Troep te eten geven

Het is toch van de zotte!
Ik heb toch zo'n meelij met die arme dotjes van tegenwoordig.
Eten is er niet meer bij, deze dagen.
Weet je wat die ouwelui zeggen als ze om eten vragen?
-Je neemt maar een oliebol!
Of, nog erger:
-Kijk maar even wat er is!
Hier moet een einde aan komen, en wel direct! NU!
Dus sta ik lusteloos en moe van mijn stoel op en ga doen wat ik hoor te doen:
Ik maak eten klaar voor mijn lieve kindjes.
Gelukkig bestellen ze niet veel: drie willen er één sneetje geroosterd brood, met niets, met kaas en met rietsuiker, terwijl oudste alleen maar een stuk of vijf oliebollen eet. Maar kijk, dát is eigen keus.

Zulke rare dagen met zo'n gek ritme. Geen ritme.
Op oudejaarsdag bakte ik zes pakken oliebollen. Geen tijd om eten te koken dus, ook omdat de apotheek nog een bezoek kreeg en de supermarkt. Willeke bracht gelukkig wat oliebollen naar gemeenteleden, zodat ik door kon bakken. Eten? O ja! Soep uit blik met stokbrood maar.
-Sorry jongens...
Maar deze kleine mensjes leken helemaal niet teleurgesteld...

De avond brachten we door bij vrienden, voor het eerst sinds zeventien jaren weer eens weg. Het was gezellig. En eten genoeg: chips en oliebollen smaken met een glaasje witte wijn prima. Tot half twaalf. Toen gingen we weer naar huis. Jorike wilde echt de konijntjes kunnen opvangen tijdens het vuurwerk, maar vooral wilde ze samen met ons het jaar afsluiten. Haar jaar was immers moeilijk zat met de pijn, die leidde tot diagnose HMS. We sloten dus samen af, met psalm 90 en kringgebed. Ook voor het eerst zo bidden. Erg bijzonder!
Willeke bad voor vader, Jorike voor allemaal, wij vulden aan. Geert luisterde eerbiedig.
-Lieve Heere, bad Rob, ................... Dank U voor dit jaar....................... Vergeef ons de zonden...........Amen.  
Zo lief en eenvoudig en ontroerend! Heerlijk!

Vandaag wel een beetje gewoon ontbeten, half slapend, want zij die kunnen werden geacht half tien in de kerk te zitten. En dat deden ze! Petje af!
Bij oma kregen we broodjes van de supermarkt, een soort saucijzenbroodjes. Allemaal twee kleintjes. genoeg voor vandaag. Daarna naar opa en oma: gehaktballetjes, frikandellen, oliebollen, toastjes en nootjes, het kon niet op. En zo aten we onze derde maaltijd die dag.

Eenmaal thuis begint het te kriebelen. Rob eerst:
-Wanneer krijgen we eten?
-Huh? Ik kijk hem verbaasd aan. Eten? Wat is dat? Heb je niet al zat gehad?
Rob wil brood. Gewoon weer eens gewoon brood.
Twee vallen hem bij. Oké dan maar.  Heb ik ook niet lang genoeg geluierd? Tijd om weer eens gezond te gaan doen.

Die arme dotjes van tegenwoordig. Met al die drukke moeders die oliebollen bakken voor anderen en een beetje voor zichzelf. Die de rest van hun tijd achter hun pc-tje zitten te bloggen? 't Is van de zotte!
Afgelopen ermee! NU! Tweeduizenddertien staat gelijk aan gezond eten. Maar weer eens proberen...

Voor het nieuwe jaar dus toch een nieuw voornemen. maar of het gewaardeerd wordt?
Eetsmakelijk allemaal.
Ik wens jullie een gezond nieuwjaar toe.

O ja, weet je wat ik las? Dat je niet voor je eten kunt bidden als je eten troep is.
"Vraag God niet allerlei troep te zegenen en op wonderbaarlijke wijze te veranderen, zodat deze voedingswaarde krijgt." Denk je nu echt dat God dát zegenen wil? vraagt Bill Hybels zich af in 'Te druk om niet te bidden'.
Mooie eyeopener om het jaar mee te beginnen, dacht ik zo!

