Mijn opa, dank je wel voor wie je was

 Mijn opa. Hij was van 1906 en 68 toen ik werd geboren. In zijn werkzame leven busschauffeur, maar daar ben ik me nooit echt bewust van geweest. Hij was stapel op me, al vanaf het allereerste begin. Misschien omdat ik vernoemd was naar zijn vrouw, mijn oma? Of omdat ik leek op z’n enige dochter, mijn  moeder? Opa was dol op de tuin, hield kippen, echt een megaschuur vol! En later, toen het teveel werd, fazanten. Hij at graag vis en elke dag een bordje rijstemeel, net als ik nu doe! Hij zat altijd stil te luisteren naar de dominee vanuit het kastje, maar ging, in mijn beleving, nooit mee naar de kerk, waarom weet ik eigenlijk niet, maar oma zat altijd alleen. Ik mocht vaak bij haar zitten, bank 20, daar zat ze op het hoekje. En daar bleef ze zitten, ook na opa’s dood. 

Opa zat graag op zijn eigen stoel, okergeel wastie en het had grote armleuningen. Hij zat dan voor het raam en naast de radiator, dat was toen een hele brede hoge kachel, waar je heerlijke warmte van kreeg en met je hele rug tegenaan kon zitten. Maar ’t liefst zat ik bij opa op schoot. Opa was een erg stille man, maar kon me soms opeens een aai over m’n hoofd geven en zei dan liefdevol: "Mien deerntie". 

Hij was een man van weinig woorden, ging stil zijn weg, deed wat gedaan moest worden en was veilig. Heel erg veilig. Ik wist precies wat ik aan hem had. En wist: bij opa is het goed te zijn. Bijna elke woensdagmiddag en zaterdag was ik bij opa en oma. Ik zong, speelde blokfluit of speelde met mijn nichtjes. Maar nooit ging ik weg zonder even bij opa te hebben gezeten. Hij keek naar buiten en stak zijn hand op naar iedereen die naar binnenkeek. Dat was mijn opa, stil, teruggetrokken maar veilig en vriendelijk. En terwijl de beperkingen hem zwaar vielen, slecht kunnen lopen, weinig meer horen, vergeetachtig worden met de daarbij behorende dingen als afscheid nemen van zijn kippen, zijn auto en van een gezond lijf bleef opa voor mij opa. En ik? Ik bleef zijn deerntie. En voor mij was dat genoeg.

Zijn overlijden overrompelde me enorm. We waren op vakantie en juist die dag zou hij met oma bij ons komen. Wát keek ik daar naar uit. Maar opa kwam niet. Hoe heftig was dat voor me! Maar wat een troost, waarmee ik nu leven kan is dit: mijn opa hield van mij. Hij heeft me geleerd wat het is om je veilig te kunnen voelen bij de ander. Om te kunnen vertrouwen, lief te hebben en te genieten van iemands aanwezigheid. Want hij was mijn opa. En ik zijn deerntie.

Dank je wel opa, voor de mooie jaren die je me gaf. Dank je wel voor wat je me leerde, wat je me in de stille, kostbare momenten liet zien en vertelde. Dank je wel voor de intense verbondenheid die we met elkaar voelden. Dank je wel dat je mijn opa was. En ik jouw deerntie.

Geschreven nav de opdracht van mijn cursus Rouwconsulent. 

Stop het gevecht, omhels je situatie

Terwijl mijn oren licht suizen en het kussen één oor helemaal doof maakt, open ik voorzichtig mijn ogen. Gelukkig, het lampje doet het nog. Ik sluit mijn ogen weer en haal eens diep adem. Mijn hand onder mijn buik gedraaid, stevig tegen mijn lijf aangedrukt en ik draai maar gewoon even helemaal op mijn buik. De hand ondersteunt mijn rug, maar niet heel lang kan ik zo liggen. Het is mijn lighouding als ik onrustig ben. Alsof ik dan met heel mijn gewicht mijn matras in zak. Alsof dat helpt. Maar eigenlijk helpt niets. Al sinds ik corona had, is dit mijn manier van in slaap vallen. De onrust neemt toe naarmate ik slechter slaap. Want stel dat ik wakker word en niet meer kan slapen? Ik heb al verschillende keren op een uiterst vroeg tijdstip beneden gezeten. Want eenmaal wakker, dan wil mijn lijf actie. Om zo de onrust weg te werken. Maar ondertussen word ik steeds meer moe 😓

Stil wacht ik tot het kloppen van mijn hart, wat zich uit in gebons in mijn oren, wat minder wordt. Ik tel mijn hartslag, probeer hem zo zachtjes aan wat te laten zakken. Ik zing in stilte een psalm, psalm 84 deze keer, alle verzen. Dat helpt me te richten op mijn Koning in plaats van op mijn onrust. Want die relatie wil ik voeden en niet mijn angst. 

Dan is daar opeens die gedachte. Of is het een stem in mijn hart? Ja, ik geloof het echt. God komt heel persoonlijk tot mij en spreekt mij aan. Een liefdevolle vermaning klinkt in mijn hart en resoneert in mijn hele lijf. Woorden die ik niet mag vergeten! 

'Mijn lieve dochter. Stop nu toch eens met dat vechten. Je bent alleen maar aan het vechten tegen alles wat er gebeurt en gebeurd is. Stop er maar mee, je wint het toch niet. Omhels deze wereld, met alle lellende die er in is. Omhels deze wereld, want Ik heb hem gemaakt en Ik houd hem vast. Omhels de situatie waar je in zit en geef Mijn liefde en genade door aan anderen. Door een glimlach, een positief woord, door liefde te geven die je van Mij hebt ontvangen. En ja, terwijl jij Mijn wereld omhelst, houd Ik je vast. Ik draag je door deze moeilijke tijden en Ik houd alles in mijn hand.' 

En met dat deze woorden zich één maken met mijn lijf en geest komt er een rust over me die ik in tijden niet gehad hebt. En met de zekerheid dat God me vasthoudt, voel ik dat het me lukt om deze wereld te omhelzen, corona te omhelzen, onze situatie te omhelzen en de beperkingen te omhelzen. En ik ervaar  dat ik kracht krijg om dwars door die situatie's heen het verschil te maken. Ik voel mijn vechtlust tegen alle maatregelen verdwijnen. Ik hoef helemaal niet te vechten. Het is Gods strijd. Ik hoef eigenlijk helemaal niets. Hij houdt me vast en door Hem kan ik worden wie Hij wilt dat ik ben. 

