Ik zocht Allah

Vanavond. Dán! Een kriebel in mijn buik, een blij gevoel. Zoiets van: yeh! daar heb ik zin in.
Vanavond!
- 'Goedemiddag, ik kom mijn bestelling halen.'
Voor de klant die voor me staat haal ik de bestelling. Haha, als je er ook aan denkt. Mijn boek!
- Gaaf boek, zeg ik tegen de dame, ik ga hem zo ook kopen en er dan direct in beginnen.
En ik kijk naar de plaats waar dat boek ligt... euhhh... lag
Daar gaat mijn hoop in vlammen op. Alweer verkocht!
-Ja, lacht de klant terug, ik dacht net: eerst maar even bellen of ze hem nog hebben...

Zo kan het gaan. Zo ging het een paar keer. Maar nu heb ik het gewoon besteld. En vandaag gekocht. Dus vanavond...
Met mijn collega fantaseer ik er op los.
Ik leg het boek boven, flesje wijn er bij. Schaaltje oliebollen. En dan, tegen de tijd dat het bedtijd wordt, zeg ik dat ik even boven ga liggen. Trek mijn flesje wijn open en eet de oliebollen langzaam op, met een verrukte blik op mijn gezicht lees ik daarbij het net verkregen boek wat echt de mijne is nu. Oh, zo'n zin in.

Maar nee, het gaat anders denk ik zomaar. Er komt vanavond bezoek en we gaan gezellig doen. Niet alleen op bed met een boek maar gewoon spelletjes en zo. Zelfs gewoon niet naar bed voor het morgen is.
Dat boek gaat komen. Is het niet nu, dan toch echt volgend jaar. Maar ach, da's al bijna.
Aline, nog even geduld, bemoedig ik mezelf.

Al nieuwsgierig welk boek ik lezen ga?
Geschreven door Nabeel Qureshi. Het heet: Ik zocht Allah en vond Jezus.
Alleen de titel al. Daaruit spreekt zoveel overwinning. Dus... de komende dagen ben ik er even niet.
Fijne jaarwisseling en een goed en leesrijk 2017 toegewenst!

Als de aanklager geen aanklacht heeft

Vóór ons een groot, houten kruis.
En een papier, A3 formaat, bomvol geschreven met al mijn zonden. (Lijstje hieronder behoorlijk incompleet, 't is een voorbeeld.)

Deze zonden gaan aan het kruis. Worden zichtbaar voor God, de Rechter.
De aanklager komt er bij om de Rechter alles te vertellen over wat ik fout heb gedaan.

Maar dan verschijnt de Advocaat. Hij is tegelijk Middelaar en Verlosser. Jezus. Hij stierf voor al die zonden die de aanklager zegt. En Hij verwijdert dat blad met zonden en hangt een ander blad neer, een leeg blad. Hij zegt:
- Al waren je zonden als scharlaken, ze zullen wit worden als sneeuw.  (Jesaja 1:18)

In het kruis zie je het hart, als bewijs dat je bent in Christus. Loop je daaruit doordat je verkeerde keuzes maakt, doordat je zondigt, doordat je terugvalt in jezelf, dan zal de aanklager heel snel proberen jou van hem te maken. Van satan dus. En zal hij je lijst met zonden er bij pakken en ze voorlezen. Hij zal je zeggen hoe fout en zondig je bent. Hij schijnt met zijn 'black light' op het blad vol aanklachten. En je ziet het, je leest het en je weet: hij heeft gelijk.

Wat dan te doen? Met al je zonden en schuld weer terug naar het kruis. Zorg ervoor dat je weer één bent en blijft met Jezus. Dat je in Hem bent. Belijdt daarom al je zonden en vlucht er mee naar Hem. Want alle zonden die je belijdt, neemt Hij weg van je zondeblad en dan zijn niet meer zichtbaar voor de Rechter. Omdat Jezus gestorven is voor de zonden en voor het oordeel daarover.
Alleen in Christus heeft de aanklager geen aanklacht meer en ben je in Hem goedgekeurd, aanvaard en geliefd. En dát is alleen liefde en genade van Gods kant! Halleluja!

Wat is zijn IQ?

