Boos worden is menselijk......boos blijven van de duivel.

Deze uitspraak komt allereerst van mijn moeder. Zij zei ons dat graag en vaak. Maar je weet misschien wel dat het ook een heel Bijbelse uitspraak is.

Het was gewoon zó irritant. Vrijdagavond alles wat niet meer nodig was weer opgeruimd: de thermoskan, de standlakens en badkleding, de bolletjes brood in de diepvries geknikkerd, pakjes drinken in de kelder gestouwd. De Ice-koffie die ik had gekocht stond zaterdag doelloos te wachten in de koelkast... Ja, en daarvoor had ik het natuurlijk niet gekocht. Al was het wel lekker.

Het kostte me alle moeite om de boosheid van me af te zetten. Want ik wíst gewoon dat Rob er ten diepste niets aan kon doen door zijn autisme. Ik zou degene zijn die ook deze dag tot een succes zou moeten maken. Die de sfeer houdt of breekt. Daarvan was ik me heel erg bewust.

Toen ik de familie met Geert uitzwaaide om 7.45 uur (!) dook ik eerst weer terug in bed. Jorike ook. Zij had de halve nacht niet geslapen door stevige keelpijn en koos er dus voor niet mee te gaan naar zee. Hoewel gezelliger voor mij vond ik het voor haar erg vervelend.

Om klokslag negen uur meldde Rob zich. Dat was de afgesproken tijd: een half uur langer. Lekker pùh!
O zeg, wat kun je kinderachtig doen dan hè...
De eerste activiteit na het ontbijt was: waterballonnen. Dùhùh!
En meneer wil niet in het wáter, zei hij gisteren nog! Ik vertelde hem dat, maar dit was anders, aldus zoon. Tuurlijk is dit anders. Vooral als de waterbalon in je handen knakt bij het dichtknopen. Heel anders ja: nat van het zoete in plaats van het zoute water... Arme ik...
Nadat ik een stuk of tien van die griezeldingen had vastgeknoopt ging hij ermee op de trampoline. Zijn dringend verzoek ook te komen springen, heb ik hardgrondig geweigerd. Ik was immers van die ene ballon al nat genoeg!!!

Hierna volgde verplicht zelf spelen voor Rob. Dat werd dus DS, mij best. Ik  heb me op mijn werk gestort: als ik dan toch thuis ben...
Diepvries leeggehaald, schoongemaakt en weer gevuld. Niet ontdooid hoor, daar was het te warm voor. Om al die ijsjes nu direct op te eten was me een beetje te veel van het goede.
O ja, en ook nog Geert z'n kamer opgeruimd zodat het stof afnemen en zuigen maandag wat lekkerder zou verlopen.

Dan komt Rob met het volgende plan:
-Marmotje, zullen we er een gezellige dag van maken? Mijn idee ja. Boos kijk ik hem aan. Wat niet landt natuurlijk. Hij is echt heel slecht in het lezen van lichaamstaal, dat merk ik extra deze dag.
-Zullen we uit eten gaan????
Ik zet grote ogen op, bijna rollen ze er uit.
-UIT ETEN???? roep ik verrbaasd uit.
-Hoe komt het in je hoofd op! Je wilde toch niet weg vandaag!?
Nou, dat lijkt hem gewoon gezellig. Dat is lekker en leuk. En we zouden er toch een leuke dag van maken?
Geen lichaamstaal nee, maar o zo sfeergevoelig...
Uiteraard geef ik niet toe.
-Wij gaan zo brood eten. Alleen brood en verder niets!
Boos reageert Rob, maar heel verstandig loopt hij naar boven.
Kijk, daar heb je het nu, spreek ik mezelf vermanend toe. Wat is nu hiervan het doel? Rob boos, ik sjaggerijnig en nu dan? Hè??

Opeens schiet er wat door mijn hoofd. Of mijn hart? Woorden van zondag, die de dominee zei in zijn preek over gebonden zijn. Aan de duivel. Aan allerlei tradities waar je niets voor aan de kant laat gaan. Gebonden aan je eigen belangen. En opeens valt het keihard naar binnen: ik ben nú gebonden aan mijn eigen boosheid, aan mijn eigen belangenverstrengeling, aan mijn eigen zin. En wat schiet ik er mee op??