Die nacht slaap ik weer niet in één keer door. Maar de momenten dat ik wakker lig, ervaar ik zo Zijn aanwezigheid dat ik rustig kan blijven liggen en mag genieten van het feit gedragen te worden. En denk ik na. Is omhelzen hetzelfde als accepteren? In zekere zin wel, maar voor mij voelt het nu niet alsof ik alles klakkeloos aan ga nemen van wat moet. Ik blijf kritisch kijken naar alles wat er gebeurt, maar boven alles staat Mijn Heere, die vasthoudt en draagt. Dat wist ik al, maar weet dat nu uit eerste Hand. Hij, de God van vrede en rust geeft dan ook rust. 

Als ik van de wekker wakker wordt (!) en peins over deze bijzondere nacht, komt als bevestiging het lied van Matthijn Buwalda in mij op. Klik hier maar even, de tekst lees je hieronder. 

Sterke held
Ik kijk naar jouw gevecht
Je sterke rug lijkt elke dag
Een beetje minder recht
Geef je hand
En geen gebalde vuist
Ik kan niets geven
Zo lang jij voor Mij je handen sluit

Je kunt de strijd tegen jezelf niet winnen
Al vecht je door tot aan de dood
Je kunt er niets tegen beginnen
Dus waarom houd jij je groot?

Staak de strijd
Dit is niet langer jouw gevecht
Verlies jezelf
Dan win je echt
Geef het aan Mij
Stop je verzet

Staak de strijd
Die Ik gewonnen heb voor jou
omdat je die nooit winnen zou
Geef het aan Mij
En word gered

Sterke held
Geef mij je woede maar
Als jij je over geeft
Ligt hier de overwinning klaar
Laar het los
En geef je last aan Mij
Ik heb gevochten aan een kruis
zodat je vrij kunt zijn

Als je uitgeput bent
Kom tot Mij
Als je moe gestreden bent
Ik sta aan jouw kant
Als je stil kunt zijn
En je Mij als God erkent

Met de Leeuw het hol van de leeuw in, gesprek met de WMO

Voordat we samen op de fiets stappen, nemen we een kort moment de tijd om ons samen in handen van onze machtige God te leggen. Per slot van rekening voelt het weer alsof we naar het hol van de leeuw gaan. Maar de sterkste der Leeuwen is voor ons, waarom zouden we bang zijn?

Eenmaal in de wachtkamer van het gemeentehuis voldoen we aan het verzoek even plaats te nemen. Ik trek de zware stoel aan de kant, en voel mijn eigen zware ik. De stoel is lomp, groot en staat dominant op zijn plek en als een klein smal meisje zak ik in de stoel. Het is een stoel die me zegt: hier zit je nog wel even, je bent hier niet zomaar weg. Welkom in het hol van de leeuw.

Dan zie ik hem, de man die ons verwacht. Lopend op de grote brede trappen die de status van ons gemeentehuis verraden, lijkt de man maar klein en nietig. En opeens is het gedaan met mijn zware stoel. Ik schuif de stoel vastberaden en met kracht naar achteren. Daar is hij en wij gaan er voor!  En in niets, maar dan ook helemaal niets zie ik deze man als mijn vijand of tegenstander. En dat voelt best gek.

Eenmaal in de spreekkamer schuif ik de door hem toegewezen stoel lichtjes aan de kant. Een stoel die me vertelt: 'opstaan en weggaan is hier heel makkelijk, zo licht en luchtig als ik ben, zo kan ook dit gesprek zijn. Het is maar hoe je er in zit.'

We doen dit gesprek met z'n vieren. De WMOman, laat ik hem Thijs noemen, zijn jurist (!) en wij als ouders van onze Rob. Maar ik voel de Vijfde, of moet ik zeggen de Eerste?, haast lijfelijk aanwezig.

Na een mooi gesprek van zeker veertig minuten over waarom wonen bij WMO gaat zoals het gaat en waarom begeleidende zorg op deze voor ons zo foute manier wordt geregeld, rondt Thijs het gesprek al weer af.
Maar wacht even hoor, de leeuw in mij komt naar boven. Hadden wij niet een brief geschreven naar aanleiding van hun besluit? Hadden we niet om motivatie gevraagd waarom onze zoon nu hij 18 is geen begeleiding meer krijgt en wij als ouders ook niet meer worden ondersteund? Daarom zitten we hier, toch? De beste man verschiet wat van kleur, de jurist helpt hem een handje en eindelijk krijgen wij antwoord op onze vragen. Kort gezegd: de WMO is er om aan zelfstandigheid te werken voor mensen met beperking met als doel uiteindelijk zelfredzaam en vrij van begeleiding door het leven te gaan.
Juist ja. En wat is dan de overbrugging voor de ouders ter ondersteuning zolang zoonlief nog niet op zichzelf woont? Euhh... daar is de WMO niet voor.

Met klem hebben we Thijs verzocht hierover betere afspraken met het CJG te maken. Op vijf september horen dat per vijftien september alles stopt is natuurlijk schokkend en behoorlijk onhandig. Thijs zucht opgelucht en belooft daar wat mee te doen. Daarnaast vraag ik me af: wat nu? We krijgen de tip toch bij het CIZ langs te gaan, zowel voor wonen als voor begeleiding.
- Misschien is de WMO toch te hoog gegrepen voor uw zoon.
Hèhè... het antwoord op al onze vragen. Wij wisten dat al, Thijs bevestigt het nu.

Lichtjes schuif ik mijn stoel naar achteren. Ik bedank de mannen voor het gesprek en de jurist bedankt ons specifiek voor onze fijne manier van benadering:
- Dank jullie wel, dat we hier niet als tegenstanders tegenover elkaar zaten maar met elkaar na konden denken over wat het beste is voor uw zoon.

