Een lieve moeder uitgezocht

Het is al weer zo lang geleden dat ik op deze manier aan het schrijven sloeg. En dat terwijl er hier zoveel gebeurt! Ik kan elke dag wel wat schrijven, maar juist doordat er veel gebeurt, lukt dat dan weer niet.
Allereerst even een geruststelling: de vissen leven nog. Allebei ja. Ze hebben een gevecht geleverd van leven op dood, maar kozen ieder voor zich de minste te zijn en elkaar in lieve vrede te accepteren. Kijk, daar kunnen we nog wat van leren, lijkt me.
Weet je even niet waar ik het over heb, een blogje geleden vind je het indrukwekkende verhaal van deze domme mama, die er een vis bij kocht...

En verder... waar zál ik beginnen?
Manlief loopt weer wat. Dat is zeker het vermelden waard. En erg fijn voor ons allemaal.
De jongens gaven hem zo'n groot compliment, de rillingen liepen over mijn rug.
'Pa, zo zei Rob, ik vind dat je een heel lieve moeder voor ons hebt uitgezocht.' En stralend kijkt hij van mij naar z'n papa en terug.
Geert gaat er gretig op in:'Dat ben ik nou eens helemaal met je eens.'
Hiermee te kennen gevend dat dat meestal niet het geval is.
Zulke momenten hè, daar genieten we zo van. Die oprechte en directe uitspraken van iemand met autisme. Zo puur en eerlijk.
En dan denk ik: ach, wat missen mensen zonder autisme toch ontzettend veel. Net als hun ouders trouwens.

Verder ondergaan we de perikelen van het einde van het schooljaar gedwee. Wat moet je anders hè?
Voor Geert nog één weekje: volgende week dinsdagavond neemt hij afscheid z'n school. En wij met hem. Einde van 16 jaar basisonderwijs. Wat dat zegt? Dat we oud worden, ja ik weet het. En, denk ik dan, nou én? Zo is het nu eenmaal en ach, ik vind het wel prima.
Geert zelf vindt het wat lastiger, dat afscheid. Spannend vooral. Samen met het moe zijn wat zo bij deze tijd hoort, is het hier soms net een rustoord :) Een heel gespannen rustoord met vooral veel stress. Je begrijpt: we kijken uit naar de zomervakantie. Even lekker niets. Even lekker weg. Waarheen? Nog geen idee. Iets met rust. En zonder stress. Maar of dat gaat lukken?

Het lijkt me het beste als we kijken naar die vissen en leren de minste te zijn. Dan wordt rust vrede en accepteren we elkaar zoals we zijn. Dat voelt vast als een vis in het water. Zo goed.

Hoe verzorg ik mijn goudvis?

- De vijf konijnen daar in de tuin in dat grote hok, die zijn wel mooi van Willeke, Jorike en papa! Rob heeft dat andere konijn. En ik? Ik heb een VIS! Geert spuwt het woord bijna uit zoals Jona uitgespuwd werd door net zo'n beest. Minderwaardig kijkt hij naar het vissenhok, waar enkel wat groen te zien is, door de vele alg.
Wat hij dan zou willen? Een gerbil, of een hamster. Valt me alles mee dat hij het niet heeft over hagedissen of baardagamen.
Geert veegt al z'n zakgeld en vakantiegeld én verjaardagsgeld bij elkaar en zoekt op marktplaats naar een geschikt hok voor een beest. Hij schaft een hamsterkooi aan en daarna ook een... hamster. Goudhamster, ma! Oké, goudhamster.

Wat verdrietig kijk ik naar ons aquarium. Groen, heel groen en maar één vis. Ik vertroetel hem, ik aai hem, ik geef hem veel eten, ik geef hem geen eten, ik maak z'n water súperschoon en lekker warm. Ik houd het water vies en koud, maar niets helpt. Dood gaat-ie echt niet. Zo jammer. Zo alleen, dat visje...

Dan besluit ik over te stappen naar de allerlaatste noodsprong. Ik verzamel alle moed en vraag in de dierenspeciaalzaak om een vis. Zeker weten dat ik dat liever bij de vishandel uit Scheveningen doe, trouwens...
Even later loop ik met een nat zakje groen en een nog natter zakje vis de winkel uit.
Eenmaal thuis zet ik het nog nattere zakje vis in het aquarium, haal het groen uit het zakje voor extra kleur...

