Stop! Politie!!

Bang en vaak ook boos loopt Rob langs het politiebureau.
'Ze mogen me niet zien. Als ze me zien dan pakken ze me. Ze mogen me niet zien'.


De angst voor de politie zit er goed in, ondanks een totaal leeg strafblad :) Maar stel je voor...
'Stel je voor dat ik een foutje maak en ze zien het, dan krijg ik een haltstraf hoor!'


We ondernemen actie. Een mailtje, niet van mezelf maar elders afgekeken, zorgt ervoor dat Rob gisteren op visite mocht komen op het politiebureau.
Een enthousiaste agente, die er speciaal voor terug kwam op haar vrije dag, liet Rob heel duidelijk merken dat ze vrienden zijn. Dat de politie er is om je te helpen!
De pet op, handboeien binnen bereik, cel geïnspecteerd, daar ging Rob. Handboeien zelfs nog gebruikt ook: de agente liet zich graag vangen...
Alleen een ritje met de politiewagen, dat was een stap te ver voor hem.
'Nu, dan kom je maar eens terug, zodat we dat ook nog een keer kunnen doen!'
Supergaaf stel agenten hier in Veenendaal.
Rob en zij zijn u de beste maatjes...


Zie voor foto's mijn facebook, blogger wil niet wat ik wil...

40 jaar: Terugkijk op de dertiger jaren

Alweer 40, mijmer ik, liggend in bed en wachtend op de slaap. Voelde het toen ik dertig werd ook zo bijzonder? In gedachten ga ik terug naar toen. Maar die gevoelens krijg ik niet meer op een rijtje...

Dertig jaar. Dat betekende toen: vier kindjes onder de tien. Van autisme was officieel nog geen sprake, ik wist amper wat het was. Laat staan dat ik zou bedenken een gezin boordevol autisme te krijgen.

Eigenlijk schrik ik ervan. Tien jaar geleden was het nog zo simpel allemaal. Was er nog geen gesprek, geen pedagoog, geen psycholoog. Tien jaar geleden was er nog geen pgb, geen zorgboerderij, geen begeleiders aan huis, geen busje voor de deur. Tien jaar geleden deed ik het allemaal zelf, zonder hulp van buitenaf.

Toen wist ik niet dat er zoveel hulp te krijgen was. Toen wist ik niet dat er zoveel problemen zouden komen. Toen wist ik niet wat ik nu wel weet, gelukkig maar.

En toch... ik had ze niet graag willen missen, deze tien jaar. Ze hebben me ontzettend veel geleerd, me sterker gemaakt, me meer doen ontwikkelen op allerlei fronten.
Bovenal ben ik me er veel meer van bewust geworden dat ik niet in eigen kracht kan leven. Niet met autisme, niet met de opvoeding, niet met mezelf. Het heeft me heel afhankelijk gemaakt van de Heere. En dat is goed. Daarom kijk ik ook vooruit met een vaste wetenschap dat Hij blijft zorgen, wat er ook gaat gebeuren. Maar ik kijk niet ver de toekomst in, ik kijk per dag. Want dat is tegenwoordig wel even genoeg :)

Ons huisartsenabonnement

Na een ongelukje met Willeke, 14 februari, waarbij ze gekneusd maar heel thuis kwam...
Na een dag later twee kneusjes terug te krijgen van de zorgboerderij...
Na een kusje van auto met auto en wat geschudde hersenen van mijn mannetje...






Was vandaag de klapper...

We wisten al dat het gebeuren moest

We durfden niet

We maakten toch een afspraak

Rob...je teen...da's niet goed joh. Zo ontzettend ontstoken.

We verzetten de afspraak

We durfden niet te wachten tot maandag
Zo rood overal en zo vies...






Voor de derde keer in twee weken zat ik bij de huisarts.






Verdovingspleisters gehaald en ze werkten een beetje. Pijn was geen 5, zoals we beloofden, maar Rob bleef liggen...Pfff.






De verdovingsprikken hielpen wel!






Onder het vertellen van zijn streken op school en daarbij grote schik hebbend, sneed de huisarts de nagel weg en ...tada... klaar!






Nu been omhoog, maar dat is haast nog moeilijker dan naar de arts toegaan.






Arm joch, arme mama ook wel een beetje.
Hopelijk zet de volgende maand beter in.
Was het een maandabonnement ...