We lopen samen weg. Het voelt als lopen als een leeuw, de statige trap af, alsof wij daar horen en passen. Niets bereikt nee, dat niet. Maar dat we zo het gesprek in konden gaan, vriendelijk maar mondig genoeg om duidelijk te zijn, dat is kracht van de grootste Leeuw. Niets bereikt, hoewel, wij denken dat onze Rob met het CIZ een veel betere kans heeft op begeleiding en wonen zoals hij nodig heeft. Dus, exact bereikt wat goed voor hem is. Met dank aan de Leeuw!

Geen diploma, wel geslaagd

Rob, beoordeling laatste leerjaar VSO juli 2019
Waarom onze Rob zich geslaagd mag weten.

*Sociale interactie: Geslaagd
Je wilde niets van anderen weten en we ontdekten al snel dat dit autisme heten kan. De vooruitzichten waren enorm negatief, de slagingskans minimaal. Maar jij bent degene die ondanks alle moeilijke communicatie jezelf zover hebt gekregen dat je mooie contacten maakt met je gezinsleden, dat je probeert aan te voelen wat anderen denken en ervaren en dat je hierin nog steeds blijft leren. Dus gefeliciteerd. Ga lekker zo door. Jij bent geslaagd!

*Fietsen: Geslaagd
Eerst voorop, toen achterop, plaatsmakend voor je broertje. Later weer voorop op de duofiets. Je genoot en zag veel. Maar mee trappen, ho maar. Waarom zou je ook? Mama trapte toch wel. Maar toen je 15 werd wilde je je eigen fiets. En dus liet ik je los. Liet ik je gaan. Gefeliciteerd. Trap lekker door. Jij bent geslaagd!

*Kunst en cultuur: Geslaagd
Jij bent zo creatief! Al van jongst af aan. Je hebt overal een (niet altijd even praktische) oplossing voor. Klopte je zondag niet de melk voor in de koffie met de staafmixer? Reken maar dat het werkte! Lekker veel 'sop'. Van een tekening van jou toen je vier was, werd door Bureau Jeugdzorg een kaart gemaakt. Toen werd je dus al ontdekt! En het huis heeft vol gestaan met creatieve kunstwerken, door jou gemaakt. En nu schilder je. De hele tijd. Zo mooi! Regelmatig verkoop je er wat van, dat is dubbel genieten, maar daar gaat het je niet om. Echt knap joh! Gefeliciteerd. Ga zo door. Jij bent geslaagd!

*Gezondheid: Geslaagd
Eten is een fantastische hobby van je. Je werd groter en groter, alle kanten op. Maar tegenwoordig ken je wat beter je grens, ben je gaan sporten en doe je het wat rustiger aan. Je viel acht kilo af en won bijna de eerste prijs bij sportdag op school. Dat was vooral omdat je zo hard trainde en goed doorzette! Gefeliciteerd. Sport lekker door. Jij bent geslaagd!

*Praten als Brugman: Geslaagd
Het begon wat moeizaam, maar dankzij lieve en vooral deskundige logopedistes als Ella, Linda en Marije, begon je op je zevende te praten. Alsof je de schade in moest halen. Dus gefeliciteerd. Praat lekker door. Jij bent geslaagd!

*Dagbesteding: Geslaagd
Medisch kleuterdagverblijf, speciaal basisonderwijs, voortgezet onderwijs en voortgezet speciaal onderwijs, het kwam allemaal langs. Niet altijd even leuk maar je bleef gaan. Stage bij verschillende bedrijven. Leuk om te proberen. Nog leuker om te blijven hangen. Fantastisch. Je hebt werk! Zo leuk voor je en zo goed van je! Gefeliciteerd. Werk lekker door. Jij bent geslaagd!

*Reizen: Geslaagd
Elke dag het busje voor de deur. Van Noot, De Klomp, Willemsen De Koning en weer Noot. Vandaag voor het laatst. Vandaag neem je afscheid van school en van het leerlingenvervoer. Fijn dat het er was, beter dat het niet meer hoeft. Dankzij jouw leergierigheid en de onderwijzende rol van je zus, ga je vanaf nu met het Openbaar Vervoer naar je werk. Gefeliciteerd. Reis lekker door. Jij bent geslaagd!

*Overig: Geslaagd
Wat kan ik nog meer over je zeggen? Je humor, je liefde voor anderen, je trouw aan je werk, je zorg voor je huisdier, het zorgvuldig omgaan met het milieu, je grappen en grollen die mensen aan het lachen maakt. Doorzettingsvermogen en grens aangeven, omgaan met tegenslag en reageren op onverwachte dingen.
Ach, dit diploma is te klein om alles te benoemen.
Al die jaren school en thuis hebben je gevormd tot wie je nu bent. En we weten dat je blijft leren, een leven lang. Maar voor nu kunnen we alleen maar zeggen: Gefeliciteerd. Ga zo door. Geen diploma maar: Jij bent bijzonder GESLAAGD!

Dagje Amsterdam

Hij gaf me een waardebon. Voor een dagje uit. Had vrij gevraagd. En 'oppas' geregeld voor onze zoons. De topper! Mijn man!!

Wát een dag hè. Wat hebben we veel gedaan en gezien! Moe, maar voldaan zitten we in de trein. Op weg naar huis. Vroeg in de morgen waren we ingestapt. Bij Amsterdam Centraal er uit. Lekker koffie gedronken bij Illy en toen op zoek gegaan naar de fietsen. We waren goed voorbereid op weg gegaan, wetend uit ervaring dat een goede voorbereiding het halve werk is. Dus wandelden we naar Yellow Bike, namen twee fietsen mee en daar gingen we. De ANWB heeft een leuke fietsroute uitgezet. En hij was perfect. De omleidingen daargelaten, daar kan niemand wat aan doen. We fietsen rondom Nemo en klommen even helemaal naar boven. Wat een uitzicht!
De route gaat langs allerlei grachten, gebouwen en door allerlei stegen. Uiteindelijk komen we uit in het Vondelpark. Daar waan je je buiten stad Amsterdam. De rust, de ruimte, het groen en water, het is fantastisch! Wij zijn namelijk meer plattelandsmensen voor een dagje uit, maar Amsterdam hadden we nog nooit gezien! We eten ontzettend lekker in het Vondelpark, genieten van wat we zien en van elkaar. Maar eenmaal weer uit het park, fiets je zo de drukte weer in. De PC Hooftstraat komt voorbij, de Jordaan en dan op de pont. Amsterdam Noord. Via een andere pont weer terug en zo eindigen we bij Amsterdam Centraal. Nadat we de fietsen terug hebben gebracht, -wat een gezellige mensen daar!- stappen we op de rondvaartboot. Van rederij Lovers.  Zo zien we veel dezelfde dingen, maar dan vanaf het water. Zo leuk! We genieten enorm!
Na dit alles hebben we nog wel wat op het verlanglijstje. De Dam, de Kalverstraat, de Bijenkorf en de Primark. Alles was nieuw, leuk en gezellig. We lenen een paraplu bij de rondvaartbootkapitein, zodat we een beetje droog blijven. En dat lukt. Lekker eten bij de Bijenkorf (5 hoog!) en uiteindelijk weer terug naar het station. En o ja, de plu teruggebracht. Uiteraard.