Manlief lacht zich slap: een vis... Weet je niet meer dat deze vis die ander doodgebeten heeft? Huh? Nee, dat weet ik niet meer. Ik heb niets met dieren en bemoei me er doorgaans niet mee. Dus dat krijg je er van.

Als Geert een klein uurtje later thuis komt vraagt hij zich af wat die dode vis daar in dat zakje doet.
-Wat nou dood, heb ik net gekocht! zeg ik smalend. Hoe komt-ie daar nou bij...
Geert kijkt minstens zo spottend terug.
- Moet je wel het zakje open maken, moeder...

Om te bewijzen dat mijn domme gedrag echt niet de bedoeling was, de vis was toevallig wel bijna drie euro's! trek ik het elastiekje van de zak af en blaas... De vis kronkelt. En nog eens. En weer. En aangemoedigd door mijn gejuich, zwemt hij geheel zelfstandig het zakje uit.

En dan gebeurd het: de ouwe vis ziet zijn maatje, schiet erachter aan en samen zwemmen ze als een gek door hun huisje. En nee, zeker niet gezellig... Of die nieuwe dat overleven gaat? Dát durf ik niet met zekerheid te zeggen. Maar gaat-ie dood, dan gaan ze samen het riool in.  Moet-ie maar niet zo vals doen, toch?

Enkelbanden gescheurd

Geschuif met dozen, gepraat van stemmen.
'Hallo daar! Kan het wat zachter! Ik slaap.' Moeizaam draai ik me weer eens om en knipper met mijn ogen. En nog eens. Wát zie ik daar? Mijn man! En mijn dochter. In de hal. Lamp aan. Midden in de nacht. En ik dacht nog wel dat ik droomde!
Verbaasd kijk ik op mijn wekker. De rode cijfers staan op 23.05. Volleybal!!! Als een pijl schiet ik uit mij bed en in mijn pantoffels.
-Wat is er?, vraag ik geschrokken.
Als ik een half uurtje later weer tussen de lakens schuif, nu naast mijn man, probeer ik de slaap weer op te pakken. Maar dat gaat niet zomaar. Honderd gedachten dagen me uit wakker te blijven.
Hoe moet dat deze week? Kamp van Rob? Verjaardag manlief? En naast me mijn man met een dubbeldikke enkel en voet. Gevallen met volleyballen. Geblokt, maar nu niet door de hartblokkers. Het ging alleen wat ongelukkig. Kan gebeuren. Niets aan te doen. Maar wel even lastig...

De volgende morgen maakt de foto op de poli duidelijk dat de voet niet gebroken is. De huisarts constateert wel gescheurde enkelbanden en een stevige kneuzing. Voorlopig even heel rustig aan doen en intapen. En blijven bewegen. Want kans op trombose is bij dit mannetje wat groter dan bij anderen.

De krukken zijn gehaald, de voet ingetapet. extra paracetamollen ingeslagen en de spciale dokterssok gaat aan. Dé sok die Rob altijd aan deed als hij wéér geholpen moest worden aan een ontstoken teen...

Terwijl man zijn verplichte rust houdt - en daarvan baalt- ren ik me tureluurs van winkels naar kamp (Rob wil er echt níet blijven slapen), naar huis, naar sport, naar werk, naar muziekschool, naar winkel, naar huis naar ....
Maar ach, dat is te overzien. Zes tot twaalf weken geeft de huisarts aan. En met hem zeg ik: fijn dat het alleen maar de enkel is. Want die reactie was hartverwarmend!!

Afwas gezocht!

