Op naar verkeerspark Assen

Kijk! Daar komt-ie!!

Vol verwachting klikte ik op het blog van Christien die vroeg om leuke ideeen voor een dagje uit. Ons idee werd ook al door Yvonne aangegeven: Verkeerspark Assen. Dat zouden wij ook wel willen ja, maar we willen met de trein. Nu zagen we dat de verbinding met de trein zeer slecht is, vanaf het station mag je nog 5,6 km lopen naar het park. Helaas. Bus en taxi, allemaal mogelijk, maar niet heel handig. De taxi moet je een dag van te voren bestellen, dat was dus niet meer mogelijk.
Weet je wat? We zien wel, dachten we en stapten vol goede moed de trein in. Via Arnhem naar Zwolle en vandaar uit richting Groningen. Onderweg stapten we in Assen uit. Ruim twee-en-een-half-uur waren we onderweg. We zijn: papa, mama, Rob en Geert. De meisjes bleven alleen thuis, wat moet kunnen op hun leeftijd. En we reisden met een Jumbokaartje, onbeperkt door heel Nederland voor een kleine prijs.

Het ging super. Tot net voor Assen. Opeens roept Rob hard door de trein:

-Ik wil nu naar huis!!
En met nu bedoelt hij dan ook nu! Dus nu hij zoiets zegt kunnen we het verkeerspark wel vergeten.

Het lukte ons inderdaad niet om een goede busverbinding te vinden die ook nog eens heel regelmatig reed. Een taxi?

-Ja sorry, mevrouw, die had u echt eerder moeten bestellen..



Geert las Oki en Doki in de trein

 We vroegen Rob wat hij wilde. Hij wilde via Utrecht Centraal terug nar huis. Want daar kon je tenminste electriciteitspalen zien. Zíjn electriciteitspalen, wel te verstan. Die naar zijn huis gaan. Hoewel die bij Zwolle ook best heel mooi waren.

We besluiten te doen wat hij vraagt. Anders mislukt het toch en betalen we een hoop entree voor niets.

Geert gat accoord en zo stappen we, na een bak koffie met broodje, in de eerstvolgende trein terug naar Zwolle. Via Amersfoort en Hilversum belanden we in Utrecht.

Mac Donald, mm, tijd voor iets lekkers, geloof ik.

De jongens een happy meal, wij een milkshake. En dan snel weer terug naar het sationsplein.

Al met al zijn we weggeweest van half tien tot half vijf.

Eenmaal thuis vroeg ik of de boys het leuk hadden gehad.

-Ja! zeggen ze samen

-En weet je wat ik het leukst vond? vraagt Rob met een stralende snoet.
-Nou?
-In Assen, toen we koffie gingen drinken!

Ziek en PGB

Vandaag pyamadag. Niet gepland, maar wel verplicht.
Duizeligheid en misselijkheid spelen me parten, evenals vermoeidheid.
Heel andere vermoeidheid dan alle andere weken ;-).
Ik denk meer moe van een griepje of zo.
Maar vervelend is het wel.
Hoewel het nu wel minder wazig ziet als vanochtend vroeg, dat snap je.
Anders zat ik hier nu niet...

Vanmorgen Bureau Jeugdzorg gebeld. Of ze al meer weten over de PGB, die per 30 september verlopen is.

Na heen en weer bellen door onze contactpersoon kon ze ons zeggen dat onze papieren vandaag of morgen in de brievenbus vallen.
Kletteren denk ik, want deze mevrouw gaf direct ook aan dat ons verzoek niet helemaal is ingewilligd.

Het postje 'tijdelijk verblijf' wordt er af gehaald.

