. Maar op halen? Dat betekent dat het nu heeel dicht bij komt. Nog 11 nachtjes slapen...

Nostalgie

Yes! Daar moet ik zijn. Snel en alvast blij loop ik recht op de stelling af. Hier, een istie. Of... toch niet? Er zit een snoertje aan. Dus, nee! Nu even niet. Verder loop ik, maar helaas, dit is niet wat ik zoek.
Al dwalend door de winkel zie ik opeens nog een optie. Zou het daar?? En ja hoor! Ik heb zelfs de keuze uit twee! Natuurlijk neem ik die, die het best bij de rest past. En weet je, de prijs is ook echt helemaal goed! Dus de beslissing is snel gemaakt!
Dolenthousiast loop ik door de winkel. Een oude vrouw komt me tegemoet. Ik ga iets voor haar aan de kant. Ze kijkt me aan. Ze lacht. Dan kijkt ze naar wat ik in handen heb. Ik zie haar blik.
-Leuk hè, grijns ik. Hier zocht ik naar en ziet u: het bestaat nog steeds! Ze grinnikt om mijn stralende hoofd. En ik verontschuldig me wat:
-Tja, weet u, ik heb niet zoveel stopcontacten, dus dit is veel handiger! Fijne dag!

Eenmaal thuis zet ik de kraan aan, vul mijn nieuwe aankoop met water, doe het gas aan en zet het ding er op. Dan waarschuw ik de anderen: let op hoor, want zometeen... !!
Het duurt lang, maar na een poosje begint het dan toch. Een heel lief, zacht gefluit.
Geert duikt in elkaar. Jorike zucht. Manlief lacht en Rob glimt van oor tot oor. Net als ik, want wij hebben een... FLUITKETEL!! Wat een héérlijk geluid. Zo lang geleden...

Eftelingsprookjes

-Ach kom zeg, hoe heet die andere nou???
Vol ongeduld staart Willeke me aan, maar bij geen van ons allen valt het kwartje.

We hadden vier sprookjes:
Kwakkelientje (de gekroonde eend)
Boudewijn, de marskramer (de oude marskramer)
De muziek van de klok (de magische klok)
En.... ????

Ruim een dag later, maandagavond, als ik lekker lui op de bank lig  is het er op eens:
"Daar istie dan! De kip met het gouden ei"

Dus ik app Willeke: Heintje Gein!!! En ja, ze snapt hem direct.
De volgende ochtend vind ik op mijn app vier sprookjes, via You tube aangeleverd. Eftelingsprookjes. Ik luister er één en ben verbaasd: wow! Exact hetzelfde als vroeger.

Vroeger. Toen we die LP van de bieb hadden geleend. En mijn vader ze voor ons op nam met zijn weetikveelwatvoorrecorder. Hoe we uren op de bank lagen, of op de stoel. Zelfs op de grond voor de open haard. En luisterden. Vier sprookjes. Hele leuke sprookjes, die ik nu nog steeds uit mijn hoofd ken. En allerlei leuke liedjes er om heen. Gewoon simpel, Hollands en neutraal. En goed.
"Zeg maar dag met je handje", bijvoorbeeld! En van die opzegversjes als: "dit is opa, kort en dik". Sorry pa!!! Ik bedoel er niets mee :)

Het was een fantastische keuze van mijn ouders dat we een jaar of 15 geleden allemaal een CD kregen. Met daarop... juist. Je raad het al. Overgenomen van dat weetikveelwatvoorrecorder.
Dat was genieten!! Zelfs onze Rob vond het oké dat deze muziek aan bleef. En noemde zijn knuffeleendje Kwakkelientje :)

Soms heb je dat. Dan denk je terug en komt juist zoiets als dit in je op. Grappig dat het niet alleen mij overkomt, maar ook mijn dochters al. En nee, dat zegt niets over mijn leeftijd!
Vertel eens, heb jij ook zo'n jeugdsentiment??

