ons gezin, plus aanhang...

ons gezin, plus aanhang...
vertrouwen, geloof, hoop en liefde

woensdag 21 september 2011

Toen ik vanochtend opstond voelde ik het al: dit gaat het weer niet worden vandaag.
Ik ontwaakte uit een prachtige droom. Ik was in gesprek met Rinske van BJZ over de PGB. De aanvraag is goedgekeurd. In mijn droom juichte ik en dankte, de tranen liepen me over de wangen.
Toen ging de wekker.
Wat was het hard, keihard ontwaken, zeg.
Verdwaasd zet ik mijn voeten op de koude vloer, trek mijn sokken en pantoffels aan en de badjas. 't Is tijd voor Rob's zwemles. Alweer gaat oma met hem zwemmen. We hebben de fiets nog steeds niet, dus ik kan Rob nog niet zelf vervoeren. Complimenten voor oma!
Rob is boos wakker geworden. Hij wil niet zwemmen. Hij is het zat. Hij wil dat ik eindelijk weer eens mee gaat. Hij wil slapen. Hij wil een snipperdag. Oh jongens!!
Na tien minuten praten en met de belofte van extra computertijd en een speurtocht naar kastanjes krijg ik hem aangekleed en wel beneden. Een bak koffie (!) doet wonderen en uiteindelijk stapt hij blij de auto van oma in. En net kreeg ik bericht dat de zwemles erg goed ging! Dat ik op het zelfde moment alleen nog maar kon brullen, neus snuiten en tranen wegvegen, doet er nu dan niet meer toe.
Inmiddels kwamen onze twee altijd kletsende pubers beneden. Lijdzaam laat ik alles over me heengaan, bezig met maar een ding: hoe krijg ik het vandaag voor elkaar? Zo moe. Zo ongelooflijk moe. De hele dag slapen wil ik. Dit is echt een reactie op die ontzettende rugpijn, maar nu die overbelasting over is voelen al mijn hersens overbelast. Gekneust. Gebroken! Al weken lang.
Uiteindelijk fietsen Geert en ik om iets voor half negen en na twee bakken stevige koffie naar school. We zijn laat. Het kan me niets schelen. Gewoon rustig trappen.
Eenmaal op school aangekomen wacht me een andere zware taak: het gesprek op de naschoolse opvang over Rob. Heftig zijn die gesprekken altijd. En het betekent twintig minuten fietsen. Moeizaam gaan mijn benen rond. Bijna aangekomen moet ik echt mijn uiterste best doen niet flauw te vallen, al fietsend. 't Zou wat zijn! Lig ik daar. Ach wat maakt het uit, schiet het door mijn hoofd. Lekker slapen is dan direct mogelijk.
Hoe kan het toch dat zulke gedachten door je hoofd gaan? Normaal wil ik dit toch niet?
Tijdens het gesprek komt de gezinsbegeleiderr erachter niet genoeg tissue's op voorraad te hebben. Mens nog an toe, wat een waterval.
Ze raad me druppeltjes aan om te ontspannen. Zodat ik, als ik naar bed ga (elke middag momenteel) ook echt slaap. Zodat ik mij gedachten stop kan zetten. Een bezoekje aan de huisarts zou ook niet verkeerd zijn.
Maar daar zie ik zelf nog niet zo het nut van in: stel je voor. Aan de anti-depressivia zeker. Of stoppen met alles en alleen nog maar niets doen. Verplicht. Brr.
En, adviseert de vrouw tegenover me, zoek iets ontspannends. Wat vind je nu echt leuk?
Ik denk na. Echt leuk? Lezen. Maar daar word ik zo moe van. Schrijven. Maar niet te lang.  Iets organiseren. Maar zonder tegenwerking. Weet je, ik word nu overal moe van . Zelfs van een gesprek. Van een boek. Van een simpel blogje schrijven.
Met de belofte de druppeltjes te gaan halen en te kijken op een site over haptonomie ga ik naar huis. En werkelijk. Het gesprek, en de huilbuien daar om heen, hebben me toch wat energie gegeven. Ik voel me in elk geval minder moe dan toen ik kwam. En mijn tranen zijn op. Ik heb het idee weer normaal op de benen te kunnen staan. Weet je wat. Ik fiets langs de kapper.
'k Neem wat tijd voor mezelf. Zodat ik er weer tegen kan. Eventjes.

Hebben jullie ervaring met haptonomie? Het lijkt me nogal heftig en eh..zweverig. Occult misschien?

