Mag ik rijden met de motorkap open?

Het kan je zo maar gebeuren. Dat je midden op een warme zomerdag, samen met een wildvreemde man aan je autostoelen staat te rukken alsof je leven er van af hangt. Als of die stoelen er uit moesten. Nu ja, dat was het niet helemaal, maar iets meer beweging dan wat wij er in kregen was leuk geweest.

Het is dinsdagmiddag. De zon schijnt, maar het dreigt ook. Ik kruip achter de pc voor mijn werk. Tijd voor een mooie recensie over een nog mooier boek. Nieuwsgierig? Dan klik je hier. :)
Dan gaat de telefoon. Geert. Hij was al een uur aan het prutsen met een lekke band, maar wat hij ook deed en wie hem ook hielpen, de band was er klaar mee. En hij inmiddels ook.
Ik gebruik de stilte om te vragen of hij het fijn vind als ik hem even op kom halen. En ja, dat was precies het doel van deze ouderwetse manier van contacten: per telefoon op ons vaste nummer.

Eenmaal op de parkeerplaats zeg ik manhaftig: kom op, we laden die fiets er even in. Dat had je gedacht! Met geen mogelijkheid krijg ik de banken plat. Onze prachtige en het nog nooit aflatende Captur is totaal niet in beweging te krijgen. De banken lijken vastgeroest. Hoe dat kan? Ik pak het boekje er bij, hoewel ik zeker weet dat ik goed bezig ben, en zie inderdaad dat ik gelijk heb.
Ik glimlach eens naar de oudere man die langsloopt. Hulpvragen blijft een dingetje hè, en pruts weer verder, bijgestaan door Geert, wiens geduld al een eindje op is.
Dan opeens is de man weer terug.
-Hulp nodig, mevrouw?
-Graag! zucht ik.

En zo zit ik op een mooie warme zomermiddag met een wildvreemde man in mijn auto aan onze stoelen te rukken alsof het leven er van afhangt. En ergens is dat zo. Ja, schrik maar niet, het is waar. Het idee dat ik nu terug rijd, de fiets op school laat staan, morgen Geert weer moet brengen terwijl manlief thuis de stoelen gewoon even neerlegt. De fiets de auto in moet, de band daarna geplakt moet worden of misschien zelfs naar de fietsenmaker moet worden gebracht én weer moet worden opgehaald terwijl Geert ook weer moet worden opgehaald van school terwijl we 's avonds de avondvierdaagse moeten lopen en ik 's middags moet werken ...en...en... zie je, alsof het leven er van af hangt. Het prettige leven van rust, genieten en ontspannen bezig zijn. Waar ik zo naar verlang, snap je. Dát leven hangt er van af.

Oké... de banken liggen, (het kostte hem en ons heel veel moeite, dus het lag niet aan mij alleen...) de fiets gaat er in, dankzij dezelfde man en de kofferbak... die blijft open.
- Mag dat wel, vraag ik onzeker, met de motorkap open rijden?
- Die motorkap kan wel dicht hoor, mevrouw. De grijns van oor tot oor ontgaat me niet.
Snel herstel ik me. En lach mee.

De achterklep blijft open. We rijden terwijl Geert de fiets vasthoudt. Die direct bij de fietsenmaker wordt gedumpt. Eenmaal thuis ga ik weer door met mijn werk. Ik schrijf een recensie over een boek: Leven vanuit rust. Supergoed boek. Ik heb hem al uit. Vandaar mijn keuzes vanmiddag. Het was wat gedoe, maar het is nu heerlijk rustig. Morgen alleen nog maar de fiets  halen, Geert heen en weer rijden, werken en de avondvierdaagse lopen. Dussss....
Straks misschien toch weer even de tips uit dat boekje lezen. Maar nu eerst op de bank. Rust.

Wespenfobie

Erg he! Ik beken. Ik heb het. Een wespenfobie. Niet alleen van de zomer, maar ook nu heb ik er last van. Geen wesp te bekennen, maar zo fobisch als wat. Brrr...

Het is van de zomer begonnen. Net als veel mensen is Rob bang voor wespen. Maar dat is natuurlijk een beetje kinderachtig, zo leek hij te denken. Een wesp is maar een klein beestje en ik, ik ben een grote, sterke jongeman! Dus bedacht Rob een alternatief voor zijn angst: hij ging de wespen lokken met een wespenvanger. Hij maakte er een stuk of wat te veel  en zo werd onze tuin omgetoverd tot een ware wespenloknatuurtuin. Uren kon Rob er naar kijken, als weer een wesp in zijn val trapte . Hoe die beestjes zwommen en zwommen en zwommen. Maar uiteindelijk het loodje legden en verdronken in de diepte van de ranja.

