Hehe, heerlijk. De keukenkastjes zijn schoon! Twee keer per jaar is dat echt wel een vereiste. Maar ik vind het altijd zo'n klus! Gelukkig zit het er nu op. En het aanblik is fantastisch! Als ik tenminste de kastjes open zet!

En...we hebben vakantie geboekt. Als alles goed blijft gaan hopen we al op 1 juli te vertrekken naar Weert. Een Roompotpark. Nee, helaas, de zee zat er even niet in. Dat wilde ik graag. Maar het lijkt er op dat het weer momenteel zo stabiel blijft als dat het nu is: fris en regen. Nou, daarover gaan we dus even niet mopperen, over regen. Dat is zo hard nodig! Dus nu hebben we een park gevonden met veel activiteiten op het terrein. Zwembad, klimmuur enzo. En bij mooi weer kunnen we waterfietsen en nog tig andere dingen ondernemen. We hebben voor een week geboekt. Dit vanwege de tweede stroom vakantiegangers.

Vorig jaar liepen we daar nogal tegenaan. De eerste week was heel rustig op het park, de tweede week stroomde het vol. Prima natuurlijk, iedereen mag op vakantie, maar voor Rob werd het toen te druk. Hij wilde bijvoorbeeld helemaal niet meer naar het zwembad. Dus nu een weekje. Wie weet gaan we later in de vakantie nog eens een paar dagen, richting zee dan, dat wel.
Dus eigenlijk is het wel heel prima, dat die keukenkastjes klaar zijn. Hoef ik alleen nog maar de ramen en de rest bijhouden voor ik op vakantie mag. Mmm, nu al zin in!

Gisteren naar de 'nacht van het gebed' geweest. Dat gaat uit van 'Open Doors' en er wordt dan een nacht lang gebeden voor vervolgde christenen in landen als Afganisthan, Noord-Korea en zo. Hoewel mijn energiebron niet heel vol meer was, ik ben maar even geweest, was het heel indrukwekkend om samen met zoveel mensen uit onze stad samen te bidden voor medegelovigen. Broeders en zusters, hoewel we ze zelf niet kennen. Mooi is het dat kerkmuren dan wegvallen en enkel gebed overblijft. Het uithoudingsvermogen van Willeke was beduidend langer, zij kwam pas om drie uur thuis. Moe, maar enthousiast door iets te doen, bidden, voor anderen. Want ja, het lijkt niet veel wat we doen, maar gebed is wel het machtigste wapen tegen de vervolgers van de mensen daar.

Komende week gaat deze dame vasten. Vasten van de pc. Dus geen blogjes van me, maar wel een tal van andere activiteiten als verjaardagen, schoonmaken op school, vakantieboodschapjes, zwemvierdaagse (nee, ik doe niet mee, maar toch...). Maar vooral: het is zondag in onze gemeente Heilig Avondmaal. Daar wil ik niet naar toe racen. Zodoende. Mis me gerust, maarschrijf ook lekker door. Ik lees jullie schrijfsels volgende week wel weer!

Autisme en zwemmen (slot)

Wie mijn verhaaltjes een beetje volgt is misschien wel benieuwd naar het vervolg van de zwemlessen. Er is niet heel veel meer te vertellen. Tenminste...Als je rekent dat het zwemmen verder behoorlijk goed verliep en Rob steeds met heel kleine stapjes vooruitging.

Maar toen, toen kwam het moment van het zwemmen met kleren aan. Want ja, dat moet ook voor een diploma. Wat gek! Waarom?
Rob begreep het allemaal nog niet zo. Dus legden we het keer op keer uit.

Wat is dit gek en spannend!

-Stel je voor dat je in de sloot rijdt. Dan ben je toch ook niet in je blootje?

Dat geeft hilarische denkbeelden en keer op keer wilde Rob het antwoord horen. En vertelde hij het ter verklaring aan andere mensen die hem belangstellend vroegen: Zwem je al met kleren aan?
-Ja-ah, want...en dan kwam het hele ratteplan.

Maar Rob heeft een gloeiende hekel aan korte mouwen. Nu ook, zo in de zomer, het is lang of geen mouwen, maar kort is volledig taboe. Elk jaar is dit een strijd.

Terug naar de zwemles. Zwemmen met kleren, oke daarvan was hij nu overtuigd. Maar met korte mouwen?

