Waar zouden we zijn zonder de trein?

Ontbijt is op, bedden afgehaald, wasmachine aan..

Met een ingebakerde Judah

Even pauze!
Ongemerkt gaan mij gedachten terug naar vorige week zaterdag.
Toen zaten Willeke en ik om deze tijd in de trein.
Kwart voor negen waren we ingestapt.
Op naar Tilburg, via Breda.
Waarom? Breda is een leuk uitje: kraambezoekje afleggen bij lieve vrienden.
Tilburg is een must: psychologisch onderzoek voor Willeke, opdracht van het CBR.
Zoals iedereen die wil afrijden, moest ook zij een eigen verklaring invullen. Naar eer en geweten uiteraard.
Al ging het tegen ons gevoel in, we vulden het zo eerlijk mogelijk in.
Dat betekent dat we ook invulden dat ze Asperger heeft. Dát werd aangegeven als 'psychisch gestoord'. Lekker realistsch... :-(
Om de eigen verklaring uit te kunnen printen betaalden we bijna 20 euro. Om het verplichte onderzoek te laten doen betaalden we 250 euro. Vooraf.
En dan de vervoerskosten enzo... of we maar even naar Tilburg wilden komen.
Een dagkaart van de AH maakt de pijn wat minder, net als het tussenbezoekje in Breda!

Het gaat goed. Het bezoekje is geweldig leuk en véél te kort. Het onderzoek loopt niet uit ofzo, 't lijkt een beetje onzinnig, maar vooruit, het is gedaan. Op naar huis.
We staan op het perron: Rotterdam Centraal richting Utrecht.
Net als ik de opmerking gemaakt heb dat de NS vandaag wel heel keurig op tijd rijdt, springt er een berichtje op het bord: 10 minuten vertraging. Dommerd, nooit zoiets hardop zeggen...

Eenmaal in de trein, eerste klas, de rest is vol, installeren we ons op ons gemak. Een beetje thuisvoelen is fijn, toch. Willeke pakt haar laptop, ik mijn boek.
Opeens gaan de lichten uit. Een krakende stem vertelt ons dat we allemaal uit moeten stappen en naar voren moeten lopen. De trein zal niet gaan rijden. Zuchtend laden we onze spullen weer in.
Het is een beetje angstig en benauwend, daar op het perron met zo'n 6 à 700 anderen. De conducteur vertelt ons na aandringen dat er iemand onwel is geworden. Pas na tien minuten komen we erachter dat de trein aan de overkant van het perron op ons staat te wachten. Communiceren? Eh...

Voorzichtig installeren we ons weer. Of zullen we even wachten?? Luttele minuten blijven we in onzekerheid.
Dan... De trein rijdt! Opgelucht halen we adem... Tot Gouda.
Daar horen we dat de trein niet verder gaat. Kapotte bovenleiding...
Het advies van de NS: via den Haag, Schiphol naar Utrecht... Op perron 4 staat er een trein op ons te wachten. Wij er met z'n allen heen...vraag me niet hoeveel mensen er nu de klos waren!

Het is gezellig in de trein. We voelen ons allemaal slachtoffers van hetzelfde, wat een band schept.
Wanneer de conducteur omroept dat we aankomen in Leiden Centraal moet ik lachen. Ja-ah, het lijden staat hier wel centraal ja.
We besluiten hier uit te stappen, omdat er vanuit Leiden ook een trein gaat naar Utrecht centraal. Zeggen ze, medereizigers.
Gelukkig is dat ook zo! Het was wel een gokje...
Als de trein Veenendaal Centrum binnenrijdt zijn we helemaal gaar. Willeke is te laat voor haar concert, maar gaat alsnog richting Lampegiet. Ik had me de avond ook anders voorgesteld. Geert ligt zelfs al in bed. Bijna half negen is het als we ons huis weer binnen stappen.
Bijna 12 uur gereist... wereldreizigers zullen we ons maar noemen, vind je niet?
Met dank aan de NS toch weer wat van Nederland gezien! Mooi hè!

Herkenbaar, dit verhaal? Arme jij...

Soli Deo Gloria!

Een zeer intensief weekend ligt achter ons. Maar ook een heel mooie en rijke zondag!
Willeke deed belijdenis van het geloof.
Dominee gaf mee dat ze dicht bij Jezus moeten blijven, wat natuurlijk voor ons allemaal geld.
In een stampvolle kerk zongen we van Gods grootheid en macht, Zijn liefde en trouw.