Toen gebeurde het. Hij was er zo door geobsedeerd dat hij mij een koosnaampje gaf. Je raadt het al: wesp.

Inmiddels ben ik er een beetje allergisch voor geworden. En een beetje fobisch.
-Wesp! Mag ik wat drinken?
-Wesp! Kom je zo voorlezen?
-Wesp! Gaan we
-Wesp! Mag ik
-Wesp!
-Wesp!
-Wesp!

Of:
-Wesp zakt in de ranja he.
-Wesp gaat in de wijn zwemmen (dat krijg je als je buiten wijn drinkt, tezamen met de wespen...)
-Ga eens lekker zoemen, wesp?
En erger:
-Heeft wesp een angel?
-Ga je me ermee prikken?
En hij kijkt me dan zo stralend en lief aan... boos worden valt dan niet mee hoor!

Het toppunt is bereikt.
Bij mij dan.
Bij Rob nog niet. Dat is pas als hij er zelf last van krijgt. En dan is het ook zo over, weten we uit ervaring van eerdere obsessies.
Nu afleren kost megaveel energie en ik bereik waarschijnlijk niets.

Nog even geduld. Nog even een rondje zwemmen maar dan.
Zou dat lekker zijn, in de ranja?
Echt waar, ik weet het echt niet.
Kom zeg, ik ben geen wesp!

Meester of dictator?

Tjonge zeg! Verbaasd kijk ik naar de datum, boven mijn  vorige blog. Dus ja... ik ben lang weggeweest. Maar ik had het niet door. De tijd gaat snel, ondanks dat we niet heel druk zijn.

Dus tijd om jullie weer op de hoogte te houden van de ontwikkelingen hier.

Inmiddels zit ik al volop in mijn werk. Klinkt goed hè :) Ik heb het er geweldig naar mijn zin en ook mijn lijf houdt zich prima. Dat was wel even spannend. Bijzonder hoe snel je weer in het vak zit, de oude dingen opgepakt (sommige dingen zijn echt nog hetzelfde als 25 jaar terug) en nieuwe dingen bij leert. Wat te denken van een geautomatiseerd kassasysteem... pfff...
Maar goed, te midden van fijne collega's, gezellige klanten en dus een prima sfeer houd ik het hier nog wel 25 jaar vol!

Manlief heeft bedankt voor het aangeboden werk. Hij had eigenlijk geen keus, want de verplichting om ook zondagen te gaan werken stuitte hem tegen de borst. Gezien ons principe, de rust van één dag in de week die daarbij hoort en waar we erg van genieten, een logisch verhaal. Dus die baan ging niet door. Wel heeft hij sinds afgelopen maandag weer een sollicitatieplicht. Dat betekent dat hij uit de ziektewet is en nu weer in de ww zit. Maar ook hierin vertrouwen we op Gods leiding. Hij zorgt voor ons!

Wat betreft de kinderen: met allemaal gaat het goed.
Willeke werkt keihard aan haar doelen, horend bij het zelfstandig-wonen-project. Ze doet het super! Jorike had onlangs de uitreiking van haar propedeuse en loopt met veel plezier stage bij een verpleeghuis, als student logopedie.
Rob heeft zo zijn momenten. Van eigenwijsheid, boosheid en knuffeltijd. Hij doet super zijn best, maar we moeten hem regelmatig wijzen op wat bij Karakter is geleerd. Maar verder denk ik dat zijn gedrag vrij normaal is, voor een grote puber van 14 jaar.
Geert werkt aan de toekomst :). Denkt na over geschikt VO. Zegt dat hij nog niet precies weet wat hij wil worden. Misschien wel meester. Of wie weet toch dictator.
Toen ik voorzichtig vroeg wat het verschil is, gaf hij dat duidelijk te kennen: een meester staat voor de klas en onderwijst zijn leerlingen. Een dictator is iemand die op de radio/tv/computer verslag doet van de voetbalwedstrijd.
Opgelucht haal ik adem: zeker weten dat meester hem op het lijf geschreven is, net als commentator trouwens.

Captur of Sandero? Een proefritje

- Kom Geert, we gaan.
- Waarheen?
Ietwat lodderig kijkt onze jongste me aan.
Ik knipper met mijn ogen. Kom op zeg, hij is het toch niet vergeten?