Voor de zekerheid nam ik ook een shirt met lange mouwen mee.
-Maar luister Rob, met lange mouwen is het veel lastiger zwemmen dan met korte, hoor.
-Waarom dan?
-Omdat je dan eigenlijk meer kleren aan hebt.
En ook de zwemjuf, dank aan haar stellige optreden, gaf Rob te kennen:

-Korte mouwen. Waarom zouden we moeilijker doen dan nodig is?

En dan de waterschoentjes. Ook dit is een vraag. Waarom moet dit?
-Omdat je ook niet zonder schoeneen fiets. En weet je nog? Stel je voor dat je de sloot in fietst.
-Ja maar, dan heb ik toch geen WATERschoenen aan?? Waarom moet ik dan geen gewonen schoenen aan?

Wat zit de wereld toch moeilijk in elkaar! Wat kunnen juffen moeilijk denken! En vooral, waarom doen moeders altijd zo moeilijk??

Want: wakker worden, kleren aan (schoenen aan!), fietsen, kleren uit (schoenen uit!), zwembroek aan, kleren aan (schoenen aan!),  kleren uit (schoenen uit!), afdrogen, kleren aan (schoenen aan!),  fietsen naar school.




 

Tjonge, waar zijn we nu de hele tijd mee bezig????

Maar het resultaat mag er zijn, dat lees je hier en zie je hiernaast! 

En weet je welk hulpmiddel de leukste was? Linkerschoen rechts en rechterschoen links. Alleen dan lukte het vissestaartje. Eh,vissestaartje? Waarom heet dat zo???

Foto's van de vierdaagse en een egel

 Hier nog de laatste foto's van de avond4daagse

Eindelijk even de benen  strekken

Wachten op de medaille

Heerlijk,  een snoepje

Resultaat van Rob, voor de tweede keer meegelopen

Zojuist vonden we een egeltje in onze blokhut. Na het vastgelegd te hebben is het beestje voorzichtig naar buiten gedragen. De meiden voerden hem een vlieg... Hopelijk overleeft hij het avontuur, en ons...

Oren die horen

Nu de avondvierdaagse zojuist zijn finish bereikte herinner ik me een voorval van vorig jaar. Rob liep toen ook mee, maar gedeeltelijk. De laatste avond, donderdag deed hij helemaal, evenals de woensdag. De dinsdag werd een probeeravond voor de helft. En...hij onderging al die drukte op een rustige manier. Hij genoot er van met zijn klasgenootjes te lopen. Maar op die laatste donderdagavond gebeurde er iets, wat ik al snel daarna heb toevertrouwd aan papier. Zodat jullie er nu ook van kunnen genieten:

Donderdagavond. Al heel de avond liep Rob mee, in de grote optocht van de avond4daagse. Elk jaar weer een heel festijn, maar nu voor ons extra gaaf, omdat het boven alle verwachting in zo is dat Rob deze grote drukte aan kan. En dat voor een zak snoeperwtjes…

Als het defilé begint krijgt hij al wat snoep wat hem de beginnende vermoeidheid direct doet vergeten. We lopen langzaam maar zeker door en..hij doet het hartstikke goed!

Ter hoogte van een supermarkt, midden in het centrum staan we weer stil. Veel lawaai om ons heen: gillende kinderen, roepende ouders, gefluit en getoeter, muziekkorpsen en heel veel gepraat. Rob kijkt om zich heen, dan kijkt hij omhoog en z’n gezicht straalt. Vol verwachting blijft hij om zich heen kijken, van hoog naar laag, van links naar rechts.

-Rob, wat zie je, wat is er? vraag ik. Maar ik krijg geen reactie, wij zijn helemaal uit zijn beleving verdwenen, hij is er nog, helemaal in z’n eentje te midden van duizenden mensen..

Twee minuten is hij helemaal in trans en niet bereikbaar. Dan opeens zie ik z’n blik weer terug komen en zegt hij, nog steeds stralend:

-Ik hoor een luchtballon!!!

-Nee, joh, zeg ik, dat kan toch niet, je hoort zoveel met al die mensen.

We lopen door. Een meter of 10 verder kijkt Rob weer enthousiast naar boven.