Het moment van belijdenis doen was indrukwekkend en ontroerend. Acht mensen, waarvan zes onder de 20 jaar knielden voor hun Meester en Heere. Ze zeiden 'ja' tegen Hem, in het volle vertrouwen dat Hij hen vast houdt.

De tekst die Willeke meekreeg was er één die goed bij haar past: Johannes 15:5

Jorike maakte deze kaart voor haar



belijdeniskaart

Bijzonder was dat Rob er ook bij was. Hij werd begeleid door de mensen van de zorgboerderij . Op het moment van de belijdenis kwam hij binnen en direct daarna verdwenen ze stiekempjes weer. Maar heel even waren we wél helemaal compleet. Wat was dát fijn!
We hadden afgesproken dat hij alleen naar ons mocht zwaaien. En dat deed hij. Dacht ik...
 's Maandags vertelde hij dat hij míj niet had gezien, hij zwaaide naar opa en oma...

Het was een prachtige dag. Soli Deo Gloria, God is goed!

Belijden is doen

Komende zondag hoopt onze Willeke belijdenis van het geloof 'af te leggen'.
Wat een fantastisch moment is dat, als je dochter je vertelt dat ze belijdenis gaat doen.
Het maakt me heel klein, vooral omdat ik van dichtbij ook het tegenovergestelde meemaak: als kinderen zeggen niet meer te geloven in God.

Dat Willeke belijdenis doet, is dan ook niets vanuit onszelf, maar alles van God vandaan.
Hij werkte in haar door Zijn Heilige Geest.
Belijden is doen, zo staat op een kaart die ze al kreeg.
Ja, dacht ik, dat is mooi gezegd. Belijden is doen. Wij belijden, zeggen 'ja' tegen God, onze Vader, Jezus, Zijn Zoon en tegen de Heilige Geest.
Maar Hij doet. Hij werkt, Hij geeft geloof, groei en vertrouwen.
Hij geeft vooral Liefde, met een hoofdletter ja. Zijn Liefde is zo wonderlijk groot, zo allesomvattend. Dat kunnen wij niet begrijpen, dat mogen we wél geloven.
Zijn liefde in ons werkt door in wat we doen, hoe we leven en wat we uitstralen.
Alleen door Hem wordt belijden doen. Uit Liefde.

Mocht je in de gelegenheid zijn, je bent welkom: zondag 7 april, de Hoeksteen, Veenendaal. Aanvang 9.25 uur. Niet voor Willeke, niet voor ons, niet voor jezelf. Kom maar voor God. Om samen Hem te loven en te prijzen om wat Hij heeft gedaan! Soli deo Gloria! Alleen God de eer!

De snijboon

Wat we gaan eten vandaag? Snijbonen!
-En neem maar vast gesneden en wel mee, vraag ik liefjes aan mijn man, die op punt van boodschappen doen staat. Hij vindt het leuk en ik niet. Zo simpel is het!

Manlief neemt ze mee, maar niet kant en klaargesneden.

-Daar heb je toch zo'n apparaat voor? Hád ja...

Als ik er een poosje later klaar voor ben om aan de klus te beginnen, met aardappelschilmesje, bedenk ik dat ik de zon op zoek.
Ik pluk een tuinstoel van de tafel vandaan en poot hem netjes windvrij en in 100% zon neer.
Ik leg mijn matriaal klaar: mesjes, snijplank en pannetje. En de bonen natuurlijk en dan maar aan de slag.
Heerlijk! Die zon! Als ik hier nog langer blijf zitten moet ik haast mijn legging insmeren met zonnebrand. Factor 30 tegen rood worden...

Al snijdend geniet ik van de jongens, die samen op de trampoline staan. Ik houd mijn oren gespitst. Soms maakt Geert zijn broer zó in!
Een onverwachte beweging en dan, pats, daar liggen mijn lieftallige boontjes zomaar een verdieping lager. Arggg, bijna klaar en dan nu...

Snel buk ik me, raap de boontjes op en gooi ze terug in de pan.
Ach, dat beetje zand was ik er wel weer af.

Mam? Wat eten we vandaag?
Snijbonen. Uit eigen tuin!
De snijboon...

