Neem de tijd!

-Hoe ist? Vragend kijkt de fysio me aan.
-Ik ben zó moe. Met de daarbij behorende trouwe klachten van hoofd, schouders, nek en rug. Je weet wel.
-Mooi, zegtie.
En bedankt. Ik zucht.
-Ja, legt hij uit, als je zo moe bent betekent het dat het thuis weer wat rustiger is. En dat is mooi toch?

Het is maar hoe je het bekijkt. Zijn kant bevalt me wel. En ik vertel van ons tweedaagse uitje. Naar zee. Hoe we op het strand liepen. Heen ging wel, terug was moeilijker. En dan omhoog, weg van zee, de duinen in.
-Men, we hijgden als Friese peerden. Zó slecht, onze conditie. En eenmaal daarboven zijn we neergeploft en echt alles deed me zeer en voelde zwaar.

Het hoort er bij. Neem de tijd. Een rouwproces, daar moet je doorheen.
En jongste zei: rust heb ik nodig. Iets waar ik alleen kan zijn en kan lopen zonder dat iemand me wat vraagt. En dus gingen we naar zee. En wát viel dat tegen! Er kwam zoveel vermoeidheid uit in die twee dagen dat we daar voorlopig nog niet van af zijn. Het voelt een beetje zoals deze foto, die manlief maakte terwijl ik het niet wist:

Het donkere van de zee, grauw en grijs

De eenzame voeten gaan langzaam door

Het schreeuwt om rust, om een 'laat me gaan'

Alsjeblieft, mag ik even alleen zijn?

Even met niets anders dan de zee?

Geen zorgen, geen vragen, geen pijn en verdriet

Geen vermoeidheid en tranen, gewoon allemaal even niet!

Ik wist, ik was niet alleen, mijn man kwam achter me aan.

Maar kijkend naar mezelf lijkt het zo niet te gaan.

Dan lijkt het zo eenzaam, zo nietig en klein.

Soms is dat goed. Even alleen zijn.

Maar hé, ik zie nu pas: mijn schaduw gaat mee.

Het doet me denken aan Jezus mijn Heere, 

Ook als ik Hem niet zie,weet ik dat Hij er is.

Als een schaduw met me meegaat

Stil, roerloos, haast niet merkbaar.

Maar Hij is! En zal zijn.  

Tot hier toe en... niet verder?

Wijk bij Duurstede

Als de weg ten einde loopt 
en je niet goed weet 
hoe het verder moet? 
Kijk dan omhoog:
tussen de wolken door
schijnt Gods oneindige liefde
in een hemels vergezicht.

Vals alarm

De zenuwen van de ochtend zijn zo goed als verdwenen en maken plaats voor een blijde verwachting. Lang geleden dit, maar zo leuk.

Deze avond mag ik het stiltemoment leiden binnen onze gemeente, de avonden van bezinning en stilte die vooraf gaan aan Pasen.
De voorbereiding was veel, maar mooi en ik voel me een gezegend mens dat ik dit doen mag.
En dat het is gelukt, in combinatie met alles wat hier thuis gebeurd en alle pijn en verdriet en zorgen waar we mee moeten leren dealen. Goddank! Het was een welkome afleiding.

Rond kwart over zeven, als de mensen binnenkomen ga ik bij de deur staan. En ik blijf daar staan.
Ik sta daar nog als het alarm gaat. En af blijft gaan. Als er mensen uit het zaaltje komen, stoere mannen (waaronder de mijne tuurlijk), blijf ik anderen 'Goedenavond' wensen. De smile verdwijnt niet van mijn hoofd. En ik denk er geen moment aan dat het wel eens mis kan zijn. Brand of een verdacht pakketje, een terrorist of nou ja, vul maar in ....

Het blijkt vals alarm en we gaan de avond starten.

Later in bed denk ik na over dit. Een alarm, dat betekent dat je in beweging moet komen, zo zei mijn man. Ja, uiteraard, dat weet ik. Maar.. waarom gebeurde er dan niets in mij? Waarom bleef ik zo geconcentreerd op de taak van die avond?

Opeens is de gedachte er: met bazuingeschal zal Hij komen. En hoe reageer ik daarop?
Paniek? Raak ik in de war? Wil ik van alles regelen als een stoere man? Of blijf ik gewoon staan, met in mijn hoofd mijn avondprogramma? Gewoon niet verder denken, maar doorgaan met waar je mee bezig bent. Niets aan de hand, het komt vanzelf goed. Wars van alle signalen en geluiden bezig blijven met wat ik belangrijk vind.