Samen gaan we op weg naar de autodealer. We hebben een afspraak voor een proefritje.
Twee proefritjes zelfs. Vooral om te kijken of het past: Rob moet z'n ellenlange benen wel kwijt kunnen achterin.

Na een grote omweg halen we in de Renault Captur papa en Rob op. Met ons vieren rijden we verder. We wisselen de auto om voor een Dacia Sandero. Liever hadden we de Stepway gehad, maar ach, dat kan altijd nog.
We leveren de jongens af bij Jorike en gaan samen terug naar de garage.

Een ontzettend vriendelijke jongeman vraagt ons of hij verder nog iets voor ons kan betekenen. !! We hadden op z'n minst een vraag verwacht als: en, wat gaat het worden? Maar nee. Eigenlijk hierdoor ploffen we toch op de stoel neer om ons te laten informeren over het één en ander. Er volgt een leuk gesprek. En dat we er over na gaan denken, dát is helemaal geen probleem.

Bij de deur geeft de verkoper ons een hand.
En zegt tegen mij:

- Bedankt voor je komst en tot ziens.
Tegen mijn man zegt hij echter:
- Bedankt voor uw komst en tot ziens.

Ach ja, verschil moet er wezen!

Veertien of veertig?

Vanmiddag maar eens naar ons stadsmuseum geweest, Klein Veenlo, in de bieb gevestigd, naast de muziekschool van ons dorp. Ik was er nog nooit geweest, omdat het me niet zo boeit. Maar een goede presentatie van een vriend en dorpsgenoot, eerder deze week, maakte me nieuwsgierig en ik wilde graag meer weten over 'Het Kruis Op De Berg'.


Eerst maar eens een kaartje kopen. In de stadswinkel... ??? O wacht, daar zie ik iets. Een kleine balie, twee oudere dames, of wat jonger, ik durf het niet zo te zeggen. Het ziet er een beetje suf uit, maar wie weet komt dat omdat ik niet echt een toerist ben...
-Dag, ik wil graag een toegangskaartje voor het museum. Ondertussen bekijk ik de prijzen: MK gratis. Euhh.. o wacht, da's natuurlijk een museumjaarkaart... tot 12 jaar gratis, van 12-17 twee euro, volwassenen vier. Nou ja, vooruit maar.


De dames lijken een beetje gespannen en ietwat giebelend kijken ze naar hun computer.
Zij: Wat is je leeftijd?
Ik: Nou, in elk geval boven de zeventien, dus reken maar een volwassene. Ik lach er een beetje om... domme vraag!
Zij: Toch moet ik even je leeftijd weten.
- Ik, zeg ik een beetje vooroverbuigend, ben veertig jaar.
De dames lachen, alsof ik de beste grap van de dag maak. Dan kijken ze elkaar vragend aan en de één zegt tegen de ander: zei ze nu 14 of 40?
Ik word het een beetje zat. Zo is Geert klaar met z'n muziekles en ben ik nog nergens geweest...
Ik: Wilt u mijn IDkaart zien?
Samen staren ze naar de kleine cijfertjes die aangeven dat ik 40 ben: 1974.
Tjonge, zegt er één, mijn dochter ziet er veel ouder uit en is nog geen 40...


Van schrik toetst ze 'contant ' in, terwijl ik met mijn pinpas in de aanslag sta.
Maar uiteindelijk is het gelukt: wandel ik het museum en bekijk nog eens goed, wat ik dinsdag snel voorbij zag gaan. Twintig minuutjes later is mijn tijd om. Met lichte tred huppel ik de bieb uit. Veertien, zei ze. VEERTIEN!!! Maarre... ik sta even stil.
 Wil ik dat eigenlijk wel??

Vrouw gezocht!!

-Dus je kunt ook alleen wonen?
Vol verbazing kijkt Rob me aan.
Hoe haalt ze dat nou in dat hoofd, lijkt hij te denken.
-Dat kan ja. Dat iemand al ergens gaat wonen, voor hij of zij trouwt.
En ik noem wat voorbeelden.
-Nou, dát ga ik mooi niet doen hoor, alleen wonen.
Boos kijkt hij naar buiten, de snelweg flitst ons voorbij.
-Nee? vraag ik verder, vind je dat eenzaam?

-Nee. Het is wél heel lekker rustig. Maar ik heb toch een vrouw nodig om de badkamer schoon te maken!

Ik onderdruk een lach. Dit gaat leuk!

-Hoe zo, kun je dat zelf niet?
-Gaak ech nie doen hoor, dat vrouwenwerk.
-Ach joh, dan vraag je of iemand het komt doen. Geef je er wat geld voor...
Nu schiet Rob recht overeind. Verontwaardigd roept hij:
-Weet je wel hoe veel dat kost??
-Weet je hoeveel een bruiloft kost? Ik weer...
-Ach, ik hou toch maar een klein feestje...