Als de telefoon gaat, kijken we altijd een beetje verbaasd op. Zoveel worden we niet gebeld meer. De meeste communicatie gaat via de app of mail tegenwoordig. Dat is wel herkenbaar, denk ik?

Maar we zijn niet anti, dus we nemen gewoon op :)
Deze keer is het de school van Rob. De orthopedagoog. Ze wil de uitslag van de testen doornemen met ons, die Rob een poosje terug gemaakt heeft. Het bevat onder andere een intelligentie onderzoek en dat is waar ze het over wil hebben. Want wat er nu toch was gebeurd!

Het verbale IQ is gelijk gebleven (cognitieve functies), nl 83. Maar het perfomale IQ, de praktische kant, is veranderd. Omhoog gegaan.
- Onvoorstelbaar mevrouw. Rob ging van 91 naar 115!
Voor de leken onder ons zal ik even kort uitleggen wat dát betekent.
Voor een IQ geldt het gemiddelde van 100. Dus ja, vier jaar geleden zat Rob er onder (laag gemiddeld) nu zit hij er boven. Het mag vanaf 115 zelfs boven gemiddeld heten.

Ik verbaas me er niet over. Als ik hier in en rond huis zie hoe praktisch Rob de hele dag bezig is. Hoe hij zijn vrije dag invult met 'werken', zoals volwassenen ook doen op het werk: van 9-10.15 uur werken, dan koffie, van 10.30 -12.30 uur werken, dan lunchpauze en zo de middag ook nog door. En maar knutselen. Of schoonmaken. Of eten koken en koekjes bakken. Altijd bezig.

Maar ik schrik ook. Nog voor ik dankbaarheid voel jaagt deze orthopedagoog me de stuipen op het lijf. En ik vraag benauwd:
- Mag hij wel op school blijven dan?
Gelukkig stelt ze me gerust. Hij zit helemaal op zijn plekje daar en doet het supergoed. Maar zijn verbale IQ blijft laag. Waardoor er een gat ontstaat tussen verbaal en performaal. Een disharmonisch profiel is dus ontstaan, iets wat er eerder niet was. En het sociaal-emotionele moet ook nog gemeten worden, willen ze een compleet plaatje hebben. Dat dat laag is, dat weet iedereen die Rob kent. Dus geen zorgen, alleen maar dankbaarheid. God is goed.

Op bezoek bij moslims

-Goedemorgen, kom maar binnen!
Hartelijk kijkt de vrouw bij de deur ons aan. Haar hoofddoekje omlijst perfect haar gezicht, haar lange jurk maakt haar tot een mooie vrouw.
-Tjonge, wat zie je er mooi uit!
Ze glimlacht verlegen. Tja we zien elkaar altijd alleen maar in sportkleren, dus dit is wel even anders,
-Zullen we onze schoenen uit doen?
Dat wordt zeer op prijs gesteld. Dat wisten we wel, stiekem hadden we wat navraag gedaan: hoe doen we dat: op bezoek bij moslims??
Met dat de schoenen uit zijn, komt ook de echtgenoot van deze vriendin de gang in lopen. Lange witte jurk, blote voeten.

Het is een bijzonder verhaal. Sommigen van jullie weten wel dat ik probeer juist in de sportschool de liefde van Jezus uit te stralen. Deze dame vertelt me regelmatig iets over haar moeilijke omstandigheden thuis. Vluchteling, man depressief, geen werk, allebei niet nee. Niet meer terug te kunnen naar het thuisland, terwijl er nog wel familieleden wonen die dagelijks in gevaar zijn. Hoe spannend is dat!

Na één van die momenten besloot ik haar een boekje te geven. Lastig, het liefst wilde ik iets geven waar de liefde van Jezus voor haar beschreven wordt, maar daarvoor is het nog een beetje te vroeg. Ik kies een boekje van Max Lucado, Niemand is zoals jij. Gods liefde wordt er beschreven, maar niet zozeer uitgelegd. Soort gelijkenis zeg maar :)

Naar aanleiding van dit cadeautje komt de uitnodiging voor koffie drinken. Samen. Mijn man en ik. Met haar en haar man. Het is een bijzondere ochtend. We krijgen thee na thee, koek na koek. En ondertussen kletst vriendin over van alles en nog wat. Ik kom er achter dat ze zeer intelligent is en ontzettend betrokken is op de mensen om haar heen. Ze doet haar uiterste best goed te integreren maar heeft niet de middelen. Triest verhaal eigenlijk. Maar toch, elke keer krijgen we een stralende lach.

