Papa wacht op mij

Daar sta je dan, in je hempie.
Stralend om je fijne dag, blij met jezelf en de mensen die je lief zijn.
Hard gewerkt vandaag. Met je werkbroek nog aan, terwijl het zweet onder je oksels klotst, heb je al snel bedacht dat je shirt wel uit kon. Op deze koude regenachtige dag waar anderen hun winterjas hebben overwogen aan te doen, kun jij het nog goed handelen in je shirt. En nu zelfs in je hemd.

Je kwam blij en opgelucht de bus binnen. Gehaald. Je checkte in, liep door het gangpad, op zoek naar een lege stoel. maar opeens stond je stil. Eerst papa bellen. Met kop en schouders steek je boven iedereen uit, je lengte suggereert zeker 16 jaar. Je werktenue misschien nog ouder. Maar je geest is jong.
Je grijpt je mobieltje uit je broekzak en toets wat. Dan naar je oor.
- Papa, met mij. Ik kom er aan hoor, we waren wat verlaat. Maar ik ben nu in de bus. Jij wacht op mij hè. Tot zo!
Dat je het warm hebt, -  misschien heb je hard gerend om déze bus wel te kunnen halen?- daar heb je last van. En dus gaat je shirt uit. Je propt hem in je tas en zoekt naar een stoel. In het looppad blijven staan is ook niet alles toch?

Dan ben je op plek van bestemming. De blijdschap straalt uit je ogen als je de bus uitloopt en je je vader ziet wachten. Trouw en vol liefde, als altijd. Op je hempie. Want dat het koud is, voel je niet. Dat het nat is, je hebt geen idee. Je weet één ding zeker: ik heb vandaag mijn werk gedaan en dat ging goed. Nu ben ik bij papa en dat is heel goed.

Ik zit in de bus. Ben een voorbijganger. Wilde je bemoedigen: jij mag er zijn. Maar je keek niemand aan. Ook mij niet. Maar ik herken je blijdschap. Mijn eigen zoon zou ook zo kunnen doen! Maar wat meer is: mijn Vader wacht ook altijd op mij. Zo trouw, zo liefdevol. Mijn Vader wil ook de jouwe zijn. Als jouw papa niet meer kan, blijft Hij. Zeker weten!

Die moderne, oude man

Tevreden schuif ik de lege latte machiatto glazen op het dienblad. Heerlijk was het. En gezellig, vooral gezellig. Lekker bijgekletst met vriendin, die nu even richting toilet loopt.

Ik kijk om me heen. De tafeltjes zijn bijna allemaal vol, of in elk geval bezet. Recht tegenover me zit een oude man. Alleen. Zijn handen trillen, terwijl hij met kleine slokjes zijn kop koffie leeg drinkt.
De rimpeltjes in zijn gezicht laten zijn leeftijd zien. Ik schat hem zeker 75 jaar, misschien is hij de tachtig al wel voorbij zelfs. Zijn dunne haar is grijs, bijna zilver en zijn langzame bewegingen maken dat het een bedachtzame oude man lijkt. Vroeger zwart, misschien wel een heel knappe man. Nu door het leven getekend, wat hem bijzonder maakt, hier te midden van al het geroezemoes.

Mijn oog blijft op hem gericht. Hij boeit me, deze man. Zal hij eenzaam zijn? Of zit hij hier juist voor zijn rust? Nou, dat laatste zal niet, grote kans dat hij ergens alleen woont.

De man heeft zijn koffie op. Ook hij schuift het dienblad een stukje weg. Zijn hand verdwijnt in zijn broekzak. Geconcentreerd zoekt hij de ruimte af. Ik ben benieuwd wat er tevoorschijn komt. Geld? Een zakdoek?
Wie schetst mijn verbazing als de hand weer tevoorschijn komt? In zijn hand houdt hij een iPod. Of mobiel? Ik weet het niet, die achterkantjes lijken allemaal op elkaar!
Turend kijkt de man op het kleine schermpje. Met zijn handen maakt hij bewegingen die de jongelui ook vaak maken. Het gaat iets langzamer, maar toch, het lijkt resultaat te hebben!
Het toestelletje wordt nog dichter naar de ogen geduwd.  'Bah, wat een nare kleine lettertjes', lijkt de man te denken. Dan plotseling zet hij zijn bril op het puntje van zijn neus. Ik moet oppassen dat ik niet in de lach schiet. Het is zo'n grappig gezicht! Doordringend kijkt de man naar het schermpje. Dan gaat de Ipod  weer terug naar de juiste plaats, de bril weer op de plek waar hij hoort. Weer gaan de vingers intensief heen en weer. En ja hoor, weer gaat de Ipod dicht naar de ogen, de bril op het puntje.

'Moet je eens kijken', zeg ik tegen mijn vriendin die juist weer aan komt lopen.
Samen lopen we weg, elkaar belovend dat wij ook zo gaan doen, later. Samen, dat wel.
De man ziet ons niet. Hoort ons niet. Hij is bezig met zijn Ipod.
Zijn enige contact misschien wel deze dag...

Workshop Column schrijven met Arie Kok

Speurend loop ik de zaal in. Nog maar vier lege stoelen, krukken, beter gezegd. Niets voor mij, zo'n kruk. Moet ik daar nu een uur op zitten?
Aarzelend draai ik me om en zie nog een lege meter op de bank.
- Hallo, vragend kijk ik de mensen aan.
- Mag ik tussen u in? Ik kan écht niet op een kruk.
Glimlachend nodigen de mannen me uit en schuiven iets verder uit elkaar.  Opgelucht plof ik tussen de twee in. Kalend zijn ze, bol buikje links, geen buik rechts, links met bril, rechts ook al weer zonder. Maar ach, wat maakt het ook uit? De bank zit prima. En uiteindelijk komen we hier allemaal om iets te leren.
Voor me, op een kruk, zit een jonge  vrouw met meterslang, goudblond haar. Prachtig! Vindt de evenoude man achter haar ook. Opeens zit hij naast haar en knoopt een gesprekje aan. Of ze daar nu van gediend is? Ze is in elk geval niet heel erg toeschietelijk.

Twee uur. We beginnen. Arie Kok, jawel, de ouddirecteur van de Visie (EO),  verzorgt voor ons een workshop 'column schrijven'. Na het lezen van een anekdote van een bekende columniste uit de Trouw en het bespreken hiervan gaan we zelf aan de slag.

De workshop is leuk! Ik geniet enorm en haal weer heel wat kennis naar boven van vroegere tijden. De klok echter tikt hier in rap tempo door en al snel loopt de workshop ten einde. Met een applaus wordt Arie bedankt.
Ik stap weer op de pedalen. Dertig minuutjes, met de wind tegen. Voor mijn elektrische fiets een eitje. De fietstas zit afgeladen vol met brochures, boekencatalogussen en weggevertjes. Natuurlijk ontbreekt de cursus column schrijven zwart op wit ook niet.
Ongekend wat zo'n Lees- en luisterbeurs met me doet: mijn energiepeil is in maanden niet zo hoog geweest. Heerlijk dagje uit!
Al fietsend houdt nog één vraag me bezig.
-Meneer Arie Kok, is deze column een beetje wat u bedoelt??