Ik loop naar boven en zoek Rob. Hij zit niet zomaar op zijn bed of zo. Na een paar minuten zoeken vind ik hem in mijn klerenkast. Met zijn DS. Alweer... Zodra de deur opengaat springt hij eruit. Ik schrik ervan. Maar hij is reuzeblij.
-Je hebt me gevonden!
Samen ploffen we op het grote bed.
-Luister Rob, we gaan nu eten. Brood. Als je dat lekker opeet gaan we vanmiddag cupcakes bakken. En we moeten nog bedenken wat we vanavond gaan eten. Weet jij iets?
Samen komen we uit op Burritos, zo'n Knor wereldgerecht. Dat betekent dus dat we naar de supermarkt en groenteboer moeten. En Rob wil naar de wolwinkel voor nieuwe wol voor de wubbies. Nou vooruit. Hierin geef ik toe.
Maar verder gaan we niet weg. Want hoewel nu, God zij dank, niet meer boos, geef ik Rob zijn eigen zin: hij wilde niet met water spelen en niet weg. Dus blijven we verder thuis en maken we het daar heel gezellig.
De cupcakes smaakten prima. In de winkels deed Rob goed zijn best, dat is bijzonder want het is een uitdaging met hem in de supermarkt te zijn. Samen kookten we het eten, waardoor de Burritos extra lekker waren. :-))
Pas tegen achten kwam Geert thuis. Moe, vol met zeeverhalen en strandzand. Maar voldaan.
Net als wij.

BOOS!!!

Ik ben boos. Ik ben zo ontzettend boos! Ik kan er niets aan doen. Hoe ik mijn gedachten ook verzet, elke keer komt het weer terug. Mijn boosheid overwoekert nu even alles. Het heeft totaal geen nut, dat weet ik. Maar toch...

Misschien koester ik het wel momenteel. Want ik merk er een bepaald genot bij die boosheid.

Toen mijn man de opmerking maakte dat ik wel heel sjaggerijnig was, beaamde ik dat ten volle en zei daarbij:

- En ik heb er nog schik om ook. En zo is het.

Dinsdagmorgen gingen we als (schoon)zussen koffie drinken bij een leuke shop in ons dorp. En daar kwamen de meest geweldige plannen uit. Voor onze zussendag, maar ook voor een dagje strand.

Zaterdag: stranddag.
Heerlijk. Ik houd zo van de zee. Ik vind dat echt geweldige dagen. Vooral met deze temperatuur, als het strand niet helemaal vol ligt met allerlei lijven die overal bruin moeten worden...
De schik begon al: zaterdag naar het strand. Manlief en Willeke zullen niet mee gaan; die moeten werken. Jammer, maar zo is dat. Vorig jaar ging ik niet mee, omdat mijn rug toen nog niet in staat was voor zo'n dagje uit. Maar nu! Nu zal ik meegaan, samen met Jorike, Rob en Geert, zussen, broers en hun kinderen. Yes!!!

Van dinsdag tot vrijdagavond is Rob op de boerderij. Die avond haal ik hem op. Hij vertelt me van de dingen die hij deed en tegelijkertijd van de dingen die hij morgen wil gaan doen.
-Euh, euh! zeg ik. Morgen hebben we andere plannen. Morgen gaan we naar zee! vertel ik enthousiast.
-Nee hè!! BELACHELIJK GEWOON!!! Hoe kun je naar zee gaan, alwéér water!!
Ja! Dus??
-Ik was zaterdag al in het water. En maandag. En woensdag en vandaag. Ik wil niet meer in het water.
Ik vertel Rob rustig, nog steeds helemaal in de veronderstelling dat het goed zou komen, dat het water te koud is. Dus dat hij daar niet in hoeft. Dat we gaan genieten van de familie. Van het strand. Van de schelpen. We nemen de wubbies mee en de bellenblaas. Een voorleesboek en de DS. Er is genoeg te zien: water, strand, vogels, boten.
Helaas. Ik overtuig hem niet. En eenmaal thuis zie ik in wat ik moet doen, maar wat ik zelf nooit zou kiezen: ik stuur een mailtje en vertel zo de famlie dat ík niet mee ga. Dat Rob niet wilt en dat ik dus geen keus heb. Jorike en Geert gaan wel mee. En ach, ik gun ze dat. Maar ik ben wel heel boos. De boosheid vreet aan me. Dat merk ik in alles.

Als ik 's avonds Rob naar bed breng vraagt hij me waarom ik boos ben. Hij merkt het dus toch!