Na anderhalf uur, veel thee en nog meer koeken later, stappen we op. Het is etenstijd.
- Komen jullie nog eens terug? vraag ik.
Zij knikt enthousiast. Hij is te moe om er blij mee te zijn. Ach, we zien wel. Ik blijf maar veel voor ze bidden. God is de beste plaats waar ik ze kan brengen.

Witte was, bonte was, hoe was ik?

-Wilt u mij leren hoe de wasmachine werkt?
Vragend kijkt Rob me aan.
-Later, ja, als je bijna zelfstandig gaat wonen, dan vertel ik het je.
-Maar... Rob is nooit direct klaar met een onderwerp... Maar, welke was hebt u allemaal dan?
-Witte was, bonte was, donkere was.

Omstandig legt Rob uit hoe dat dan in zijn werk gaat. Zijn prachtige nieuwe, zwarte vest , dat gaat bij zwarte was. De witte strepen die er op staan, die gaan bij de witte was.
Ik kijk hem aan. Zie zijn ogen glinsteren van plezier. En ik speel het spelletje mee...

Zondag, op de koffie bij vrienden, speelt vriend het spelletje ook mee. Dat wordt wat, want hij heeft een blouse aan met wel duizend vierkantjes van allerlei kleuren.
-Dus, zegt vriend stomverbaasd, dus jij gaat al die vierkantjes van elkaar afhalen en jij wast een oranje was. Een paarse was. Een witte was. Een zwarte was. Daarna alle vierkantjes te drogen hangen en dan alles weer aan elkaar naaien???
Rob giert het uit. Wat een dommerd. Dat hij daar nou in trapt!

Het is opvallend hoe goed het gaat met onze Rob momenteel. Hij is zo vrolijk, heeft zoveel lol. Vooral moppen doen het erg goed. Dat past dan weer bij zijn sociale leeftijd van 6, 7 jaar. Leuk, want laatst was dat nog 4 à 5 jaar.
En als we ergens zijn waar hij mensen ontmoet, kan hij ook heerlijk zitten kletsen en is dan opeens heel sociaal bezig. Op zijn manier, met zijn humor die dan over het algemeen ook erg gewaardeerd wordt.
Ik geniet enorm van hem. Erg gezellig is dit zo. Ik hoop dat het doorzet, deze vooruitgang.
Daar kan ik niets aan doen, dat moet gegeven worden. Maar daar bid ik wel elke avond voor. Samen met Rob. En na dat gebed geef ik hem Gods zegen mee. Want ik weet dat alleen dan Rob staande blijft. Met God.

Het eerste voorbeeld

Drie avonden Vrijzijn Bijbelschool, maar voor jullie pas twee voorbeelden over het 'in Christus-zijn', dat klopt niet helemaal. Maar al sinds de eerste avond loop ik na te denken hoe ik dat eerste voorbeeld nu zo kan beschrijven, dat jullie het ook snappen.
En ik denk dat ik er klaar voor ben om dat nu te doen.

Vanuit de cursisten zoekt Wilkin van de Kamp twee mannen: de één wat langer dan de ander, dat is het mooist. De man naast me zakt wat laag op z'n stoel en ik snap dat wel: blij dat ik geen man ben ;) 
De kortere man staat voor de zondaar, de langere voor Jezus.
Zo wil Wilkin ons laten zien wat Jezus voor zondaren deed.

Hij werd, nadat Hij in Gethsemané tot zonde was gemaakt (denk aan de drinkbeker), gekruisigd. Terwijl Wilkin één arm van  Jezus horizontaal zet, legt hij uit dat Jezus voor onze zonden stierf. En, de andere arm gaat horizontaal, deze beeldt het oordeel over de zonde uit.
De zondaar wordt voor Jezus gezet, want als hij zijn zonden erkent (zijn rechterarm gaat horizontaal), zijn schuld belijdt (linkerarm ook), wordt hij met Jezus gekruisigd. De mannen staan tegen elkaar, ieder met het gezicht naar ons toe, de armen gespreid. Het is nu zoals God het ziet: de zondaar is met Jezus gekruisigd. Als God nu naar het kruis kijkt, ziet Hij de zondaar hangen, terwijl Jezus zijn plek heeft ingenomen.