Gisterenavond kon dat. En uiteindelijk ging de avond door. In de zaal waar we waren, zoals gepland. Zonder chaos of paniek. Alles oké. En ik las het voor uit de Bijbel, Johannes 11:

"Jezus zei tegen haar:  Ik ben de Opstanding en het Leven;  wie in Mij gelooft, zal leven, ook al was hij gestorven, en ieder die leeft en in Mij gelooft, zal niet sterven in eeuwigheid. Gelooft u dat?"

Jezus komt! Hij ís de Opstanding en het Leven. Hij komt onverwachts, met bazuingeschal. Net als een alarm wat afgaat. Je weet dat het kan gebeuren, maar je schrikt toch. Je weet dat het mogelijk is, maar je verwacht het niet. En eigenlijk komt het nooit uit. Want je wilt dit, je wilt dat en je bent overal druk mee. 

Toch gaat het voorbeeld mank. Want als Jezus komt, en dat doet Hij echt want bij Hem geldt: beloofd is beloofd, of je dat nu leuk vindt of niet... Als Jezus komt en je hoort het bazuingeschal dan zul je knielen en aanbidden. Vrijwillig of verplicht, maar Hij zal Koning zijn voor iedereen. Of je nu wilt of niet. Enige verschil tussen al die knielende en aanbiddende mensen is, dat de één Hem als Rechter ziet (en dan kun je niet meer op Hem terugvallen, maar draag je je eigen zondelast voor eeuwig mee) of je ziet Hem als Redder. Dat is genade. Iets wat je niet verdiend maar toch krijgt, omdat Hij je straf droeg en je redde van je veroordeling en zonde. Hij voor mij, dat is Pasen.
Wees je ervan bewust. Het alarm komt. Het is niet vals, maar zuiver en helder. Het alarm komt zonder dat je weet wanneer. Maar verwacht het. Want die grote dag komt. De dag van Jezus. Want Hij is Koning. En zal voor altijd Koning zijn.

Over de fotoshop en ambtenaren

-Ah nee hè.... Zucht
-Zie je nu wel, ik zei het toch?
-Dat hebben wij weer!

Mijn hersenpan slaat haast op hol, wat nu?
Dacht ik alles zó mooi voor elkaar te hebben... en het ging echt goed. Maar helaas...

We staan voor de winkel voor pasfoto's. En over een kwartier moeten we naar het gemeentehuis voor een nieuwe ID voor zowel Rob als Geert. Dat kan alleen nog maar op afspraak aangevraagd worden, dus er is tijdsdruk.
Van te voren vroeg Geert of ik wel een afspraak had gemaakt bij de fotoshop.
Maar nee, dat is niet nodig. Ze zijn altijd open als het gemeentehuis ook open is. En pasfoto's zijn zo gemaakt. Verder ben ik goed voorbereid. Ik ben zelfs langs de shop gefietst om te kijken of ze er nog zijn. En ja hoor, hun bestaan is gegarandeerd...

Het bordje hangt op 'Gesloten'. Een briefje eronder waarom en wanneer ze wel open zijn. Vandaag niet meer. En ik kan niet anders dan met mijn man mee zuchten: Dat hebben wij weer. Zó goed voorbereid, maar toch...

Gelukkig is deze winkel niet de enige dus we grijpen onze fiets, sjezen door het centrum en maken de verplichte foto's. We betalen het dubbele, of eigenlijk krijgen we de helft van wat we anders hadden gekregen, en racen terug. Gelukkig houdt het gemeentehuis rekening met telaatkomers: na twintig minuten gaan ze er van uit dat je niet meer komt. Maar die deur voor ons sluiten, was niet nodig!

Daar zitten we dan, met z'n vieren. ID-kaart Rob, ID-kaart Geert. Pasfoto Rob, pasfoto Geert. Handtekening Rob, handtekening Geert.We maken grapjes over en weer en zijn ondanks alle poespas er om heen zijn we weer helemaal blij met elkaar. Tot ik me opeens iets bedenk:

-Wil je onze ID kaart niet zien?
- Nee hoor, zegt de baliemedewerkster, ze zijn boven de 12... En ze kijkt een beetje nukkig.
Manlief rolt met zijn oogjes en lacht lief naar me. 'Sorry', fluister ik hem toe, niet goed gelezen...
Ik dacht toch echt dat we allebei mee moesten.