Poeh hé, vakantie...zucht...

Vandaag de eerste dag van de voorjaarsvakantie.
Er staan nog al wat dingen op de planning.
Omdat Rob tegenwoordig in Ede op school zit en hij daar niet zelfstandig kan komen, spreek ik  tandartsbezoek af in de vakantie.
En omdat hij de rest van de week bij de zorgboerderij is, is dat vandaag.
Maar omdat er zaterdag een ongelukje gebeurde op de zorgboerderij, gaan we ook even naar de huisarts. Terwijl ik die bel voor een afspraak vraagt Rob wanneer we naar de kapper gaan...


Tandarts: 9.15 gaan. Vooraf gebeld: lopen jullie erg uit? Nee dus. Prima op tijd komen we aan (1 minuut te laat) en drie minuten later wordt Rob geroepen. Deze keer mag ik niet mee, want 'ik ben al stoer en ik ben geen kleuter!'.
Oké, als de tandarts dat ook goed vindt? Tandarts vindt het oké en al snel zijn ze samen terug, tevreden en Rob vooral opgelucht.

Huisarts: 10 uur. Gelijk doorfietsen maar, hoewel het pas vijf over half tien is. Wachten is voor Rob erg lastig, dus ik fiets overal een beetje omheen met onze duofiets en zo komen we tien voor tien op plaats van delict aan. Delict, want dit is niet leuk!

Na een paar minuten geeft Rob de moed bijna op: 'over twee minuten ga ik hier weg hoor', als dan net de huisarts ons roept. Poeh..dat was net op tijd!

Inmiddels heeft hij al een aanvaring met een andere huisarts achter de rug, twee bakken koffie met veel suiker en veel melk (vandaar die aanvaring) en wat onrustig blikken van twee andere wachtenden. Tja, een autist is eerlijk en niet altijd even vriendelijk. Spanning opgebouwd voor wat komen gaat, dat maakt het minder leuk, maar wel uitdagender voor arts en mama.

De arts concludeert een gekneusde pink, maar ook een goed ontstoken teen. Dat kwaaltje sudderde al een paar weken en Rob was zo dapper het te zeggen. In de zomervakantie haalde de arts van de andere grote teen de nagel, nu was dat nog niet nodig, gewoon omdat Rob spontaan begon te huilen bij het horen van 'snijden'...


Eenmaal thuis begint Rob stiekem te doen. Ik kom tot de ontdekking dat hij weer bezig is met aanstekers en papier. Hij vindt dat momenteel helemaal geweldig. Ik vind het eng, ondanks de gieter vol water er naast. Stel je voor.. En omdat Rb niet in de gaten heft welke gevaren er in vuur schuilen, doet hij het hier maar vast ook zomaar ergens anders. Boven op zijn kamer bijvoorbeeld. Het is niet te remmen en ik kan het gevecht om de aansteker terug te krijgen niet aan: hij is te sterk. Oplettend laat ik het toe, duidelijk begrensd, in de hoop dat dat helpt.


Na het eten, waarbij Rob per sé eieren wil bakken en ze daarna spontaan aan het gasstel overlaat om de eersten op te eten, bel ik de kapper. Die heeft een wachttijd van twintig minuten. Tien minuten later bel ik terug. Kapper, ze werkt niet op afspraak, spreekt af dat ze probeert de boel vrij te houden. Dat lukt!

Maar voordat ik binnen ben, heeft Rob het koffiezetapparaat al ontdekt. Gelukkig weet de kapper hem over te halen tot het nemen van chocomelk. Dat scheelt een hoop drukte thuis, die al aanwezig was door de koffie bij de huisarts.

Na de knappe knipbeurt bij de kapper, verdwijnt Rob richting Jumbo. Ook ik doe wat boodschappen, maar ben eerder klaar dan Rob. Hij staat me op te wachten want hij heeft geen geld genoeg voor de negen blikjes drinken in zijn  mandje. Bij de kassa probeert hij de caissière uit: dit blikje wil ik toch niet, en deze ook niet, maar de ander wel... Gelukkig gaat het zuchten in de rij langzaam over in gegrinnik, wat ik beter kan verdragen.