Nieuwsgierig? Zoek op You tube naar Eftelingsprookjes

Moppen tappen

Ik zocht Allah maar vond Jezus. ('Seeking Allah, finding Jesus')
Een geweldig boek! Ik ben al een heel eind. Het is wat info betreft haast een studieboek, maar het leest heel makkelijk weg. En...  ik heb er al wat uit kunnen gebruiken in een gesprek met. Door dit boek leer ik echt veel beter de beweegredenen en gedachtegangen van moslims. Waardoor een gesprek makkelijker is aan te gaan en te sturen. Erg prettig. Van harte aanbevolen!!

Inmiddels is de overstap van 2016 naar 2017 al weer geruime tijd voorbij. Zit iedereen weer een beetje in het ritme van elke dag: school, werk, sport enzovoort. Vroeg opstaan... Pfff, dat went gewoon niet. Maar de rest gaat wel weer aardig z'n gangetje. 
Vanaf hier wens ik iedereen een fijn, gezellig, gezond en vooral gezegend 2017! 

Vanmorgen weer een telefoontje van de school van Rob. Nu met de uitslag van het sociaal-emotionele. De kloof tussen het IQ en dat is behoorlijk. Soms komt hij aan de leeftijdscategorie van 7-12, maar soms valt hij ook echt nog in die van 3-7 jaar.  Het verbaasde ons natuurlijk niet. Ik bedoel: we wisten heus dat hij laag uit zou komen. Neem nu zijn fase van moppen tappen. De meeste kinderen van 6, 7 jaar zijn daar een kei in. Hij ook. Nu. Ook al is hij 15. Een leuke groei en erg gezellig is dat, zo'n moppentapper in de familie.

Het is wit en ontploft... Een boemkool... HAHAHAHAHA
Vandaag ben ik niet schoolziek hoor. Ik ben klasziek. Nou, da's niet heel modern kerel! 
Hoe heet een wc op een berg? Geduldig wacht hij de stilte dan af, maar je zíet hem genieten...
Een hogedrukgebied! HAHAHAHAHAHA. Had je niet gedacht hè! 

Ach wat is nou leuker dan dit? Eén ding: het moment dat hij rustig in zijn bed ligt en ik mijn boek op pak. In gedachten nog lachend om onze fantastische zoon! 

Witte was, bonte was, hoe was ik?

-Wilt u mij leren hoe de wasmachine werkt?
Vragend kijkt Rob me aan.
-Later, ja, als je bijna zelfstandig gaat wonen, dan vertel ik het je.
-Maar... Rob is nooit direct klaar met een onderwerp... Maar, welke was hebt u allemaal dan?
-Witte was, bonte was, donkere was.

Omstandig legt Rob uit hoe dat dan in zijn werk gaat. Zijn prachtige nieuwe, zwarte vest , dat gaat bij zwarte was. De witte strepen die er op staan, die gaan bij de witte was.
Ik kijk hem aan. Zie zijn ogen glinsteren van plezier. En ik speel het spelletje mee...

Zondag, op de koffie bij vrienden, speelt vriend het spelletje ook mee. Dat wordt wat, want hij heeft een blouse aan met wel duizend vierkantjes van allerlei kleuren.
-Dus, zegt vriend stomverbaasd, dus jij gaat al die vierkantjes van elkaar afhalen en jij wast een oranje was. Een paarse was. Een witte was. Een zwarte was. Daarna alle vierkantjes te drogen hangen en dan alles weer aan elkaar naaien???
Rob giert het uit. Wat een dommerd. Dat hij daar nou in trapt!

Het is opvallend hoe goed het gaat met onze Rob momenteel. Hij is zo vrolijk, heeft zoveel lol. Vooral moppen doen het erg goed. Dat past dan weer bij zijn sociale leeftijd van 6, 7 jaar. Leuk, want laatst was dat nog 4 à 5 jaar.
En als we ergens zijn waar hij mensen ontmoet, kan hij ook heerlijk zitten kletsen en is dan opeens heel sociaal bezig. Op zijn manier, met zijn humor die dan over het algemeen ook erg gewaardeerd wordt.
Ik geniet enorm van hem. Erg gezellig is dit zo. Ik hoop dat het doorzet, deze vooruitgang.
Daar kan ik niets aan doen, dat moet gegeven worden. Maar daar bid ik wel elke avond voor. Samen met Rob. En na dat gebed geef ik hem Gods zegen mee. Want ik weet dat alleen dan Rob staande blijft. Met God.

Wil je dit nooit meer doen, mam?