Het is nu al weer ruim een jaar geleden dat Rob van school veranderde. Een verandering die hem alleen maar goed heeft gedaan.
Momenteel geniet Rob erg van zijn stage in een PTC+ Hotel.
Wat hij daar doet? Housekeeping, jaja... hotelkamers schoon en netjes maken. Laat dat nu net een hobby zijn van hem. Schoonmaken.
Maar dat is natuurlijk nog niet alles. Ik bedoel, in een hotel is meer werk aan de winkel.
En dus staat Rob ook met zekere regelmaat in de keuken. Let wel, de spoelkeuken. En dat vind hij helemaal fantastisch.
- Of dat niet een beetje saai is, vraagt Geert.
Rob snapt het niet. Saai? Ik help hem
Het werk in de spoelkeuken is namelijk super afwisselend. Je moet niet alleen weten hoe je een bord afspoelt en in de vaatwasser zet, maar ook hoe dat werkt met een kopje, bestek, een schaal of pan.
Verbouwereerd kijkt Geert me aan. Een beetje spottend, zo van: is dat alles?
Maar Rob knikt enthousiast. Zeker weten dat het afwisselend is. Een nauwkeurig werkje ook nog zelfs.
Als hij wat later de afwas staat te doen - hij is gewoon aan de beurt hoor, ik maak geen misbruik van zijn hobby :) - vraag ik hem: wát vindt je nu zo leuk aan afwassen?
- Daar maak ik mensen blij mee, zo antwoordt hij direct.
- Maar, zeg ik, dat kan toch ook anders. Een kaartje maken en opsturen bijvoorbeeld. Daar maak je toch ook mensen blij mee?
- Jaaaaa, maar dit is anders. Hier maak ik mensen blij mee én het ruimt gelijk goed op.

Achteraf bekeken had ik deze hobby al aan zien kunnen komen toen we een jaar of 6 geleden met de familie op vakantie waren. Zo'n huis met tig kamers en minstens vijf keukens. Met een karretje om de vaat op te halen en een afwasmachine voor een heel weeshuis, zo groot. Rob had de week van z'n leven. Hij racete overal met die kar heen, vulde de afwasmachine en haalde hem weer leeg en was ons zo tot grote steun. Toen al. Heerlijk, de toekomst wat betreft afwassen ziet er heel goed uit!
Trots op mijn zoon!!!

Spring in het diepe

Dit hangt bij ons in de keuken.

Zodat ik het elke dag kan lezen

en er weer aan herinnert wordt.

Met dank aan de EO Visie

en Matthijn Buwalda

Pasen: Jezus leeft!

De dagen rijgen zich aan één en voor je het weet is het alweer Pasen.
Gelukkig zijn er een aantal goede boekjes en acties, die me hielpen voor te bereiden op dit zo bijzondere feest.
Het boekje wat ik in mijn vorige blog noemde was erg tot zegen. (Het zevenvoudig wonder, Wilkin van de Kamp). De veertigdagenkalender van st. Tear (Tegen Armoede) lazen we aan tafel. Vanavond was er een stukje wat me enorm aansprak.

'Waar wij zo verbonden zijn met God, hoeven we niet meer op zoek te gaan voor houvast voor onszelf, maar komt er ruimte  om er te zijn voor anderen.'

Het ging over het kruiswoord 'Mijn God, Mijn God, waarom hebt U mij verlaten?' De meest zware tijd voor Jezus brak aan: ook Zijn Vader stond niet meer achter Hem. Liet Hem alleen lijden, zodat wij nooit meer door Hem verlaten zouden worden, staat er ergens anders in de Bijbel. Is dat niet fantastisch??

En op het moment dat je weten mag dat de Heere Jezus dit ook voor jou deed, mag je je geborgen weten in Hem. Draag je Zijn identiteit. Ben je helemaal met Hem verweven.

En dat dan uit gaan delen aan anderen, die deze rijkdom nog niet kennen. Wat een opdracht! Wat een fantastisch idee ook.

Soms (of regelmatig?)  komen er dan ook mensen op je pad, met wie je een stukje op mag lopen. Voor korte of langere tijd. Met wie je praten mag over het grote werk wat Jezus voor ons deed. Kun je er zijn voor de ander, omdat je weet wie je bent in Christus Jezus.
Met Hem gestorven en weer opgestaan, mag je leven voor Hem en de ander. Zijn Liefde uitdelen.

Met het oog daarop wens ik jullie voor morgen allemaal een dag toe waarin je de dood van de Heere Jezus met heel je hart mag gedenken en doorleven.
Maar daarna mogen we feestvieren en wens ik je heel gezegende, rijke en vreugdevolle Paasdagen!!
Want: JEZUS LEEFT!!