Als klapper op de vuurpijl laat Rob eenmaal op zijn slaapkamer een blikje vallen en is zijn klerenkast opeens roze/paarsgekleurd door de cassis. Behulpzaam biedt Rob aan op te ruimen of te helpen, maar ik doe het liever alleen.

Oké, dan ga ik koekjes bakken. Ik zucht...

Zo een schone slaapkamer, maar vuile keuken. En het is pas half drie... Lang leve de vakantie....



Zet de deur van je huis maar open

Dit boek kwam ik tegen in de bieb. Ik had er al wat recensies van gezien en nam het maar direct mee: gewoon wat nieuwsgierigheid.

Het boek trof me ontzettend.

Wat een goed werk gebeurd er in BOEI90, de gemeente waar Arjen en Annemarie ten Brinke werkzaam zijn.

Wat bijzonder dat ze luisterden naar Gods wil, terwijl dat best een strijd was/is.

Wat gewoon ook eigenlijk, om dat als christenen te doen: luisteren naar Gods stem.

Daar horen we niet van op te hoeven kijken.

Het boek biedt mooie doorkijkjes in het leven van dit gezin en van de buurtbewoners.

Het is verrassend eerlijk en helder, want het gaat heus niet van een leien dakje.

Luisteren naar God is niet de handen over elkaar en wachten maar.

Het is keihard werken, ploeteren en creatief denken. Het  vraagt mensenkennis én zelfkennis.

Citaat van Annemarie: "Natuurlijk is het altijd goed om te zoeken naar een mogelijkheid of opening om in gesprek te gaan. Bid hierin om wijsheid. Om een juist woord p het juiste moment. maar voel je niet schuldig las het moment er niet naar was om er iets van te zeggen. Als je thuiskomt in een donker huis, ga je toch ook niet uit alle macht het donker proberen te verdrijven? Nee, je loopt naar het licht en doet het aan. het donker verdrijven kunnen we niet. Helaas, dat doet soms pijn. Maar we  kunnen wel iets anders: het licht aandoen."

(Pag. 82, Hoofdstuk 11: van een andere planeet.)

Ik heb veel geleerd van de mooie handvatten die ze aanreiken.

Op de plek waar ik geplaatst ben, hoop ik er mee aan de slag te gaan.

Ieder heeft z'n taak, ieder zijn/haar eigen plekje.

Het enige wat je hoeft te doen is luisteren naar God.

Dat kan als je een relatie met Hem hebt en altijd in contact staat met Hem.

Zijn Vuur in je om door te vertellen wie Jezus voor je is.

Licht zijn en zout, zichtbaar en standvastig. Vol van de vrucht en gaven van de heilige geest.

Want de kerk, dat ben JIJ!

Voor meer info: www.boei90.nl

Het boekje sluit af met het lied: Jezus, alles geef ik U.

You tube doet even geen link nu, dus luister zelf even via die site. prachtig lied!

Rob stuurt mailtjes namens ons...

Belt de mentor van Rob.
Of we zijn collega een mailtje hebben gestuurd over koffie drinken.
Nee dus...
Kijken we in de map 'verzonden items' en ja hoor, wat vinden we daar?

'Onderwerp: koffie

Sorry hoor rob wordt niet druk van koffie hij is vaak bij de hoogvliet koffie gedronken met cafeïne erin

Wij willen dat rob ook koffie drinkt op school dat is toegestaan'

Geen aanhef, geen groet, gewoon zoals het er nu staat.

De mentor geloofde niet helemaal dat dit mailtje van de ouders van Rob kwam en daar had hij groot gelijk in.

De volgende dag kreeg dezelfde leerkracht weer een mailtje van Rob. Deze was al een stuk minder vriendelijk. ..

'Rob zei dat u 50 cent krijgt als u bij hem 3 klusjes doet

En als u het niet doet dan krijgt u niets van hem

Dus kom maar bij zijn huis en doe wat hij zegt

En niet weigeren om stomme /vieze klusjes want rob is daarmee spuugzat'

Dus nu maar een straf er op gezet en Rob laten merken dat wij weten dat hij dit doet. Gelukkig is het tot nog toe hierbij gebleven, maar misschien moeten we toch naar een wachtwoord!?