Vol verrukking roept hij:

-Jaaaa, een luchtballon!!!!!!!!!!!!  En warempel, heel ver boven ons is er een.

-Mama, kijk het is een A3-Topdeuren-de Gelderluchtballon!

Ik prijs hem voor z’n goede oren en ogen, want in de verte zie ik een grote stip, waarvan ik weet dat het luchtballon is, maar lezen wat er op staat, nee. Hij ook niet hoor, hij herkent ze gewoon aan kleur en logo! Het maakte de avond4daagse er nog een stuk leuker op.

Dus bedankt, piloot!

                                                                 

Nieuwe week: nieuwe actie!

Nadat de rest van de week uitzonderlijk rustig is verlopen begon deze week de avondvierdaagse.
Dat kost energie en organisatievermogen. Gelukkig heb ik van dat laatste wel wat meegekregen, zodat het allemaal goed verloopt, al zeg ik het zelf. Vooral de maandag en woensdag zijn vol, omdat Geert dan ook naar zwemles moet. En omdat het hele gezin meeloopt is 'de boel een beetje aan kant hebben' ook wel handig. Dus eten koken tussen de middag (zij die er niet zijn krijgen uit de magnetron) en vroeg eten 's avonds. Zodat er afgewassen en gestofzuigd kan worden na die tijd.

Mandagavond in de regen

En dan aan de wandel. Het meeste zit er al op voor we beginnen...:-): het is altijd ontzettend druk, zodat we ver voor vertrekpunt al van de fiets af moeten. En maandag begonnen we al behoorlijk nat. Maar dat drukt de pret helemaal niet: we hebben het steeds erg gezellig. We lopen mee met de school van Rob, startnummer 18, dat betekent 18.18 uur vertrekken.

Mar dinsdagavond was er ijs!
Dank je wel, juffen!!

Al bij de eerste bocht schalt de muziek ons tegemoet. Een of ander populair liedje over vrij-zijn. Ja, dat zijn we! We lopen hier temidden van de 'rust', midden in het centrum van deze stad en temidden van gillende en joelende jongelui. We lopen vrij, ieder is vrij mee te doen, toch. We lopen vrij: de verplichte route. Niet afwijken dus! Zo vrij als een vogel in een kooitje. Maar ook dat maakt ons niets. We lopen keurig de route die beschreven is en zijn de organisatie vooral dankbaar dat ze de route zo prachtig hebben bedacht.

Dus, na twee avonden lopen gaan we stug en enthousiast door! Met als doel de medaille natuurlijk: voor mij de 17e alweer... Uitslover?? Wel nee, gewoon fanatiek!

Van gesprek naar doel...naar rust(?)

Wat een week, wat een week, zuchtte ik toen ik de agenda bekeek.

Zondagmiddag wierp ik een blik in de volgestouwde weekplanner, eigenlijk vooral om te beverstigen wat ik allemaal al wel wist. Het stond volledig in mijn hoofd. En ja, het stond ook in de agenda.

Maandagmorgen gesprek bij Eleos, over een van onze kinderen. En hoewel het een goed gesprek was vind ik die gesprekken altijd zo ontzettend heftig. Ik kom meestal geradbraakt terug. Omdat manlief de auto nodig had ging ik met de bus, dat was dan wel weer relaxed. Hoef je, vooral na zo'n gesprek, niet op te letten tijdens het rijden enzo. Nadeel is dan wel weer dat thuis de hele boel nog staat te wachten, inclusief kinderen en hun activiteiten. 's Avonds heb ik het er maar van genomen en ben ik  aquarobic gaan doen in ons plaatselijke zwembad. Heerlijk! Tijd voor mezelf! Al mijn gedachten en hersenspinsels verdwenen als sneeuw voor de zon.

Dinsdagmorgen deed ik mijn vrijwilligerstaak in de bibliotheek van de kerk. Nou ja, dat is dan wel weer erg leuk. Geen zware gesprekken, geen intensief gedoe, maar wel lekker bezig en de mensen weer blij met hun 'nieuwe' boeken. De dinsdagmiddag daaraansluitend had ik een gesprek met Boddaert, de naschoolse opvang van Rob. Daar zit je dan, met pedagoog, gezinsbegeleider en kinderpsycholoog rond de tafel te praten over je kind. Het fijne van dit intensieve gesprek was dat men uitgaat van welk doel is gehaald. Dus: je hoort vooral de dingen die goed gaan en zelfs dingen die niet meer nodig zijn.