Nu vraag ik je: zuinig of van de ouwe stempel, deze jonge man van 13 jaar?

Rob stuurt mailtjes namens ons...

Belt de mentor van Rob.
Of we zijn collega een mailtje hebben gestuurd over koffie drinken.
Nee dus...
Kijken we in de map 'verzonden items' en ja hoor, wat vinden we daar?

'Onderwerp: koffie

Sorry hoor rob wordt niet druk van koffie hij is vaak bij de hoogvliet koffie gedronken met cafeïne erin

Wij willen dat rob ook koffie drinkt op school dat is toegestaan'

Geen aanhef, geen groet, gewoon zoals het er nu staat.

De mentor geloofde niet helemaal dat dit mailtje van de ouders van Rob kwam en daar had hij groot gelijk in.

De volgende dag kreeg dezelfde leerkracht weer een mailtje van Rob. Deze was al een stuk minder vriendelijk. ..

'Rob zei dat u 50 cent krijgt als u bij hem 3 klusjes doet

En als u het niet doet dan krijgt u niets van hem

Dus kom maar bij zijn huis en doe wat hij zegt

En niet weigeren om stomme /vieze klusjes want rob is daarmee spuugzat'

Dus nu maar een straf er op gezet en Rob laten merken dat wij weten dat hij dit doet. Gelukkig is het tot nog toe hierbij gebleven, maar misschien moeten we toch naar een wachtwoord!?

Bijzonder dat Rob dan niet door heeft dat de leerkrachten snappen dat het niet van ons komt. Dat is autisme. Knap dat hij niet 'ik' zegt, maar het echt over Rob heeft. Al doet hij dat ook als hij heel gespannen is: praten over zichzelf in de derde persoon. Maar toch, hij schrijft vanuit de ouders. Dat is toch een stukje inleven, waar hij in het dagelijks elven niet zo goed in is.

Al met al hebben we er toch ook wel om gelachen, samen met de mentor. Zo'n slimmerd. Helaas voor hem toch geen koffie op school en al helemaal geen klusjes voor de leerkracht.

Dat laatste was eigenlijk best een goed plan...

Kou-ou-oudddd

Brrrrrrr, wat is het kou-ou-ouddddd...
Nadat ik vanmorgen Rob naar school fietste, lijkt het of ik niet meer warm word.
Wat een verschil met vorige week!
Nu houd ik erg van kou en sneeuw, maar dit is me een beetje té ...
Die wind is zo vals, zo guur!

Er stond mij maar één ding te doen en dat is direct door karren naar de supermarkt. Al heel veel boodschappen voor mijn komende verjaardag gedaan, omdat ik de rest van de week niet veel tijd meer heb. :-(
Nu dus echt opwarmen.
Handen rond een beker hete koffie, wat warm naar binnen wordt geslurpt, zodat de ingewanden ook weer warm worden. Ondertussen lees ik met een warm gevoel jullie blogs. dat doet me goed.
Zometeen gaat de pc uit, want ik ben van plan te gaan sporten. Lukt ook alleen vandaag, deze week.
Als ik nu stevig doortyp en me inleef in jullie gebeurtenissen heb ik de warming-up al wel gehad.
Ben ik lekker snel uitgesport...

Volgende taak: houtkachel aan en de kamer op orde brengen na het weekend. Het is alsof er een stel zwijnen heeft rondgedoold... Dat staat zo raar voor al de visite die me komen feliciteren, donderdag.
Mocht ik het hierna nog koud hebben, dan kan ik altijd, net als de koning van Siam, m'n hoofd in de kachel douwen. Maar ja, dan ben ik nog niet jarig...

Ik word verwaarloosd

Zomaar een gesprekje in de auto tussen Rob en papa, onderweg naar de boerderij.

- Hoe komt het dat mama niet voor mij zorgen kan?
                 - Zorgt mama dan niet voor jou?
- Nee, mama zorgt heel slecht voor mij. Ik word echt heel erg verwaarloosd.
                 - Oooo??
-Jaha, want zij heeft me gisteren geen vlokken meegegeven naar school. Daardoor kon ik geen brood eten. Dus ben ik verwaarloosd, want dit was al de tweede keer in al die jaren.
Kan Willeke wel voor mij zorgen als ze achttien is? Of moet ik dan naar een pleegmoeder?