Zijn liefde geneest

Al die gevoelens van onmacht, onbegrip en teleurstelling tegenover blijdschap en troost maken me bekaf. Herkenbaar? 

Het was een moeilijke zondag en, zoals bij mij past, blijf ik daar meestal nog wel even in hangen. 
Ik vond het lastig mensen te ontmoeten. Mensen die er van af weten. En dan vragen zouden gaan stellen. Maar gelukkig, dat gebeurde niet. 
En uiteindelijk overwon de blijdschap het van de pijn.  
Blijdschap, vraag je? Ja, ergens in mijn hart was nog dat diepe verdriet, maar de blijdschap is er ook. Een intense vreugde om dat ik nu weet dat het niet gaat om wat mensen over je zeggen, om wat mensen over je uitspreken, om wat mensen doen. En dan bedoel ik, voor alle duidelijkheid, mensen in het algemeen. Het gaat om Jezus. Mijn Heiland en Verlosser.

Woensdagmorgen, vorige week, las ik het stukje van de veertigdagentijd uit het boekje van Wilkin van de Kamp, Een zevenvoudig geschenk. En echt, ik was helemaal de tel kwijt, dus ik las niet het stukje wat aan de beurt was. Nú doet een boekenlegger wonderen :), maar vorige week was ik nog niet zo helder.
En ik las in het stukje, wat dus eigenlijk niet aan de beurt was, het volgende:
'Als je gelooft in Jezus, dan wordt je leven niet langer bepaald door wat jou is aangedaan, maar door wat vóór jou is gedaan aan het kruis.De waarheid is dat Jezus slachtoffer werd in jouw plaats. Hij wil niet dat jij nog één minuut langer vasthoudt aan je rol als slachtoffer, maar dat je het wonder van het kruis omarmt, zodat zijn liefde je hart kan genezen.'

Voelde ik me slachtoffer? Hm, misschien een beetje. Was dat terecht? Wie weet... Maar daar gaat het nu niet om. Het gaat er om dat Jezus me daarvan kan bevrijden, juist omdat Hij Slachtoffer (en neem dat woord dan maar heel letterlijk) werd in mijn plaats. 

Dat Zijn liefde zo groot is dat Hij voor mij aan het kruis ging. Dat Zijn liefde zo groot is, dat Hij in staat is mij te genezen van de pijn die er is. Dat was zo heerlijk om weer eens te lezen. De pijn blijft. Maar overheersen doet het niet meer. Vreugde en blijdschap overheersen. Ook als ik eens met iemand spreek hierover en toch weer volschiet, is de blijdschap er omdat ik weet: het draait om Hem. Om Hem alleen. Mensen vallen weg. Omstandigheden ook, alleen Hij blijft over. Wat wil ik nog meer? Goddank dat Hij zijn Zoon gaf om zonde, pijn, schuld en schaamte weg te nemen. 
Deed Hij voor mij. Deed Hij ook voor jou. Weet je dat al?? 

Komen bij Jezus

Zij gaan, zij niet

Zij mogen, maar zij niet

Hartverscheurend

Huilend moederhart

Jij hebt lief?

Oké, dan nu even niet

Het voelt als fout

en zondig

en mislukt

Teleurgesteld

in mensen

Boosheid is er

Eenzaamheid wint

wint het van het goede

aan Tafel

O God, hoe moet het dan?

Wees eens duidelijk, alstublieft?

Ik weet het niet

echt niet meer

Maar dan!

Komen

Bij Jezus

Hij voor mij

Waar mensen teleurstellen

Hij niet

Ik ben met je

Al moet je door het water gaan

Al ga je door het vuur

Ik ben met je

Ja Heere

Uw stok 

Uw staf

Die ondersteunen mij

Niet mensen

Maar U alleen

blijft over

Dank U wel

voor Uw genade

voor haar

en voor mij

Game over!

Zondagmorgen. De computer staat aan, de dienst begint.
Rob wil niet meer naar de kerk. Ons gebouw is gesloten en een nieuw gebouw lukt hem momenteel gewoon niet. Tegelijk grijpt hij dit aan als een puberverhaal: ik ben puber, dus geen christen. Waar hij die onzin vandaan heeft? Geen flauw idee. Maar ik krijg deze denkwijze niet gecanceld.
Jammer, want nu zitten we weer om de beurt thuis mee te luisteren.