Bijzonder dat Rob dan niet door heeft dat de leerkrachten snappen dat het niet van ons komt. Dat is autisme. Knap dat hij niet 'ik' zegt, maar het echt over Rob heeft. Al doet hij dat ook als hij heel gespannen is: praten over zichzelf in de derde persoon. Maar toch, hij schrijft vanuit de ouders. Dat is toch een stukje inleven, waar hij in het dagelijks elven niet zo goed in is.

Al met al hebben we er toch ook wel om gelachen, samen met de mentor. Zo'n slimmerd. Helaas voor hem toch geen koffie op school en al helemaal geen klusjes voor de leerkracht.

Dat laatste was eigenlijk best een goed plan...

Zo, kleed u u maar uit...

Het is al weer lang geleden dat ik geschreven heb. Na wat griepjes, ik één keer, Geert deed zelfs twee keer mee, zijn we allebei weer op de been. Ondertussen stond de rest niet stil en ging het leven z'n gewone gangetje.
Een telefoontje met stichting MEE begin januari, om eens te praten over wonen voor Rob gaf de prachtige datum van 24 maart aan. Bijna drie maanden later! Nu hebben we gelukkig geen haast, maar je zou maar wel snel moeten zijn...
Gelukkig vond de dame aan de telefoon het ook niet leuk en belde een week later terug met een vervroegde datum: 3 maart. Nou ja, in principe schiet dat al op... bedankt voor het MEEdenken!


Vandaag een bezoekje gebracht aan de schoolarts met Rob. Wat deed hij het goed. Terwijl er de vorige keer niet veel met hem lukte deed hij nu super mee. De ogen test kwam op 150% ! Als dat niet beter zien is...
Oren test ging ook in een sneltreinvaart en zelfs het rondjes lopen met blote rug deed hij, al was het met schroom. Gewicht was wat hoog, maar in balans met de lengte, dus geen problemen wat dit soort zaken betreft!


Eenmaal op de weegschaal riep Rob vol genoegen: Bijna 60 kilo! Word ik geslacht!!!
En toen de dokter klaar was zei hij enthousiast, en hij ging er eens goed voor zitten: zo, nu mag u uw kleren uit doen! :)


Jammer dat er in die wachtkamer koffieautomaten staan. En dat de dokter net iets later was dan ons. Gelukkig konden we voorkomen dat Rob koffie mee nam.
Eh, dat is verboden in de spreekkamer Rob, verzon ik ter plekkie. De arts keek me goedkeurend aan. Rob reageert namelijk nogal op de cafeïne. Daar zijn we als ouders echt niet blij mee, zó druk als hij dan wordt.
De koffie bleef in de wachtkamer, maar natuurlijk stond het er nog na ons bezoek. En onze snelle jongen had al weer nieuwe koffie getapt voor ik de wachtkamer in was. Daar ging hij, met twee koffie in de hand, naar buiten. Arts er achter aan:
Nee hoor, op de fiets kun  je geen koffie drinken. geef maar hier.
En zo werden we bevrijd van een pittige middag, al was Rob de hele weg aan het schelden op 'die stomme dokter', die eerst leuk was, maar zich daarna met hem bemoeide.
'Als ik hem nog eens zie, dan...dan zál ik hem'.


Nou ja, dit was de laatste keer geloof ik. Geen probleem!!!

God wijst mij een weg

Nieuwjaar: 2014. De kinderen weer naar school, huis netjes, alles oké. Nu zitten en afwachten wat het nieuwe jaar ons brengt.
Echt?
Nee, echt niet.

Het heeft geen nut om te gaan zitten wachten op wat er gaat gebeuren.
Beter maar vol vertrouwen het jaar instappen en mijn hand in Gods Hand leggen.
Zeker weten dat wat er ook gebeurd alles goed gaat, want Hij heeft alles in Zijn hand.
Met Hem ben ik altijd veilig en geborgen.

Toch is het ook mooi om vast een beetje voor uit te kijken, voor zover we dat kunnen.

Een spannend jaar voor Jorike, zij gaat examen doen van de HAVO. En ze moet haar schoolkeuze nog bepalen, waar ze in september hoopt te starten.

Een lastig jaar, omdat uiterlijk juli mijn mannetje thuis komt te lopen: collectief ontslag.

Een intensief jaar, omdat we voor Rob op zoek gaan naar een gezinsvervangend tehuis. Niet voor direct, maar wel om op de wachtlijst te komen staan. Voor het geval de boel escaleert. En die kans is groot, dat zien we wel.