Ja mensen, zo is het. Slechte moeder, zo vol van haar best niet doen dat Rob zich verwaarloosd voelt. In het broodtrommeltje zat gisteren namelijk maar één sneetje brood eigen keus en een zakje soep ook eigen keus. Het zakje vlokken wat ik ook altijd in de broodtrommel leg, was ik vergeten... Geen eigen keus
En dus at Rob zijn brood ook niet. Maar dat was dan wel weer eigen keus...

Onoverkomelijk probleem. Megagrote fout. Niet weg te denken.
De enige oplossing is nu dat ik Willeke ga opvoeden, zodat zij weet hoe een broodtrommel klaar gemaakt wordt. Stel dat Rob gaat klagen bij Bureau Jeugdzorg en ik uit de ouderlijke macht word gezet vanwege totale verwaarlozing? Dan zijn die vlokken toch geregeld.

Over sporten, boekbespreking en baby's

Dank jullie wel voor de lieve, mooie felicitaties. Het is altijd weer bijzonder, vind je niet?

Inmiddels genieten we allemaal weer van de sneeuw en ben ik fanatiek gaan sporten. Beetje meer als mijn instructeur me adviseerde ben ik bang...
Na een introductieles, 1 op 1 met een specifiek programma voor mij alleen, deed ik dinsdagochtend ook mee aan het buikspierkwartiertje. En daar kreeg ik me toch een last van mijn nek! Hoe bestaat het! denk je misschien. Nou dat hóe, dat weet ik niet, maar dat het zo is voel ik nog steeds. Inmiddels dus een knallende koppijn en de hele ochtend in bed gelegen.

Daarbij komt dat Geert morgen zijn boekbespreking heeft. Of het daardoor komt weet ik niet, maar hij heeft de hele nacht op mijn plekje geslapen. 'k Hoop zo dat hij dat vannacht niet weer doet!
Het lukt me maar niet foto's en video's van eigen computer op te laden. Hebben jullie daar ook last van? Jammer, Geert had zijn boekbespreking voor de camera gedaan, helemaal alleen, lekker op z'n eigen kamer. Een lust om naar te kijken en te luisteren. Maar ja... Met jullie delen lukt dus niet.
Vandaar ook de nieuwe foto bij de blogtitel. Een andere mogelijkheid had ik niet. Willeke schreef de letters in het ijs op de auto en maakte de foto. Eerlijk is eerlijk: ere wie ere toekomt!

Zondagavond gingen we bij vrienden op de koffie. Heel soms doen we dat. Alleen als Rob logeren is kán dat. Of als we heel goede oppas hebben natuurlijk...
Het werd erg laat, zó gezellig. En ondanks dat manlief altijd volkomen alcoholvrij blijft kregen we een goed gesprekje, waar we nu nog om lachen:
Zij: Weten jullie wanneer Annet de baby verwacht?
Wij: Euhhhh...
We gissen wat en dan zegt mijn mannetje, hij was heel serieus:
'Dit jaar nog, geloof ik'

Ach, super nuchter en dan nog niet weten dat baby's er maar negen maanden overdoen.
Toch eens met m'n schoonmama praten...

Rebelleke, welkom als volger, veel leesplezier!

Mama bezig houden

Was Rob de afgelopen tijd druk met mij bezig houden door middel van 'werken', inmiddels is zijn opzet veranderd. Maandenlang eiste hij al mijn tijd op: ik moest zodra hij uit de schoolbus sprong aan de slag: knuffels eten geven, met de knuffels zwemlessen (klik), zijn kamer mooi maken, troep ruimen en een feestjes voorbereiden. Alles wat in zijn hoofd op kwam MOEST gebeuren.
Kon ik nee zeggen? NEE! Ik ga er in mee, een heel eind tenminste. Hierdoor houd ik hem bezig en vulde hij de tijd met leuke dingen doen, terwijl verveeltijd kliertijd is. Dus het was me wel wat waard.
Natuurlijk mopperde ik wel eens. Dan zat ik die malle knuffels te voorzien van lege doosjes smarties, van nepfruit of legde ik hen in hun lekker warme bedje onder een oude handdoek.
'Je bent gek!' dacht ik regelmatig. Maar ja, zo samen bezig zijn met de dingen die hij leuk vindt is ook wat waard. Qualitytime met mijn zoon, noem het maar zo.
En ik weet: het gaat een keer over. Een obsessie is dit. Dat duurt nooit langer dan een half jaar...