Thuis is alles goed gegaan. Dankzij de medewerking van Rob, Geert en vooral Jorike. Samen lopen Jorike en ik even naar de bus. Zij om in te stappen, ik om uit te zwaaien. Bedankt meis, zeg ik haar keer op keer. Het was top. Dán opeens valt er regen. Met bakken uit de lucht. De bliksem zet alles in helder licht. We zetten het op een rennen, maar het helpt niets. Drijfnat kom ik thuis. Nee, deze chauffeur had geen paraplu. Hij is immers geen kapitein? Heeft geen rondvaartboot. En al helemaal niet in Amsterdam.

Amsterdam, wat een stad! We komen terug, reken maar. Of dat nu is met regen of zon, we weten de plu toch wel te vinden!

2018-2019

- Goedemorgen schat, hoe voel je je vandaag?

Ik hang wat op de bank, met mijn ontbijtbordje in mijn hand en zoek naar woorden.

Hoe voel ik me vandaag?

- Lastig te benoemen, beetje melancholisch denk ik. Beetje last van alles. Gewoon wat was en niet meer terug komt. Wat gaat er komen er hoe gaan we daarmee om? Dát, weet je? Vertwijfeld kijk ik mijn man aan. Er is in 2018 weer zoveel gebeurd. Wat brengt 2019? Onzekerheid steekt de kop op. Hoe kan ik dit jaar in gaan, verder gaan? Terwijl alles hetzelfde blijft? Gewoon weer in het ritme van alle dag: opstaan, eten en drinken, werken, naar bed, repeat. Ik ben het doel een beetje kwijt geloof ik. En voel me leeg en moe. Tweeduizendnegentien. Het klinkt zó vreselijk ver weg van... ja van wat? Van Kerst? Van het jaar nul? Van mijn geboortejaar? Zo ver weg de geschiedenis in. Het voelt een beetje als of ik ronddool in een geschiedenis van zesduizend jaar en nog is het einde niet. Nog komt Jezus niet. En ook dat voelt weer dubbel, want er zijn nog zoveel mensen die Jezus nog niet kennen. Die Hem niet zien als hun Verlosser en Zaligmaker? Dus, gelukkig, nog is het einde niet. Maar Hij komt! 

Gisterenavond zongen we in de kerk: 'De toekomst is zeker, ja eindeloos goed. Als ik U mag kennen, als ik U ontmoet.' Vanmorgen klonk het: 'Onze hulp is in de Naam van de Heere, Die hemel en aarde gemaakt heeft, Die trouw houdt en eeuwig leeft en niet laat varen wat Zijn hand begon'. 

Dat geeft me moed om door te gaan. Met Gods liefde, Zijn trouw en hulp gaan we het nieuwe jaar in. Nog steeds kans om te getuigen van Hem! Nog steeds tijd om liefde uit te delen aan mijn man, gezin en alle anderen. Nog steeds gelegenheid om tijd met elkaar door te brengen en een licht te zijn in deze donkere wereld. Niet in eigen kracht. Vanuit mijzelf is er niets goeds. Maar omdat onze hulp is in de Naam van de Heere, die Hemel en aarde gemaakt heeft. Zo'n machtig God, Hij gaat door. Ook met mij. Met ons. Ook in 2019, al is dat heel ver weg van de kribbe en het kruis. Het is toch heel dicht bij. Hij is in mij. Immanuel, God met ons.

Leven in vrijheid

'Yes! Nu gaat het gebeuren. Enthousiast juich ik met de menigte mee. Kom, erachter aan!
Allemaal zijn we razend enthousiast. Zie je wel, het wordt wel wat!'

Ja, ik had ook zo gereageerd. Toen U vroeg of ze een ezel wilden halen. Toen U er op ging zitten en als een soort van Koning de stad binnen reed. Ik had ook zo gereageerd toen U daarna alle geldwisselaars in de tempel een stevig lesje leerde en hun kraampjes om ver gooiden.

Nu gaat het echt gebeuren. Nu krijgen we een Koning als nooit tevoren. Eindelijk zullen we van de Romeinen worden bevrijd en zal ons leven vrij zijn! Dát is waar we naar verlangen. Vrijheid ...

Maar het ging anders. U ging de tuin in en bleef daar tot de nacht gekomen was. In die duisternis bad U tot God maar liet U Zich tegelijk ook gevangen nemen.

Had Petrus niet gelijk toen hij het zwaard pakte? Was U niet Degene die zei dat we op pad moesten gaan met een zwaard. Nog geen 24 uur geleden had U dat ons gezegd immers? En dan gebeurt er wat, dan pakt Petrus om U te verdedigen het zwaard en dan zegt U dat hij het zwaard weg moet doen? Ja zelfs plakt U het oor weer vast van die jongeman, terwijl Petrus juist zo goed bezig was. Ik snap er niets meer van.

Ik ben zó teleurgesteld. Zó ontzettend verdrietig ook. Alsof een jarenlange droom als een zeepbel uiteen gespat is en compleet weg is gevaagd. Tot niets is opgelost.