Efeze 1 en 2:1-7

Neem je Bijbel er bij en lees mee. Of, als je geen Bijbel bijd ehand hebt, lees je zo. Al is Gods Woord wel veel belangrijker dan mijn blogje :-)

 

Deze brief begint met de welbekende groet van Paulus aan de gemeente van Christus. ”Genade zij u en vrede”. Hierna gaat Paulus over op een andere persoonsvorm: hij verandert het ‘u’ in ‘wij’ en ‘ons’. In alles wat Paulus hier zegt rekent hij zichzelf en mogen wij ons rekenen. God de heilige Geest spreekt hier rechtstreeks tot ons. (: 3)

Jezus Christus zegent ons en Hij heeft ons uitverkoren. (: 4) Hij heeft ons voorbestemd om als Zijn kinderen aangenomen te worden (: 5) tot lof en eer van God in Christus Jezus. (: 6)

Hij schenkt ons verlossing door Zijn bloed, vergeving van zonden door Zijn genade. (: 7) Hij schenkt dit ons in overvloed. (:8) Zijn wil is dat wij weer bij God in hemel komen, omdat wij Zijn erfdeel zijn.  (: 9, 10, 11) En weer: dit alles wil Christus tot lof en eer van Hem, dat is ons levensdoel: leven tot Zijn eer. Onze hoop is immers alleen op Hem? (: 12) Hij schonk ons namelijk de Heilige Geest, Die een onderpand is van de belofte van onze erfenis, namelijk: vergeving van zonden en eeuwig leven met Hem. (: 13 en 14)

Pas als we hier ‘amen’ op kunnen zeggen mogen we ons zelf bij deze woorden insluiten en met Paulus praten over ‘wij en ons’, tot lof en eer van Christus.

In vers 15 valt Paulus terug in ‘ik en u’. Hij dankt God voor het geloof van de Efeziers en wenst hen de wijsheid van de Heilige Geest toe, (: 15, 16 en 17) verlichte ogen van het verstand, de heerlijke erfenis (: 18) en de overtreffende grootheid van Gods kracht te zien, in de opwekking van de Heere Jezus Christus uit de doden. (: 19 en 20) Hij is aan Gods rechterhand, een teken van de belangrijkste Persoon. Hij staat boven alles én alles is Hem onderworpen. Hij is het Hoofd van de gemeente. (: 22) Hij is het hoofd, de gemeente Zijn lichaam, de vervulling van Hem. Christus zorgt voor de gemeente en vervult haar met Zichzelf, maakt haar helemaal compleet, vol. (: 23)

Duidelijk is dat Paulus het hier over de gemeente van Jezus Christus heeft als hij is hoofdstuk 2 verder gaat. Hij wordt heel persoonlijk: Ook ú heeft Hij levend gemaakt. U was dood door de zonde, door satans macht. (: 1) Wij, Paulus betrekt zichzelf er weer bij, wij waren allen van nature kinderen des toorns. We zijn niets beter dan al de anderen. Het was onze natuur geworden tegen God in te gaan. (: 3)

En dan vers 4: Maar God! Maar, dat wijst op een tegenstelling. De grote liefde die Hij voor ons had bewees Hij door uit genade zalig te maken. Je kunt ook zeggen: Hij wilde ons genezen. Ziek waren we in ons zelf. Doodziek. Hij genas ons. Paulus gaat nog verder. We waren niet doodziek, we waren dood! Maar God maakte ons met Christus levend. We zijn met Hem opgewekt en met Hem in de hemel gezet. Horen we dat? Hij heeft ons met Christus in de hemel gezet! (: 6). Vanuit Gods oogpunt zijn we daar al zodra de Heere Jezus Christus voor ons, voor mij heel persoonlijk, dé Middelaar werd. Ten diepste al met Pasen, toen Christus uit de doden opstond. Nog voordat we het zelf wisten, wist God het al, heeft Hij ons al in de hemel gezet. Een plek gegeven. Wat een troost.

Uit genade zalig geworden. Uit genade een plek in de hemel. Genade. Gratis. Gratis? Er was er Eén, die duur heeft betaald. We zijn duur gekocht met het bloed van Christus. Het kostte Hem zijn leven, het kostte Hem de dood. Hij de vloek, wij de gerechtigheid. Hij de dood, wij eeuwig leven.

Maar Hij is opgestaan. De dood heeft het einde niet. Satan is verslagen. Er is redding, verlossing, eeuwig leven voor een ieder die gelooft. Omdat Jezus Christus de dood heeft overwonnen!!

Pas het maar toe op je eigen leven. Belijdt Hem uw zonden en geef Hem uw leven. Want Hij deed dit ook voor u, voor jou, voor mij. Er was geen druppel bloed te weinig: Hij betaalde voor al onze zonden, voor een ieder die gelooft. Nam Hij ook uw schuld en zonden op zich?