Nu is het zover lijkt het. Rob is toe aan wat anders. Wat nieuws. Je gaat toch geen knuffels eten geven? Wie doet nu zoiets????
Zijn nieuwe manie begon al een paar weken terug en vol enthousiasme leerde hij me stratego.
Ik, met mijn totaal-niet-strategisch-oog, was een makkelijke prooi voor menig bom of zelfs maarschalk. Helemaal in het spel zat hij.
Toen ik hem eens 'kletsmajoor' noemde antwoordde hij dat hij een 'kletsmaarschalk' is. Kijk, dat komt daar vandaan dus. Wat maakt het ook uit: kletsen doet-ie toch wel.

Net nadat ik stratego een beetje onder de knie kreeg, maakte Rob een eigen kwartet: een breukenkwartet. Iedere dag is het vaste prik: zodra Geert op bed ligt moeten wij als ouders met hem kwartetten.
-Leuk! zeg je misschien. Ja hoor. Af en toe wel. Weet je, ik zal het maar opbiechten: ik ben helemaal geen spelletjesmens. En geen knuffelmens. En geen zwemjufmens. Ik ben meer zo'n : ga-lekker-zelf -spelenmens. Dus nu begrijp je wel hoe moeilijk het voor me is: dagelijks stratego en kwartetten. Arme ik....

Maar gelukkig: stratego lijkt al weer over te gaan. in plaats van het mooi gekleurde blauw-rode bord staat er nu dagelijks een bruin-geelbord op tafel. Met schaakstukken.
Toen ik dat zag gebeuren wist ik het:
-Ik niet! Ik doe niet mee! Ik kan niet schaken en ik kan het niet leren. Daarvoor moet je echt bij papa zijn!
En zo is het. Papa schaakt met de jongens. Rob trekt niet alleen ons, maar ook Geert mee in zijn spel. En zo is er dus een eind gekomen aan maximaal 1 keer per dag met beide jongens stratego spelen. Papa speelt schaak. Zie zo, wat een rust.

O ja? Ben ik er nu van af? Kan ik nu lekker met mijn boek op de bank?
Helaas: Rob wil zijn mama, dus hij verzint vanzelf wel weer iets nieuws.
Inmiddels maakt hij huiswerk voor me klaar. Inleveren: graag volgende week maandag. En dan kwartetten: ruimtekwartet, kinderboekenkwartet, breukenkwartet, verkeerskwartet, politiekwartet.
O, volgens mij heb ik er al vier: KWARTET!!!!

Huiswerk: Klik voor vergroting

Van 'oud' naar herzien

Vanaf 2 september jl wordt bij ons in de gemeente uit de Herziene Statenvertaling gelezen. Zelf heb ik hem nog niet aangeschaft voor in de kerk. Ik vind het zo jammer dat al die andere bijbels gewoon blijven liggen, stoffig worden in de la of kast. En meelezen is goed te doen. Als gezin gebruiken we wel de herziene, al vanaf het moment dat het verscheen. Waardoor we dus onze oude trouwbijbel niet meer gebruiken...

Zaterdagavond. Ik doe het bedritueel met Geert en met dat ik 'Welterusten' zeg komen bij hem de vragen boven. Hoezo tijdrekken??

-Mam, wat is eigenlijk een dienstmaagd? Een slavin, leg ik uit en tot mijn verrassing weet hij die wel. We praten er nog even over hoe dat vroeger was en dat dat er nu niet meer is, in ons land tenminste.
-Hoe kom je er eigenlijk op?
-O, dat zegt de dominee in de kerk, dienstknecht, dienstmaagd. Wat is dan een os??
Ach, arm kind, zit al vanaf z'n tweede (!) jaar in de kerk en weet nóg niet wat-ie hoort!
Weer leg ik uit. Dat de os gewoon een koe is en dat je dat niet van de buurman begeren mag. Nee, duh-uh. dat snapt Geert ook wel. Wie wil nu een koe van de buurman?! Die heeft niet eens een koe!
Als ik het wat realistischer maak met een lief konijntje komt het wel dichtbij... Hoewel de buurman die ook niet heeft...
-Oké Geert, lang genoeg gepraat. Welterusten!
-Maar, sputttert Geert, ik wil nog één ding weten.
Ik sta stil bij de slaapkamerdeur en wacht.
-Wordt er met een ezel dan gewoon een ezel bedoeld?
Gelukkig kan ik dat beamen.
-Oooh, klinkt het opgelucht vanuit het bed. Ik dacht een mens!!
In het rijtje van dienstknecht, dienstmaagd os (???) en ezel misschien wel een beetje begrijpelijk.