-Omdat ik niet mee ga naar zee, snap je dat nou nog niet!snauw ik hem af.

-Ach mamaatje toch, dan gaan we toch lekker een ander keertje samen? In november ofzo? Nu kan ik gewoon niet. Ik wil echt een dagje thuis zijn. Ik wil echt niet meer in het water.

Met waterige oogjes kijkt hij me smekend aan. Begrijp het nou! lijkt hij te denken.

Ja-ah, ik begrijp het ook wel. Als je al een groot deel van de week weg bent geweest én water hebt gezien... Maar toch!

Inmiddels is de familie al lang en breed op pad. Kan ik er niets meer aan doen. Kan ik maar beter mijn boosheid omzetten naar zin om er een leuke dag van te maken. Zoals Rob zegt. Zoals Rob wil.

-We gaan lekker leuke dingen doen, hè marmotje?? vroeg hij me vanochtend.

Ehhh.... ik weet het nog niet. Volgens mij kereltje, wilde jij vandaag thuis blijven. Dus dát is wat we gaan doen. En verder misschien wel helemaal niets! Kijken wie dat het langste volhoud...

De bellenblaas: een must!

Wat onze vakantie nog meer tot een succes maakte was:

De bellenblaas.

Styandaard gaat dat ding mee. Met alle dagjes uit, op alle vakanties. Het maakt vervelende wandelingetjes tot een leuk avontuur...

Achter ons vakantiehuisje liep een weggetje. Vaak zag ik er mensen lopen of  fietsen. Heel soms een auto. En ja, ik werd nieuwsgierig. En na een paar dagen waren de kinderen de vraag van mij wel zat:

-Waar zou dat weggetje heen gaan? En waren zij ook heeel benieuwd...
In gedachten zag ik de mensen allemaal een mooi, diep en spannend donker bos in gaan. Dat wilde ik ook wel eens zien. Wie weet kwamen we wel uit bij een prachtig geheimzinnig slot.
Dus uiteindelijk was het helemaal niet moeilijk om de kids zo ver te krijgen dat ze mee wilden gaan wandelen. Behalve Rob. Die vindt wandelen lastig. Want ja, wat is het doel??? Wat kun je doen?? Wat heb je eraan?? Allemaal onzin en vooral stom! En aan al de misschientjes van mama heb je al helemaal niets!

Op dat moment pak ik hem. De bellenblaas.
-Jij meneertje, jij moet bellen gaan blazen. Dan heb je wat te doen. Kijk maar eens hoeveel je er kunt maken en hoe groot ze worden vanavond.

Mak als een lammetje liep ook Rob mee. Al bellenblazend en jawel, om zich heen kijkend liepen we naar het geheimzinnige pad. We liepen achter ons huisje langs en al snel ebte de nieuwsgierigheid weg. Eenmaal midden in het centrumpje van Bad Bentheim was ik tevreden. En een beetje teleurgesteld..geen spannend bos, geen donkere geheimen. Wel een centrum, met weggetjes die kronkelend de berg opkropen. Wij dus ook.

Na een uur lopen en met een lege bellenblaas liepen we weer in onze tuin. We zagen het weggetje. Er liepen mensen. Er  fietsten mensen. En ik wist het wel. Waarschijnlijk gingen ze gewoon naar huis. Of een boodschapje doen. Of ze lopen zomaar even, nieuwsgierig. Net als wij deden. Dankzij die bellenblaas!

Wubbies

Dat de vakantie in Bad Bentheim zo goed geslaagd is, kwam mede door Rob's nieuwe hobby. Zowel op school als thuis was het een rage, nu nog trouwens: wubbies maken. Ik moedigde Rob goed aan, want dan had hij in de vakantie wat te doen. Eenmaal een hobby is snel weer een obsessie, zoals altijd, en van deze moet ik maar lekker profiteren.

Dus wat doe ik dan met zo'n creatief kind? Ik neem hem mee naar de winkel en laat hem daar de kleuren wol uitkiezen. Drie keer zijn we er geweest: twee keer om wol aan te vullen, de zeven bollen waren nagenoeg op. En één keer om de mensen daar de wubbie te laten zien.

Wat een wubbie is? Wij noemden het vroeger gewoon een pompoen, of zoiets. Dan gaat je vast wel een lampje branden.

Restantje wol. De rest is mee naar de boerderij.

Je hebt twee ronde kartonnetjes nodig met een gat in het midden. Een goede schaar. En wol. Heel veel wol.