Eenmaal weer buiten vraagt Geert:
-Leren ambtenaren ook dat ze niet om mogen gaan met humor of zo? Net als voetballers leren hoe om te gaan met interviews?

Wat zal ik zeggen? Ze was jong? Einde van de dag? Geen gevoel voor humor? Of gewoon ongesteld? (zou Rob zeggen).

Blij dat wij in elk geval de humor van alles inzagen. Dat helpt in het echte leven. In het leven van pijn en moeite, van afscheid en verandering.

-Kom jongens, we halen nog even een broodje kebab!
Ook daar moeten ze om lachen. En zeggen geen nee!
Eetsmakelijk boys, jullie deden het fantastisch!

Wie ik nu ook ben?

Vanmorgen vroeg, toen de wekker ging, voelde ik het al: dit gaat hem vandaag niet worden. Zware benen, zware armen en zó moe. O help! Hoe ga ik dit redden?! Bidden om kracht, zeggen dat Jezus mijn Overwinnaar is en dat satan op mag hoepelen. Dat ik me niet wil laten leiden door emoties en pijn, maar in Zijn kracht mag staan om wat er allemaal gebeurt samen met Hem op te vangen.

Langzaam voel ik de vermoeidheid uit mijn lijf trekken, maar de spanning zit er nog.
De tranen komen, van heel ver en heel diep, vermengen zich met het kraanwater uit de douchekop. Ik weet niet meer welke van mij zijn, welke van hem. Maar het ontspant. Het lucht op. Ik weet niet of het door mijn hete tranen komt of door de warmte van boven me, maar langzaam aan gaat het weer wat beter.

Oké Aline en dan nu relax, spreek ik me zelf toe Vandaag moet er helemaal niets! Dus sla ik sporten over, wat ik uiteraard voor het douchen al had besloten omdat ik toen niet wist hoe ik er zou moeten komen. Maar ik kan soms zó streng zijn voor mezelf: gaat het? Oké dan nu toch nog even sporten. Maar nee, vandaag in de relaxstand, modem op 'niets moet alles mag'.

Er ligt een heftige tijd achter ons. Er komt een pittige tijd aan. Hoe het allemaal gaat? Geen idee. Maar ik blijf vasthouden aan wat in mijn vorige blog staat:

Ten diepste kan ik niets

En los ik niets op

Ten diepste ligt het leven van mijn medemens

in de handen van God.

Leven vanuit Gods volbrachte werk. Leven van Zijn genade alleen. Leven in het besef dat ik niet alles op kan lossen, dat anderen hun eigen verantwoordelijkheden op moeten pakken. En ik moet los laten. Dat klinkt heel makkelijk. Maar het is niet eenvoudig. Nee zeggen, je keuze's maken. Wat is goed en voor wie is dat dan goed? Hoe blijf ik staan terwijl alles om lijkt te vallen? Wat kan ik doen, wat moet ik laten? Nou ja, zulke vragen komen allemaal boven, steeds weer. Het is een rouwproces zonder begrafenis. Gelukkig! Maar ook moeilijk. Ik wil het niet, maar het moet. Het geeft me een nieuwe rol en ik weet nog niet zo goed hoe ik dat moet invullen. 

Ex-schoonmoeder. Dat is wat ik nu ook ben. 

In handen van God

Het idee dat je er niets meer bij kunt hebben

Vol zit met van alles en nog meer

Wetend dat wat je ook bedenkt, het niet zal helpen

Wetend dat je er alles aan doet, keer op keer

Maar ten diepste kan ik niets

En los ik niets op

Ten diepste ligt het leven van mijn medemens

in de handen van God

Het idee dat er geen schot in zit

Dat helemaal niets lijkt te werken

Wetend dat als ik me er teveel mee bemoei

Het alleen maar tegen gaat werken

Dus ten diepste kan ik niets

En los ik niets op

Ten diepste ligt het leven van mijn medemens

in de handen van God.

Maar o die onmacht, 

dat willen oplossen (had ik daar niet pas wat over geblogd?)

Dat zoeken naar mogelijkheden

Dat praten met woorden vol kracht

En... ik wacht

Want ten diepste kan ik niets

En los ik niets op

Ten diepste ligt het leven van mijn medemens

in de handen van God.