Maar Jezus stierf, werd begraven en stond op uit de dood. Wilkin neemt Jezus achter de zondaar vandaan en zet hem voor de zondaar neer. De zondaar is met Jezus gekruisigd, gestorven en begraven, maar ook opgestaan. Dat staat onder andere in Efeze 2. De Geest van Jezus woont nu in de zondaar en zo is de zondaar in Christus. Of, nee, ik moet zeggen: de heilige die zondigt, die is in Christus.
De arm van de zondaar legt hij op de borst van Jezus: zo geeft Hij je een nieuw hart. De andere arm om Hem heen wijst op de nieuwe Geest.

Nu ik zo naar die twee mannen op het podium kijk, zie ik dat Jezus in die zondaar is. En, omdat Jezus langer is dan de zondaar, zie je alleen Jezus. De zondaar valt volkomen weg.
Zo kijkt God naar mij en jou: als je in Christus bent, ziet Hij niet jou, maar Jezus in jou.

En wat gebeurt er als Jezus nu gaat wandelen? Dan neemt Hij mij in Zijn wandeling mee. En als ik in Hem blijft, neem ik ook Jezus mee waar ik ook ben, wat ik ook doe. Altijd Hij in mij, ik in Hem. Daar ben ik me maar weinig van bewust!

Ik hoop dat het duidelijk is. Reacties zijn welkom! Ergens moet er een filmpje van zijn, maar ik kan het niet vinden. Jullie?
Eigenlijk zou je de blog er eens bij moeten pakken en stap voor stap uitbeelden wat ik beschrijf. Dan ga je het wel zien en nog veel meer beseffen hoe bijzonder het is wat Hij voor ons deed!

Koningskind

Er was eens.... een meisje.

Het is maar een gewoon meisje, een burgermeisje met een klein beetje een bekende vader. Over wie overigens veel te zeggen valt.
Het kleine meisje wordt groot, volwassen en groeit op tot een mooie vrouw.
En dat blijft niet ongezien...
Die gewone vrouw krijgt een vriend. En ja, hij blijkt de Kroonprins der Nederlanden.
En zo komt het dat deze vrouw prinses wordt. En later zelfs koningin.
Koningin der Nederlanden.

Ze verandert. Haar taal wordt anders. Haar manieren worden anders. Ze kleedt zich anders. Ze doet anders. Ze gaat zich gedragen als koningin, iets wat men ook van haar verwacht. Gewoon, maar vorstelijk en dus bijzonder. Heel haar identiteit verandert.
Misschien voelt ze zich niet altijd zo. Misschien valt ze wel eens terug in haar oude gewoonten. Leeft ze als een burgermeisje. Misschien moet hij het haar wel eens zeggen: je bent mijn vrouw, je bent koningin. Want je bent met mij getrouwd. En in mij ben je wie je bent. Zonder mij ben je een gewone vrouw. In mij ben je koningin. En zo mag je je ook gedragen. Zo mag je leven.

-En dus, zo zegt de man op het podium, hij laat zich Wilkin noemen, zo is het met jou en Christus. Als je in Hem gelooft als je Verlosser en Redder ben je in Hem Koningskind. Is je identiteit gelijk aan de Zijne, ga je anders praten, leven, denken en doen. En niemand kan je die identiteit afpakken, als je maar blijft in Hem. En zo vaak als je wilt zegt Hij het, vooral als je het zelf even niet meer weet: -weet je nog, zegt Hij dan, je bent in Mij. Je bent Mijn Koningskind. Hij zegt het in een fluistering, of in een lied. Of als je leest in Zijn Woord, de Bijbel. Vergeet het niet: je hoort bij Mij en in Mij ben je wie Ik ben. Want als Ik jou zie, dan zie Ik Jezus, als Ik Jezus zie, dan zie ik jou.

Het was een heel leerzame en gezegende avond op de Bijbelschool. Heel bijzonder dat ik hier heen kan en mag en er zoveel leer. En dat ik dit jullie door kan geven via deze blog en op andere manieren. Daar ben ik dankbaar voor. Want ik leer niet alleen voor mezelf, ik leef niet alleen voor mezelf. Ik leef voor Hem en in Hem. En wil uitdelen van Zijn liefde aan jullie allemaal.