En dan draaien maar. Nieuwe wol pakken, afknippen, knoopje maken...

-Mama, wil u alstublieft een knoopje maken? Honderd keer...

En weer draaien.

Net zo lang tot het karton lekker vol zit.

Even  de rand doorknippen, vastbinden met een ander draadje wol en de kartonnetjes eraf peuteren. Draadje vastknopen, alweer! en tada! Wubbie af!

Kind blij, mama blij. Want het is wel een paar uur werk. Wat een fantastische bezigheid!

Een echte wubbieboom!

Dus...vervelen je kinderen zich al? Dan weet je wat je zou kunnen gaan doen! Veel succes!

Bad Bentheim

Het lijkt alweer heeeel lang geleden: 6 juli jl. was voor ons een drukke dag. We zouden namelijk op vakantie gaan. Alles inpakken, alles een beetje schoon, Rob ophalen op school en rijden maar!
De rit ging naar Duitsland. Dat hadden we de kinderen beloofd. Maar eigenlijk zag ik een lange zit in de auto niet zitten. Ergens was er toch de angst van herhaling van vorig jaar: je moet wel weer thuis komen hè...
Daarom hielden we al een poosje de site van Roompot Bad Bentheim in de gaten: dat is net over de grens, maar toch in Duitsland. Het lukte ons om dinsdagavond een leuk huis op het park te boeken voor een leuke prijs. Ik zeg bewust huis, want het was geschikt voor negen personen, vrijstaand en luxe. Dus... met recht HUIS.
Het werd een echte vakantie. Sprakeloos zijn we de eerste tien minuten het huis doorgestruind: de lange gang bij binnenkomst tot de 4 slaapkamers met allemaal een tv. Du-uhh... Een grote keuken met afwasmachine tot een bijkeuken met wasmachine en droger. Toe maar, zeg. De bovenverdieping beschikte over een sauna en een bubbelbad, beneden was er nog een wirhlpooldouchekabine. Echt, te gek gewoon. Hoe krijgen ze het verzonnen!
Direct maar even afspraken gemaakt, want we zouden zelf schoonmaken: we gebruiken alleen het bubbelbad! Stel je voor: drie badkamers reinigen is me toch wat te gek! En de tv? Nou vooruit. Thuis is het  er niet meer, en hier kan het lekker rustig zijn... Heel veel deden ze er trouwens niet mee, met uitzondering van één enkele!

De vakantie was vooral erg leuk omdat we dagjes weg gingen. Vier dagen zijn we weggeweest. Echt dankzij de logeerboederij van Rob. Zij hebben hieraan gewerkt met hem. Rob vond namelijk tot vorig jaar dat als je op een park was, je weg was. Dus weggaan vanaf dat park is not done.
-Ik ben toch al weg? zei hij dan verbaasd en verontwaardigd...

Nu lukte dat wel. Hier een 'korte' impressie:

Tienermeiden blij met Koos...?

Relaxed

Burg Bentheim

Bovenop de toren

Generaal

zusjes

In de kasteeltuin

Plaatselijk zwembad

Dierentuin Nordhorn: moeder voedt baby. Zo lief!

Mmmm, lekker smullen!

Voetbalwedstrijd op het park

Binnenspeeltuin, ergens verderop in Dld

Elke avond kreeg Koos een knuffel van Rob

Welkom thuis!

-Mama!!!!!
De blijde kreet ontluikt een glimlach op mijn gezicht. Daar is-t-ie: mijn zoon!

-Lief marmotje van me hè, bén je daar weer??

Een wilde omhelzing volgt, zodat ik niet eens de kans krijg uit de auto te stappen.

Glimlachend kijkt zijn begeleider van een afstandje toe.



Stoere brandweerman!



Gisteren haalden we Rob op, na een midweek kamp. Hij ging mee met de VOOR ELKAAR weken van de Hervormdevrouwenbond, waar ze dit jaar voor het eerst een kamp organiseerden voor kinderen met autisme.

En hij had het geweldig naar zijn zin. Werd ook goed bezig gehouden: het programma sloot telkens weer op elkaar aan en de uitjes waren lekker intensief. Zo is hij naar de brandweer geweest, absoluut het leukste wat hij mee kon maken. Maar ook het varen op de boot, het kanoen en het klimmen tegen een echte klimwand waren erg leuk. De onderduikershut in Vierhouten werd bezocht en ook het bezoekerscentrum van Nunspeet. En natuurlijk ga je met zo'n stel jongens naar het Artelleriemuseum. De meiden gingen vast met evenveel plezier mee. En wat denk je van Buggyrijden en weideslepen op een boerderij?