Schuil bij de Allerhoogste

Luister naar Zijn stem.

Hij wil je het goede graag geven

houdt van je, gaf zelfs Zijn  leven

Schuil bij de Allerhoogste

Luister naar Hem

Want ten diepste kun je niets

En los je niets op

Ten diepste ligt jouw leven

in de handen van God.

En ik? Ik wacht. 

Leg in vertrouwen in Zijn hand

Alles en iedereen

Ik schuil bij mijn Allerhoogste God

En wacht... op Zijn zegen alleen

Ik weet de oplossing!

- Kom maar, ik plak er even een pleister op, dan is het zo over.

- Ach meis toch, wil je even een glas water voor de schrik?

- Maar als je dit nu achter je laat en je kijkt vooruit, dan kun je toch het beste....


Herkenbare uitspraken? Wij mensen zijn nogal geneigd met oplossingen aan te komen. Voor elke wond een pleister, voor elk probleem de oplossing. Was het maar zo simpel!
In plaats van te luisteren, door te vragen, te beamen en begrip te tonen, mee te lachen, mee te huilen, komen we al snel met de oplossing die ons het meest logisch lijkt, het snelst werkt en het minst pijn doet. En walsen we zomaar over de gevoelens, de pijn en de zorgen van de ander heen.

Terwijl ik foto's maak voor deze blog moet ik daaraan denken. Wat zijn we toch meesterlijk goed in het bedenken van oplossingen voor de ander.
Onze Rob is ook erg goed in oplossingen bedenken. Op zijn eigen manier van denken en o zo logisch. Als ik verdrietig ben is voor hem de oplossing dat ik zijn rug aai. Want: "Daar worden we allebei weer blij van!"

Voor zichzelf had hij een probleempje. Hij heeft een mobiel en die mag hij in de klas niet bij zich houden. Maar vindt hij, ik doe er niets mee, dus ik mag dat wel. Om te voorkomen dat een leerkracht deze compacte wereld uit zijn (broek)zak haalt, heeft hij de volgende oplossing. Trots laat hij het me zien.

Met verbazing zie ik zijn spiksplinternieuwe vest, knal oranje met een kleine streep blauw. Op de zak. Die zat er niet toen ik gisteren dat vest kocht.

- Kijk. Rob legt het even uit. Ik heb aan de binnenkant van de zak een gat gemaakt. Daar past precies mijn mobiel in. De opening van de zak heb ik dicht gestikt, zodat het er niet uit valt. Stralend kijkt hij me aan.
- Tjonge, dat heb je goed opgelost, Rob. Maarre....
Rob praat alweer door. Hij is erg in zijn nopjes. Zo ziet niemand dat hij een mobiel zich heeft. Lachend in zichzelf om zijn eigen oplossing gaat hij verder met zijn schilderwerk. En ik? Ach, ik denk niet dat het helpt, maar ik vind het knap bedacht. En gebeurt is gebeurd.
Dus jongen, geniet er van!

De Parelduiker

Een sprong. Een plons. Wat belletjes. En dan istie weg. Op naar de diepte, het donkere, warme oceaanwater in, op zoek naar parels. De parelduiker zelf is zich niet bewust van zijn verdwijning in de diepte. Hij gaat als een speer, recht op zijn doel af, op zoek naar oesters. Zoekend denkt hij aan wat hij vinden zal, hopend op de allermooiste parel. Hij gaat voor de hoogste opbrengst. En dus gaat hij door! Er is niet veel tijd. Voor je het weet is het tijd om terug te gaan. Frisse lucht, zuurstof en een open blauwe hemel, lang kan hij niet zonder...
Kijk daar! Een oester. En daar nog één. De man raapt bij elkaar wat hij vindt, doet het in zijn net en gaat terug naar boven. Vol verwachting kijkt hij uit naar wát hij vinden zal in zijn vangst.

Eenmaal terug op het strand, maakt hij de oesters open. Te midden van hun 'drab' vindt hij de parels. Fantastisch, wat zijn ze mooi. Blij en verwonderd over wat hij vindt neemt hij de parels in zijn hand, koestert ze een moment en bewondert ze. Deze zijn voor hem, zelf gezocht, zelf gevonden. Zoveel moeite gedaan, voor een handvol parels. Alles gegeven, risico's genomen en met gevaar voor eigen leven ging hij. En nu? De beloning in zijn hand doet hem alles vergeten!