Stel je voor: sinds Rob op Boddaert is eet hij netjes zijn eten. Ook thuis proeft hij het tegenwoordig en moet ik extra aardappelen schillen, want o ja, Rob eet thuis. Terwijl hij voor Boddaert er zelfs nog nooit een had willen proeven! Kijk, dit doel: 'het leren eten' is nu verdwenen. Dat er nieuwe doelen bij komen zul je begrijpen, maar daarmee haalden we gelukkig niet alleen maar negatief gedrag naar boven.

Op het moment dat ik daar zat te kletsen met al die -ogen, hield Rob zijn allereerste spreekbeurt. Weet je hoe spannend dat is voor ouders? Vooral als ze hem zelf gemaakt hebben en het kindjelief het wel gelooft? School werkt niet met cijfers, het gaat vooral om het 'jezelf durven presenteren'. En gelukkig dat is heel goed gegaan.

Maar we zijn nog niet klaar met dinsdag, want 's avonds stond de bespreking op school op het programma.

Dus karde, carde, ik terug naar school die avond, voor de derde keer deze dag. Deze keer wel met de auto, want mijn knieen vinden al dat getrap niet meer zo fantastisch. School werkt met hulpplannen. De doelen worden opgezet en, omdat dit de laatste bespreking was, werden de doelen besproken. En dan merken we dat er in het afgelopen schooljaar weer keihard is gewerkt. Hoewel  niet alles over rozen gaat, (zal gaan) was de juf toch vooral optimistisch gestemd. Maar ja, wat wil je: Vandaag was de schoolreis. Daar had ze natuurlijk onwijs veel zin in.

Vanmorgen dus, na de zwemles Rob uitgezwaaid. Geert ging totaal onverwacht mee. Zijn school had de hekken gesloten gelaten vanmorgen. Iets wat mij was ontgaan...

En vanmiddag hebben we straatspeeldag. Daar doe ik dus niet aan mee, maar Geert wel. Dat betekent rust in huis. Rust voor mama.

Dat mag wel, toch? Na die energievretende gesprekken? Ik ga er maar van genieten. Nu direct. Want zometeen mag ik Rob weer ophalen. En o ja, Geert moet naar zwemles en...

Daar gaan we weer...

Autisme en zwemmen (5)

Nu Rob een klein beetje angst overwonnen heeft gaat het steeds beter met zwemmen. Al een aantal weken achter elkaar komt Suzanne me vertellen dat ze vooruitgang ziet. Ik moet dat maar gewoon geloven, want alleen in de vakanties kan ik blijven kijken. Maar eindelijk is het weer zover.

Ik neem mijn teenslippers mee en een mooi boek en nestel me in een plastic stoel vlak bij het water. Terwijl Rob met Suzanne wat hulpmiddelen gaat halen houd ik me bezig met mijn boek.  Maar daarna begint het. Eerst het ritueel van het trappetje en het douchen. En daarna de rest van de les. Ik kijk mijn ogen uit. Wat gaat het goed, wat gaat het lekker.

Nu moet je bij ‘goed’ en ‘lekker’ vooral niet denken aan een kind wat bijna toe is aan zijn diploma. Maar vooral aan een jongetje wat zich inmiddels wat meer ontspannen in het water begeeft. Een jongetje die zijn hoofd een beetje onder water durft te doen. Een jongetje die 2 centimeter van zijn begeleider afstand durft te nemen.  Maar let wel, wij, de papa en mama van dit jongetje hadden  eigenlijk nooit gedacht dat het zo ver zou komen. Dus vandaar onze blijdschap en trots.

Ik volg tijdens de les de ontwikkelingen op de voet. En als Suzanne naar mij toekomt tegen het eind van de les glimlach ik haar enthousiast toe: dat ging goed hè.

Maar mijn blijdschap wordt niet zo gedeeld.

-Vorige week ging het veel beter. Hij zat nu weer veel meer bij mij. Weer veel meer afhankelijk van mij als tijdens de vorige lessen.

O. Nou ja. Dan zal het wel door mij komen. Ik zit hier per slot van rekening een grote prikkel te zijn.

We besluiten er van uit te gaan dat het volgende week weer beter zal gaan.