Heb je tijd en ben je leergierig of nieuwsgierig, ga dan naar: https://www.vrijzijn.nl/vrij-zijn-tv/
Goede zondag allemaal!

Yoshi, adoptie en God

- En zo is het nu ook bij God. God ruikt je als het ware en je ruikt naar Zijn Zoon. Omdat je in Hem bent.

Met een stralende lach houdt de man op het podium -lang, smal en een grote bos krullen-  het lammetje in zijn armen.
Yoshi, zo heet het lammetje. Een wees, 't heeft geen mamaschaap meer. Overleden bij de geboorte van Yoshi. Eenzaam en alleen. Verdrietig kijkt Yoshi ons aan, zachtjes schudt hij zijn kopje en dan kijkt hij triest naar beneden. Ach, zo alleen. Niemand meer.
Gelukkig weet de herder raad. Was er niet onlangs een lammetje overleden bij dat andere schaap?
De oplossing is niet zo moeilijk, toch? Yoshi wordt bij buurvrouwschaap neergelegd en ... nee! Dat gaat niet. Buurvrouw ruikt eens en denkt: Mwa, niet echt mijn kind.
Maar gelukkig heeft de herder nog een ander idee. Het dode schaapje van de buurvrouw neemt hij op, slacht het en voorzichtig wikkelt hij Yoshi in de huid van het dode lammetje.
Nu nog eens proberen. En ja. De buurvrouwschaap ruikt. En weet dan: dit is mijn lammetje. Dit is mijn kind. Deze wil ik hebben. Hier wil ik voor zorgen. Ik adopteer Yoshi tot mijn eigen kind en zal hem alles geven wat hij nog heeft.

Blij kijkt Yoshi ons vanaf het podium aan. Gewikkeld in een andere huid, wordt hij geadopteerd door zijn buurvrouwschaap en vindt zo een liefdevolle moeder die voor hem zorgt. Vol vertrouwen gaat hij bij haar liggen, rust  en vrede overweldigen hem en zachtjes blaat hij van vreugde. Als hij zingen kon, deed hij het direct!

En zo is het nu ook bij God. God ruikt je als het ware en je ruikt naar Zijn Zoon. Omdat je, als je Hem als je Verlosser kent, in Hem bent. Dan zal vrede en rust je overweldigen. Zul je je weg gaan vol vreugde, soms dwars door tranen heen. Wil je zingen van blijdschap, dankbaar dat je dat kan!

Het staat in de Bijbel, in Galaten 4:4-7:

'Maar toen de volheid van de tijd gekomen was, zond God Zijn Zoon uit,  geboren uit een vrouw, geboren onder de wet, om hen die onder de  wet waren, vrij te kopen, opdat wij de aanneming tot kinderen zouden  ontvangen. Nu, omdat u kinderen bent, heeft God de Geest van Zijn Zoon  uitgezonden in uw harten, Die roept: Abba, Vader! Dus nu bent u geen  slaaf meer, maar een zoon; en als u een zoon bent, dan bent u ook  erfgenaam van God door Christus.'

Wil je dit nooit meer doen, mam?

Het getetter van mijn wekker doet me stijf van schrik omhoog schieten. Snel druk ik hem uit en val weer neer. Maar negen minuten later is er geen houwen meer aan.
Zacht sluip ik de zoldertrap op:
- Geert, wakker worden. half zeven! 't Arme joch ligt nog te zwijmelen in zijn prachtige droom, maar helaas. Moeders hebben soms echt geen medelijden.
Brr, 't is koud en ik voel me nog zo slaperig. En stijf. Nou ja, eerst de verplichte oefeningen van de houdingstherapeut maar. De ervaring leert dat ik daar wakkerder van word. Ietsjes tenminste...

Ruim een kwartier later roep ik onder de aan de zoldertrap nog eens naar Geert. Een zwak, niet te verstaan antwoord volgt en gerustgesteld loop ik naar beneden. Wasmand onder de arm, tas over mijn schouder, in badjas gehuld. Moedertje kan er weer tegen vandaag.