Bijzonder, zo'n parel. Begonnen als een vuiltje in de oester, wat hem irritant irriteert, maakt hij zelf de parelmoer er om heen. En maakt zo een vies klein vuiligheidje tot iets prachtig moois, met grote waarde!

In de Bijbel staat hierover een gelijkenis. Het koninkrijk van God is als een koopman, op zoek naar parels. Jezus is de Koopman. Jezus is de Parelduiker. Vanuit de hoge hemel dook Hij de diepte in, tot in het alleruiterste en meest slechte van ons bestaan hier op aarde. Hij ging op zoek naar parels. En vond... Hij vond vooral vuil. Mensen vol zonden en slechte eigenschappen. Mensen die vanuit zichzelf niets goeds meer konden. En Hij nam ze in Zijn hand, gaf Zijn leven voor hen en maakte hen van binnen en van buiten mooi, als een parel. Kostbaar, Schitterend en Bijzonder. Hij gaf alles, want Hij wilde het allerbeste!

Weet je dat geen enkele parel hetzelfde is? Weet je dat ook jij uniek en speciaal bent? De Heere Jezus gaf Zijn leven voor jou, om van jou een parel te maken. Niet zomaar één, maar van heel grote waarde. Genoeg om Zijn leven te geven en jou voor altijd bij zich te nemen in de eeuwige heerlijkheid van Zijn aanwezigheid. Door Zijn bloed ziet Hij jou niet meer als vuil, maar als kostbaar en waardevol. Zeker weten, je bent Zijn parel in Gods hand! Het allerbeste wat Hij vinden kon!
Ben jij al een gevonden parel? Hij gaf alles. Weet dat je alleen veel geeft voor iets of iemand, als je daar de waarde van in ziet. En dat ziet Hij. In jou!

Recht voor ogen - Week van gebed 2019

https://www.missienederland.nl/weekvangebed2019

-Wanneer ga jij naar Week van gebed? vraagt mijn zus via de app.
Alleen vrijdag niet, antwoord ik terug. Komt mooi uit. Zij alleen donderdag niet. Kunnen we lekker vaak samen gaan. Dat zorgt ervoor dat ik niet afhaak, snap je.

We gaan van kerk naar kerk. Door wind en sneeuw, op de fiets of lopend, warm ingepakt met sjaal, muts, handschoenen en snowboots. Naast het genieten van de www, zoals mijn zus dat noemt: wondermooie witte wereld, is het samen bidden het hoogtepunt van de week. Hoe vaker we gaan, hoe meer ik er naar uit kijk. Zoiets als: Yes, vanavond mag ik weer.

Ik vind het zó gaaf om samen te bidden. Dit jaar heel speciaal voor Indonesië. We bidden voor recht, tegen onrecht, voor vrede en veiligheid. We bidden voor onze broers en zussen in het geloof die vervolgd worden, waar dan ook. Voor mensen die lijden onder verdrukking, misbruik of corruptie. We bidden voor wereldleiders en kleinere leiders. We bidden voor de Kerk en de gemeenten wereldwijd, in Nederland, in Veenendaal. We bidden voor de wereld om ons heen. En weer: wereldwijd, in Nederland, in Veenendaal en voor onszelf.  De kring wordt van groot naar klein en andersom. We leggen alles in Gods hand en danken Hem voor wat Hij doet. Zo kunnen we het nieuwe jaar blijmoedig in, wetend dat Hij alles in Zijn hand houdt. Niets, maar dan ook helemaal niets zal Hem uit de hand lopen!

Ben je deze week nog niet geweest? Ik raad je aan te gaan. Het is zo fijn en zo goed. Durf je niet hardop te bidden? Geen nood, dat hoeft helemaal niet. Veel bijeenkomsten zijn daar zelfs niet op ingericht en dan bid je gewoon met de voorganger mee, zachtjes, in je hart en geest. Ik roep je op te gaan! Want waar veel christenen zijn, daar is veel van Gods Geest. En ik weet niet hoe jij denkt? In aantallen? Blijf dan maar weg. Het groepje is zo klein! Ik denk dat er bij ons in de stad maximaal 50 zijn. En veel dezelfde mensen. Voor Veenendaal met z'n megakerken best verdrietig. Ook hier geldt: wie het kleine niet eert...