Het getetter van mijn wekker doet me stijf van schrik omhoog schieten. Snel druk ik hem uit en val weer neer. Maar negen minuten later is er geen houwen meer aan.
Zacht sluip ik de zoldertrap op:
- Geert, wakker worden. half zeven! 't Arme joch ligt nog te zwijmelen in zijn prachtige droom, maar helaas. Moeders hebben soms echt geen medelijden.
Brr, 't is koud en ik voel me nog zo slaperig. En stijf. Nou ja, eerst de verplichte oefeningen van de houdingstherapeut maar. De ervaring leert dat ik daar wakkerder van word. Ietsjes tenminste...

Ruim een kwartier later roep ik onder de aan de zoldertrap nog eens naar Geert. Een zwak, niet te verstaan antwoord volgt en gerustgesteld loop ik naar beneden. Wasmand onder de arm, tas over mijn schouder, in badjas gehuld. Moedertje kan er weer tegen vandaag.

De vaste dingen van de ochtend zijn van start gegaan. De wasmachine staat aan. Het brood uit de vriezer begint te ontdooien en ik buk me om de waterkoker te pakken voor het dagelijkse kopje thee van Geert.

Ah, daar is-t-ie al.
- Mam? Aangekleed en wel staat hij voor me. Zijn ogen nog moe en flets.
- Mam, het is vijf voor zes.
- Haha, lachend draai ik me om naar de ovenklok. Wat een grapjas, denk ik. Ik kijk. En... hè? Ik kijk nog eens. Dan loop ik resoluut naar de woonkamer, naar de 'echte' klok. Vijf voor zes...

Opeens weet ik het weer: gisteren, de wekker gezet en ondertussen een gesprek gaande gehouden met Jorike. En ik dacht nog: oeps, de gewone tijd verspringt ook. Zo even goed doen. Maar dat ben ik dus vergeten.

Even later lig ik weer lekker in bed. Hèhè, even lekker wakker worden. Geert blijft beneden. Die kan niet meer slapen, zeker niet met de repetitie in het vooruitzicht.

Niet eens boos, maar heel vriendelijk vraagt hij me een uurtje later:
-Wil je dit nooit meer doen, mam?
- Nee schat. Nooit meer...

Van sportfles naar babyflesje

- En? Bevalt je nieuwe flesje een beetje?
Met een grijns kijkt mijn vriendin vanaf de crosstrainer achterom, waar ik klaar sta om de sportschool weer te verlaten.
-Nee! Hij zuigt vacuüm en zo, weet je wel. Maar ja...
-Haha, ik kon er echt niets aan doen!
We kijken elkaar grijnzend aan.
-Nee, bevestig ik, dat klopt. Want ik deed het.

Het was twee dagen eerder dat ik haar mijn flesje liet ruiken. Met de vraag:
-Wat hieraan te doen?
Ik bedoel: zij is ouder, dus wijzer :)
Ze kijkt ruikt, kijkt een keer flink smerig en adviseert dan:
-Uitkoken, net als een babyflesje.

Eenmaal thuis leg ik, na te hebben gedoucht natuurlijk, mijn sportfles in een pan vol met kokend water. Zo, gas er onder op half en dan nu even lekker ramen zemen.
Intens tevreden ben ik drie kwartier later: de ramen zijn weer blinkend schoon.
Ik pak de deksel van de pan en wil mijn flesje uit het hete water vissen.
Maar wat ik nu toch zie?
Een babyflesje, de helft kleiner dan een uur geleden.
Gelukkig ben ik er niet aan gehecht en kan ik er smakelijk om lachen.
Ik app mijn vriendin:
Bedankt voor de tip: flesje stinkt niet meer .... maar is enorm gekrompen.

Vervelend is het, dat mijn nu felgele (nee mama, het is groe-oen!) fles
dus nog niet echt went. Mocht dat nou helemaal niet gebeuren, vraag ik mijn vriendin wel hoe ik daar van af kan komen...

Jona! Ga naar Zierikzee!

'Jona! Jona! Ga naar Zierikzee
Ik wil niet
Jona! Jona! Ga naar Zierikzee.
Maar Jona die zei neeeeeee......'