De vaste dingen van de ochtend zijn van start gegaan. De wasmachine staat aan. Het brood uit de vriezer begint te ontdooien en ik buk me om de waterkoker te pakken voor het dagelijkse kopje thee van Geert.

Ah, daar is-t-ie al.
- Mam? Aangekleed en wel staat hij voor me. Zijn ogen nog moe en flets.
- Mam, het is vijf voor zes.
- Haha, lachend draai ik me om naar de ovenklok. Wat een grapjas, denk ik. Ik kijk. En... hè? Ik kijk nog eens. Dan loop ik resoluut naar de woonkamer, naar de 'echte' klok. Vijf voor zes...

Opeens weet ik het weer: gisteren, de wekker gezet en ondertussen een gesprek gaande gehouden met Jorike. En ik dacht nog: oeps, de gewone tijd verspringt ook. Zo even goed doen. Maar dat ben ik dus vergeten.

Even later lig ik weer lekker in bed. Hèhè, even lekker wakker worden. Geert blijft beneden. Die kan niet meer slapen, zeker niet met de repetitie in het vooruitzicht.

Niet eens boos, maar heel vriendelijk vraagt hij me een uurtje later:
-Wil je dit nooit meer doen, mam?
- Nee schat. Nooit meer...

Wanneer is de eindtijd?

Tijd voor een nieuw blogje. Maar waar zal ik het over hebben? Het is niet de vraag of ik wat te schrijven heb, maar meer wat ik schrijven zal. Je hebt van die dagen dat er zoveel gebeurd!

Toch pik ik even Rob's verjaardag er uit. En dan niet al die bijzondere momenten waarin we zagen dat hij zo gegroeid is de afgelopen tijd. Cadeautjes in inpakpapier was mogelijk, in plaats van folie waar hij het cadeau doorheen kon zien. Hij ervoer geen tot weinig spanning, hielp enthousiast mee met het versieren van de kamer door middel van zijn zelfgemaakte slingers (zie foto's). En hij was een super gezellige jongen de hele dag! Heel bijzonder, maar nee, daarover nu even niet.

Eén momentje van die verjaardag pik ik er uit. Een klein en waardevol gesprekje tussen Rob, Broer en mij.
Met z'n drieën zitten we in de tuin. Het is rond kwart over negen en dus al donker. Glaasjes drinken en bakjes nootjes voor ons, een tafel vol zooi van de visite die al weg is.
Broer informeert me enthousiast over studie-avonden, over de eindtijd. De data wordt genoemd en verrast veert Rob op:
-Zo-o, dus dan is de eindtijd?
Het begin van een goed gesprek.
Ik leg Rob uit dat niemand weet wanneer Jezus terug komt.
Heel frustrerend voor hem, want hij weet graag alles een beetje van te voren. En dit weet hij niet, ik niet en zelfs Jezus niet. Hoe kan hij daar wat mee dan? Waarom zegt God dat niet gewoon even?
Ik leg uit dat dát lekker makkelijk zou zijn. Dat we ons allemaal zouden bekeren op de dag voordat Hij terug komt en we nu maar raak zouden kunnen leven. Dat het zo niet werkt, want God wil geen gehoorzaamheid uit angst maar uit liefde.
-Aha, vat Rob samen, daarom moet je dus elke dag weer bekeerd worden. Enne, daarom heb ik nu nog steeds last van ontstoken tenen, doordat Eva een vrucht plukte van de boom. Als ze dat niet had gedaan!
Verontwaardiging ten top!

Kort vertel ik Broer dat we naar Wonderlijke zondag zijn geweest. Dat er gebeden is voor Rob's tenen, maar vooral voor geloof en bekering en vertrouwen. En dat Rob de zondag er na zomaar opeens zelf mee wilde naar de kerk! Wat een zegen! De tenen zijn nog niet genezen, maar in Rob's hart merk ik een stukje van God op, een stukje liefde voor Hem en een beetje meer liefde, zachtheid en vriendelijkheid. Iets wat heel ver weg was, wat nu opeens weer komt. God werkt in hem.
-Jaaa, zegt Rob op langgerekte toon, ik wil best wel bij Jezus horen hoor. Is nu ongeveer 30%.
Blij knik ik Jan toe.
-Dat is alweer 10% meer dan vorige week!