Zondag las de dominee dus uit de Herziene Statenvertaling:
...U, noch uw slaaf, noch uw slavin, noch uw rund (dat weet-ie wel, van rundvlees!) noch uw ezel....
Zo duidelijk!

Ver(f)voer

'k Wilde eigenlijk iets heel anders bloggen vandaag, maar dat gaat in de wacht.

Zojuist kreeg ik een reactie op mijn mail.

Ik had gisteren een mailtje verstuurd naar de zorgboerderij van Rob om te vragen of ze voor vervoer konden zorgen.

Krijg ik als reactie terug:

Hoi Aline,

-welke kleur?

He??? Wat bedoelt ze?? Snel scrol ik naar beneden en lees de door mij verstuurde mail nog eens goed na. Had ik eerder moeten doen. Vóór het verzenden. Want wát had ik in de haast van het moment getypt?? Dit:

 Willen jullie Rob verf voeren zaterdag?

Juf verkocht

Rob heeft vorige week een nieuwsbegrip, soort begrijpend lezen, behandeld op school, welke ging over het staken. Zonet vertelde hij dit, waarop Geert belangstellend vroeg:
-Wat staakten ze dan?
-Nou-ou, eh, het ging over eh.  (stilte).....(zucht).
-Nou-ou, eh het ging over, eh...er stond ook autisme!
Ik help Rob een beetje.
-Er stond vast ook iets over passend onderwijs en bezuinigingen he.
-Jaaah!!, juicht Rob. Eindelijk het goede woord gevonden: bezuinigingen.
En hij verklaart opeens soepel:
-Want ze willen niet dat de juf verkocht wordt.
Dan verkopen ze juf M aan een anders school, klinkt het verdrietig en een beetje dramatisch.
-En misschien meester M ook wel. En dat is helemaal niet leuk!

Toch jammer, dat de school de kinderen vertelt over dit onderwerp. Lijkt me dat het alleen maar onrust en boosheid geeft. Of zie ik dat verkeerd?

Wat er uit?

Vorige week zaterdag was ik dus op de Christelijke Hogeschool (CHE) in Ede, samen met Jorike.
Reden? Niet weten welk profiel ze moet kiezen. Het is ook wat, als je voor alle vakken goede cijfers haalt. Dan trekken al de leerkrachten aan je: mijn vak moet je doen, nee mijn vak. Doe de mijne...
En dan zit je in HAVO 3 en bent 14 jaar...
Dus wij naar het CHE, om met een SPH-student te praten over profielkeuzes. En gelukkig kwam daar alles goed, kreeg Jorike duidelijkheid en zekerheid over haar keuzeprofiel. Het wordt C&M, met biologie en aardrijkskunde, zonder economie en wiskunde. En ik vermoed dat dat ook beter te behappen is voor haar, ondanks alle goede cijfers...
Vooraf werd er thuis al druk over gediscusseerd.
Jorike redeneert: als ik wiskunde er in houd, moet economie eigenlijk ook, maar dat is allebei erg moeilijk. En dan heb ik geen biologie... Wát moet ik er nu uitgooien?
We praten wat over en weer over wat wijsheid is, tot Geert ons op eens onderbreekt:
-Dat is toch simpel? Ik weet het wel hoor. Volgend jaar gooi ik 'lezen' er uit!!!
Wat vervelend voor hem, dat dat nog niet kan op de basisschool!

Welkom nieuwste volger, ondanks het leven in de wereld die je niet begrijpt, wens ik je toch veel leesplezier!

Mondeling Engels

Vandaag sluiten we twee weekactiviteiten af: wat mij betreft de collecteweek voor de Hersenstichting.
Wat Willeke betreft haar derde toetsweek voorafgaand aan het examen.
Het was een spannende week deze keer. Trouwens, er is altijd wel wat. Echt. Eerst die konijnen, die net voor de eerste toetsweek het loodje legden, met z'n allen tegelijk... Daarnaast is Willeke al geruime tijd niet erg lekker en momenteel hoest ze weer ontzettend. Vanmiddag gaat ze naar de dokter, omdat ze in ademnood kwam met sporten en met klarinetten. Zo benauwd! Ik ben een beetje bang voor longontsteking.
Half ziek en met een stem als een kraai, maakte ze deze week dus de toetsen. Die stem is over het algemeen niet erg, behalve dan nu, nu ze engels mondeling had. En o wat was ze gespannen. Want engels is niet haar sterkste vak. Tuurlijk, ze leert het goed en haalt dan altijd dikke voldoendes. maar tijdens een kijk-en luistertoets is het cijfer erg beangstigend. En dan nu mondeling.
Gelukkig kreeg ze eerst de kans geleerde woordjes te vertalen: een 9. Daarna voorlezen: een 8. Opgelucht ging ze de derde ronde in: het gesprek... Veel kan er niet meer mis gaan, zal ze gedacht hebben.
Gelukkig wordt het mondeling tegenwoordig goed voorbereid: de tekst was al op papier en de leraar had het al bekeken. Questie van tekst uit je hoofd leren dus. Maar toch. Je moet het wel doen he!
Op het moment dat Willeke iets over zichzelf mag vertellen, rolt ze de band in haar hoofd af en 'leest' zo de tekst, zonder papier, uit haar hoofd op. De kracht van Asperger! Al snel mag ze stoppen.