Maar helaas…de twee lessen die volgen zijn een enorme terugval. Dat wat Rob kon, lukt niet meer en in deze drie weken tijd rent hij hard achteruit. Pas een maand of drie later kunnen we zeggen dat hij weer op het niveau zit van voor de terugval.  Wat ontzettend jammer.

Maar ja, toch maar doorgaan: beenslag, armslag, schoolslag, rugslag. En af en toe tegenslag!

Kaakchirurg en kapper

Eerst maar eens even een berichtje aan alle bloggers. Het lukt me maar niet om te reageren. Wat vervelend soms. Maar bij deze: ik lees jullie stukjes met plezier, dus schrijf lekker door. En Gerreke wens ik vanaf deze plaats heel veel sterkte!!


Rustig maar snel lopen we de hoofdingang in, door de draaideur en ja, dan zijn we binnen. Nou ja, zo rustig als mogelijk is met een altijd pratende en stuiterende vijftienjarige naast je...
Beetje gespannen ben ik wel. We zijn laat, we hebben nog min 3 minuten...En ja, wat zal ze zeggen?
Eens even kijken, waar moeten we zijn. Ik geloof vleugel B. Jawel, daar staat het bordje al:

'KAAKCHIRURG'

Vanwege een forse overbeet komen we hier terecht. Dochterlief had haar beugel goed gedragen, maar helaas, het heeft niet geholpen. Dus toen de buitenboord uit ging, stond de kaak weer zo op z'n oude plek.

Wat vervelend. Want nu wacht toch een operatie. En daarom zijn we nu hier. De orthodontist denkt dat de bovenkaak nu wel goed genoeg staat om de onderkaak daarop aan te passen.

Dat de kaakchirurg daar anders over denkt weten we nog niet. Dat zij vindt dat een operatie momenteel niet nodig is, wordt een grote opluchting. Maar dat die operatie eens zal komen, dat is de boodschap. Maar daar kunnen we momenteel wel mee leven, besluiten we als we weer richting huis rijden.

Maar nog even terug naar die lange ziekenhuisgang. Vleugel B. Ik herinner me de vorige keer. Een wachtkamer stampvol mensen. Een zenuwachtig tikkend heertje naast me. Onrustige mensen, die dan weer staan, dan weer zitten. Nee, die wachtkamer is echt niets aan. En dan dat meisje. Ze komt de behandelkamer bijna uitrennen. Doek voor d'r mond. Tranen met tuiten. Ze geeft haar vriend (of broer, wie zal het zeggen) een stevige schop tegen zijn schenen als hij niet direct met haar mee komt richting huis. Maar ja, kan hij er wat aan doen, hij had een interessant tijdschrift. En rustig opstaand loopt hij achter haar aan. Niet meelevend, niets empatisch. Arme meid...

We staan bij de wachtkamer, links stappen we er zo in. En...tada! Wachtkamer leeg. Alleen ginds in de hoek zit een mevrouw. Dat scheelt uren wachten en een hoop ellende om je heen. Ik meld ons, terwijl Willeke op zoek gaat naar Dduckies. Vanuit de receptie krijg ik een lijst mee. Of Willeke die even in wil vullen. Een gezondheidslijst. Met vragen als: -rookt u? -hebt u suikerziekte? -nare ervaring met narcose? (Ja, wie niet..)

Willeke kan overal 'nee' op in vullen. Maar dan die ene.

-Sta je onder behandeling van een specialist? Ook nee, bedenkt moeder, de assistent.

-O, ik dacht van wel hoor, antwoord Willeke, ik ga toch naar de kapper, dat is toch een specialist?

-Voor je gezondheid? ... Ooooo.

Vanaf de overkant zie ik de andere wachtende vrouw opeens diep wegduiken. Lacht ze nu om mijn dochter?

Lege wachtkamer = geen privacy! Weet dus waar ik de volgende keer op hoop!

Autisme en zwemmen (4)

Voor onze Rob geldt: een keer iets doen is regel. Dat weten we inmiddels, maar daar zijn  we nog niet heel lang achter. Dus de tweede zwemles ging in dezelfde structuur als de eerste les: we begonnen met koffie, we eindigden met een croissantje van de supermarkt en tussendoor was de les. 