De volgende dag sta ik er bij. Ik ben boos, teleurgesteld, moe en verdrietig. En met alle mensen roep ik: weg met Hem. Wat maakt het nog uit? Als Hij toch geen Koning voor ons wil zijn?

Nee, het waren de Joden niet, Heere Jezus, die U kruisigden. Ik was het...

Later die dag hoor ik Uw stem. "Vergeef het hun!' En: 'Heden zul je met Mij in het paradijs zijn'. En: 'Vader, in Uw handen beveel ik Mijn geest. Alleen daar ben Ik veilig'.

En ik weet het opeens. Hij is het toch! Mijn Koning, mijn Verlosser. Mijn Alles.
Vanaf het kruis kijkt Hij me liefdevol aan.
'Ik deed dit voor jou mijn kind. Zodat jij altijd veilig zult zijn bij Mij. In Mijn paradijs'.
Ik val op mijn knieën daar aan de voet van het kruis. En aanbid Hem. Mijn Jezus. Dit is echte vrijheid!

Het Kruis op de Berg en het Napalmmeisje

Het is een moeilijke keuze: doorlezen in het boek waar ik mee bezig ben? Of toch naar de herdenking op 'de berg'? Dat trekt me ook wel. Een vriend van ons heeft dat helemaal opgezet en daar zelfs een boek over geschreven (jawel: Het Kruis op de berg ☺) Mét het Napalmmeisje. Je hebt het misschien wel gehoord. Dat meisje dat in Vietnam op de vlucht moest. Haar kleren verbrand. Niets om 't lijf. En klik, zei de fotograaf. Best schokkend lijkt me dat. En ik ben benieuwd hoe dat een leven tekent.
Dus klap ik mijn boek dicht en spring op de fiets.

Het is een bijzonder moment. Ik ben vaak langs deze weg gereden, maar nog nooit had ik het kruis zien staan. De scholieren die namens hun school aanwezig zijn omdat zij dat kruis hebben geadopteerd zijn muisstil. Veel hebben er een taak, als bloemen leggen, trompet spelen, opnames maken. Ze doen dat met meer respect dan de fotografen moet ik eerlijk zeggen. Waarbij ik nu dus ook een beetje mijn frustratie daarover uit.

De toespraak van onze vriend Constant van den Heuvel, helemaal in het Engels, maakt al veel indruk. Zijn liefde voor de mensen die daar doodgeschoten zijn om voor de vrijheid van ons te vechten is aanraakbaar. Hij heeft zich helemaal verdiept in hun levens en hen een plek gegeven van erkenning, respect en herdenken. Het kruis op de berg.
De toespraak van Kim Phuc, het Napalmmeisje, is erg ontroerend. Stralend staat ze daar. Sprekend over dankbaar zijn en vergeven. Over liefde van God en liefde voor de medemens, ook voor vijanden.

Las ik net niet in mijn boek dat we door te vergeven de onvoorwaardelijke liefde en aanvaarding van God uitdragen naar de mensen om ons heen? (Op weg naar verzoening, NT Anderson)
De net gelezen woorden worden hier in de praktijk gebracht. Blij dat ik mijn boek dicht heb geslagen om even iets van die blijdschap van vergeven in andermans ogen te zien. Bijzonder hoe de dingen dan bij elkaar komen. Bijzonder hoe een Vietnam-meisje matcht met de oorlogslachtoffers van 74 jaar geleden. Bijzonder hoe God nog steeds werkt door mensen heen. Dwars door het duister en donker werkt Hij met Zijn licht en geeft Liefde door aan een ieder die dat aan wil nemen. En ja, de volle blijdschap ervaar je als je vergeeft. Dank je wel Constant. Dank je wel Kim Phuc. Dank U God, voor zoveel vergevende Liefde. Amazing Grace!

Zijn liefde laat nooit los!

Allereerst wil ik iedereen die dit leest een heel gezegend 2018 toewensen. Dat vreugde, liefde, wijsheid en nederigheid je kracht zal zijn, in Jezus Christus, onze Heere!
Ik raad je met klem aan dit jaar met Hem te gaan, omdat Hij Degene is die heel veel van je houdt, alles aan je geeft en blij is met wat jij Hem terug geeft, uit liefde.

Nou, eigenlijk heb ik gezegd wat ik zeggen wil. Ik zou dit zo kunnen laten staan voor het hele jaar. Genoeg om van te leven, toch? ☺ Maar ja... toch even een korte terugblik.

Het jaar 2017 ligt achter ons. Met alle ups en downs. Ik moet vooral denken aan de blindedarmontsteking van Willeke in juni. En wat te denken van het proces waar ik zelf doorheen ging? Een proces van loslaten, afscheid nemen en een nieuwe weg vinden in ons steeds leger wordende huis.

Ik denk ook al heel snel aan de mooie gebeurtenissen als de bruiloft van onze Jorike en Matthias. En dat manlief werk heeft gekregen. Een huisje voor Willeke. De Vrij-Zijn Bijbelschool, waar ik enorm veel leerde.

Al met al een bewogen jaar weer, waarin ik vooral druk was met mezelf. Heel vervelend! Fysio's en sport (om de fysio te minimaliseren), wisselden elkaar in hoog tempo af. Daarnaast heb ik enorm van mijn werk genoten, van mijn gezin en van leuke (nieuwe) contacten.

Ik hou van contact. Van mensen, van gezellige kletspraatjes maar vooral van stevige en diepe gesprekken. En ik kijk uit naar het jaar van nu, 2018. 'k Ben benieuwd wat het gaat brengen. Ik weet dat wat er ook gebeurt, God mij heel dicht nabij is en Hij met mij mee gaat. Door diepe dalen, over grote hoogten. Daarom leg ik ook dit jaar elke dag mijn leven in Zijn handen. Daar is het veilig en daar kan niets mij scheiden van Zijn trouwe, onuitsprekelijke, onvoorwaardelijke liefde voor mij!

Autisme en Sint, het blijft een dingetje

Pffff...met een moe gebaar wrijf ik over mijn nekspieren. Alle mensen zeg, kan het dan nooit eens leuk gaan hier?