-Mam, m'n konijnen waren nog niet eens dood gegaan, toen werd ik al gestopt! zegt ze later verontwaardigd.

Aan het eind van het gesprek is de leerkracht wel nieuwsgierig geworden over de manier waarop Willeke de tekst opzei, voorlas.

En ja, hoe zeg je nu in het engels dat je een fotografisch geheugen hebt?
En dan met een stem als een kraai?

"I have, zo kraste ze, e kèmeràgrevies brien...
Nog nooit hebben ze zo gelachen tijdens een mondeling, Willeke deed gezellig mee. Zelfspot, ook haar kracht.

Resultaat: het cijfer op de lijst wordt een 6. Het gemiddelde van alle drie de cijfers, tijdens dit half uurtje.

Reken even mee: 9 + 8 = 17....6 X 3= 18. 18-17 =   Juist ja. Dat mag je zelf uitrekenen. Gelukkig heeft ze een camerageheugen!

Welkom, zeeuws knoopje! :P Veel leesplezier!!

In de kast

De school, van Geert had vandaag een ander ritme: overblijven en allemaal om twee uur uit. Dit in verband met een vergadering, geloof ik. Mij bevalt het wel. Geert vindt het altijd lastig om eerst naar huis te komen, dan weer terug naar school. Eten en spelen ook nog tussendoor. Maar wel: eventjes spelen. Met de nadruk op Eventjes. Ben je net bezig, kun je weer opruimen.
Nu zitten we samen rustig op de bank. Hij rust uit van school, ik van de laatste Sintboodschappen.
Zonder te lezen en met mijn gedachten heel ergens anders blader ik een gekregen tijdschrift door.
-Mam, wat is dat?
-Oh! Eh, even lezen hoor.
Slik!! Ik lees zachtjes wat daarstaat. Het is een tekst ter verduidelijking van de foto. Hoe een zaadcel en eicel bij elkaar komen. Ai, snel omslaan maar.
-Wat was dat, mam?
-Ooo, zegt ik nonchalant, dat laat zien hoe een babytje in de buik van de mama komt. Maar vertel eens, wat ga je vanmiddag doen? Geert laat zich echter niet afleiden...
-Mam. Hoe komt dan een babytje in de buik?
Mijn hersensen draaien op volle toeren. Zeven jaar. Waar ben je dan aan toe?
Eenvoudig leg ik Geert wat uit over bepaalde bloemetjes en kleine bijtjes.  En ik vertel er bij dat het zo mooi door de Heere geschapen is. Dat het geen onderwerp is om op het schoolplein of tijdens het eten nog eens te herhalen. Geert knikt begrijpend. En hij vat het kort voor zichzelf samen:
-Dus bovenop was Willeke in het holletje in jouw buik. Daaronder Jorike en daarnaast Robert-Jan. En ik zat in de kast!
Hè! Wat??? Het blijft even stil. Zal ik vragen wat hij bedoelt? Wil ik dat weten? In de kast? Hè!
-Weet je wat dat is? In de kast?
-Nee, vertel eens?
-De kast is papa!

Spierballenkracht

Zondagmiddag. We zitten op een provisorische manier klaar om te gaan eten. Iedereen zijn zelfgekozen broodje op het bord, bord op schoot en al kletsend of lezend lekker eten. Heerlijk makkelijk en ontspannen.

Maar vooraf eerst bidden. Natuurlijk, zou ik bijna zeggen.

Dan vraag ik altijd om nieuwe krachten door dit eten.

Geert wil ons graag vertellen wat er gebeurt tijdens het bidden:

-Als we bidden komt er vuur uit de hemel en daardoor komt er een spierbal in het eten.

Ik kijk hem aan en reageer.

-Je bedoelt dat we daardoor dan nieuwe krachten krijgen?

-Ja!

Tja, hoe zou het anders gaan???