Al jubelend loopt Jorike door het vakantiehuisje. Niet de eerste keer vandaag, zo'n liedje blijft hangen.

We waren die dinsdag naar Zierikzee geweest op zeehondensafari. En na die prachtige vaart op de Oosterschelde, liepen we als vanzelfsprekend richting het centrum. Pas net bedacht ik hoe bijzonder dat is geweest, dat we met Rob door het centrum van de stad liepen. Dat doen we zelfs in ons eigen dorp niet!

Rob moest naar het toilet. We wisten waar het was en samen met hem liep ik er heen. Vanaf het centrum weer helemaal terug naar de aanlegplaats van de boot, naar de parkeerplaatsen en ja hoor, daar vonden we wat we zochten.
Intussen bleef manlief geduldig (?) wachten, maar besloten Jorike, Matthias en Geert door te lopen.

En ja hoor, je raadt het al: weg is weg. Met papa liepen Rob en ik heel het centrum heen en weer, zagen alle straatjes, heel veel mensen en vreselijke drukte, maar wie we zochten vonden we niet.
Vermoeid zakten we neer op een bankje. En ja hoor, daar zie ik Geert aan komen. Zijn blonde haar weerkaatst door de zon! Om zijn hals hangt een ketting, met een groot metalen kruis.
-Gekocht ma, bij de christelijke boekhandel. En weet je hoe die heet? Jona!

Het lied wordt ons vakantielied.
Want.. Jona wil niet naar die stad
De mensen daar die kunnen hem wat
zei Jona en hij ging op pad
tot hij een schip gevonden had
wat voer naar Katwijk overzee en niet naar Zierikzee.

Gelukkig is het anders gegaan. Jona luisterde toch en zo bekeerde Ninevé zich tot God. Door hem. Eeuwen later waren er ook mensen die luisterden naar God en zo kwam het Evangelie in Nederland, ja zelfs tot in Zierikzee. Op zo'n bijzondere manier zelfs dat velen gingen geloven. Waardoor er vraag kwam naar uitleggers, naar Bijbels en boeken en zo ontstonden de christelijke boekhandels, raad ik zomaar.
Hoe bijzonder is het dat ze er nog altijd zijn.
Daar en hier in Veenendaal, dat is de leukste natuurlijk :)
En ik wil deze keer aan jullie de oproep doen om vooral daar je boeken te kopen. Bij deze boekhandels. Want de meeste draaien op vrijwilligers en zijn niet winstgevend. Zijn er met een missie: om zo het Woord te laten doorgaan. En daarin hebben we allemaal een taak.

Nou vooruit, om het makkelijker te maken: velen hebben ook een site met webshop.
Kijk bijvoorbeeld op: www.derankveenendaal.nl 

Zeg het net als Jona:
Ik wil wel, ik ga al, ik ga met jou in zee!

Een lieve moeder uitgezocht

Het is al weer zo lang geleden dat ik op deze manier aan het schrijven sloeg. En dat terwijl er hier zoveel gebeurt! Ik kan elke dag wel wat schrijven, maar juist doordat er veel gebeurt, lukt dat dan weer niet.
Allereerst even een geruststelling: de vissen leven nog. Allebei ja. Ze hebben een gevecht geleverd van leven op dood, maar kozen ieder voor zich de minste te zijn en elkaar in lieve vrede te accepteren. Kijk, daar kunnen we nog wat van leren, lijkt me.
Weet je even niet waar ik het over heb, een blogje geleden vind je het indrukwekkende verhaal van deze domme mama, die er een vis bij kocht...

En verder... waar zál ik beginnen?
Manlief loopt weer wat. Dat is zeker het vermelden waard. En erg fijn voor ons allemaal.
De jongens gaven hem zo'n groot compliment, de rillingen liepen over mijn rug.
'Pa, zo zei Rob, ik vind dat je een heel lieve moeder voor ons hebt uitgezocht.' En stralend kijkt hij van mij naar z'n papa en terug.
Geert gaat er gretig op in:'Dat ben ik nou eens helemaal met je eens.'
Hiermee te kennen gevend dat dat meestal niet het geval is.
Zulke momenten hè, daar genieten we zo van. Die oprechte en directe uitspraken van iemand met autisme. Zo puur en eerlijk.
En dan denk ik: ach, wat missen mensen zonder autisme toch ontzettend veel. Net als hun ouders trouwens.