Terwijl ik mij de hele dag al verheug op vanavond, 5 december, feestje met alle kinderen thuis en elkaar blij maken met cadeautjes, is het voor Geert een totaal ander verhaal.
Moe uit school, dan naar de ortho, tussen door en na die tijd huiswerk. En ik mopper:
-Waarom geven ze dan huiswerk op voor 6 december!
Hij terug
-Wie bedenkt er nu zoiets stoms als Sinterklaas!
En mijn vreugde ebt weg...

Als Geert gestrest is lijkt het of hij niets meer kan. En door de drie toetsen die hij morgen heeft in combinatie met de spanning die Sint toch echt weer geeft, komt er totaal geen werk uit handen. Ik moedig hem aan toch te beginnen, maar het lukt hem niet. Uiteindelijk schuif ik een stoel bij en gaan we samen aan de slag. Niet dat Geert dat wilt, maar hij duldt me en uiteindelijk is hij zelfs opgelucht dat dat ene vak nu eindelijk klaar is. Nog twee te gaan. En het is bijna 18:00 uur...

Ik heb inmiddels een hard hoofd in vanavond. Het zal niet de eerste keer zijn dat humeur de avond verpest. Puur door stres, dat wel. Maar toch... Geert wil niet eens meer meedoen met Sinterklaas. En dat terwijl hij precies weet wat hij krijgt. Wát maakt het nu zo spannend, vraag ik me af?? Ik weet het wel: de drukte en dat er van hem verwacht wordt dat hij er bij is. En stiekem toch die stress of het cadeautje wel echt zo leuk is als hij denkt.
Dan opeens, gaat de deur open en komt Willeke binnen. Niet lang daarna komen Matthias en Jorike er ook aan. We schuiven aan tafel rond de grote pan erwtensoep. Ook Geert schuift aan. Hij mag voor deze keer aan het hoofd van de tafel, dat is rustiger dan wanneer hij tussen iedereen in zit.
We beginnen de maaltijd zoals gebruikelijk met gebed. En met klem vraag ik, naast een zegen over het eten, ook voor geduld, verdraagzaamheid en liefde in ons huis. Dat had ik deze middag al tig keer gedaan, maar nu, zo met elkaar, vind ik dat ook heel belangrijk. Zodat we weten van wie we afhankelijk zijn, zelfs in ons humeur :)

En als we dan eindelijk allemaal om een zak met cadeaus heen zitten zie ik het. Geert straalt en geniet. Eindelijk, dít is het moment der waarheid. Hij leest met enorm veel talent zijn gedicht voor.  Geniet van zijn cadeautjes. Laat ons meegenieten met een stukje uit zijn nieuw gekregen Bijbel in Gewone Taal. Let wel: Efeze 5:24, dat begint met: "en gij vrouwen... ". Uiteindelijk stuitert hij met veel plezier door de kamer en hangt de clown uit in de meest hilarische zin van het woord. De anderen zuchten eens. Waarom is hij zo druk?
-Spanning, zeg ik, dat moet er even uit :)
Met veel dankbaarheid, en ook wel trots op ons gezin, kijk ik terug op een heel geslaagd avondje. Het kostte wat, maar dan heb je ook wat. Maar poeh, dat was niet in eigen kracht. Daarom dank ik die avond God voor zoveel zegen en genade. Zelfs, of is het: juist, op een avond als die van Sinterklaas.

Als het niet meer gaat...

-Ik kan echt niet meer hier wonen! Ik wilde tot 25, maar ik moet echt met 18 uit huis!
Snikkend als een klein kind ligt Rob op mijn bed. Helemaal overstuur en total loss.
Dan opeens staat hij op en loopt weg.
-Wáár ga je heen? vraag ik achterdochtig.
-Naar mijn kamer.
Oké dat mag. Maar toch...

Een gesprek waarin Rob zijn frustraties uitte tegenover Geert, liep behoorlijk uit de hand. Zittend tussen beide jongens in, de één naast me, de ander in de meest verre hoek van het huis, ging het even hard tegen hard. En oké, dat mag. En door veel te vragen, ieder zijn beurt te geven en te luisteren kwamen we een heel eind. Waar het uiteindelijk voor Geert klaar was en waar ik dacht dat het oké was, bleef het bij Rob nog na sudderen.
En omdat Rob vaak de enige oplossing ziet door weg te lopen, hield ik hem nauwlettend in de gaten. Maar gelukkig, hij gaat nu dus naar zijn kamer. Op zich een hele geruststelling als je weet dat hij zojuist als enige optie 'springen in de surfvijver' of 'springen van een flat' zag. En je begrijpt dat ik na al deze woorden aangehoord te hebben, gesust en gepraat als Brugman, nu helemaal doodop ben.

Direct nadat Rob de deur van zijn slaapkamer dichttrekt schiet ik stijf van angst. O help! Er liggen daar stanleymesjes en scharen, want hij knutselt graag. Maar is dat handig in de donkere bui van nu?
Ik voel de onrust, de spanning, de stress en de angst. Wat moet ik?? Ik voel paniek! O God, mijn kind! Maar dan een zachte fluistering: Míjn kind! En opeens weet ik wat ik doen moet.
Daar in de hal voor zijn slaapkamerdeur hef ik mijn handen zegenend naar Rob toe en bid voor hem, wetend dat God Zijn Vader is en dat Hij als Enige nog bij machte is om voor hem te zorgen. Ik leg Rob in Zijn handen en stamel, fluister en prevel sniffend tot God om redding van deze donkere macht in hem. Ik zegen Rob in de Naam van de Drie-enige God Die hem ziet, hem kent en bij hem is, ook nu op dit moment.