Druk dagje

Toen ik gisterenavond in mijn agenda keek, ik onthoud het allemaal niet meer..., dacht ik wow, wat een druk dagje.
's Morgens boodschappen doen voor Sint, want ja hij doet het niet voor mij, helaas. Daarna bieb draaien in de kerk. Boeken innemen, uitlenen en geld innen. En dan moet ik vast weer verder boodschappen doen, ben ik bang. Graag wil ik die boodschappen eindelijk compleet hebben!
Gelukkig ben ik tussen de middag alleen: Geert blijft over vanwege blokfluitles.
's Middags maar even naar bed, want daarmee stoppen beviel niet zo.
En als Rob thuis komt word ik vanzelf aan het werk gezet: spelen met hem, spelletje doen. En o ja, we zouden samen even de folders rondbrengen, een paar straten. Gisteren kwamen de folders namelijk niet opdagen: een foutje bij VSP zorgde ervoor dat er niets bezorgt kon worden bij de bezorgers.
Vervelend, want maandag is vor Jorike de beste dag. En alles achter elkaar lopen gaat niet vanwege de HMS. Dus verdeelt ze de folderwijk altijd over twee of drie dagen. Nu dus niet. Rob en ik boden aan met de folders mee te helpen.
Nou ja, dan zal het wel ongeveer tijd zijn om eten te koken en om te eten. 's Avonds zijn we druik met jongens heen en weer brengen naar club en catechisatie en daarna ga ik zelf naar de vrouwenkring van de kerk.
Wordt een lekker daggie, dacht ik gisterenavond met de agenda voor mijn neus.

Vannacht werd ik wakker gemaakt door Willeke. Geert had in de toilet overgegeven en ik had niets gehoord. Erg hè. Dat is nog maar heel weinig gebeurd, dat ik 's nachts nergens wakker van word. Terwijl de badkamer naast onze kamer is...
Geert is dus ziek. Dat was even een geregel vanochtend! School afmelden. Voor de bieb een vervanger regelen en met onderbroekjes en emmer achter Geert aanlopen...
Nu is de rust terug. Alles geregeld. Behalve die boodschappen dan, maar ja, morgen of anders donderdag dan maar. Nu zit ik opeens thuis. Honderd gedachten vliegen door me heen: ik kan de kamer een goeie beurt geven, de badkamer en de was moeten ook nog. Zieke verzorgen, voorlezen en spelleltjes doen misschien. Boek uitlezen, blogjes schrijven, slaapkamers uitmesten. Dit of dat, of daar wat doen en o ja dat kan ook nog wel...
Poeh zeg, wat een drukke dag wordt dit!

Sporten en HMS? Welke sport kies je?

-Goedemiddag!
Een energieke en stralende jongedame staat voor ons.
-Loopt maar mee.
Jorike kent haar al en loopt als vanzelf mee.
Samen zakken we op zo'n bankje uit de gymzaal, in de oefenzaal.
-Jullie hebben wat vraagjes. Zullen we het daar eerst over hebben? Hoe gaat het met je, Jorike?
De fysio kijkt haar vragend aan en Jorike vertelt.

Het gaat niet zo lekker deze week. Maandag ging ze gigantisch door haar rug en ik kreeg het even spaans benauwd. Is dit het? Is dit haar toekomst? Altijd pijn, altijd uitkijken met wat je doet en hoe je jezelf beweegt? De pijn in haar rug komt me vreselijk bekend voor: dezelfde plek als ik had vorig jaar zomer. Met warmte en zalf proberen we de pijn te lijf te gaan. Maar deze vrijdag, tijdens het afgesproken bezoekje bij de fysio gaat het nog steeds niet zoals het was.
De fysio luistert en leeft mee. Ze denkt dat er wel twee weken over heen gaan voor Jorike deze pijn, die zo heel anders is als de pijjn van altijd, kwijt is. Tijdens de oefeningen ziet ze het ook: Jorike staat weer een stuk slechter als de vorige keer. Echt wel een paar stappen terug dus.