Gelukkig gaan we zo wel naar de aangepaste dienst. Dat wil hij niet, zegt Rob, maar hij gaat zonder mopperen mee. Dat scheelt weer.
Verder laten we het even zo. Hoe meer we het er over hebben met hem, dus bozer hij hierover wordt. Helemaal afhaken lijkt voor hem geen punt, maar voor ons wel.

Dus... de computer staat aan, de dominee is begonnen. Rob neemt zijn plek in achter de pc en start een spelletje op. Ik ben er achter gekomen dat hij dan even goed alles hoort wat dominee zegt. Misschien zelfs wel beter dan in de kerk.

- Gij zult niet echtbreken, dat is: overspel plegen', zo klinkt het door de woonkamer.
Rob reageert direct, want deze uitleg er bij horen, is nog vrij nieuw voor hem.
- Overspel? Dan is het spel over. Game over!!!

Ik hoor verder even niet veel meer. Letterlijke vertaling van het woord overspel is best een pittige. Dan is inderdaad het 'spel' over. Uit. Met alle ellende van dien. Door Robs vrije vertaling komt het opeens stevig binnen. En zacht bid ik voor allen die lijden onder deze vorm van het spel. Van verliezen. Van 'Game over'. Voor mannen en vrouwen, voor de kinderen vooral. Die dit geen spel vinden. Maar voor wie dit realiteit is. Voor hen die voelen: de levels zijn op. Geen uitzicht op herstel. Game over. Het is voorbij. Wat blijft is de pijn. O God, ontferm U!

Zomaar samen wandelen

-Hallo-oh!!
Enthousiast zwaait de dame aan de overkant naar me. Een oudere vrouw, die ik tijdens het sporten wel eens groet.
Ik had haar al zien lopen, want ik liep schuin achter haar. En 'k liep te dubben: zal ik ... of zal ik niet...

Het is zondagmiddag. Tijd voor een stevige wandeling. Gelijk even een kaartje door de bus gooien bij mijn oom en tante, een eind verderop. Als ik doorloop in mijn eigen tempo, ben ik met ongeveer drie kwartier weer thuis. Heerlijk is dat. Zo snel doorlopen dat eenmaal thuis, je benen er van tintelen.

Dus vandaar mijn twijfel. Want met iemand meelopen, dat is: tempo aanpassen, route misschien wel. Praten. En luisteren. Wil ik dat nu?

Maar haar blije geroep trekt me over de streep. Een klein stukje samen op, dat is natuurlijk niet zo'n probleem.

Ik loop met haar mee en hoor veel over haar. Een inwoner uit het oude Joegoslavië. Getrouwd, kinderen, gescheiden, oma, 76 jaar.
Nee, mijn tempo houd ze niet bij, dus pas ik me aan. Rondje stadspark samen. Daarna ga ik alleen verder. Denk ik.
Maar deze dame, ik weet nóg haar naam niet, besluit met me mee te lopen. Ik vind het inmiddels allang best. Het is een gezellige prater.
Langzaam stuur ik het gesprek aan op het geloof. En als ze me vraagt wat ik dan geloof vertel ik haar over Jezus. Over Zijn liefde en Zijn vergeving voor mij. Stralend glimlacht ze me toe.
-Dan geloof je hetzelfde als ik.
En we krijgen het over verschillende geloven maar vooral over verschillende belevingen. Ze ergert zich aan onze mooie kleren, grote hoeden - breed meet ze ze uit :) - en ons geklets terwijl we naar de kerk lopen.
-Dat kan toch niet als je gaat bidden tot de heilige God?

Ik begrijp haar frustratie wel een beetje. Tegelijk is het een cultuurverschil. Waar ik overigens veel van leer.
Als we weer terug zijn bij het stadspark gaan we ieder onze eigen weg. Een uur hebben we samen gelopen. Ik besluit nog even een snelle pas te gaan, in plaats van rechtstreeks naar huis te wandelen. Twintig minuten later kom ik thuis. Met tintelende benen, een leeg hoofd en heel voldaan.
Soms brengt God zomaar mensen op je pad, waar je heel veel van leert. En samen maak je het verschil!