De spanning ebt weg, de onrust blijft. Ik besluit te gaan doen wat ik elke avond doe. Ik pak mijn gitaar,ga op mijn bed zitten en zoek een lied. Moet ik stoppen met God lofprijzen nu deze sfeer in huis hangt? Nee! Moet ik Hem juist nu niet eren om Wie Hij is? Ik ga zingen, het ene lied na het andere. Ik zing tot ik eindelijk boven me zelf uitgetild word en me getroost voel. Daarna lees ik een stukje uit de Bijbel en uit het boekje waar ik in bezig ben. Ik wordt getroost door de woorden van God, door Zijn aanwezigheid. Dan haal ik eens diep adem, sta op van het bed en loop naar de slaapkamer van Rob. Ik klop op de deur en doe hem open. Dat kan! Terwijl ik dacht dat hij zichzelf had binnen gesloten!! Rob ligt op bed. Met zijn mobiel. Hij kijkt op en blikt in mijn ogen. Dat is op zich al heel bijzonder!
-Wat ben je toch een legendarische moeder! zo zegt hij zijn 'ik-ben-in-een-goeie-bui' standaard zin. In stilte en diepe verwondering dank ik God voor zoveel genade! Wie ben ik dat Hij zo naar ons omkijkt?? De boze bui is voorbij, de time/out is goed gegaan en heeft goed gedaan! Samen lopen we naar beneden. Even lekker wat drinken!

We laten het hier niet bij tuurlijk. De jongens bieden elkaar hun excuses aan. En ik stel de volgende dag een contract op en laat die ondertekenen. Door ons, links en rechts, door de jongens, in het midden. En ik leg uit dat ze zo kunnen zien en onthouden dat wij er voor hen zijn en hun zullen helpen om goed met elkaar om te gaan!

Hoera! 70 jaar

Ja, kijk, daar zijn ze!
Stiekem proberen we om het hoekje te gluren, lachend duwen we elkaar wat aan de kant. Pas op, ze zien je! fluistert iemand. En ja hoor, we zijn betrapt.
Het gezicht van mijn ma begint te stralen, mijn pa heeft nog niets door. Maar dat duurt niet lang!
Snel lopen we hen tegemoet en omhelzen we hen.
-Pa, van harte gefeliciteerd met uw zeventigste verjaardag!
En mama natuurlijk ook! Blij veegt ze haar ogen droog. Tjonge, is me dat een verrassing!
Samen lopen we het restaurant door. We volgen de bordjes 'ontbijtbuffet'.

Mijn zusje was secretaresse en maakte een mooie anonieme uitnodiging.  Je kent het wel: zorg dat je klaar staat zaterdagochtend om 7:15 uur. Maar dan leuker ;)
Mijn broer was taxichauffeur. Liet mijn ouders heel Veenendaal zien en reed toen door naar het prachtige hotel wat onze stad rijk is.
Wij waren het toetje. De laatste verrassing van die vroege morgen. En niet veel later zit ik met mijn twee broers, mijn twee zussen en mijn ouders aan een grote ronde tafel. Tegenover een groot rijk gedekt buffet.

- Nou pa, u mag eerst. Dat is oké. Maar euh... willen jullie even zeggen hoe dit werkt??
We  laten het goed smaken! En wat was het gezellig en goed om met elkaar te ontbijten en zo pa's zeventigste verjaardag te vieren. Dankbaar met hem en ons ma, met de eenheid in ons gezin en de liefde voor elkaar. Hoe bijzonder is dat! Goddank! Soli Deo Gloria!!

Flashback

Zondag kreeg ik een flashback van iets wat jaren geleden is gebeurd: Rob sloot mij op in de schuur en dreigde de sleutel weg te gooien. Ik had hier al heel lang niet meer aan gedacht. In tegenstelling tot toen raak ik nu haast in paniek. Ik bedenk hoe ik er het snelst uit kan komen. De enige mogelijkheid is door de deur: door het glas. Ik hoor het glas al rinkelen. Zo echt! Verdwaasd spring ik uit mijn tuinstoel. Wat nu God, wat moet ik hiermee?? Waarom komt dit zo echt terug? En toen die stem. Zijn stem. Vraag Me waar Ik was op dat moment. En ik vroeg. Heere! Waar was U op dat moment dat ik in de schuur stond opgesloten? Zonder sleutels. Zonder telefoon. ’s Morgens vroeg, toen er verder niemand thuis was. Waar was U? En toen liet God me het zien. Hij vertelde het me zelf.

-Ik stond naast je. Ik hield je heel stevig vast. Met een arm om je heen klemde Ik me aan jou vast. Zodat je je niet alleen zou voelen, want Ik was bij je.

Tegelijkertijd was Ik ook bij Rob. Want Ik kan overal tegelijk zijn. En Ik liet hem de sleutel vasthouden, terwijl hij hem weg wilde gooien. Ik liet hem de deur open doen, zodat jij vrij uit gaan.

Zo werkt God. Hij maakt gevangenen vrij, zet je in de vrijheid, in de ruimte en geeft je daarna de kracht om weer vol vreugde van Hem verder te gaan. Dwars door stormen heen. 

Huilend, compleet overstuur zeg maar, ben ik de schuur ingelopen gisteren. 'k Heb verteld aan God hoe het ging en waar het was. En Hem bedankt dat Hij naast me stond en me vasthield.

Op alle momenten van mijn leven, in moeite en in vreugde was Hij er. Hij laat me nooit los. Wat is dat heerlijk! Ook toen ik het even niet opmerkte was Hij er. En kennelijk had ik het gisteren nodig om dat terug te zien en terug te krijgen: Mijn  lieve kind, wees niet bang. Ik ben bij je! 

Klik hier op de blog over wat toen gebeurde. Best wel heftig, vind ik zelf. Gelukkig had ik niet alles als flashback... 

Meer dan je vraagt, geeft Hij

Het is alweer even geleden dat ik hoorde over 'gaan naar De Bron'. Daarmee wordt Jezus bedoeld en de samenvatting van wat ik hoorde kwam hier op neer: Je mag altijd naar Hem toe gaan, je mag alles bij Hem brengen en laten. Maar je moet wel gaan!
Je kunt de rivier instappen, je voorzichtig laten zakken en je stevig aan de oever vastklampen, maar daarmee kom je niet bij de bron. Soms is het nodig dat je iets meer doet dan je durft, meer dan je ooit gedaan hebt, meer dan je zou willen. Maar eenmaal op plaats van bestemming aangekomen, zul je overwinning en rust vinden maar vooral Jezus zelf!!