Het was een week met veel ervaringen en nieuwe kennis, wat Rob allemaal wel kon waarderen.

De voorbereidingen waren ook fantastisch: we kregen ruim van te voren een 'plan van aanpak'.

Wie gaan er mee, wie is de leiding, wat gaan we doen, wat gaan we eten (ook heeeel belangrijk!) en wat zijn de regels? Van alle deelnemers een fotootje erbij maakte het boek helemaal compleet. Een week voor het kamp begon kwam zijn begeleider kennis maken. Dit alles zorgde ervoor dat Rob met veel plezier naar kamp ging en van zenuwen amper last had. Heerlijk voor hem én voor ons!

Ondertussen was Willeke dezelfde week weg: met HGJB-kamp naar Gouvy. Dus wat wil het geval:

Zodra we gisterenmiddag thuis waren van Rob ophalen, werd manlief geacht Willeke te taxiën. Gelukkig niet helemaal in Gouvy, maar hij moest wel weer even gaan.

Na een week 'maar' twee kinderen was het best even dubbel gisterenavond. Vooral Rob moest erg acclimatisren wat hij deed door zich helemaal op mij te focussen en lekker druk te zijn.
Dus dacht ik bij mezelf: dag rust, dit was het dan.
En anderzijds omarmde ik de kinderen met alle liefde die in mij is:
-Lieve schatjes (en dat meende ik), WELKOM THUIS!!
Nu moeten ze zelf weer gaan ervaren dat 'thuis' ook leuk kan zijn. Maar dat zal wel een weekendje kosten, verwacht ik zo. Dus papa, mama en kindjes: veel succes allemaal!


Lekker varen, zelf aan het roer!





JARIG: 15 JAAR

Gefeliciteerd Jorike, met je vijftiende verjaardag!

Ik wens je een heel fijne dag, ook al moet je twee folderwijken lopen en brengen wij zometeen Rob naar kamp. Evengoed wordt het vanavond een heel gezellig feest met iedereen die níet op vakantie is.

Geniet van deze dag. Van de visite en de aandacht.

Van je nieuwe opwekkingsbundel, je tijdschriften over de blokfluit, je 3Dspullen en je mooie ouderwetse, nieuwe fietsbel.

Ding-dong

Een jaar verder

Vandaag is het een jaar geleden: mijn lijf liet me in de steek.
We waren op vakantie in Sint Maartenszee en ik lag in bed te denken: hoe kom ik hier weer uit...
Ik kon alleen nog denken, verder deed helemaal niets het meer. En pijn, o zo'n pijn van mijn tenen tot aan mijn nek. Vooral mijn rug, dat bleek dan ook de boosdoener: overbelast. Niets kon ik meer bewegen, overal pijn. Zoveel pijn dat ik niet in staat was in paniek te raken...gelukkig.
Uiteraard ga ik nu niet alles herhalen wat je terug kunt lezen op de blog van juli/augustus vorig jaar,dit is maar een terugblik.
Weet je: die pijn van toen is nu zo goed als weg. God zij dank!

Ik weet nog dat ik geblogd heb: ik geef mezelf een half jaar. Maar dat lijkt niet genoeg. Al zijn de lichamelijke klachten vooral verdwenen, de intense vermoeidheid die vrij snel erachter aan kwam is er nog steeds. Is zelfs nog meer als vorig jaar, geloof ik. Want met dat ik onderuit ging en een week of negen stil bleef liggen, de tijd die daarna restte vooral op de stoel doorbracht en nog steeds veel in bed tot nu toe, vanaf toen ging de conditie ook keihard achteruit. En het lukt me maar niet om dat weer terug te krijgen op het niveau van vóór 19 juli...

Niet dat ik daar hard mijn best voor doe, ik heb er gewoon helemaal geen energie voor. En het interesseert me ook helemaal niets. Dus ja.

Vanmiddag, toen ik in bed lag, dacht ik er weer eens aan terug. De pijn herinner ik me nog, het gaf me nu wél paniekgevoelens, die ik snel onderdrukt heb. Wat een vreemd jaar was het. En toch...toch ging ik door. Het hele jaar. Het zware werk liet ik liggen, maar ik bleef dingen regelen en bedenken, want tijd om te denken had ik zat.