Dat betekent dus: geen logeerweekenden meer op de boerderij.
Geen avonden meer zonder Robert-Jan. Geen gezellige contactjes meer voor ons met onze vrienden. Vooral: geen rustmomenten meer in ons gezin.
Ik ben er behoorlijk van onderste boven. Het zal niet mee gaan vallen, vooral de vakanties zullen lang gaan duren.
En weet je? Hoe ga ik Rob vertellen dat hij niet meer kan logeren? Dat mensen vanachter hun bureautje dat voor hem bedenken? Het kan nog wel eens een moeilijk punt worden.
Gelukkig zijn er bezwaarschriftmogelijkheden. Opvangadressen voor overspannen ouders en instellingen zijn er vast ook nog wel...
We beginnen maar met de eerste!

Na al deze weken van intensief verzorgen van dochterlief en haar dieren, wordt het hoognodig eens tijd te vertellen dat de fiets binnen is.

Eind juni, toen ik alleen nog maar kampte met overbelaste knieen, (waar zeurde ik over!) heb ik bij de Wmo van onze gemeente een duofiets met trapondersteuning aangevraagd.

Na onze vakantie werd ik uitgenodigd voor een bezoekje aan de Wmo-arts. Ik kon er net komen, had de rollator nog thuis staan. Dus de rugklachten waren op dat moment zeer veel meer overtreffender dan de knietjes. Maar de arts dacht er toen anders over. Ik had de aanvrag immers gedaan vanwege de knieen?? Gelukkig ging hij helemaal accoord en zou de gemeente de duofiets aanraden. En ook de gemeente ging in de aanvraag mee.

Na al deze formaliteiten was het alleen nog maar wachten op de fiets zelf.



groen licht betekent: elektriciteit genoeg. Handig!



Maandag 26 september was het zo ver! Van de thuiszorgwinkel hadden ze vrijdag al gebeld. Maandagmorgen, dan komen ze. Dat 'morgen' een ruim begrip is, begreep ik achteraf. Na een telefoontje om 11.45 uur waar ze bleven gaven ze toe dat hun ochtenden  tot 13.00 duren. Meneer de bezorger maakte veel goed, door exact 12 uur aan te komen.

Nou en dan komt het he. Uitladen liet ik aan hem over. Maar, o mensen, wat een joekel. Ondanks dat we al zo'n fiets hadden, die de man mee terug nam uiteraard, leek deze fiets veel groter.

"Alstublieft, twee meter fiets", zo grapte de bezorger. Hij legde een klein beetje uit hoe de trapondersteuning werkt, maar verder "moest ik maar even de beschrijving doorlezen ". En dat was een slim idee!

Na een uurtje lezen en proberen kwam Rob thuis. Hij rende het schoolbusje uit.



Dat is Rob..ik ben de echte!



-Is-t-ie er, mam!!! Gaan we dan nu naar de kastanjeboom??

 Wat een feest voor hem. Eindelijk kon zijn eigen mama hem weer rijden. Geweldig, fantastisch vond hij het.

Dus hij voorop op zijn plekkie (passagier), ik achterop (piloot) en daar gaan we.
Ik had al gemerkt dat het net een brommertje was. Draaien aan het handvat geeft snelheid.

Dus...draaien maar en zzzzzzoeooeoeoemmmm, daar gaan we dan!

-Scootmooooobielllllll, roept Rob entghousiast.

En inderdaad, dat geluidje. Ken je dat? Van rollator naar scootmobiel. Wel anders. Maar met hetzelfde zoemgeluid.




Zijn plekje, met gordel...

 

Lieve dochter van me,

Daar sta je dan, voor het lege hok. Nog een konijn en een stel cavia's, wat betekent dat nou?

Je houding toont verdriet. Je gezicht ziet rood van emotie. Het eten hoef je niet. Slapen doe je niet. Wat maakt het je allemaal nog uit? Wat moet je zonder Standy? Zonder Pluisje? Wat kun je zonder Izabella en Nozy?

Ik weet nog goed hoe je binnen kwam lopen met Nozy in je armen. In plaats van folders doen kwam je terug met een konijn. Het arme beest was bij het voorhekje neergezet en als het voor zes uur die avond niet was meegenomen, zouden de mensen hem dood maken. Hoe verontwaardigd was jij. En terecht.