En verder komen al de 'gewone' extra-tjes weer aan bod: pgb's aanvragen, leerlingenvervoer aanvragen, wat een gedoe.

We kunnen omhoog zien naar een trouwe God, Die elke keer weer zorgde in het verleden. Daar mogen we kracht uit putten. Hij zal ook nu voor ons blijven zorgen, daar ben ik zeker van.
Dat betekent niet dat het makkelijk zal worden, maar wel dat het goed zal zijn!

Inmiddels is de rust weergekeerd. Rob had een heel gezellig weekend op de boerderij en kwam maandagavond weer thuis. De begeleiding daar is uitstekend: ze zijn er helemaal achter gekomen waar de onrust vandaan kwam. En hebben daar aan gewerkt. Met fantastisch resultaat.
Gelukkig kon ik zelf, na het schrijven van het blogje, alles goed los laten!

Nu zijn ze bezig met vuurwerk, Rob en Geert. Voor het eerst dat één van onze kinderen vuurwerk heeft. Ik vind er niets aan. En hoop maar dat alles goed gaat.

Nou ja, en dan is het weer zover. Is het echt pas een jaar geleden dat ik oliebollen bakte? Nu alweer: zes pakken. Twee verdeeld onder anderen, de rest komt wel op. Heerlijk. Maar tjonge, wat vliegt de tijd!

Ik wens jullie namens ons allemaal een fijne jaarwisseling zonder ongelukken toe.
En tot volgend jaar!

Nog 81 uur, dan mag ik weer thuis komen

"Ik ga morgen niet naar de boerderij hoor!" Verontwaardigd kijkt Rob me aan. Hoe kom je op het idee om me daar drie nachtjes te laten slapen! schijnt hij te  denken. Boos fonkelen z'n ogen me toe. Hoewel hij buiten staat en ik binnen, zie ik het goed.
"Ik ga weg hier, want ik ga niet naar de boerderij. Ik wil thuis blijven, ik heb ook vakantie. Dus ik ga weg!!"
Hoe onlogisch kun je zijn.

Kon ik pas nog schrijven dat Rob erg rustig was, de laatste week was het behoorlijk anders. De aanloop naar kerst verliep uiterst moeizaam met een boos en regelmatig agressief jongetje. Eh...jongeman kan ik wel zeggen. Z'n zussen in lengte voorbij en mij bijna, kan ik niet meer van een jongetje spreken. En toch...hoe lang en breed hij ook is, diep van binnen is hij nog een jongetje. Sociale leeftijd is nu ongeveer zes jaar, in tegenstelling tot zijn 12 kalenderjaren. En dat is heel pittig. Voor hem. Voor ons.

Een kwartier heb ik tegen het raam staan praten, maar zonder resultaat. Rob is en blijft boos op me omdat ik hem wegstuur. Toch weet ik dat het nodig is. Om het met hem vol te houden en om het voor de andere kinderen vol te houden. Niemand heeft er wat aan als ik er bij neer val, toch?

Uiteindelijk laat ik hem gaan. Dag kerel, tot zo meteen. 'Hij komt heus wel terug Aline', spreek ik mezelf moed in. En dat deed hij. Want donker is toch wel heel eng. We laten onze boze jongen de schuur in, zodat hij tot zichzelf kan komen. Bijna een uur later ga ik naar hem toe met een kopje cafeïne-vrije koffie. Dat is wat hij graag lust en waarmee ik hem misschien zover kan krijgen naar binnen te komen. Het werkt, al praten we eerst nog een hele poos over waarom de boerderij nodig is. Pijnlijk gesprek ...

Na anderhalf uur komt Rob opeens naar me toe. Onze eigen lieve, vrolijke, rustige Rob.
"Mam, hand! gebied hij. "Sorry!"  Ik ben super  trots op hem, dat hij dit zomaar doet, uit zichzelf. Dat is nog nooit gebeurd!

Vanmorgen kwam de boerderij hem ophalen. Rob is spullen nog aan het verzamelen.
"Dan gaat de tijd sneller. Dan is het half één en dan denk ik dat het pas half elf is. Want, en het klinkt heel terneergeslagen, over 81 uur mag ik pas weer thuis komen."

Auw