Maar, wat als het té zwaar is? Als je het niet meer redt naar Jezus te gaan? Bij de Bron te komen?
Gisteren las ik in mijn Bijbelstudieboek van Beth Moore, Boven jezelf uit, over de vrucht van de Geest. Zij zegt dat God, de Bron ook wel naar jou toe wil komen. In de Bijbel staat het verhaal van een vrouw die bij de Bron komt, waar Jezus zit (Johannes 4). De vrouw komt naar de bron toe, niets vermoedend treft ze Jezus daar.
Al vele jaren eerder is God in gesprek met een vrouw en brengt Hij een Bron bij haar (Genesis 21).
Hagar ziet het leven niet meer zitten. Weggestuurd door haar man zit ze in de woestijn. Verderop ligt Ismael, hun zoon, dood te gaan van dorst. En dan is God daar. En zegt dat Hij de vaderrol over gaat nemen voor Ismael. Dat Hagar de moed niet moet verliezen, maar op moet staan, haar zoon bij de hand moet nemen en water moet geven. En zie daar, vlak naast Hagar is de bron waaruit ze verfrissend water kan scheppen voor haar zelf en haar zoon. Die had ze niet eerder gezien! Wat een zorg en liefde van God de Vader!
Waar Abraham geen vader meer kan zijn voor Ismael, zal God dat doen. Hij zal de zorg voor de Ismael niet laten, want Hij heeft Abraham belooft dat Hij voor zijn nageslacht zou zorgen. Ook al is Ismael dan niet de zoon van de belofte, God doet wat Hij belooft!

Zo is God. Ook al maken wij mensen er een zooitje van, Hij blijft trouw aan Zijn Woord. Doet wat Hij beloofd. Gaat zelfs verder dan dat. Geeft ons meer dan we vragen. Hij geeft ons zelfs de Bron binnen handbereik, als we er zelf niet kunnen komen, wat de reden dan ook is.
Dat doet me al schrijvend denken aan Pinksteren. God kwam heel dicht bij de mensen toen Jezus Mens werd. Maar met Zijn Geest wil Hij zelfs in ons wonen. Zo dichtbij is Hij. Kom maar, zegt Hij en maak plaats voor Mij Ik wil heel graag dicht bij je zijn.

Als de aanklager geen aanklacht heeft

Vóór ons een groot, houten kruis.
En een papier, A3 formaat, bomvol geschreven met al mijn zonden. (Lijstje hieronder behoorlijk incompleet, 't is een voorbeeld.)

Deze zonden gaan aan het kruis. Worden zichtbaar voor God, de Rechter.
De aanklager komt er bij om de Rechter alles te vertellen over wat ik fout heb gedaan.

Maar dan verschijnt de Advocaat. Hij is tegelijk Middelaar en Verlosser. Jezus. Hij stierf voor al die zonden die de aanklager zegt. En Hij verwijdert dat blad met zonden en hangt een ander blad neer, een leeg blad. Hij zegt:
- Al waren je zonden als scharlaken, ze zullen wit worden als sneeuw.  (Jesaja 1:18)

In het kruis zie je het hart, als bewijs dat je bent in Christus. Loop je daaruit doordat je verkeerde keuzes maakt, doordat je zondigt, doordat je terugvalt in jezelf, dan zal de aanklager heel snel proberen jou van hem te maken. Van satan dus. En zal hij je lijst met zonden er bij pakken en ze voorlezen. Hij zal je zeggen hoe fout en zondig je bent. Hij schijnt met zijn 'black light' op het blad vol aanklachten. En je ziet het, je leest het en je weet: hij heeft gelijk.

Wat dan te doen? Met al je zonden en schuld weer terug naar het kruis. Zorg ervoor dat je weer één bent en blijft met Jezus. Dat je in Hem bent. Belijdt daarom al je zonden en vlucht er mee naar Hem. Want alle zonden die je belijdt, neemt Hij weg van je zondeblad en dan zijn niet meer zichtbaar voor de Rechter. Omdat Jezus gestorven is voor de zonden en voor het oordeel daarover.
Alleen in Christus heeft de aanklager geen aanklacht meer en ben je in Hem goedgekeurd, aanvaard en geliefd. En dát is alleen liefde en genade van Gods kant! Halleluja!

Witte was, bonte was, hoe was ik?

-Wilt u mij leren hoe de wasmachine werkt?
Vragend kijkt Rob me aan.
-Later, ja, als je bijna zelfstandig gaat wonen, dan vertel ik het je.
-Maar... Rob is nooit direct klaar met een onderwerp... Maar, welke was hebt u allemaal dan?
-Witte was, bonte was, donkere was.

Omstandig legt Rob uit hoe dat dan in zijn werk gaat. Zijn prachtige nieuwe, zwarte vest , dat gaat bij zwarte was. De witte strepen die er op staan, die gaan bij de witte was.
Ik kijk hem aan. Zie zijn ogen glinsteren van plezier. En ik speel het spelletje mee...

Zondag, op de koffie bij vrienden, speelt vriend het spelletje ook mee. Dat wordt wat, want hij heeft een blouse aan met wel duizend vierkantjes van allerlei kleuren.
-Dus, zegt vriend stomverbaasd, dus jij gaat al die vierkantjes van elkaar afhalen en jij wast een oranje was. Een paarse was. Een witte was. Een zwarte was. Daarna alle vierkantjes te drogen hangen en dan alles weer aan elkaar naaien???
Rob giert het uit. Wat een dommerd. Dat hij daar nou in trapt!

Het is opvallend hoe goed het gaat met onze Rob momenteel. Hij is zo vrolijk, heeft zoveel lol. Vooral moppen doen het erg goed. Dat past dan weer bij zijn sociale leeftijd van 6, 7 jaar. Leuk, want laatst was dat nog 4 à 5 jaar.
En als we ergens zijn waar hij mensen ontmoet, kan hij ook heerlijk zitten kletsen en is dan opeens heel sociaal bezig. Op zijn manier, met zijn humor die dan over het algemeen ook erg gewaardeerd wordt.
Ik geniet enorm van hem. Erg gezellig is dit zo. Ik hoop dat het doorzet, deze vooruitgang.
Daar kan ik niets aan doen, dat moet gegeven worden. Maar daar bid ik wel elke avond voor. Samen met Rob. En na dat gebed geef ik hem Gods zegen mee. Want ik weet dat alleen dan Rob staande blijft. Met God.