Is het daarom dat je helemaal ging voor het leven van deze dieren? Is het je liefde die alles van je vergde? Al je kracht en energie, al je hoop en optimisme? Jouw liefde is voor deze knuffeltjes zo groot, dat je alles voor ze aan de kant zette, deze laatste weken. Zelfs de dossiertoetsen konden je gestolen worden.

Meis, ik weet dat je super je best heb gedaan om je lievelingetjes in leven te houden. Stond je niet elke ochtend een uur eerder op om de konijnen persoonlijk te voeren? Je spoot met het spuitje water in de bekjes. En je eiste van ze dat ze zouden slikken. Niet dat die beestjes daar wat mee hadden. Maar je zag het niet. Je wilde het niet zien. Al die uren zorgen voor, al die extra dingen die je voor ze kocht en je ze gaf aan voer en vitaminen, het mocht niet baten. Maar o, wat deed jij je best. Daarom hoef je je ook niets te verwijten: jij hebt alles gedaan wat je kon! Ik ben super trots op je dat je volhield.

Maar toen ik je diepe, intense verdriet zag bij de dood van deze huisdiertjes, brak mijn hart. Hoe kon ik je troosten als je je van me afkeerde? Hoe kon ik je peilen als je niets meer zei? Hoe kon ik niet zeuren over eten als ik je met de dag magerder zag worden? Die ingevallen wangen vrijdag, daar moest ik als mama toch iets aan doen?

Maar opeens, de knop ging om. Heel langzaam, maar toch. Je ging weer letten op je omgeving en op de taken die er nog wel voor je waren. Op het konijntje, wat het wel had overleefd. Je moest klarinet gaan spelen omdat je je had opgegeven  voor zaterdag. En dat gaf verlichting en ontspanning. Ik merkte het gewoon aan je. Aan je lach. Aan je houding. Aan je 'jezelf zijn'.

En als ik nu zie hoe je je op de dossiertoetsen stort...als je zin hebt tenminste :-)  Als ik hoor hoe je op dit moment achter de keybord zit te zingen, jezelf begeleidend.

Dan kan ik maar één ding zeggen: wat ben ik blij, dat je dit kan. Wat ben ik dankbaar dat je dit lukt. Wat een kanjer en doorzetter ben je zeg. Maar ja, dat wist je eigenlijk al!

Kom op, zet 'm op dit jaar voor je examen. En onthoud goed: nieuwe konijnen komen er zodra de vorst zijn intrede heeft gedaan en al de muggen heeft vermorzeld. Dag lieverd, 'k hou van je.

O wacht, nog een ding: jij wordt de beste dierenartsassistent!! Of wist je dat soms ook al?

xxx, je mama

Blijft niet alleen bij foto's...

klik op de foto's voor een groter formaat

Gedetailleerd

Precies

Uit het hoofd

Los uit de hand

Nieuwe obsessie

=

Uren tekenplezier

Einde van de week. Hehe. Maar ik kijk toch wel een beetje tevreden terug: alle winterkleren buiten gehad. Linnenkasten schoongemaakt. Zomerkleren opgeruimd. Winterkleren weer naar binnen gehaald, gestreken en in de kasten gelegd. Kom maar op, winter. Ik ben er klaar voor. Heerlijk! Ik ga wachten op sneeuw en heel veel ijs... Ondertussen neem ik vast een voorproefje door middel van een milkshake.

Voor Willeke heb ik tabletjes gekocht van Valdispert, voor stressmomenten. Omdat dat de juiste benaming is heb ik haar deze pillen gegeven. Een per dag. En het werkt. Ze leek direct wat ontspannener. Overigens droeg de vorige blog daar ook aan bij. Daar las ze zwart op wit dat het haar schuld niet is dat de konijntjes ziek werden en dood gingen. En dat heeft ze nodig: iets zwart op wit lezen. Ze is nu eenmaal veel meer visueel ingesteld.
Maar de pilletjes geven haar ook de kracht om nu te relativeren, te ontspannen en lekker te slapen zonder nare dromen van konijnen op een brandstapel en zo. Dat staat zo op de bon bij de dierenarts: onder 'euthanasie'  staat 'verbrandingsbijdrage'... Logisch dat je daarvan gaat dromen, als die beestjes je zo lief zijn.