Toch vind ik het heel jammer. Waarom niet een uurtje vrijmaken om te gaan? Al weet ik natuurlijk niet hoe jouw gebedsleven eruit ziet. Misschien bid je wel meer dan ik doe, misschien vind je het fijner om dit alleen te doen. Misschien is je agenda bomvol. Dat weet ik niet. Ik heb daar geen oordeel over. Maar na zo'n moment doe je overdag meer dan je ooit deed, geloof mij! Weet dat als je er over nadenkt , misschien pas door het lezen van dit stukje, weet dan dat je van harte welkom bent. Zowel bij God als in Zijn gemeente. Vanavond in de Petrakerk, morgen in de Sionskerk, zaterdag in de Bethelkerk. En dan is het alweer klaar. 't Is maar één week in het jaar. Genoeg momenten dus om daarna en daarnaast weer 'alleen' te bidden. Hoewel? De Geest van God bidt met ons mee. Of je nu samen bent of alleen, Hij is bij je! Maar samen schept verbondenheid binnen het gezin van Christus. Dwars door kerkmuren heen. Dat is precies wat God wil, denk ik. Dus daarom: van harte welkom!

Over storm en een lege fietstas...

Hèhè, hijgend en puffend zet ik de fiets in de schuur. Wát een wind! Bibberend, met heel koude handen open ik de fietstas en pak... WAT! Ik pak helemaal niets. Leeg is de tas. Helemaal leeg. Hoe kan dát nou?

Het was een gezellige ochtend bij mijn vriendin. Op het allerlaatste moment had ik het groene plastic zakje nog meegegrist. Dat is misschien wel even leuk om samen te doen, zo dacht ik. Het zakje had een simpele inhoud: drie blaadjes bladmuziek, twee kartonnen bekertjes, twee belletjes en een touw. Want volgens de leidster van onze vrouwenmorgen had ik toch echt heel veel leukst gemist. Ik kreeg het zakje in handen geduwd en ze zei: -Hier, kun jij het ook maken. Wat lief!
Maarre... wat het zou moeten worden weet ik niet. En ze weet ook niet niet hoe a-creatief ik op sommige vlakken ben. Dus de plastic zak lag nog net zo in de kast als voor de kerstdagen. Zó 2018...

Mijn vriendin echter is supercreatief (op Facebook vind je haar onder Sfeercadeau: https://www.facebook.com/SfeerCadeau/). Ze maakt haar eigen ontwerpen en is heel blij met opdrachtjes.
Dus rijdt ze haar rolstoel aan de tafel en samen knutselen we heel wat af. Gelukkig heeft ze het geduld van een lieve, wijze juf en kan ze deze a-creatieve leerling heel goed begeleiden. Ik opper zelfs dat ik wel PGB aan kan vragen, als een soort van creatieve therapie. Maar dat wijst ze lachend van de hand. Ze doet het omdat we het samen leuk vinden!
Toch best wel blij met het leuke resultaat fiets ik de storm weer in. Met als resultaat zonder zakje thuis te komen! En echt, ik vind het serieus jammer. Vooral omdat we het samen hebben gemaakt. Had ik ze maar aan haar cadeau gegeven, denk ik nog.

Het is weer dinsdag. Een week later. Even een kaartje door de bus gooien bij iemand uit de kerk. En weer fiets ik dezelfde weg. Nu met minder, maar nog steeds veel wind. En dan opeens zie ik het, een groen plastic zakje. Tegen de muur van de brug aangewaaid. Nat van alle regen, bedekt onder wat kleine blaadjes. Ik spring van mijn fiets, ren naar het zakje. En nog voor ik het voorzichtig tussen mijn vingers wil nemen, zie ik het: muzieknootjes... Yes!!! Eenmaal thuis maak ik de zak voorzichtig open. Tot mijn verwondering is alles nog helemaal intact. Niets is nat, niets gekreukt, geen inkt doorlopen. Blij hang ik de kerstklokjes op. Maakt het uit, al is het er de tijd niet voor. Dit is zo bijzonder. Te mooi om waar te zijn. Zal heel 2019 er zo uit gaan zien, zo vol kleine verrassingen? Ik kijk er naar uit!

En Nicolette, heel erg bedankt voor je gezelligheid, je geduld en je creatieve brein! Zo waardevol!