Verder ondergaan we de perikelen van het einde van het schooljaar gedwee. Wat moet je anders hè?
Voor Geert nog één weekje: volgende week dinsdagavond neemt hij afscheid z'n school. En wij met hem. Einde van 16 jaar basisonderwijs. Wat dat zegt? Dat we oud worden, ja ik weet het. En, denk ik dan, nou én? Zo is het nu eenmaal en ach, ik vind het wel prima.
Geert zelf vindt het wat lastiger, dat afscheid. Spannend vooral. Samen met het moe zijn wat zo bij deze tijd hoort, is het hier soms net een rustoord :) Een heel gespannen rustoord met vooral veel stress. Je begrijpt: we kijken uit naar de zomervakantie. Even lekker niets. Even lekker weg. Waarheen? Nog geen idee. Iets met rust. En zonder stress. Maar of dat gaat lukken?

Het lijkt me het beste als we kijken naar die vissen en leren de minste te zijn. Dan wordt rust vrede en accepteren we elkaar zoals we zijn. Dat voelt vast als een vis in het water. Zo goed.

Hoe verzorg ik mijn goudvis?

- De vijf konijnen daar in de tuin in dat grote hok, die zijn wel mooi van Willeke, Jorike en papa! Rob heeft dat andere konijn. En ik? Ik heb een VIS! Geert spuwt het woord bijna uit zoals Jona uitgespuwd werd door net zo'n beest. Minderwaardig kijkt hij naar het vissenhok, waar enkel wat groen te zien is, door de vele alg.
Wat hij dan zou willen? Een gerbil, of een hamster. Valt me alles mee dat hij het niet heeft over hagedissen of baardagamen.
Geert veegt al z'n zakgeld en vakantiegeld én verjaardagsgeld bij elkaar en zoekt op marktplaats naar een geschikt hok voor een beest. Hij schaft een hamsterkooi aan en daarna ook een... hamster. Goudhamster, ma! Oké, goudhamster.

Wat verdrietig kijk ik naar ons aquarium. Groen, heel groen en maar één vis. Ik vertroetel hem, ik aai hem, ik geef hem veel eten, ik geef hem geen eten, ik maak z'n water súperschoon en lekker warm. Ik houd het water vies en koud, maar niets helpt. Dood gaat-ie echt niet. Zo jammer. Zo alleen, dat visje...

Dan besluit ik over te stappen naar de allerlaatste noodsprong. Ik verzamel alle moed en vraag in de dierenspeciaalzaak om een vis. Zeker weten dat ik dat liever bij de vishandel uit Scheveningen doe, trouwens...
Even later loop ik met een nat zakje groen en een nog natter zakje vis de winkel uit.
Eenmaal thuis zet ik het nog nattere zakje vis in het aquarium, haal het groen uit het zakje voor extra kleur...

Manlief lacht zich slap: een vis... Weet je niet meer dat deze vis die ander doodgebeten heeft? Huh? Nee, dat weet ik niet meer. Ik heb niets met dieren en bemoei me er doorgaans niet mee. Dus dat krijg je er van.

Als Geert een klein uurtje later thuis komt vraagt hij zich af wat die dode vis daar in dat zakje doet.
-Wat nou dood, heb ik net gekocht! zeg ik smalend. Hoe komt-ie daar nou bij...
Geert kijkt minstens zo spottend terug.
- Moet je wel het zakje open maken, moeder...

Om te bewijzen dat mijn domme gedrag echt niet de bedoeling was, de vis was toevallig wel bijna drie euro's! trek ik het elastiekje van de zak af en blaas... De vis kronkelt. En nog eens. En weer. En aangemoedigd door mijn gejuich, zwemt hij geheel zelfstandig het zakje uit.

En dan gebeurd het: de ouwe vis ziet zijn maatje, schiet erachter aan en samen zwemmen ze als een gek door hun huisje. En nee, zeker niet gezellig... Of die nieuwe dat overleven gaat? Dát durf ik niet met zekerheid te zeggen. Maar gaat-ie dood, dan gaan ze samen het riool in.  Moet-ie maar niet zo vals doen, toch?