Helaas staat de volgende afspraak al weer gepland: 2 keer euthanasie. Nu voor Isabelle (deftig he) en Nozie. Vanavond. Om half zeven. Dan hebben we alleen Sproetie nog. Vannacht slaapt zij alleen. Maar wat ons betreft gaat dat niet lang zo blijven. Stel je voor, ze zou dood gaan van eenzaamheid...

Net heb ik mooigebakken scones uit de oven gehaald. Eigenlijk zijn ze voor de gemeentedag van de kerk morgen, maar omdat ik niet mee kan (Rob wil niet..) heb ik er stiekem vast een geproefd. Lekker joh. Met wat jam en slagroom, mm, echt smullen.

Nu ben ik niet zo bedreven in het bakken van allerlei spul, maar een pak van home-made maakt veel goed. Water bij mix en.. binnen een half uur fantastisch lekkere hapjes. Gelukkig mag ik nu niets meer proeven, anders zou er echt niets overblijven!

Op de foto heeft het wel wat weg van oliebollen. Maar ach, dat maakt niets. Die zijn ook heel lekker!!

(G)een dierendag

Waffie is de liefste!

Net als anderen horen jullie van mij ook iets over dierendag. Behalve dat Geert zijn knuffel mee naar school nam hebben we er hier niets van gemerkt. Normaal gesproken zorgen de meisjes voor het meest verrassende voedsel voor hun lieve konijntjes en cavia's. Helaas is momenteel de stemming erg bedrukt. Nog steeds rouwt Willeke om haar twee lieve konijntjes. En dan is dat woord rouwen echt niet overdreven. Ze is helemaal zichzelf niet. Stil. Verdrietig. Somber. Afstotend tegen mij. Agressief in haar taalgebruik. Ze droomt over beestjes of ze ligt de halve nacht wakker. En dus is ze moe en reageert ze moe. Maar vooral ontzettend verdrietig. Ik vermoed dat ze zichzelf de schuld geeft. Maar echt, ze heeft alles gedaan wat ze kon. Het is soms stevig slikken. Ik weet waardoor het komt. Wist ik ook maar wat ik er aan kon doen.

En ik vraag me af: gaat de grootste klap nog komen?? Konijn 3 en 4 zijn nu ook ziek. En wie rekenen kan weet dus dat we nog maar een gezonde hebben. Wat een verdriet en ellende.

En dat, terwijl volgende week de dossiertoetsen voor het examen beginnen, zeg maar het oude tentamen.

 Gelukkig is het daarna een weekje niets. Als we dan nog maar wel konijnen hebben...

groepsfoto van Geert's knuffels

Verdriet

Na een zeer intensieve week van verzorgen, zorgen maken en volhouden heeft ze de strijd moeten opgeven. Na veel praten en uitleggen dat het zo echt beter was, was Willeke overstag. Ze belde de dierenarts zelf, voor een afspraak in verband met een euthanasie van twee konijnen. In de hoop dat de man zou zeggen dat ze het echt nog wel zouden overleven, deze ziekte van myxomatose. Maar ergens weet ze het ook wel, diep in haar hart. Maar 10% van alle konijnen overleeft deze ziekte, die ontstaat via een muggenprik.
Na met papa naar de dierenarts te zijn gereden komt ze weer thuis. Diep verdrietig. Met lege handen. Niet aanspreekbaar en heel afwijzend en zeer teleurgesteld. Alles, alles geprobeerd, maar toch...