Opdat ik niet hopeloos sterven, maar Uw heerlijkheid zou erven.

Duizend, duizendmaal o Heere, zij U daarvoor dank en ere.

Gezegende Paasdagen toegewenst!!!

Jezus leeft!

-Kom Poes, werken!
Dwingend klinkt Robs stem en automatisch reageer ik op zijn koosnaampje voor mij.
Ik ben helemaal geen spelletjes mens, maar ja, Rob wel.
En als hij eenmaal wat in zijn hoofd heeft...
Ik kan enkel nog sturen, of uitstellen, maar van dit spelletje meespelen kom ik niet af. En aangezien het me nu beter uit komt, dan op een ander moment, nu dus maar. Hebben we het maar gehad hè.

Op de tafel, waaraan Rob vol ongeduld wacht, staat een zwarte beker. Daarin de dobbelstenen met letters.
-Wie het eerst 'Jezus leeft' heeft. Dat wordt het spel.
Ik heb altijd pech met zulke dingen, weet je dat? Rob niet.
Ik stop na 15 keer gooien, zonder iets voor elkaar te hebben gekregen. Rob heeft met 14 keer gooien de woorden staan! Hij weet exact op welke dobbelstenen de J, Z en U staan. Deze drie letters komen maar één keer in het spel voor. Híj weet welke dobbelsteen hij niet moet nemen, ik niet. Arme ik....

Maar, het resultaat mag er zijn. Dat zie je op de foto hierboven.
- Goed ben ik hè, Poes? Ik ga er een foto van maken!

Sinds we op onze kast het Paasverhaal hebben uitgebeeld(klik), is hij erg druk bezig met nadenken over pasen. En bedenkt hij zelf dingen om hier ook creatief mee bezig te zijn. En dat vind ik een erg leuke vooruitgang.


En zo leven we met elkaar toe naar Goede vrijdag en Pasen. Morgen de zevende lijdenszondag alweer. Wat gaat het snel hè. Ik wens jullie allemaal een goede stille week toe. Zorg er voor dat je stille tijd hebt, stille dagen. En lees Efeze 1 en 2 eens. Daar kom ik nog wel even een keer op terug. Voor nu wil ik alleen maar zeggen: Jezus leeft! En wij???

Make a difference: de voetafdruktest

Ik schrok me wild! Ik deed, op advies van dat ene boekje: Make a difference de voetafdruktest: Hoe groot is mijn stukje aarde? 
Ik dácht dat ik wel aardig 'groen' leefde... Maar toch...

Hieronder zie je de uitslag. En ik raad je aan, ga eens naar de site van het Wereld NatuurFonds en doe de test ook eens. Zo gedaan. Eens zien hoeveel aarde jíj nodig hebt...
Mijn wens voor ons gezin: graag 2,5 aardbollen.
Offe...moet ik anders gaan leven??

En de meest moedige mensen geven hun uitslag ook even door!

De Voetafdruktest: hoe groot is jouw stukje aarde?

Je hebt de test doorlopen

Jouw voetafdruk is:

4.49 hectare

Als iedereen zo zou leven als jij, dan hebben we

2.5 aardbollen nodig.

De voetafdruk van de gemiddelde Nederlander is:

6,3 hectare

© Wereld Natuur Fonds 2011

 

 

 

 

Cake-pops en judowedstrijd

Zaterdag....pffff.... is voorbij. Hèhè. Ik loop er nog van uit te hijgen, de zondagse rustdag ten spijt. Waar ik overigens erg van genoten heb.
Willeke ging voor een goed doel cake-pops versieren. Het was een heel karwei. Te veel voor één persoon. En wat doen mama's dan??? Juist: helpen. Om tijd én keuken te sparen. Ruim drie uren zijn we samen bezig geweest met het versieren van 160 (!) cake-pops.
Eén ding is nu duidelijk: zoveel doe ik nooit meer. Hoewel het voor 20 of zo wel leuk is...


Wel leuk hè. En lekker!!!!!

Ondertussen mocht ik ook nog genieten van een gave judowedstrijd. De eerste van Rob. Hij is pas begonnen, januari 2013 en heeft al wel de gele slip. Het was gaaf om te zien.
Rob vond het fijn als ik niet zou blijven kijken, direct naar huis ging. Maar eenmaal daar was hij snel overstag. Wat een drukte! Wat een ouders! Hij klampte zich aan me vast om me niet meer los te laten. Behalve tijdens de wedstrijden dan. Gelukkig maar...