Nu we weer terug zijn van onze vakantie jl., nu heb ik de beslissing genomen: ik stop er mee. Ik heb de jufs van school een mail gestuurd: ik stop ermee. Dit jaar geen ouderpanel en oudercommissie, dit jaar niet zoveel bezoekjes aan eenzame, vermoeide mensen, dit jaar niet zoveel vrijwilligerswerk in de kerkbieb. Dit jaar rust. Tenminste, buitenshuis. Helaas kan ik over een sabbaticaljaar nog niet spreken: daar trappen de kinderen niet in. Want dat die dit jaar nog meer van me vroegen,  zij ook mijn energie vragen is een vaststaand feit. Dat is dan ook de rede dat ik er mee stop, met bijna al het buitenshuisgedoe. Gelukkig: bloggen doe ik binnen!

Blogvakantie

En dan is het zover: zomervakantie!!

En samen met de vrije dagen, het opruimen van de spullen, het schoonmaken van hun kastjes en moeder die helpt bij de schoonmaak van het hele lokaal, samen met dat alles is er ook zon! En prachtige temperaturen. Hoewel nu de regen met bakken naar beneden valt, zie ik tot mijn verbazing...

Vakantie: zes weken uitslapen, zes weken geen klok, zes weken alleen maar doen waar je zin in hebt. O, zo heerlijk!

Duh-uh...niet dus, beetje maar. 't Is ook:

Zes weken elke ochtend kind in bed, lekker knuffelen terwijl je eigenlijk net bedacht je nog eens lekker om te draaien...

Zes weken moeder zijn. Opvoeder. Politieagent en soms zelfs rechercheur...

Terwijl je je afvraagt: Hoe zal ik nú hun tijd weer eens gezellig gaan vullen, terwijl je je best doet om zo'n leuk mogelijke middag te hebben in de speeltuin, verlangen de kids maar naar één ding: STRUCTUUR!!!

En dat die weg is in de vakantie, dat is duidelijk. Maar bij ons probeer ik het wel te handhaven. Zelfs de tijd dat we opstaan wordt zorgvuldig gepland. En met zorgvuldig bedoel ik dat er goed over na is gedacht.

De dag duurt immers veel te lang als je vanaf half zeven beneden bent en om zeven uur je computertijd al op hebt? Dus is de eerste regel vanaf nu: opstaan en van je kamer afgaan is vanaf half negen toegestaan. Kijk, dat is de Hoofdregel.  Daar heeft mama tenminste ook wat aan.

Het lijkt me goed jullie een poosje vaarwel te zeggen. Schrijfwel, bedoel ik, leeswel, kan ook. Ik stop er even mee. Ik ga tijd nemen voor de kinderen. En regels bedenken...

Tot snel, want ik houd het vast niet lang vol. Je merkt het snel genoeg. Maar ja, regel is regel! Eens kijken hoelang ik me daaraan houden kan...

Hoofdzaak

-Mam, wat betekent hoofdingang?
Zojuist parkeer ik de fiets bij een gebouw, pal voor de hoofdingang en Rob kijkt me vragend aan.
-Het betekent dat het de belangrijkste ingang is, leg ik simpel uit.
Het prikkelt Rob tot verder nadenken over 'hoofd-woorden'
-Hoofdstad, hoofdstraat, hoofdstuk...eh...hoofdpijn!
Dat is dan de belangrijkste pijn hè mam?
En hij kan het weten, want de migraine komt regelmatig de kop opsteken. Of moet ik zeggen, het hoofd opsteken?

Het is alweer een paar maanden later als we samen zitten te knutselen op zijn kamer. Kennelijk heeft-ie ergens een nieuw woord gelezen of gehoord, want zonder verdere aanleiding vraagt hij me waarom ik eigenlijk nu, dit kwartier bij hem kom werken. Ja-ah, dit knutselkwartier  is een afspraakje met mijn zoon!

Ik antwoord dat ik dit kwartier fijn vind, omdat Geert nog op school zit.

-Aha...dus dit is uw hoofdkwartier?

Hihi, terwijl ik wat hoofdluis wegkrabbel om beter te kunnen nadenken hoe hier nu op te antwoorden staat zijn hoofd er al niet meer na. Want knutselen, dát is de hoofdzaak!