9 opmerkingen:

  1. O meid, niks aan allemaal. Van haptonomie heb ik geen verstand van. Hier een linkje, misschien heb je daar wat aan.

    http://www.stichting-promise.nl/artikelen/lichaamswerk--occultisme-en-genezing/haptonomie.htm

    Verder weet ik niet of jij iemand bent die lichamelijke aanraking aan je lijf kan hebben elke keer. Misschien vind je het wel fijner om eens lekker bij iemand uit te huilen, te kletsen enzo. Je kreeg ook meer kracht na dat gesprek dat jij beschreef, ook al waren er niet genoeg tissues ...

    Ik wens je heel veel geduld toe; deze overbelasting vreet energie. Liefs.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoi, ik lees al een tijdje mee.
    Ik weet ook niet veel van haptonomie, alleen dat het veel met aanrakingen gaat. Zouden we dat willen met een mannelijke therapeut? Wij zijn nogal veel naar Christelijke conferenties gegaan en als er intensief gebeden wordt met mensen is het altijd vrouwen met vrouwen en mannen met mannen (of een gemengd stel). Of haptonomie past binnen het Christelijk geloof? Ik zou er zeker onderzoek naardoen voor ik eraan begon.
    Hartelijke groeten uit Engeland van Ada (voorheen uit Veenendaal)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. nee daar weet ik niks van.
    maar meid wat heb je ook veel te verduren de laatste tijd,of niet,eigenlijk kan ik je helemaal geen raad geven want zelf voel ik mij ook heel erg moe en veel huilen.,
    heel veel sterkte en doe maar rustig aan.

    gr yvonne

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik ging een tijd naar een haptonoom/craniosacraal therapeute. Ik kreeg heel veel inzichten door de gesprekken en behandelingen die ik daar kreeg. Helaas was het voor mij niet voldoende, eigenlijk zit er te veel oud zeer en zou ik nog naar een psychologe moeten. Maar daar ben ik nog niet aan toe, later misschien. Alles op z'n tijd. En dat slapen 's middags: geef er vooral aan toe, het is ook niet niets, opvoeden met dat extraatje wat wij erbij kregen. Bij mij heeft m'n vermoeidheid lang geduurd, maar het enige waardoor het beter kan gaan is soms toegeven. Sterkte ermee!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Oeps, dat klinkt echt wat over de streep.
    Ik herken het. Voelde me laatste tijd ook zo, na al het getob met onze jongste.
    Ik ben aangeland bij maatschappelijk werk. Joh, dat is echt fijn. Even alles in je hoofd op een rijtje zetten en vooral stil staan bij je eigen gevoel i.p.v. alleen maar bij de anderen in je gezin.
    Misschien is het een idee?
    Ik dacht dat je ook in deze regio woonde...toch?
    Als je even mailt via de gewone mail, kan ik je ook nog wel vertellen waar ik terecht ben gekomen, ik vind het daar super fijn!

    He, sterkte joh, want moeder zijn (en vooral als je gezondheid even niet wil) is soms ook erg heftig he?!

    Groetjes!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Hoi Aline,
    Ik wil je graag een mailtje sturen, maar kan je email adres niet vinden. Zou je me die even willen mailen?

    Ik heb totaal geen ervaring met haptonomie, maar je hebt beslist mijn medelijden opgewekt. Dat bed is een aanrader meisje!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Hoi Aline,

    Wat heftig weer allemaal.
    Jan zit op dit moment aan dure vitamine pillen om weer power te krijgen.
    Is dat soms niet wat.
    Je moet wel wat ondernemen anders lig je straks echt verplicht ergens!
    Dat wil je echt niet, want dan is slapen en rusten niet leuk.
    Sterkte met je beslissing!
    Ik denk aan je en zal voor je bidden.

    groetjes en een knuffel van je nichtje Brenda

    BeantwoordenVerwijderen
  8. pff heftig zeg.. en ja je moet wel even goed om jezelf denken anders lig jij straks ergens en dat moet niet. Ik heb geen ervaring met Haptonomie. Maar zo te lezen kunnen andere je helpen daarmee.
    Je loopt echt op je tenen meis. Zet hem op en neem je rust!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Haptonomie is beslist niet occult hoor! Dat is Reiki wel en ook dat gedoe met die spiertesten. Haptonomie is iets heel natuurlijks, het bestaat b.v. ook tussen de moeder en haar ongeboren kind. Een goede haptotherapeut zal nooit over je eigen grenzen gaan.
    En meid, wat heb jij het zwaar. Zorg inderdaad voor voldoende slaap, want als jij uitvalt, kan je niemand meer helpen hè. Nou, ik denk aan je hoor!

    BeantwoordenVerwijderen

Laat gerust een berichtje achter, dat waardeer ik en lees ik met plezier!