Een andere vraag wordt positief beantwoord. Omdat Jorike altijd last heeft van pijn in haar enkels krijgen we toestemming voor steunzolen, die het zwikken tegengaan. Niet dat we die toesteming nodig hadden, maar ik luister toch graag naar wat meer professionele mensen. Een eventuele spalk voor de nacht raadt de fysio af. Jorike is een echte buikslaper en kan dan haar voeten helemaal plat neerleggen. De oorzaak van de pijn in de enkels is dus al wel bekend: ze staat er mee op en gaat er mee naar bed. Maar beter is natuurlijk om een andere slaaphouding aan de te wennen, omdat met spalk niet echt lekker slaapt.

Onze laatste vraag gaat over het hoe-nu-verder.
Dit zou Jorike's laatste bezoekje zijn, maar welke sport is nu voor haar goed?
Allereerst plakt de fysio er nog een bezoekje aan vast, omdat het weer wat achteruit is gegaan.
-Maar onze fitnissruimte is natuurlijk een heel goede beweging voor Jorike.
Met een zuur gezicht zegt de fysio dit:
-Ik houd helemaal niet van fitness...
Verder raadt ze Pilates aan.
-Als het maar wel individueel wordt gegeven en aan jou kunnen wordt aangepast! Meestal is dat neit zo. Het belangrijkste is: langzaam beginnen en langzaam opbouwen!

Thuis spieken we op het web. Ik dacht het al: Pilates wordt gelijk met Yoga genoemd.
Nu aan jullie de vraag: hebben jullie enig idee van waar Pilates vandaan komt? Als sport bedoel ik dan hè! :-) Is het vanuit de occulte achtergrond hierheen gewaaid??
Ik ben daar wel nieuwsgierig naar, hoewel het al bijna zeker is dat Jorike gaat sporten bij haar eigen fysio: ze kent haar, het is individueel, eigen tempo en het is niet overdreven duur.
Of hebben jullie nog andere sport waar je, ondanks HMS goed mee kan sporten?

Diagnose:HMS ofwel: HyperMobilteitsSyndroom

-Kijk uit hoor, daar gaat ze!
Rood hoofd, vastbesloten blik. Gespannen lijf. Maar tegelijkertijd rust uitstralend. Een doordringende blik naar mij.
-Gaat het wel met u?
Met zweet in mijn handen sta ik daar en wacht af wannneer het mijn buurt is om op te treden.
Ik knik een keer. Tuurlijk gaat het niet zo geweldig. Ik zie voor mijn ogen mijn dochter wegzakken en flauwvallen. Gaat het dan? Kan het dan wel gaan???

Opeens zijn we allebei in actie. Dochter wordt misselijk en de chiropractor rent om een emmer.

Ik ondersteun waar ik kan, terwijl Jorike zich laat gaan.

Na wel bijna een jaar klagen over rugpijn en zere nek, zijn we nu stappen aan het ondernemen. We gaan naar de chiropractor, degenen waar ik ook zo heerlijk geholpen wordt.

Jorike is gespannen: wat zal er gaan gebeuren??

Na een korte intake geeft de vrouw aan wat ze van ons hoort en wat ze ziet.

-Hypermobiel? leidt ze uit de klachten af. Een test even later bevestigt dat.
-KISS-syndroompatientje geweest vroeger? Huh? Nee hoor. Maar zij concludeert anders.
-Moeilijke slaper, huilbaby? Ja, dat wel!  Nek is zo ontzettend gespannen, dat Jorike flauw valt zodra het aangeraakt wordt. Vervogtraject wordt aanbevolen!

Eerst maar eens zien thuis te komen. Manlief wordt gebeld en ik breng de fiets van Jorike naar zus dichtbij. Ik zet Jorike in de taxi van papa, alleen fiets ik naar huis. Ik bel direct de beste kinderfysio. Al snel kunnen we terecht.