Vraag je me nu naar de nachten? De nacht voor de eerste les was hij wakker. Bleef dat zo? Goede vraag. Antwoord: Ja! Weliswaar sliep hij, maar elke nacht was hij wakker, van 1 tot 4 uur, of van 2 tot 5. In het gunstigste geval vanaf 4 uur, daarna sliep hij dan niet meer in. In het ergste geval viel hij tegen zessen weer in slaap, waarna ik hem om half zeven wakker maakte. Maar gelukkig: sinds een half jaar is zwemmen zo veilig en vertrouwd dat hij rustig doorslaapt. Dus voorlopig is doorzwemmen doorslapen. Stoppen met zwemmen, dat betekent…o, help! Daar denken we nog maar niet aan!

De tweede les ging wél anders als de eerste: Rob ging uit het groepje en kreeg vanaf toen een op een les. Individuele instructie en een eigen zwembad. Het bad waarin geoefend wordt is eigenlijk pas vanaf half 10 open. Maar speciaal voor deze lessen gaat het bad al eerder open. Maar echt alleen voor deze groep. De muziek gaat uit, de verlichting aan. Speciaal voor deze groep. Wat een rijkdom dat dit kan. Vooral als je weet dat de groep alleen uit Rob bestaat…

Rob was erg bang. Dat merkten we altijd al. Als we met elkaar als gezin gaan zwemmen verbleef hij in het peuterbadje. Nu moet hij in het diepere, kniehoogte! Maar met een geduld van , ja een hele echte zwemjuf (?) hielp Suzanne hem over zijn angst heen. Elke les begint met rustig aan nat worden in het bad, via het trappetje. Treetje lager, treetje lager, treetje lager. Beetje spetteren, beetje  poedelen. Daarna lekker douchen en dan weer rustig aan het bad in. Heel spannend, maar deze structuur was heel duidelijk. De hele les is een groot gestructureerd moment, waardoor er een bepaalde veiligheid ontstond.

En na een half jaar, toen we weer eens met het gezin gingen zwemmen liep hij zelf, voorzichtig, het diepere in. Met bandjes om en aan mijn hand, maar toch… Hij deed het wel.

Wordt vervolgd...

dag Zwitserland!

7.15 uur. Zaterdagmorgen. Bliep.Ik grijp de telefoon. Yes! Een smsje van Willeke.
'We komen tussen acht en half negen bij school aan.'
Ik reageer direct: 'sms nog maar een keer als je Vdaal binnen rijdt'.

Terwijl ik opsta en de spullen pak voor Rob, die dit weekend gaat logeren op de boerderij, krijg ik weer een bliep. 'We rijden nu Vdaal binnen'.

Matterhorn, Zwitserland

Snel eet ik iets en spring dan in de auto. Het leukste wat ik voor de hele week heb bewaard: Ik ga Willeke halen. En stil dank ik God, dat Hij voor haar en leerlingen en leerkrachten heeft gezorgd. Dankbaarheid vervuld mijn hart.

Als ik bij school kom is bijna iedereen al naar huis vertrokken. Er staan nog een stuk of tien leerlingen en de leerkrachten zijn nog een en al actie door van alles en nog wat op te ruimen.
Met Willeke gaat het minder lekker. Het laatste uur is ze nogal beroerd geweest in de bus. Ze voelt zich nog steeds niet fantastisch en heeft erge buikpijn. We bedanken de leerkrachten en gaan snel naar huis.
Daar duikt ze in haar tas om voor haar zusje en broertjes een cadeautje te grabbelen. De rest van de tas laat ze voor mij staan. Geen cadeautje, maar wel vol was. Maar dat was afgesproken...:-)
Met een zucht zakt ze achter de pc. 'O, ik heb nu al heimwee naar Zwitserland'. Wat kun je dan beter doen dan je eigen werkweekblog bekijken en bijbehorende foto's en video's? Het brood wat ik haar geef komt er weer uit en al snel kiest ze er vrijwillig (!) voor om naar bed te gaan. Binnen een minuut slaapt ze.
Ik vermoed zo, dat ze terug gaat, terug naar Zwitserland. Wat een harde werkelijkheid zal dat zijn als ze wakker wordt... Welkom thuis!!!!!!!!

PS Inderdaad harde werkelijkheid: behoorlijk ziek inmiddels...