Dag Standy

Ter afleiding kijken we met elkaar een film: Life, van Earth. Van de week gekregen van de EO, klik hier als je het ook wil krijgen.. Mooi om te zien hoe de natuur leeft. Hoe dieren overleven. Vooral door elkaar af te maken. Ik loop weg bij het beeld. Waar ze zin in hebben op een avond als deze!!!

donderdag 30 september 2004

-Jullie houden niet van me he. Jullie willen zeker dat ik hier weg ga. Jullie willen dat ik een ongeluk krijg!!! Grote tranen rollen uit de ogen van dochterlief. Zo boos! En waarom? Geen idee. Waarschijnlijk is het wat intensief op school. Maar dat betekent thuis nogal eens een stevige aanval. Zoals toen, donderdag 30 september 2004, vandaag 7 jaar geleden. We zijn heel veel gewend van haar, maar we lachen niet. We doen deze keer ook niet laconiek. Soms wel. Soms zijn we het zo zat dit allemaal aan te horen uit de mond van deze acht jarige dame. Maar nu reageer ik serieus.

-Kind! We houden van je. En we willen niet dat jij een ongeluk krijg. 

Overtuigen doet het niet, maar rustiger wordt ze wel.

-Kom meisjes, het is tijd, we moeten gaan! Een blik op de klok is genoeg om te zien dat we nog niet hoeven te haasten, dus  dit is de meest gunstige tijd. Op naar de KNO-arts. We moeten even oordopjes aan gaan meten. En dat kan alleen tussen de middag. Vandaar dat we nu iets eerder gaan fietsen, om zo toch nog op tijd op school te zijn. Gelukkig is dochterlief weer bijgetrokken, stapt ze blij op de fiets en trapt geduldig mee. Hoewel die oordopjes niet voor haar zijn.

Nog geen half uur later. We fietsen op een fietspad achter het tankstation door.

-Meiden, ik ga even voor, er komt een brommer aan. Een spookrijder, dat wel.

Maar dan...KABAM!!! Met dat ik voor hen ga fietsen komt de klap. De bromfietser rijdt recht op mij in. Ik vang de klap voor mijn meisjes, maar helaas, niet voldoende. J. klettert op de grond, met haar hoofd op de stoep. Ik val bovenop haar. De bromfietser valt er ook bij neer en Willeke, die achteraan reed, staat beduust en zeer geschokt toe te kijken. Een andere fietster helpt ons. Verdwaasd sta ik op en kijk in de ogen van de bromfietser. Jonge knul nog. 16, misschien 17 jaar. De zo ontzettend geschrokken jongeman stamelt wat.

-Zal ik..eh..de ambulance..maar even...bellen.
Nou, dat heeft hij goed ingeschat: J. ligt roerloos op de stoep en op het fietspad. Languit. Zonder ook maar ergens op te reageren.

-Dat zal ik maar doen ja, reageer ik nuchter.

Ik zak op de grond, naast J. Haar woorden van even geleden thuis schieten door mijn hoofd:
-JULLIE WILLEN ZEKER DAT IK EEN ONGELUK KRIJG!!
God zij dank heb ik daar goed op gereageerd. Stel je voor dat ik dat niet had gedaan!

J. lijkt iets bij te komen,. Ze kreunt zacht en wiebelt wat met haar hoofd.

-Moet ik nog wel bellen? reageert de bromfietser opgelucht.
-Jazeker!! snauw ik hem toe.
Intens kijk ik hem aan. Smal koppie, weinig donkerblond haar. Beetje lang, maar desondanks erg bang. Hij is natuurlijk ook super fout. Rijdt aan de verkeerde kant van de weg. Wie weet wel met een opgevoerde bromfiets. En toch voel ik geen boosheid. Wel medelijden. Jongen toch! Hoe kom je hier weer uit?
Wat als mijn dochter dit niet overleeft???

In een roes onderga ik alles. Mijn man komt aanfietsen en de politie arriveert ook vrij snel. Maar het meest opgelucht ben ik als ik de ambulance aan hoor komen. Wat een heerlijk geluid, dat getètu-tètu!