Rob speelde twee potjes gelijk en verloor twee potjes. Best knap, als je bedenkt dat het allemaal geleband-kinderen waren ...
En volgens Mark, de judoleraar is het net zo knap om iemand in de houtgreep te krijgen, als op de grond te blijven liggen! :-)

Spannend!!!!

De poule, met medaille om de nek of in de hand!
Helemaal rechts is Rob

Als klapper op de vuurpijl hadden we 's avonds nog een concert. Maar daarover de volgende keer meer!

Een eigen facebookaccount, kattenbrokken en nog meer verrassingen

Het lawaai in de slaapkamer van Willeke maakt me afgrijzelijk hard wakker.
Wat ís er aan de hand?
Na een onrustige nacht waarin ik Geert twee keer terug naar bed heb gebracht ben ik nog helemaal niet bereid wakker te worden.
Maar ik zal er wel uit moeten, als Willeke ook al zover is.
Net als ik mijn voeten voorzichtig op de koude vloer zet, mezelf in mijn badjas prop en in m'n sloffen schuifel krijg ik mijn eerste felicitatie.
"Mam! Je hoeft alleen nog maar te bevestigen, dan heb je je verjaardagscadeau.
'Waar heb je het over", snurk ik.
FACEBOOK!!

Ooo???? Jaaaa!!! Ik ben jarig!!
Willeke maakte voor mij een facebookaccount.
"Dat is toch echt een must mam, tegenwoordig", zei ze in eigen pubertaal.

"Poe-oes, Poe-oes!! Je bent jarig!!"
Met een stralend hoofd feliciteert Rob me.
Aan zijn koosnaampje zijn we allang gewend, maar dat ik van hem twee knuffelmuisjes kreeg...
"Kun je lekker smikkelen, hè Poes?
Geert komt aanzetten met een zelfgemaakte doos kattenbrokken. Voor als de muisjes op zijn...

Zo werd mijn verjaardag ingeluid. Door ieder van de kinderen op een heel speciale manier. Want al deed Jorike dan gewoon: gefeliciteerd, hier is het cadeau en een zelfgemaakte kaart, de liefde in haar ogen maakten het heel bijzonder. En dat ze me hielp apelstrudel te maken en daarmee riskeerde dat ze te laat op school kwam :-)

Manlief had de spanning in de ogen staan toen ik een lekker geurtje uitpakte. Had hij het goed gedaan?

Wat een rijkdom, wij allemaal, als gezin compleet, met elkaar op het bed de feestvreugde delend.
De verrassing was nog groter toen ik buiten ons lekker warme huis een prachtig witte wereld zat. Sneeuw! Wow. Op mijn verjaardag! Nog nooit gebeurd!
En toen ik de mailbox opende was de verrassing compleet: tig mailtjes. Allemaal facebookvrienden. Kennelijk heb ik die nu...

Nou, ik laat me voor vandaag maar verder verassen. Ben benieuwd!

Kou-ou-oudddd

Brrrrrrr, wat is het kou-ou-ouddddd...
Nadat ik vanmorgen Rob naar school fietste, lijkt het of ik niet meer warm word.
Wat een verschil met vorige week!
Nu houd ik erg van kou en sneeuw, maar dit is me een beetje té ...
Die wind is zo vals, zo guur!

Er stond mij maar één ding te doen en dat is direct door karren naar de supermarkt. Al heel veel boodschappen voor mijn komende verjaardag gedaan, omdat ik de rest van de week niet veel tijd meer heb. :-(
Nu dus echt opwarmen.
Handen rond een beker hete koffie, wat warm naar binnen wordt geslurpt, zodat de ingewanden ook weer warm worden. Ondertussen lees ik met een warm gevoel jullie blogs. dat doet me goed.
Zometeen gaat de pc uit, want ik ben van plan te gaan sporten. Lukt ook alleen vandaag, deze week.
Als ik nu stevig doortyp en me inleef in jullie gebeurtenissen heb ik de warming-up al wel gehad.
Ben ik lekker snel uitgesport...

Volgende taak: houtkachel aan en de kamer op orde brengen na het weekend. Het is alsof er een stel zwijnen heeft rondgedoold... Dat staat zo raar voor al de visite die me komen feliciteren, donderdag.
Mocht ik het hierna nog koud hebben, dan kan ik altijd, net als de koning van Siam, m'n hoofd in de kachel douwen. Maar ja, dan ben ik nog niet jarig...