Ook zij doet de test en bevestigt de chiropractor: Hyperrmobiliteitssyndroom.

Wat dat in houdt?

De gewrichten zijn lenig. Zo lenig dat ze geen stevigheid bieden, waardoor de spieren moeten overwerken en de spieren en gewrichten pijn doen. De gewrichtsbanden hangen losjes om de gewrichten heen, wat niet normaal is bij jongeren en volwassenen. Jorike houdt de lenigheid van een kind. Veel mensen kunnen daar veel profijt van hebben, maar Jorike heeft er last van. Heel veel last blijkt inmiddels wel. Ze is geneigd de hele tijd al haar gewrichten te overstrekken, wat weer een verkeerde houding oplevert.

Wat voel ik me schuldig! Al sinds ik overbelaste knieën heb, klaagt zij ook over haar knieën. Al sinds ik door mijn rug ging, vorig jaar juli, heeft zij ook rugpijn. Is het vreemd dat ik dacht dat het aandacht trekken was? Oo wat ben ik een dom mens!! Hoe kón ik als moeder dit denken!! Want er blijkt echt wel wat aan de hand! En aan haar rug. Aan haar enkels. Aan haar nek. Aan haar schouders. Aan haar pols.

Jorike liep al bij de handfysio. In de paar weken strenge winter heeft ze één keer het konijnenhok schoon gekrabt, lees: de bevroren zooi er uit gehakt. Daar heeft ze nu nog altijd last van. Haar pols doet na een klein poosje schrijven al pijn. Lekker met al die toetsen komende week! De verstevigingsoefeningen helpen iets, maar haar pols zal nooit meer zo sterk worden, aldus de handfysio.

De kinderfysio, die ze nu elke week bezoekt, laat haar de spieren trainen. Met heel veel oefeningen moet het in conditie komen. Maar elke oefening doet Jorike zo'n pijn! Eigenlijk heeft ze momenteel altijd pijn. Overal. En het enige wat de fysio kan zeggen is, helaas, dat ze ermee moet leren leven.

De chiropractor, waar ze niet meer heen durft..., zei haar dat ze de conditie moet hebben van een topsporter om zonder veel pijn te leven. Moet je nagaan. En dat terwijl sporten helemaal niet haar hobby is.

Maar...Jorike is een dappere meid. Ze gaat door, ze slaat zich er super doorheen. Zelfs bij zumba op school, deed ze mee, met toestemmig van de fysio. Jammer, want daar heeft ze nu al tien dagen last van... Maar niet meer doen.
-Tijd afspreken met jezelf. Grenzen stellen. Kort sporten, want je spieren kunnen die 2 keer vijftig minuten zumba nu nog niet aan! Logisch eigenlijk...

Volgens de fysio staat Jorike ook scheef: haar rug groeit scheef. Hierdoor is haar ene been korter dan het andere, waardoor we doorgestuurd werden naar de Podotherapeut. Volgens de chriopractor moesten we dat echt niet doen, een zooltje of zo. Zij zou het wel recht krijgen met kraken. Dus belden we de afspraak weer af en overlegden we nog even met de fysio en haar collega. Lastig, als twee deskundigen elkaar tegenspreken. Maar goed, de chiro is na de eerste keer nog maar een keer bezocht, dus dat dilemma ervaren we nu niet meer.

Proost!
Afgelopen juli werd Jorike 15.

De vooruitzichten zijn niet gunstig volgens internet. Maar niet naar kijken. We zien wel. Jorike doet haar oefeningen en wordt goed begeleid. Dat is nu even het belangrijkste. En verder kunnen we alleen maar vertrouwen op onze Schepper: Hij leidt haar. Hoe moeilijk het ook zal worden, Hij is er bij!

Wat geweldig dat ze dát, samen met ons, zeker weet!

Is er iemand die zich hierin herkent? We staan open voor tips en adviezen en lotgenoten.