De ambulancebroeders geven J. alles wat ze nodig heeft. Een nekband is het allerbelangrijkste. Ze nemen haar al snel mee naar het UMC. Papa rijdt met de ambulance mee en Willeke en ik fietsen terug naar huis.

Hoe onwerkelijk! Je maakt zoiets heftigs mee in een ogenblik van de tijd en fietst gewoon weer terug naar huis!! Onderweg praten we over wat er gebeurde. Willeke is nog steeds erg ontdaan. Ze zag alles gebeuren. Thuisgekomen zit daar mijn zwager bij onze jongste twee jongens op te passen. Wat een opluchting dat ik hen niet bij me had! Je moet er toch niet aan denken!! Een voorop, een achterop, ieniemienie mannetjes nog. Brrr. Dankbaarheid welt in mij op als ik ze stevig omarm en knuffel. Als ik Geert weer zijn borstvoeding geef, hij is pas acht maanden.

Na een goed uur te hebben gewacht belt papa op. Het gaat goed met J. Ze mag direct mee naar huis en heeft alleen een lichte hersenschudding. Alweer reden tot dankbaarheid. Wat is God goed dat Hij ons allemaal spaarde.
De volgende dag rent J. al weer vrolijk rond. Ik ben zo beurs, bont en blauw en heb stevige pijn.
Als de bel gaat doe ik de deur open.

Oog in oog te staan met de bromfietser geeft me een vreemd gevoel in mijn buik. Hij heeft zijn moeder meegenomen en een prachtig stel knuffels voor de meisjes.

We gaan zitten en ik bied hen iets te drinken aan. J. komt er ook bij. Ze weet helemaal niets meer van het ongeluk, heeft hiert dus ook geen moeilijke momenten van. Dit in tegenstelling tot Willeke, die elke keer weer alles als een film voor zich ziet afspelen.

De bromfietser gaat zitten. Ik kijk hem aan en zeg hem wat mijn hart, lees mijn Hemelse Vader, me duidelijk maakt om te zeggen.
-Je was goed fout bezig zeg. Maar ik heb je gisteren deze daad al vergeven. Wij geloven in God, wij zijn christenen. Maar we maken evengoed fouten. Wie zijn wij dat we jou zouden straffen? Hoe het ook was gelopen. Ik heb je gisteren al vergeven. maar ik hoop dat je nooit meer spook gaat rijden en dat je je houdt aan de regels. We zijn dankbaar dat het zo is afgelopen.
We geven elkaar de hand en met neergebogen hoofd en een schuldbewuste maar opgeluchte blik verdwijnt deze jongeman weer uit ons leven.

En ondanks alle flash-backs, die ik soms nog steeds heb, heb ik geen moment last gehad van wat ik heb gezegd. Voel ik geen wraak, geen haat of net-goed-gedachten. Voel ik nog steeds medelijden met het joch. En heel af en toe, als ik zijn moeder tegenkom, vraag ik hoe het met hem is. Ergens had ik met die jongen een band: we maakten allebei hetzelfde afschuwelijke mee. Fout wel ja, maar niet express natuurlijk. En als ik de knuffels tegenkom, of weer op dat fietspad rijd, altijd weer denk ik aan Gods trouw. Hoewel ik het fietspad niet met plezier fiets. Ik neem liever een andere weg, maar dat is niet altijd mogelijk. De woorden die ik de jongen mee mocht geven kwamen niet van mezelf. Het waren woorden, door God in mijn hart gelegd. Woorden die ik alleen maar kon uitspreken omdat ik weet, dat ik ook zo veel verkeerd doe Maar: er is vergeving bij Jezus. Voor mijn fouten, voor zijn fouten. Van God gegeven vergeving, zo uit Zijn hart. Zonder Zijn vergeving kunnnen we elkaar niet vergeven. Maar met Hem komt de vergeving vaak al voor we het uitspreken en ervaren!

Eng hoor, in de hoogwerker